საქმე №ას-377-358-2013 1 ივლისი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ვ. ბ-ა (შეგებებული სარჩელის ავტორი, მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ს-ი (მოსარჩელე, შეგებებულ სარჩელში – მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა, სადგომის ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ (სარჩელში); მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა (შეგებებულ სარჩელში)
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ბ-ას მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№8ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის – 24150 ლარის გადახდის სანაცვლოდ აღნიშნულ ფართზე ვ. ბ-ას მფლობელობის შეწყვეტა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა სადავო ფართის მესაკუთრედ ცნობა, ვინაიდან წარმოადგენს ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№8ა-ში მდებარე 25,74 კვ.მ საცხოვრებელი და 11,3 დამხამრე ფართის მართლზომიერ მფლობელს. სადავო საცხოვრებელი სადგომი შეიძინა გასული საუკუნის 60-იან წლებში, ხოლო 1998 წელს ყოფილ მესაკუთრეს გადაუხადა ფართის საფასური.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ნ. ს-ს დაეკისრა მოპასუხის ვ. ბ-ის სასარგებლოდ ქ. თბილისში ს-ის ქუჩა №8ა-ში მდებარე მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის 25,74 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 11.3 კვ.მ დამხმარე ფართის საბაზრო ღირებულების 75%-ის – 24 150 ლარის გადახდა, დადგინდა, რომ თანხის გადახდის შემდეგ ვ. ბ-ს შეუწყდეს მფლობელობა აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე, ვ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ 1996 წლის 20 მაისის თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს განჩინებით ზ. ა-ის, ნ. ო-ას, თ. ფ-ას, მ. ნ-სა და მ. ბ-ის სარჩელი, რომლებიც ითხოვდნენ ა. ე-ან ხელშეკრულების დადებას და გარდაცვლილი დედის ტ. ე-ის მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას განუხილველი დარჩა იმის გამო, რომ ტ. ე-ის მემკვიდრეობა არავის არ ჰქონდა მიღებული.
1996 წლის 3 აგვისტოს ა. ა. ძე ე-ის სახელზე გაიცა კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა.
1997 წლის 11 თებერვალს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, ა. ა. ძე ე-ის რწმუნებულ ე. მ. ასულ კ-სა და ნ. ს-ს შორის თბილისში ს-ის №8ა-ში მდებარე ქონების ¾ ნაწილზე.
1998 წელს ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოში თ. ფ-ამ, ნ. ო-ამ და ვ. ბ-მა შეიტანეს სარჩელი ნ. ს-ის მიმართ და მოითხოვეს ნ. ს-სა და ე-ს შორის 1997 წლის 11 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. მოთხოვნა დაკმაყოფილდა 1998 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით და ბათილად იქნა ცნობილი 1997 წლის 11 თებერვლის ხელშეკრულება. აღნიშნული სასამართლო გადაწყვეტილება გასაჩივრდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს საკასაციო კოლეგიამ 1998 წლის 12 მაისის განჩინებით ძალაში დატოვა ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 6 აპრილის №2/347 გადაწყვეტილება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს პრეზიდიუმის 1998 წლის 11 ივნისის დადგენილებით გაუქმდა ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 6 აპრილის №2/347 გადაწყვეტილება და თბილისის საქალაქო სასამართლოს საკასაციო კოლეგიის 1998 წლის 12 მაისის განჩინება. საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს.
ქ.თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლომ 1998 წლის 8 ოქტომბრის №2/1354 გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებს 1997 წლის 11 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარი უთხრა. 1998 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა 1998 წლის 11 ნოემბრის №05-920 განჩინებით.
საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ქუჩა ს-ის ქ.№8ა-ში მდებარე სახლის ¾ ნაწილი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ნ. ს-ის სახელზე. საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია 1997 წლის 11 თებერვლის ხელშეკრულების საფუძველზე.
სასამართლოს მითითებით, სადავო არ არის, რომ ვ. ბ-ი წარმოადგენს სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, იგი ჩაწერილია და ცხოვრობს საცხოვრებელ სადგომში. მხარეთა შორის სადავოა, რის საფუძველზე აქვს მოპოვებული ვ. ბ-ს საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის სტატუსი – საცხოვრებელ სადგომის მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, თუ მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ვ. ბ-ს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოპოვებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით და საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის საცხოვრებელ სადგომის მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების ფაქტი.
სასამართლოს მითითებით, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონი სარგებლობის უფლების წარმოშობას მხოლოდ მაშინ უკავშირებს ფორმადაუცველ ნასყიდობის ხელშეკრულებას, თუ მხარეებს შორის არსებობს წერილობითი ფორმის დოკუმენტი სადგომის ნასყიდობაზე. რაიმე წერილობითი დოკუმენტი, რაც მოსარგებლეს და მესაკუთრეს შორის ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე მიუთითებდა, საქმეში წარმოდგენილი არ არის. რაც შეეხება აპელანტის მითითებას თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1996 წლის 20 მაისის განჩინებაზე, რომლითაც ზ. ა-ის, ნ. ო-ას, თ. ფ-ას, მ. ნ-სა და მ. ბ-ის სარჩელი დარჩა განუხილველად, მხოლოდ ის ფაქტი, რომ მოსარჩელეებს წარმოადგენდნენ ნ. ს-ის მეუღლე ზ. ა-ე და მ. ბ-ი, ხოლო დავა – „ხელშეკრულების ვალდებულად ცნობაზე დადების შესახებ“, ვერ შეფასდება ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ვ. ბ-ის მოსარგებლედ მიჩნევის დამადასტურებელ მტკიცებულებად.
სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთი სახის მტკიცებულებად ვერ განიხილება ასევე ვ. მ. ასული კ-ის 1998 წლის ხელწერილი, რომელშიც ვ. კ-ი განმარტავს, რომ „ვ.ა. ბ-ს სრულად აქვს გამოსყიდული თავისი ბინა, კერძო სახლში მისამართზე: თბილისი, ს-ის ქ.№8ა, რომელსაც იკავებდა 1969 წლიდან და გახდა საკუთარი ბინის 100% მფლობელი. აღნიშნული ბინის საბაზრო ღირებულების 90% ვ. ბ-ის მიერ გადახდილია ტ. ა. ასული ე-ის სარგებლობის უფლებით შესახლების მომენტში, ხოლო ღირებულების დარჩენილი 10% გადაუხადეს მას, როგორც ა. ა. ძე ე-ის გენერალურ მინდობილ პირს“.
საქმეში ასევე წარმოდგენილია 1997 წლის 14 ნოემბერს ა. ე-ის მიერ ერევნის არაბკირის რაიონის მოსამართლისთვის მიცემული ახსნა-განმარტება, სადაც იგი განმარტავს, რომ არანაირი მოლაპარაკება მობინადრეებთან, მათი ბინების ყიდვის თაობაზე არ უწარმოებია, ასევე აღნიშნავს, რომ დამქირავებლებს მისთვის არ მიუმართავთ მათი ბინების შესყიდვის თაობაზე, ასევე ე.მ. კ-ს არ მიუღია არანაირი დავალება მისგან მობინადრეებთან მათი ბინების ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე, არანაირი პირობებით. ასევე აღნიშნავს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება ა-სა და კ-ს შორის შესრულებულია სწორედ და არავის არ შეუძლია მისი ბათილად ცნობა. მობინადრეებს შეუძლიათ გააგრძელონ ცხოვრება, როგორც ადრე ცხოვრობდნენ. თუ ზ. ან ნ.ს მოუნდებათ ვინმეს გამოსახლება, უნდა მისცენ კომპენსაცია: ბინა ფართი ან ფული“.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ ვ. მ. ასული კ-ის 1998 წლის ხელწერილი, თავისი შინაარსიდან გამომდინარე, არ შეიძლება განხილულ იქნას, როგორც საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება.
სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ 1998 წელს მან გადაიხადა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 10%-ის შესაბამისი თანხა.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლის ანალიზი ცხადყოფს, რომ კრედიტორი ყოველთვის ვალდებულია, გასცეს მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელი დოკუმენტი, თუ ამას მოვალე მოითხოვს. კანონი მოვალეს ანიჭებს მთელ რიგ უფლებებს, რათა შესძლოს ვალდებულების შესრულებისა და კრედიტორის მიერ ამ შესრულების მიღების ფაქტის დადასტურება. ამ უფლების გამოუყენებლობა კი, წარმოადგენს მის რისკს და შეუძლებელს ხდის ზემოთ მითითებული გარემოების დადასტურებას.
ამდენად, თანხის გადახდის დამადასტურებელი გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრება ვ. ბ-ს, შესაბამისი მტკიცებულება კი, სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლის საფუძველზე შეიძლება იყოს თანხის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვ. ბ-ს მის მიერ თანხის გადახდის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. ასეთ მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევა აპელანტის მიერ მითითებული საფოსტო გზავნილის №166 ქვითარი, რომელიც არ შეიცავს მითითებას გზავნილის სახეობის, გამგზავნი პირის ან ადრესატის (ნ. ს-ის) მიერ გზავნილის ჩაბარების შესახებ.
ვ. ბ-ის მფლობელობაშია პირველ სართულზე 25,74 კვ.მ ოთახი და 11,3 კვ.მ დამხმარე სათავსი. ვ. ბ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 19 556 აშშ დოლარის (25,74 კვ.მ X 650$, 11,3 კვ.მ X 250$) ეკვივალენტ – 32267,4 ლარს.
„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის, მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. ბ-ი წარმოადგენს ამ კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლეს, რომელსაც საცხოვრებელ სადგომის მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით.
სასამართლომ იხელმძღვანელა ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-3, მე-6 პუნქტებით და მიიჩნია, რომ მესაკუთრეს უპირატესი უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის შემთხვევაში, მაგრამ, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს კომპენსაციის გადახდაზე, მას შემდეგ მოსარგებლე უფლებამოსილია, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.
ამდენად, კანონმდებელი ითვალისწინებს მოსარგებლის მესაკუთრედ ცნობას თანხის გადახდის სანაცვლოდ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მესაკუთრე არ იყენებს უფლებას, თავად გადაუხადოს კომპენსაცია მოსარგებლეს.
განსახილველ შემთხევაში მესაკუთრე ნ. ს-მა გამოიყენა მისთვის, როგორც მესაკუთრისთვის კანონით მინიჭებული უფლება და მოითხოვა სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, რაც გამორიცხავს მოსარგებლის შეგებებული სარჩელის რაიმე ფორმით დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა ნ. ს-ის სარჩელი და უარი უთხრა ვ. ბ-ს შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ვ. ბ-ამ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ არ გაითვალისწინა რომ ნ.ს-ი და მისი მეუღლე ზ.ა-ე ადასტურებდნენ, რომ ვ.ბ-ამ და მათ ე-ან შეიძინეს სახლის ნაწილები. დავის პროცესში მხარეები მორიგდნენ. მოდავე მხარეთა შეთანხმებით, ზ.ა-ემ გადაუხადა კ-ს და ე-ს 31500 აშშ დოლარის 10%, რის სანაცვლოდან მის მეუღლეს ნ.ს-ს გადაუფორმა სახლთმფლობელმა იმ პირობით, რომ იგი გადაუფორმებდა ფართს დანარჩენ მოსარჩელეებს და მათგან სანაცვლოდ მიიღებდა დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულების 10-10%-ს.
ზ.ა-მ და მისმა მეუღლემ ე-ის კუთვნილი ფართი შეიძინეს საბაზრო ღირებულების მხოლოდ 10%-ად, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ მესაკუთრე ე-მა გამოავლინა ნება, სახლთმფლობელობის 10%-ის მიღების სანაცვლოდ, მოსარგებლეთათვის საკუთრებაში გადაეცა დაკავებული ფართი.
ნ.ს-ის საკუთრების უფლების გადაცემის შემდეგ, ნ.ს-ი და მისი მეუღლე გახდნენ ე-ის უფლებამონაცვლეები, კერძოდ, მათზე გადავიდა მოსარგებლეთათვის დაკავებული ფართის საკუთრებაში გადაცემის ვალდებულება და დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულების მოთხოვნის უფლება.
არც პირველი და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მოსარჩელე (შეგებებულ სარჩელში) არ გაათავისუფლა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 465-ე-462-ე მუხლები, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე, 266-ე, 92-ე და 131-ე მუხლები, ასევე „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონის დანაწესი, რომელიც სანოტარო ფორმის დაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შემძენს მესაკუთრედ ცნობის უფლებას აძლევს, თუ მან დამატებით გადაუხადა მესაკუთრეს დაკავებული სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%,.
პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რითაც მესაკუთრის უფლებამონაცვლეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე, 106-ე, 266-ე მუხლების მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ მისცა საშუალება, ამჯერად მოეთხოვა ფართის გამოთავისუფლება მაშინ, როცა მან ერთხელ უკვე გამოხატა, უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემის ნება და მიიღო კიდეც საკომპენსაციო თანხა – კანონით გათვალისწინებული ქონების საბაზრო ღირებულების 10%.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 აპრილის განჩინებით ვ. ბ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ბ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ვ. ბ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
