№ ას-187-180-2013 1 ივლისი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ე. წ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ბ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 დეკმებრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ბ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. წ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 9460 ევროს ეკვივალენტი ლარში გადახდა შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, ლიტვის რესპუბლიკის მოქალაქე ა. ბ-ი და ე. წ-ი შეთანხმდნენ, ეწარმოებინათ საერთო ბიზნესი, კერძოდ, ა. ბ- საკუთარი სახსრებით უნდა შეესყიდა სახლები და გამოეგზავნა თბილისში, ხოლო თავად ე. წ-ს, ევალებოდა ამ სახლების რეალიზაცია, მოგება კი, მხარეებს შორის თანაბრად უნდა განაწილებულიყო. აღნიშნულის განსახორციელებლად, ა. ბ-მა, 2010 წლის 5 მაისს თავისი პირადი დანაზოგიდან ლიტვურ ფირმას შპს ,,ა-ას” ერთი მობილური დასასვენებელი სახლის შეძენისა და გადაგზავნის მიზნით, სამ ეტაპად გადაურიცხა 6550 ევრო, მათ შორის, სახლის ღირებულება 3450 ევრო და ამ სახლის რკინიგზით ტრანსპორტირებისათვის - 3100 ევრო. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეს მისთვის არ გადაუხდია ამ საქმიანობის შედეგად მიღებული მოგება და ძირითადი თანხა.

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოპასუხის განმარტებით, მობილური სახლების შეძენა-რეალიზაცია წარმოადგენდა მოსარჩელისა და მოპასუხის ერთობლივ ბიზნესს. ე. წ-მა დაადასტურა, რომ მოსარჩელე ა. ბ-ს მობილური სახლის შესაძენად ლიტვური ფირმა ,,არმინდინასთვის” გადახდილი აქვს 6550 ევრო. მოსარჩელეს უნდა შეეძინა მობილური სახლები, ხოლო მოპასუხე ე. წ-ს შპს,,კ. ე-ის” მეშევეობით უნდა შეკეთებინა სახლები და განეხორციელებინა მათი რეალიზაცია. მოპასუხის განმარტებით, შპს ,,კ -ე-ის” დამფუძნებელს წარმოადგენდა ე. წ-ი 2010 წლის 7 ივლისამდე, ხოლო 2010 წლის 7 ივლისს ცვლილება იქნა შეტანილი იურიდიული პირის წესდებაში, სადაც საზოგადოების პარტნიორებად შევიდნენ ე. წ-ი და ა. ბ-ი და ამავე დღეს გაფორმდა ხელშეკრულება წილის დათმობის შესახებ, რომლის თანახმად, შპს ,,კ -ე-ის” დამფძნებელმა პარტნიორებმა ე. წ-მა გადასცა მოსარჩელე ა. ბ-ს თავისი კუთვნილი წილიდან 100%- დან 50%. მოპასუხის განმარტებით, მათ შეიძინეს 2010 წლის მაისსა და ივლისში ორი მობილური სახლი და მოახდინეს რეალიზაცია, ხოლო მესამე სახლი, რომელიც (როგორც წინა ორი სახლი) ასევე ა. ბ-ის რეკომენდაციით შეიძინეს, რომლის მტკიცებით სახლი იმყოფებოდა კარგ მდგომარეობაში, თუმცა რეალურად 2010 წლის 10 აგვისტოს მიიღეს კატეგორიულად განსხვავებული სახლი. ამ მობილურ სახლს მოჰყვა რამოდენიმე დეფექტური აქტი, რომელიც შედგენილი იყო რკინიგზაზე საქართველოში ჩამოსვლამდე. ასევე 2010 წლის 10 აგვისტომდე შპს ,,კ -ე-ის”დირექტორისა და ბუღალტრის მიერ შედგენილი იქნა დეფექტური აქტი იმის შესახებ, თუ რა დეფექტები აღმოაჩნდა მობილურ სახლს. იმის გამო რომ მობილური სახლი აღმოჩნდა კატეგორიულად განსხვავებულ მდგომარეობაში, ვიდრე ე. წ-ს ნანახი ჰქონდა, მოიწვიეს მოსარჩელე ა. ბ-ი, რომელმაც განმარტა, რომ ისიც მოატყუეს, აჩვენეს სხვა სახლი და გამოუგზავნეს სხვა. 2010 წლის 17 სექტემბერს შედგენილ იქნა აქტი იმის თაობაზე, თუ რა აღდგენითი სამუშაოები ჩაუტარდა მობილურ სახლს და რა ინვენტარით იქნა იგი აღჭურვილი. აღდგენით სამუშაოებზე გაწეულმა ხარჯებმა გაცილებით გადააჭარბა სახლის თვითღირებულებას, რომელიც გაიყიდა 2011 წლის 3 მაისს. ა. ბ-ან შეთანხმებით დაიდო ხელშეკრულება შპს ,,ს. ც-ან” და გაიყიდა 15000(თხუთმეტი ათასი) დოლარის ეკვივალენტი ლარში 25261 ლარი დღგ-ის ჩათვლით, რის გამოც შპს ,,კ -ე-მა”მიიღო ზარალი. მოპასუხის განმარტებით, 2011 წლის 19 ოქტომბრის აუდიტორული დასკვნის თანახმად, მოსარჩელეს მისაღები აქვს არა 9460 ევრო, არამედ 6910,69 ლარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 24 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ა. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ე. წ-ს, ა. ბ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა 6910.69 ლარის გადახდა, არ დაკმაყოფილდა ა. ბ-ის სარჩელი ე. წ-ის მიმართ 12861 ლარის მოთხოვნის ნაწილში.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 24 აგვისტოს გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ა. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე. წ-ს ა. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 9460 ევროს ეკვივალენტი ლარში ანაზღაურება, ე. წ-ს ა. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მხარის მიერ ორივე ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1166 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 21 აპრილს დაფუძნდა შპს „კ-ე-ი“, რომლის 100%-იანი წილის მფლობელი იყო ე. წ-ი (ტ. I. ს.ფ. 17-19).

ა. ბ-ს და ე. წ-ს შორის დაიდო ზეპირი ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) შესახებ, რომლის თანახმად, მხარეები შეთანხმდნენ ლიტვაში შეეძინათ ხის მობილური დასასვენებელი სახლები და მოეხდინათ საქართველოში მათი რეალიზაცია. ა. ბ-ის შენატანს ამხანაგობაში წარმოადგენდა თანხა – 6550 ევრო (რაც შეადგენს პირველი მობილური სახლის შესაძენად და საქართველოში ტრანსპორტირებისათვის გაწეულ ხარჯს), ხოლო ე. წ-ის შენატანს ამხანაგობაში წარმოადგენდა მომსახურების გაწევა, კერძოდ, შეძენილი მობილური სახლების საქართველოში რეალიზაციის ორგანიზება (ტ. I. ს.ფ. 1-12, 99-109);

ერთობლივი საქმიანობის განხორციელების მიზნით, 2010 წლის 5 მაისს ა. ბ-მა შეიძინა ლიტვური ფირმა „ა-ან“ ერთი მობილური სახლი და გამოუგზავნა ე. წ-ს სარეალიზაციოდ. აღნიშნული სახლის ღირებულება შეადგენდა 3450 ევროს, ხოლო მისი ტრანსპორტირების ხარჯი – 3100 ევროს, რაც სრულად გაიღო ა. ბ-მა (ტ. I. ს.ფ. 1-12, 99-109). ე. წ-მა განახორციელა მითითებული მობილური სახლის რეალიზაცია 11000 ევროდ (ტ. I, ს.ფ. 48). მობილური სახლის რეალიზაციის შედეგად, თითოეული მონაწილის მოგებამ შეადგინა 1550-1550 ევრო (11000-6550-1350 (განბაჟების თანხა)=3100; 3100:2=1550).

2010 წლის 8 ივნისს ა. ბ-მა ლიტვური ფირმა „ა-ან’’ შეიძინა მეორე სახლი და მოხდა მისი საქართველოში ტრანსპორტირება. მეორე მობილური სახლის შესაძენად, ე. წ-მა შპს „კ-ე-ის“ ანგარიშიდან გადარიცხა 7480 ევრო, რომლის რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხა - 11700 ევრო 2010 წლის 30 ივნისს კვლავ ჩაირიცხა შპს „კ-ე-ის“ ანგარიშზე (ტ. I, ს.ფ. 50);

მეორე მობილური სახლის რეალიზაციის შედეგად, თითოეული მონაწილის მოგებამ შეადგინა 1360-1360 ევრო (11700-7480-1500 (განბაჟების თანხა)=2720; 2720:2=1360).

2010 წლის 7 ივლისს შპს „კ-ე-ის“ დამფუძნებელ-პარტნიორ ე. წ-სა და ა. ბ- შორის გაფორმდა წილის დათმობის შესახებ ხელშეკრულება (ტ. I. ს.ფ. 70-74), რომლის თანახმად, შპს „კ-ე-ის“ დამფუძნებელმა-პარტნიორმა ე. წ-მა გადასცა თავისი კუთვნილი 100% წილიდან 50% ა. ბ-ს. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება შეწყდა ხელშეკრულების მხარეთა გადაწყვეტილებით 2010 წლის 7 ივლისს და მხარეები გადავიდნენ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორთა სამართლებრივ ურთიერთობაზე.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის გადაწყვეტისათვის სათანადო მტკიცებულებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნა, რაც უპირობოდ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლომ და მასზე დაყრდნობით მიიღო გადაწყვეტილება.

საქმეში წარმოდგენილი 2011 წლის 19 ოქტომბრის აუდიტის დასკვნით (ტ.1. ს.ფ. 110–117) დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ აუდიტმა შეაფასა შპს ,,კ–ე-ის’’ ფინანსური მდგომარეობა 2010 – 2011 წლებში. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ა. ბ-ის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხისათვის 9460 ევროს დაკისრება, რაც შეადგენს ორი მობილური სახლის რეალიზაციის შედეგად მიღებულ მოგებას და ასევე ა. ბ-ის შენატანს ამხანაგობაში. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ თავდაპირველად მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობა, რა დროსაც იქნა შეძენილი სადავო ორი მობილური სახლი. მხარეთა შორის შპს–დან გამომდინარე პარტნიორული ურთიერთობა ჩამოყალიბდა 2010 წლის 7 ივლისიდან, შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა აუდიტის დასკვნაში მითითებულ გარემოებები, ასევე არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია მესამე მობილური სახლის შეძენის ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების თაობაზე. ვინაიდან იგი ეხებოდა შპს ,,კ–ე-ის’’ პარტნიორთა შორის არსებულ ურთიერთობებს. მოცემულ შემთხვევაში, ე. წ-ს შეგებებული მოთხოვნა ა. ბ-ის მიმართ არ დაუყენებია, შესაბამისად, სასამართლო ვერ გაცდება ა. ბ-ის სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316.1-ე, 317-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, კერძოდ, გამომდინარე, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებიდან.

სამოქალაქო კოდექსის 930-ე, 931-ე მუხლებზე მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ბ-ს და ე. წ-ს შორის ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) შესახებ ხელშეკრულება დაიდო ზეპირად, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლზე მითითებით დაადგინა, რომ ხელშეკრულებით ა. ბ-ის შენატანი განისაზღვრა თანხით, ხოლო ე. წ-ის შენატანს ამხანაგობაში წარმოადგენდა მომსახურების გაწევა, კერძოდ, შეძენილი მობილური სახლების რეალიზაცია.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 935.1-ე მუხლით და დადგენილად ჩათვალა, რომ პირველ შემთხვევაში, მობილური სახლის რეალიზაციის შედეგად თითოეული მონაწილის მოგებამ შეადგინა 1550-1550 ევრო, მეორე შემთვევაში კი - 1360-1360 ევრო. დადგენილია ასევე, მოსარჩელე ა. ბ-ს ამხანაგობაში მისი წილის შესაბამისი მოგება 2910 (1550+1360) ევრო დღემდე არ მიუღია.

სამოქალაქო კოდექსის 939-ე მუხლზე მითითებით, კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2010 წლის 7 ივლისს მონაწილეთა: მოსარჩელე ა. ბ-ის და მოპასუხე ე. წ-ის, გადაწყვეტილებით, ერთობლივი საქმიანობა (ამხანაგობა) შეწყდა და მხარეთა შორის წარმოიშვა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორთა სამართლებრივი ურთიერთობა.

სამოქალაქო კოდექსის 940.1-ე მუხლზე მითითებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ბ-ს, ამხანაგობაში მისი წილის - შენატანის პროპორციულად უნდა დაუბრუნებოდა 6550 ევროს ეკვივალენტი ლარში. ასევე, უნდა ანაზღაურებოდა მოგება, რაც შეადგენდა 2910 ევროს ეკვივალენტ ლარს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე. წ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და სქმის განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, საქმეში არ არსებობს დოკუმენტი, რომლითაც დადასტურდება, რომ ა. ბ-ს კასატორ ე. წ-ან უნდა მიეღო, როგორც საქმიანობისათვის გაწეული ძირითადი თანხა, ასევე მოგების 100%, ვინაიდან მობილური სახლების შეძენა და რეალიზაცია წარმოადგენდა მოსარჩელისა და მოპასუხის ერთობლივ ბიზნესს.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები და დავა განიხილა როგორც ფიზიკურ პირებს შორის არსებული ურთიერთობა, მაშინ როდესაც აღნიშნული დავა უნდა განხილულიყო ფიზიკურ პირსა და იურიდიულ პირს შორის ან როგორც შპს-ს პარტნიორებს შორის.

პალატამ ისე დააკისრა ე. წ-ს ა. ბ-ის სასრგებლოდ მობილური სახლების შეძენისა და რეალიზაციის შედეგად მირებული 100%-იანი მოდება, რომ არ გამოუკვლევია, რით დასტურდებოდა ძირითადი თანხისა და მოგების მიღება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა 2011 წლის 19 ოქტომბრის აუდიტის დასკვნა და აღნიშნულზე განმარტა, რომ აუდიტმა შეაფასა შპს „კ-ე-ის“ ფინანსური მდგომარეობა 2010-2011 წლებში, რაც არასწორია იმდენად, რამდენადაც ა. ბ-სა და ე. წ-ის ყოველგვარი ურთიერთობა ხდებოდა შპს „კ-ე-ის“ ანგარიშიდან, რასაც ახორციელებდა შპს-ს დირექტორი ლ. მ-ე. ე. წ-ს არცერთი ფინანსური ოპერაცია არ განუხორციელებია შპს-ს გვერდის ავლით, იმ მობილური სახლების შეძენაცა და რეალიზაციაც, როჯმლის თანხაც სააპელაციო სასამართლომ ე. წ-ს დააკისრა, ხორციელდებოდა შპს „კ-ე-ის“ მიერ. აუდიტის დასკვნით დადგენილია, რომ ე. წ-ს მოსარჩელისათვის გადასახდელი აქვს 6910.69 ლარი და სხვა რაიმე მტკიცებულება, რაც მისი მოთხვნის სრულად დაკმაყოფილების საფუძველს დაადასტურებდა, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლო გასცდა აპელანტის მოთხოვნას და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მთლიანად გააუქმა, მაშინ, როდესაც აპელანტი მას ასაჩივრებდა ნაწილობრივ, კერძოდ, სარჩელის დაკმაყოფილებას მოითხოვდა 12 861 ლარის დაკისრების ნაწილში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 მარტის განჩინებით ე. წ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. წ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ე. წ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (645 ლარი) 70% –451.5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე. წ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ე. წ-ს დაუბრუნდეს შ. ძ-ის მიერ 2013 წლის 11 თებერვალს №... სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (645 ლარი) 70% –451.5 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე