№ ას-115-109-2013 1 ივლისი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი. ხ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ი. თ-ი“, დ. ჯ-ი, დ. ს-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 დეკმებრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის გადახდის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ხ-მა და დ. ჯ-ემ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „ი. თ-ის“, დ. ჯ-სა და დ. ს-ის წინააღმდეგ და მოითხოვეს: შპს ,,ი. თ-ის”, დ. ჯ-სა და დ. ს-ის ი. ხ-ის სასარგებლოდ, 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 46 250 აშშ დოლარის და შპს ,,ი. თ-ის”, დ. ჯ-სა და დ. ს-ის დ. ჯ-ის სასარგებლოდ, 2007 წლის 14 აგვისტოს ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 44 250 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება (ს.ფ. 223-237) შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელეები წარმოადგენენ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,გ. II შესახვევის” დამფუძნებლებს. ამხანაგობაში მოსარჩელეთა შენატანი განისაზღვრა 16 კვ.მ. საერთო ფართით, მათ წილ პროპორციულ მიწის ნაკვეთთან ერთად. 2007 წლის 14 აგვისტოს დ. ჯ-ეს, ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,გ. II შესახვევსა” და შპს ,,ი. თ-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შპს ,,ი. თ-მა” იკისრა ვალდებულება ამხანაგობის დამფუძნებელთა მიერ გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის წარმოებისა და აშენებულ მრავალსართულიან კორპუსში დ. ჯ-ის შენატანის საკომპენსაციოდ 40 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის, 10 კვ.მ., კომერციული ფართისა და 1 ავტოსადგომის გამოყოფის შესახებ. ი. ხ-ს, ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,გ. II შესახვევსა” და შპს ,,ი. თ-ს” შორის, 2007 წლის 31 აგვისტოს გაფორმებული ხელშეკრულებით შპს ,,ი. თ-მა” იკისრა ვალდებულება აშენებულ მრავალსართულიან კორპუსში ი. ხ-ის, შენატანის საკომპენსაციოდ 45 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის გამოყოფის შესახებ. აღნიშნულ ფართებზე მოსარჩელეებს საკუთრების უფლება უნდა გადაცემოდათ მიწის ნაკვეთის გამოთავისუფლებიდან 18 თვის ვადაში, ანუ 2009 წლის მარტის თვემდე. მშენებლობის დამთავრებამდე კი, შპს ,,ი. თ-სს” უნდა უზრუნველეყო მოსარჩელეთათვის ბინის ქირის ანაზღაურება ყოველთვიურად 250 აშშ დოლარის ოდენობით. მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელეების მხრიდან ჯეროვნად შესრულდა ხელშეკრულებით გათვალისწინე- ბული ვალდებულებანი, მოპასუხეებმა უხეშად დაარღვიეს სახელშეკრულებო ვალდებულებანი. კერძოდ, მოსარჩელე დ. ჯ-ის მხოლოდ ნაწილობრივ იქნა ანაზღაურებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ბინის ქირის თანხა, ხოლო რაც შეეხება ი. ხ-ს, მისთვის ქირის თანხა მოპასუხეს არ აუნაზღაურებია. ი. ხ-ს საკუთრების უფლებით არც ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფართი გადასცემია. გარდა ამისა, შპს ,,ი. თ-ის” მიერ მშენებლობა დასრულებული იქნა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის დარღვევით. კერძოდ, 730 დღის გადაცილებით. იმის გათვალისწინებით, რომ ი. ხ-ის გადასაცემ ფართზე რეგისტრირებულია მესამე პირის საკუთრების უფლება, ამ ნაწილში ვალდებულების შესრულება დღეის მდგომარეობით შეუძლებელია რის გამოც მოპასუხეს, ქონების ნატურით გადაცემის ნაცვლად უნდა დაეკისროს ზიანის ანაზღაურება (იხ. სარჩელი, ს.ფ. 223-237).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებით დ. ჯ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. შპს „ი. თ-ს” დ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 44 250 აშშ დოლარის გადახდა. დ. ჯ-ის სარჩელი მოპასუხეების: დ. ჯ-სა და დ. ს-ის მიმართ არ დაკმაყოფილდა. ი. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ხ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 დეკემბრის განჩინებით ი. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ „საქმის განმხილველმა სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულებას და არასწორად მიიჩნია იგი ნარდობის ხელშეკრულებად“ (ტ. I. ს.ფ. 384).

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილზე, სადაც თბილისის საქალაქო სასამართლო მსჯელობდა, რომ „მართალია 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულება თავისი შინაარსიდან გამომდინარე წარმოადგენს ნარდობის ხელშეკრულებას, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ ამხანაგობის წევრებთან ერთად ხელშეკრულების მხარედ გვევლინება იბა „გ. II შესახვევი” და ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს ამხანაგობის წევრებისათვის კონკრეტული ფართების მიკუთვნება, ამიტომ ამგვარი დათქმის არსებობა იძლევა იმის შესაძლებლობას, რომ ი. ხ-ს, ამხანაგობასა და შპს „ი. თ-ს” შორის დადებული ხელშეკრულება მიჩნეული იქნეს ფართების განაწილების შესახებ სანოტარო აქტად“ (ტ. I. ს.ფ. 377). აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის განმხილველ სასამართლოს ნამსჯელი ჰქონდა 2007 წლის 31 აგვისტოს ერთის მხრივ, შპს „ი. თ-ს”, როგორც „მშენებელს“, მეორეს მხრივ, დ. ს-ს, როგორც იბა ,,გ. II შესახვევის” თავმჯდომარეს და მესამეს მხრივ, ი. ხ-ს, როგორც იბა „გ. II შესახვევის” წევრს შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებაზე არა როგორც ნარდობის ხელშეკრულებაზე, რომლის საკანონმდებლო განსაზღვრებას იძლევა სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლი, არამედ სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 340-ე მუხლით დადგენილ საკანონმდებლო დანაწესზე, რომლის თანახმად, „შერეული ხელშეკრულებების განმარტებისას მხედველობაში მიიღება ნორმები იმ ხელშეკრულებათა შესახებ, რომლებიც შესრულების არსთან ყველაზე ახლოს დგანან და მას შეესაბამებიან“ და მიიჩნია, რომ ვინაიდან 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულების 2.1 პუნქტი მშენებელს ავალდებულებდა ი. ხ-ის გადაეცა ქ. თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევში მრავალსართულიანი საცხოვრებელ სახლში შენატანის საკომპენსაციოდ 45მ² საცხოვრებელი ფართი, რასაც ამხანაგობის სახელით ადასტურებდა ამხანაგობის თავმჯდომარე, ამიტომ ამგვარი დათქმის არსებობის პირობებში ი. ხ-ს, ამხანაგობასა და შპს ,,ი. თ-სს” შორის 2007 წლის 31 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულება (ტ. I. ს.ფ. 19-23) მიჩნეულ იქნა ფართების განაწილების შესახებ სანოტარო აქტად, რომლითაც ფაქტობრივად შედგა იბა ,,გ. II შესახვევის” დამფუძნებელთა შორის ფართების პირველადი განაწილება.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია მასზე, რომ ,,იბა ,,გ. II შესახვევის” 2008 წლის 05 აგვისტოს კრების N3 ოქმზე ი. ხ-ის ხელმოწერა არ ნიშნავდა, რომ ი. ხ-მა დათმო 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულების 2.1 პუნქტით განსაზღვრული უფლება, რაც გულისხმობდა ქ. თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევში მრავალსართულიანი საცხოვრებელ სახლში 45მ² საცხოვრებელი ფართის მიღებას (ტ. I. ს.ფ. 385)“.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2008 წლის 5 აგვისტოს შედგა იბა „გ. II შესახვევის” კრება, რომლის დღის წესრიგში იდგა ქ. თბილისში, გ. II შესახვევში მრავალფუნქციური შენობის პროექტის კორექტირების გამო საცხოვრებელი, კომერციული და საოფისე ფართების, ავტოპარკინგის ხელახალი განშლა, მათზე ნომრების მიკუთვნება და ამხანაგობის წევრებს შორის განაწილება. კრებაზე წარმოდგენილი იქნა შენობის შიდა ფართის ტექნიკური მონაცემები ცხრილის სახით, რომლის გათვალისწინებით უნდა განხორციელებულიყო შენობის ფართის განშლა, დანომვრა და ამხანაგობის წევრებს შორის განაწილება იბა ,,გ. II შესახვევის” 2007 წლის 21 აპრილის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების გათვალისწინებით. კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით, რომელსაც მხარი დაუჭირა მოსარჩელე ი. ხ-აც, ერთხმად დადგინდა, რომ შენობის ფართების განშლა, დანომვრა და განაწილება მოხდებოდა N1 და N2 ცხრილებში წარმოდგენილი მონაცემების საფუძველზე (ტ. I. ს.ფ. 24-30).

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იბა „გ. II შესახვევის” 2008 წლის 5 აგვისტოს N3 კრების ოქმი, თავისი არსით, წარმოადგენს მრავალმხრივ გარიგებას. სამოქალაქო კოდექსის 50-, 52-ე მუხლებიდან გამომდინარე, პალატის მოსაზრებით, ამხანაგობის კრების ოქმის შინაარსი უნდა განმარტებულიყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი დებულებების შესაბამისად. მოცემულ შემთხვევაში, ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,გ. II შესახვევის” წევრების 2008 წლის 5 აგვისტოს კრების ოქმი (№3), რომლითაც განხორციელდა საცხოვრებელი, კომერციული და საოფისე ფართების, ავტოპარკინგის ხელახალი განშლა, მათზე ნომრების მიკუთვნება და ამხანაგობის წევრებს შორის განაწილება ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების გათვალისწინებით კრებაზე მიღებული №1 ცხრილისა და №2 ცხრილის მონაცემების მიხედვით, წარმოადგენს ამხანაგობის წევრების ინდივიდუალური საკუთრების საგნის განსაზღვრის შესახებ გარიგებას, რომლის ერთ-ერთ მხარეს წარმოადგენდა მოსარჩელე - ი. ხ-იც. ხოლო 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულებით (სანოტარო აქტი), რომლის მხარეს ასევე წარმოადგენდა მოსარჩელე - ი. ხ-ი შედგა მხოლოდ იბა ,,გ. II შესახვევის” დამფუძნებელთა შორის ფართების პირველადი განაწილება. მოგვიანებით კი, 2008 წლის 05 აგვისტოს კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით ამხანაგობის წევრებმა, მათ შორის, ი. ხ-მა, გამოავლინეს ნება თავდაპირველად განაწილებული ფართების ხელახლა განაწილებაზე ანუ, ფართების პირველადი განაწილებისაგან განსხვავებულ განაწილებაზე, რაც თავის მხრივ, განაპირობა შენობის პროექტის შემდგომმა კორექტირებამ. თუმცა როგორც ეს ირკვევა 2008 წლის 05 აგვისტოს N3 კრების ოქმის დანართით (ცხრილი N1 და N2) ამხანაგობას ქ. თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევში მდებარე მრავალბინიან სახლში მოსარჩელე - ი. ხ-ის ფართი არ მიუკუთვნებიათ.

საქმის მასალებით დადგინდა, რომ მოსარჩელე - ი. ხ-ი ლ. ხ-ის ძმაა, ხოლო ლ. ხ-ი წარმოადგენდა ამხანაგობის მესაკუთრე წევრს, რომელმაც ამხანაგობის ერთობლივი მიზნის მიღწევისთვის განახორციელა შენატანი (ტ. I. ს.ფ. 26-28, 34-38). კონკრეტულ შემთხვევაში, ლ. ხ-ის შენატანს წარმოადგენდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (საცხოვრებელი ფართი 16მ², საკადასტრო კოდი: ...). 2008 წლის 05 აგვისტოს N3 კრების ოქმის დანართის (ცხრილი N1 და N2) მიხედვით ლ. ხ-ზე გადანაწილდა 96,4მ² და 41მ² საცხოვრებელი ფართები, ორი ავტოფარეხი და 20მ² კომერციული ფართი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327.1-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე - ი. ხ-ი ესწრებოდა კრებას. შესაბამისად, 2008 წლის 05 აგვისტოს N3 კრების ოქმზე ხელმოწერით, რომელიც დადასტურებულია სანოტარო წესით (ტ. I. ს.ფ. 29) ი. ხ-მა დაადასტურა კრებაზე გამოვლენილი ნების ნამდვილობა, რაც სააპელაციო სასამართლოს აძლევდა საფუძველს დაესკვნა, რომ მოსარჩელემ თანხმობა განაცხადა მისი ოჯახის წევრზე - ლ. ხ-ზე გადანაწილებულიყო 96,4მ² და 41მ² საცხოვრებელი ფართები, ორი ავტოფარეხი და 20მ² კომერციული ფართი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ „მართალია იგი არ ეთანხმებოდა გადაწყვეტილებას, რომლითაც მასზე არ გადანაწილდა 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ფართი, თუმცა მას გააჩნდა მოლოდინი ამხანაგობის თამჯდომარის სიტყვიერი დაპირების საფუძველზე, რომ მის მიმართ შესრულდებოდა ვალდებულება ფართის გადაცემის შესახებ (ტ. I. ს.ფ. 387).

სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპიდან გამომდინარე, არ გაიზიარა აპელანტის აღნიშნული განმარტება, ვინაიდან დასახელებული გარემოება გარდა აპელანტის განმარტებისა სხვა რაიმე მტკიცებულებით არ დასტურდება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი, რომ ,,მისთვის არ იყო ცნობილი ის იურიდიული შედეგები, რაც მოჰყვა 2008 წლის 5 აგვისტოს კრების ოქმს, რადგან იგი არ შეიცავდა მითითებას მასზე, რომ მანამდე არსებული ხელშეკრულებები უქმდებოდა“ (ტ. I. ს.ფ. 387).

სააპელაციო პალატის განმარტებით, ი. ხ-მა 2008 წლის 05 აგვისტოს კრების ოქმზე და მის სამართლებრივი შედეგების მიმართ თანხმობა დაადასტურა ოქმზე ხელისმოწერით, რაც მოგვიანებითაც არ გაუხდია სადავოდ; ხოლო აპელანტის არგუმენტი, რომ ვინაიდან მას ამხანაგობის თავჯდომარის სიტყვიერი დაპირების საფუძველზე ჰქონდა ვალდებულების შესრულების მოლოდინი არ ნიშნავდა, რომ გარიგების დადებით გამოვლენილი ნების ნამდვილობა სადავოა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2008 წლის 5 აგვისტოს კრების გადაწყვეტილებით ი. ხ-მა განკარგა თავისი უფლება, რის გამოც მან დაკარგა შპს „ი. თ-ის” მიმართ 2007 წლის 31 აგვისტოს ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოთხოვნის უფლება, რაც სასარჩელო მოთხოვნის, როგორც შპს ,,ი. თ-ის” მიმართ, ასევე დ. ჯ-სა და დ. ს-ის მიმართ 46 250 აშშ დოლარის სოლიდარულად დაკისრების შესახებ, დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლეს წარმოადგენდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ხ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არ მიიჩნია, რომ დავა უნდა გადაწყვეტილიყო კეთლსინდისიერების პრინციპზე დაყრდნობით, მით უმეტეს, რომ განსახილველ შემთხვევაში კანონი პირდაპირ ითვალისწინბევდა დასახელებულ მუხლში ამ პრინციპის საფუძველზე მოქმედებას. არასწორია პალატის მოსაზრება, თითქოს ამხანაგობის თავმჯდომარის სიტყვიერი დაპირების საფუძველზე, კასატორს გააჩნდა მოლოდინი, რომ მის მიმართ შესრულდებოდა ვალდებულება ფართის გადაცემის შესახებ, ვინაიდან საქმეში არსებობს არნიშნული მოლოდინის დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტი. ამასთან, კასატორი ყურადღებას ამახვბილებს იმაზე, რომ დაზუსტებულ სარჩელში ხაზგასმით ჰქონდა აღნიშნული, რომ მისი მოთხოვნა ეფუძნებოდა ამხანაგობაში მის წევრობას, რაც მოპასუხეებს შესაგებელში სადავოდ არ გაუხდიათ, ისინი მხოლოდ აღნიშნავდნენ, რომ არასათანადო მხარეს წარმოადგენდნენ საქმეზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 მარტის განჩინებით ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3840 ლარი) 70% – 2688 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 15 მარტს №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3840 ლარი) 70% – 2688 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე