¹ ბს-598-184 (კ-05) 16 ივნისი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ი. ლეგაშვილი (თავმჯდომარე),

ჯ. გახოკიძე (მომხსენებელი),

ი. ტყეშელაშვილი

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი :

2000წ. 6 მარტს ს. კ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის დიზაინისა და ლანდშაფტის სამმართველოს მიმართ და მოითხოვა მის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის 14000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება.

მოსარჩელის მითითებით, 1996წ. 29 ივლისს თბილისის დიზაინის სამსახურმა _ „ქალაქდიზაინმა“ გასცა ორდერი და სათანადო პროექტი, რომლის საფუძველზე მოსარჩელეს უფლება მიეცა, ცენტრალური რკინიგზის ვაგზლის წინამდებარე მოედანზე განეთავსებინა ღია ფარდულის ტიპის პავილიონი. ორდერისა და პროექტის საფუძველზე ს. კ.-მ საამშენებლო ფირმას შეუკვეთა ღია პავილიონის დამზადება და გამოყოფილ ტერიტორიაზე პავილიონის განთავსებისათვის საჭირო სამუშაოების შესრულება. პავილიონის ფუნქციონირებისათვის თითქმის მზადყოფნის მომენტში მოსარჩელემ მიიღო წერილი, საიდანაც შეიტყო, რომ პროექტის მოთხოვნათა შეუსრულებლობის გამო, „ქალაქდიზაინი“ უუქმებდა ორდერს. „ქალაქდიზაინის“ წერილის მიღების შემდეგ, ჩუღურეთის გამგეობის თაოსნობით, ნაგებობა, რომლის ღირებულება 14000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში იყო, მიწასთან იქნა გასწორებული. „ქალაქდიზაინმა“ აუნაზღაურა მხოლოდ ორდერისა და პროექტისათვის გადახდილი თანხა 210 ლარი.

მოსარჩელის განმარტებით, მას არ დაურღვევია პროექტის არც ერთი მოთხოვნა, რის გამოც უნდა აუნაზღაურდეს მისთვის მიყენებული ზარალი _ 14 ათასი აშშ დოლარის ოდენობით.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 31 აგვისტოს საოქმო განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაერთვნენ თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახური და თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობა, ხოლო იმავე სასამართლოს 2001წ. 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. კ.-ის სარჩელი ქ. თბილისის მთავრობის მიმართ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ქ. თბილისის მთავრობას დაეკისრა ს. კ.-ის სასარგებლოდ 19321 ლარის გადახდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ს. კ.-ის და ქ. თბილისის მთავრობის მიერ.

საქმე არაერთგზის განიხილა სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლომ.

საბოლოოდ, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 11 მარტის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მთავრობის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ს. კ.-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჩუღურეთის რაიონის გამგეობამ 1996წ. 26 ივლისის წერილით თანხმობა განაცხადა ცენტრალური რკინიგზის სადგურის წინამდებარე მოედანზე ინდმეწარმე “ს. კ.-ის” მიერ ღია ფარდულის ტიპის პავილიონის განთავსებაზე, როგორც დროებით ღონისძიებაზე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ “დიზაინკონტროლის” 1996წ. 7 აგვისტოს ¹5 აქტით გამოვლინდა დარღვევები, კერძოდ, ს. კ.-მ ხის დროებითი იატაკის ნაცვლად გამოიყენა რკინა-ბეტონის ფილა, რის გამოც განადგურდა მწვანე საფარი და მიმდებარე ტერიტორია ხრეშით მოიყარა. აღნიშნული დარღვევების გამოვლენის გამო, ჩუღურეთის გამგეობა და ს. კ.-ი გაფრთხილებულ იქნენ და ამ უკანასკნელს დაევალა ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა, ხოლო 1996წ. 7 აგვისტოს ¹751/1-05 წერილით ს. კ.-ს განემარტა აღნიშნული მითითების შეუსრულებლობის შემთხვევაში ორდერის გაუქმების შესახებ. აღნიშნულის შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის მუნიციპალური საწარმო “ქალაქდიზაინის” 1996წ. 7 აგვისტოს ¹3 ოქმით, ს. კ.-ის მიერ პროექტის უხეში დარღვევის გამო, გაუქმდა ორდერი, ხოლო გამგეობამ მოახდინა დაწყებული პავილიონის მშენებლობის კონსტრუქციებისა და სამშენებლო მასალების გატანა.

სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ს. კ.-ის მოთხოვნა ზემოაღნიშნული ქმედებებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ იმ მოტივით, რომ არ დადასტურდა სკ-ის 408-415-ე მუხლებით გათვალისწინებული იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებსაც უკავშირდება ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების წარმოშობა, კერძოდ, სააპელაციო პალატის მითითებით, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ ობიექტი აღებულია ს. კ.-ის გაფრთხილების გარეშე, რადგან წარმოდგენილი “ქალაქდიზაინის” ¹751/1-05 წერილის თანახმად, ს. კ.-ი გაფრთხილებულ იქნა ორდერის გაუქმებისა და ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის შესახებ. ამასთან, სააპელაციო პალატამ მოპასუხის ქმედებაში მართლწინააღმდეგობის გამომრიცხავ გარემოებად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ ობიექტის აღების მომენტისათვის გაუქმებული იყო ობიექტის განთავსების ნებართვა, რაც მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობაზე მეტყველებს პროექტის დარღვევის ფაქტიც და მიუხედავად იმისა, რომ პროექტი არის ესკიზური და არ შეიცავს მითითებას გამოსაყენებელ სამშენებლო მასალათა სახეობაზე, ორდერის მიხედვით, მოსარჩელეს უნდა მოეწყო დროებითი, ღია ფარდულის ტიპის პავილიონი, ს. კ.-მ კი, პავილიონის მოსაწყობად მოხრეშა მიწა და დაასხა რკინა-ბეტონის ფილა, რაც არ შეესაბამება დროებითი პავილიონის ტიპის მოთხოვნებს და სააპელაციო პალატის აზრით, განხილულ უნდა იქნეს პროექტის დარღვევად.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ “თბილისის ტერიტორიაზე რეკლამების და მცირე არქიტექტურულ-დიზაინერული ფორმების განთავსებისა და მათზე გადასახადების გაანგარიშებისა და გადახდის წესების” მე-10-11 მუხლების შესაბამისად, მოპასუხის მიერ პავილიონის აღება მიიჩნია მართლზომიერად.

“გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია მიყენებული ზიანის ოდენობა, რაც პალატის აზრით, წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთ-ერთ საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. კ.-მ და მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 11 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეიტლების მიღებით მის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის 19000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.

კასატორის განმარტებით, მისთვის არ იყო ცნობილი ორდერის გაუქმების შესახებ გამგეობის გადაწყვეტილების არსებობის თაობაზე, იგი არ იყო წინასწარ გაფრთხილებული ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის შესახებ, მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა პროექტის დარღვევისა და ს. კ.-ის გაფრთხილების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება. აღნიშნულთან დაკავშირებით წარმოდგენილია ურთიერთსაწინააღმდეგო 1996წ. 7 აგვისტოს ¹25 შემოწმების აქტი და ორდერის გაუქმების შესახებ ¹3 ოქმი.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ არ გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ პავილიონის დანგრევისა და მისი გატანის შემდეგ, “ქალაქდიზაინის” მიერ დაბრუნებულ იქნა ორდერისა და პროექტის თანხა 210 ლარი, რაც, კასატორის აზრით, მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ პავილიონის დანგრევა არ მომხდარა ს. კ.-ის მიზეზით. გარდა ამისა, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს არც ერთი ინსტანციის სასმართლოში სადავოდ არ გაუხდია ს. კ.-ის მიერ მოთხოვნილი თანხის ოდენობა და ორდერის გაუქმების შესახებ გადაწყვეტილების გაუქმების აუცილებლობა და აღნიშნული საკითხები წამოიჭრა მხოლოდ უზენაეს სასამართლოში.

ამდენად, კასატორმა მიიჩნია, რომ პავილიონის აღება წარმოადგენს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას, რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ მიწის მესაკუთრე არის სახელმწიფო, მისი მფლობელი “ქალაქდიზაინის” მიერ გაცემული ნებართვის საფუძველზე, თავად გახდა, იგი იყო ასევე პავილიონის მესაკუთრე, რადგან პავილიონი შეძენილ და დამონტაჟებულ იქნა ს. კ.-ის მიერ, რის გამოც მოპასუხის ქმედებით კასატორს მიადგა მატერიალური ზიანი.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა “თბილისის ტერიტორიაზე რეკლამების და მცირე არქიტექტურულ-დიზაინერული ფორმების განთავსებისა და მათზე გადასახადების გაანგარიშებისა და გადახდის წესების” მე-10 მუხლით, რადგან საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება კასატორის მხრიდან პროექტის დარღვევის ფაქტი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ს. კ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემული დავის განხილვა-გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივ და სრულყოფილად გამოიკვლია საქმის მასალები, სწორი შეფასება მისცა საქმეზე შეკრებილ მტკიცებულებებს და დავა კანონის შესაბამისად გადაწყვიტა.

სასკ-ის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად: “თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სსკ-ის დებულებანი”.

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, კერძოდ, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ჩუღურეთის რაიონის გამგეობამ 1996წ. 26 ივლისის ¹4-17 წერილით, თანხმობა განაცხადა თბილისის რკინიგზის ვაგზლის წინამდებარე მოედანზე, ავტობუსების სადგურის უკან არსებულ ტერიტორიაზე ინდმეწარმე “ს. კ.-ის” მიერ დროებით ღია ფარდულის ტიპის პავილიონის განთავსებაზე არქიტექტურის დეპარტამენტთან პროექტის შეთანხმებით. გამგეობის ეს თანხმობა საფუძვლად დაედო არქიტექტურისა და ქალაქის პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის სამსახურის _ “ქალაქდიზაინის” მიერ 29.07.1996წ. ¹03/32 ორდერის გაცემას, რითაც ნება დაერთო ინდმეწარმე “ს. კ.-ს” ზემოაღნიშნულ ტერიტორიაზე განეთავსებინა 35 კვ.მ ფარდულის ტიპის ღია პავილიონი. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ რამდენიმე დღეში 1996წ. 7 აგვისტოს მშენებარე ობიექტის არქიტექტურულ-დიზაინერული შემოწმებისას, დადგინდა მთელი რიგი დარღვევები, რაც დაფიქსირდა იმავე რიცხვით დათარიღებულ ¹25 აქტში, სახელდობრ, ხის დროებითი ტიპის იატაკის მაგივრად დაგებული იყო ბეტონის ფილა, მოხრეშილი იყო მიმდებარე ტერიტორია, განადგურდა ბუნებრივი მწვანე საფარი. აღნიშნული შემოწმების შედეგები იმავე დღეს ეცნობა ჩუღურეთის რაიონის გამგეობას (წერილი ¹75/1-05, 07.08.96წ) და დაევალა ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა. თბილისის მერიის მუნიციპალურმა ორგანომ “ქალაქდიზაინმა” (07.08.96) იმსჯელა აღნიშნულ საკითხზე და პროექტის უხეში დარღვევის გამო, გააუქმა 29.06.96წ. გაცემული ორდერი თავის ¹3 ოქმით.

საკასაციო პალატამ გამოიკვლია რა საქმის მასალები საკასაციო საჩივრის ამ მოტივთან დაკავშირებით, მიიჩნია, რომ ს. კ.-ისთვის ცნობილი იყო ორდერის გაუქმების და ნაგებობის შესაძლო აღების თაობაზე, რამდენადაც იგი ამას ფაქტობრივად ადასტურებს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მიცემული განმარტებით, კერძოდ, უთითებს, რომ თითქმის ორი თვე დარაჯობდა მშენებლობას, რათა იგი არ აეღოთ, ხოლო საკასაციო საჩივარში პირდაპირ მუითითებს ამის თაობაზე. გარდა ამისა, ორდერის გაუქმების თაობაზე ს. კ.-ს ოფიციალური წერილით ეცნობა და რაიმე საწინააღმდეგო მტკიცებულება, რომ მას ასეთი წერილი არ ჩაჰბარებია მის მიერ არ ყოფილა წარმოდგენილი.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სათანადო ორგანოების მხრიდან ორდერის გაუქმება და მშენებარე ობიექტის აღება მოხდა მათთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში. პავილიონის დანგრევისა და მისი გატანის შემდეგ “ქალაქდიზაინმა” დაუბრუნა კასატორს ორდერისა და პროექტის თანხა _ 210 ლარის ოდენობით. ეს გარემოება მხოლოდ იმას ადასტურებს, რომ სახელმწიფო ორგანოებს არა აქვთ არავითარი დავალიანება ს. კ.-ის მიმართ.

საფუძველს მოკლებულია ს. კ.-ის საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა, რომ იგი “ქალაქდიზაინის” მიერ გაცემული ნებართვის საფუძველზე იყო, როგორც სადავო მიწის მფლობელი, ასევე პავილიონის მესაკუთრეც, რამდენადაც პავილიონი შეძენილი და დამონტაჟებული იყო მის მიერ. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საქმეში არსებული გამგეობის თანხმობა და ორდერი ადასტურებს მხოლოდ იმას, რომ ს. კ.-ს დაერთო ნება დროებითი ტიპის ღია ფარდულის აგებაზე და არა მიწის ნაკვეთის გამოყოფაზე. როგორც საქმის მასალებით დგინდება, მიწა მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენს თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებას და მას რაიმე ადმინისტრაციული აქტით ან ხელშეკრულებით არ უკისრია ვალდებულება მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით. სადავო არ გამხდარა, რომ ქალაქის მუნიციპალიტეტი (მერია და შესაბამისად, მისი სამსახურები) თბილისის ტერიტორიის ფარგლებში მიწის ნაკვეთის ერთადერთი განმკარგავი ორგანოა. ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებას, რომ სადავო ურთიერთობის წარმოშობის დროისათვის (1996წ.) მერიის საქალაქო კოლეგიის 1995წ. 4 მაისის ¹14 გადაწყვეტილების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთი ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე გამოიყოფოდა მხოლოდ მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილებით. ასეთი დადგენილება კასატორს არ გააჩნია. კასატორმა სასამართლოში წარადგინა წერილი, რომელიც გაცემულია გარემოს დაცვის და ბუნებრივი რესურსების კომისიის მიერ, მაგრამ ეს წერილი არ წარმოადგენს იმ მტკიცებულებას, რომელიც დაადასტურებდა მიწაზე ს. კ.-ის რაიმე უფლებას. პავილიონის განთავსება არ შეიძლება განხილული იყოს როგორც მიწაზე უფლების წარმომშობი მოქმედება, რამდენადაც ნებართვა გაცემული იყო არაკაპიტალური, ღია ფარდულის, პავილიონის ტიპის ნაგებობის აშენებაზე. ეს იმითაც დასტურდება, რომ საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტის თანახმად, არქიტექტურისა და ქალაქგანვითარების დეპარტამენტმა გასცა სადავო ობიექტის 1 წლით განთავსების ნებართვა, ანუ ნაგებობა დროებითია და გამორიცხული იყო მის ასაგებად რკინა-ბეტონის კონსტრუქციების გამოყენება. როგორც უკვე აღინიშნა, ნებართვა და შესაბამისად, ორდერი გაცემულია მოძრავი, ღია, მსუბუქი კონსტრუქციის პავილიონის ასაგებად. ასეთი ნაგებობა კი, თანახმად სკ-ის 151-ე მუხლის მეორე პუნქტისა, არ წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის საკუთვნებელს. კასატორმა საქმის მრავალჯერადი განხილვისას, ვერ დაადასტურა, რომ სადავო ნაგებობა არის უძრავი ქონება და სკ-ის 150-ე მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორმა ვერ წარმოადგინა დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია იმის შესახებ, რომ პავილიონის აღება მერიის მხრიდან იძულებითი წესით, არის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, რის გამოც ს. კ.-ს, როგორც მიწის მფლობელს და პავილიონის მესაკუთრეს, მიადგა მატერიალური ზიანი 19321 ლარის ოდენობით.

დაასაბუთა რა მოპასუხის ქმედების მართლზომიერება, სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიუთითა “თბილისის ტერიტორიაზე რეკლამებისა და მცირე არქიტექტურულ-დიზაინერული ფირმების განთავსებისა და მათზე გადასახადების გაანგარიშებისა და გადახდის წესების” მე-10 და მე-11 მუხლებზე. ამასთანავე, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოპასუხის ქმედების მართლწინააღმდეგობას გამორიცხავს ის გარემოება, რომ სადავო ობიექტის აღება მოხდა მას შემდეგ, რაც გაუქმდა მისი განთავსების ნებართვა (რაც კასატორს სადავოდ არ გაუხდია) და რომ საქმის მასალებით უდავოდაა დადგენილი ს. კ.-ის მიერ პროექტის დარღვევის ფაქტი. მერიამ, როგორც მიწის მესაკუთრემ, განახორციელა თავისი უფლება სწორედ იმით, რომ გაანთავისუფლა მის გამგებლობაში მყოფი მიწის ნაკვეთი პროექტისა და ნებართვის დარღვევით აშენებული ნაგებობისგან.

საკასაციო პალატა ასევე ეთანხმება საოლქო სასამართლოს, რომ კასატორმა ვერ წარმოადგინა ზიანის ოდენობის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები, კერძოდ, რა რაოდენობის და რა ღირებულების მასალები გამოიყენა ს. კ.-მა პავილიონის მშენებლობისას. საქმეში წარმოდგენილი შპს “გ.-ის” და შპს “წ.-ის” მიერ შედგენილი კალკულაცია და ხარჯთაღრიცხვის შესახებ ცნობები არ მიუთითებს იმაზე, რომ ეს სამუშაოები მითითებული მასალებით პავილიონის მშენებლობაზე უკვე შესრულებული იყო.

ამდენად, საკასაციო პალატა სავსებით დადასტურებულად მიიჩნევს, რომ მერიის მხრიდან ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებების წარმოშობისათვის სკ-ის 408-415-ე მუხლებით გათვალისწინებული აუცილებელი საფუძვლები არ არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე მიიღო არსებითად სწორი გადაწყვეტილება, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა ან მისი არასწორი განმარტება, გადაწყვეტილება იურიდიულად დასაბუთებულია, მით უმეტეს, როგორც უკვე აღინიშნა, კასატორს სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლოში არ წარმოუდგენია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რის გამოც ს. კ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და სსკ-ის 410-ე მუხლის შესაბამისად, უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 11 მარტის გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სასკ-ის პირველი, სსკ-ის 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ს. კ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 11 მარტის გადაწყვეტილება;

3. კასატორი გათავისუფლდეს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.