საქმე №ას-418-396-2013 8 ივლისი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „ს. თ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი. გ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საკუთრების უფლების ხელშეშლის აღკვეთა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. გ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. თ-ის“ მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისაგან მოსარჩელის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული ელექტრობოძების აღება და ნაკვეთის ელექტროგაყვანილობისაგან გათავისუფლება იმ მოტივით, რომ შპს „ს. თ-ის“ მიერ ი. გ-ის კუთვნილ მიწაზე აღმართული ელექტროგაყვანილობის ბოძები ავარიულია, შეიცავს საფრთხეს მოსარჩელის ოჯახისათვის. აღნიშნულის გამო, მოსარჩელე კუთვნილი ნაკვეთის მნიშვნელოვანი ნაწილით ვერ სარგებლობს.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო ბოძები აღმართულია მოსარჩელესთან შეთანხმებით და რაიმე ტიპის საფრთხის შემცველი არ არის.
ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და შპს „ს. თ-ს“ დაეკისრა ი. გ-ის კუთვნილი საკარმიდამო ნაკვეთიდან ელექტროგადამცემი ბოძებისა და ელექტროგადამცემი ხაზების აღება შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია ელექტრობოძები წარმოადგენს აპელანტის (მოსარჩელე) ი. გ-ის საკუთრებას.
შპს „ს. თ-ის“ 2012 წლის 9 ივლისის ცნობით დადგენილია, რომ შპს „ს. თ-ის“ ძირითადი ქონების ბალანსზე 2004 წლიდან ირიცხება ძაბვის მკვებავი წყაროდან ჩაის საწარმოს ელექტროენერგიით მომარაგებისათვის გამოყენებული 6 ელექტრობოძი და 880 გრ/მ შიშველი სადენი.
2004 წელს შპს „ს. თ-ის“ დირექტორმა ბოძები განათავსა აპელანტ ი. გ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთზე ი. გ-ე თანხმობით. სოფელ წ-ი დაიდგა კომუნალური მრიცხველი და შპს „ს. თ-ის“ ფაბრიკას მოსახლებასთან ერთად მიეწოდა ელექტროენერგია ამ მრიცხველიდან, რამაც პრობლემები შეუქმნა ფაბრიკას (ამ დროისათვის ფაბრიკა ელექტროენერგიას იღებდა საჯარო გზის გასწვრივ არსებული ელექტროგადაცემის ხაზებიდან). არსებული პრობლემების გამო, ფაბრიკის მეპატრონემ და დირექტორმა ი. ბ-მა ითხოვა დროებით ელექტროგადაცემის ბოძების განთავსება. რამდენიმე წლის წინ სოფელ წ-ი მოხდა აბონენტთა გამრიცხველიანება.
აღნიშნული დაადასტურა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე ი. გ-ის წარმომადგენელმაც, მაგრამ მანვე განმარტა, რომ ი. გ-ე დაეთანხმა ელექტრობოძებისა და ელექტროსადენების დროებით და არა ხანგრძლივად განთავსებას. მიწის ნაკვეთის სარგებლობის შესახებ მხარეებს შორის არანაირი გარიგება არ გაფორმულა, ამას არც ერთი მხარე არ უარყოფს.
მიუხედავად მრავალგზის მოთხოვნისა, შპს „ს. თ-მა“ არ გადაიტანა მისი მოძრავი ნივთები ი. გ-ის მიწის ნაკვეთიდან, რის შემდეგაც 2010 წელს ი. გ-ემ აღძრა სარჩელი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ.
პალატამ უდავოდ დაადგინა, რომ შპს „ს. თ-ი“ ი. გ-ის მიწის ნაკვეთის კეთილსინდისიერი მფლობელი არ არის, რადგან იგი მას ფლობს ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე. ი. გ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს (დაახლოებით 400 კვ.მ-ს) უკანონოდ ფლობს შპს „ს. თ-ი“, ანუ აპელანტის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთი არის უკანონო მფლობელობაში. ამის საწინააღმდეგო მტკიცებულება საქმეში არ წარდგენილა.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ ელექტროხაზები 100 მეტრზე გადის ი. გ-ის ეზოში, მაგრამ სარგებლობაში მოპასუხე ორგანიზაციას მხოლოდ ეს 100 მეტრი კი არ აქვს, არამედ დაახლოებით 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ელექტრობოძები ღობიდან დაშორებულია 4-5 მეტრის მანძილით. ელექტროსადენები და ელექტრობოძები არის მომეტებული საფრთხის წყარო. წყდება სადენები და მოპასუხე თვითონ ჩეხავს ი.გ-ის ეზოში არსებულ მარვალწლიან ნარგავებს, მაღალ ხეებს, რომლებიც ხელს უშლის სადენებს. არის 3 ფაზა და ერთი 0, რაც საკმაოდ სერიოზული საფრთხეა. ხაზების მომსახურებაზე და მათ უსაფრთხოებაზე საჭიროა სპეციალური ლიცენზია, რაც მოპასუხე ორგანიზაციას არ წარმოუდგენია. არ არსებობს ასევე ხაზობრივი ნაგებობის პროექტი. უფრო მეტიც, მოპასუხე მხარეს არანაირი მტკიცებულება არ წამოუდგენია იმისათვის, რომ ი. გ-ე უსაფრთხოდ იქნებოდა ამ ელექტრობოძების და ელექტროხაზების არსებობის პირობებში. ამდენად, ი. გ-ეს ხელი ეშლება მისი მიწის ნაკვეთით სრულფასოვან გამოყენებაში, რითაც ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე სარგებლობს მოპასუხე ორგანიზაცია. შესაბამისად, პალატა დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ მოპასუხე ოგანიზაციამ ვერ წარადგინა შესაბამისი მტკიცებულებები ამ რეალობის პირობებში ი. გ-ის უსაფრთხოების თვალსაზრისით.
პალატის მითითებით, საქმის მასალებით დასტურდება და არც მოწინააღმდეგე მხარე არ უარყოფს, რომ მას შეუძლია ელექტროენერგია მიიღოს სხვა გზითაც ი.გ-ის ნაკვეთის შემოვლით, ანუ ი. გ-ის მიწის ნაკვეთი არ არის ერთადერთი და აუცილებელი საშუალება ელექტრობოძების განსათავსებლად.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ საკუთრების უფლება აბსოლუტური უფლებაა, რაც ნიშნავს, რომ ყველა მესამე პირი ვალდებულია, თავი შეიკავოს სხვისი საკუთრების დარღვევისაგან. ამასთან, მესაკუთრის უფლებები შეზღუდულია ან კანონით ან ხელშეკრულებით.
სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საკუთრების უფლების დაცვის ორი საშუალება არსებობს – ვინდიკაციური და ნეგატორული სარჩელი. ნეგატორული სარჩელს მაშინ შეიძლება მიმართოს მხარემ, როცა სხვისი უკანონო მოქმედების გამო ხელი ეშლება საკუთრების გამოყენებაში. ამ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსი მესაკუთრეს უფლებას აძლევს, მოსთხოვოს დამრღვევს ხელშეშლის აღკვეთა. თუ მის მოთხოვნას ეს უკანასკნელი არ დაეთანხმება და ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მიმართოს სასამართლოს.
მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე არის ი. გ-ე. აღნიშნულ ნაკვეთზე შპს „ს. თ-მა“ განათავსა ელექტრობოძები და ელექტროსადენები საკუთარი ჩაის ფაბრიკისათვის. ი. გ-ემ ჩათვალა, რომ მის საკუთრებაში განთავსებული მოპასუხე ორგანიზაციის ელექტრობოძები ხელს უშლის მისი საკუთრების სრულფასოვნად გამოყენებაში და მიმართა სასამართლოს მოპასუხის მიმართ ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით.
სამოქალაქო კოდექსის 159-ე და 162-ე მუხლების საფუძველზე სასამართლომ მიუთითა, რომ 2004 წლიდან სადავო მიწის ნაკვეთით სარგებლობს შპს „ს. თ-ი“. 2004 წელს შპს „ს. თ-ის“ დირექტორმა ბოძები განათავსა აპელანტ ი. გ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ი. გ-ე თანხმობით იმის გამო, რომ სოფელ წ-ი დაიდგა კომუნალური მრიცხველი და შპს ს. თ-ის ფაბრიკა მოსახლებასთან ერთად იღებდა ელექტროენერგიას ამ მრიცხველიდან. აღნიშნულმა პრობლემები შეუქმნა ფაბრიკას (ამ დროისათვის ფაბრიკა ელექტროენერგიას იღებდა საჯარო გზის გასწვრივ არსებული ელექტროგადაცემის ხაზებიდან). არსებული პრობლემების გამო, ფაბრიკის მეპატრონემ და დირექტორმა ი. ბ-მა ითხოვა დროებით ელექტროგადაცემის ბოძების განთავსება. რამდენიმე წლის წინ სოფელ წ-ი მოხდა აბონენტთა გამრიცხველიანება. აღნიშნული დაადასტურა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე ი. გ-ის წარმომადგენელმაც, მაგრამ მან განმარტა, რომ ი. გ-ე დათანხმდა აღნიშნული ელექტრობოძების და ელექტროსადენების დროებით და არა ხანგრძლივად დამონტაჟებაზე.
სასამართლომ უდავოდ მიიჩნია ის ფაქტი, რომ ი. გ-ის თანხმობა (2004 წელს) იყო მხოლოდ სიტყვიერი და იყო მხოლოდ დროებითი ხასიათის. მიწის ნაკვეთის სარგებლობის შესახებ მხარეებს შორის არანაირი გარიგება არ გაფორმებულა ანუ მიწის ნაკვეთით მოპასუხე ორგანიზაცია სარგებლობს ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ იგი მართლზომიერად არ ფლობს ი. გ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს.
ზემოაღნიშნული მსჯელობებიდან გამომდინარე, პალატამ განმარტა, რომ მართლზომიერ მფლობელად ითვლება ყველა პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას. მოცემულ შემთხვევაში სადავო ნივთის მფლობელი არ არის მოპასუხე შპს „ს.თ-ი“. სამოქალაქო კოდექსის 164-ე და 168-ე მუხლების თანახმად, მფლობელობის შესაწყვეტად აუცილებელია, მესაკუთრის პრეტენზია დასაბუთებული იყოს.
სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, ვინდიკაციური სარჩელი აღძრას, თუ მისი ქონება უკანონო მფლობელის ხელთაა. მესაკუთრეს აღნიშნული სარჩელი შეუძლია აღძრას, თუ არსებობს სამი ელემენტი: მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი, მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. მხოლოდ ამ სამი პირობის დადგენის შემდეგ სასამართლოს შეუძლია, დაადგინოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. პირველი პირობა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის არის ის, რომ მესაკუთრეობა (თუ დავა უძრავ ნივთს ეხება) უნდა დასტურდებოდეს საჯარო რეესტრის ჩანაწერით. მეორე აუცილებელი ელემენტია, რომ მოპასუხე აუცილებლად უნდა ფლობდეს მესაკუთრის ნივთს და მფლობელობა არ უნდა იყოს კანონიერი.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებობს სამივე პირობა: აპელანტი ი. გ-ის საკუთრებაშია მიწის ნაკვეთი, რომელსაც ამჟამად უკანონოდ, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობს მოპასუხე ორგანიზაცია. მესაკუთრეს ხელი ეშლება მისი საკუთრებით სარგებლობაში. ამდენად, არსებობს ნეგატორული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლები.
პალატამ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) პოზიცია მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით. მესაკუთრის უფლება, მოითხოვოს ხელშეშლის აღკვეთა, არ შეიძლება იყოს ხანდაზმული, ვინაიდან მესაკუთრის აღნიშნული თავისუფლების ხანდაზმულობის შემზღუდავი დანაწესისადმი დაქვემდებარება ეწინააღმდეგება საკუთრების უფლების აბსოლუტურ ბუნებას, საქართველოს კონსტიტუციასა და სამოქალაქო კოდექსის აღნიშნულ ნორმებს. შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადები არ უნდა გავრცელდეს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვასა და ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნაზე, თუმცა ნეგატორულ სარჩელთან მიმართებით, ხანდაზმულობის ვადები გარკვეული თავისებურებებით ხასიათდება, კერძოდ, მესაკუთრეს ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით სარჩელის აღძვრის უფლება აქვს იქამდე, სანამ ხელშეშლა გრძელდება, თუნდაც ხელშეშლა უსასრულოდ გრძელდებოდეს, ხოლო ხელშეშლის აღკვეთის შემდეგ ნეგატორული სარჩელის წარდგენა შეუძლებელია.
ამ შემთხვევაში მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება. პალატის განმარტებით, უდავოდ დგინდება, რომ მოპასუხე ორგანიზაციის მხრიდან ხელშეშლა დღემდე გრძელდება. ამდენად, სარჩელი ხანდაზმული არ არის.
სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) პოზიციას იმის შესახებ, რომ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლით განსაზღვრული აუცილებელი თმენის ვალდებულება ი. გ-ის მხრიდან. სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმის მასალებით და მხარეთა განმარტებების მოსმენის შედეგად უდავოდ დადგენილია მოწინააღმდეგე ორგანიზაციის შესაძლებლობა, ელექტროენერგია მიიღოს სხვა გზითაც ი.გ-ის ნაკვეთის შემოვლით. ანუ ი. გ-ის მიწის ნაკვეთი არ არის ერთადერთი და აუცილებელი საშუალება ელექტრობოძების განსათავსებლად. ამდენად, არ არსებობს აუცილებელი თმენის ვალდებულება.
პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ არსებობს სერვიტუტის გარიგება მიწის ნაკვეთით სარგებლობისათვის და, რადგან იგი კანონით დადგენილი წესით არ გაფორმებულა, უცილოდ ბათილი გარიგებაა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება მხარეებს შორის სადავო მიწის ნაკვეთზე რაიმე გარიგების არსებობა, შესაბამისად, არალოგიკურია მსჯელობა არარსებული გარიგების ბათილობაზე.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „ს. თ-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად იმდენად არასაკმარისადაა დასაბუთებული, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები.
მოცემული დავის გადაწყვეტისას დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4, 102-ე, 105-ე და 162-ე მუხლების მოთხოვნები, რაც საბოლოო ჯამში საყოველთაოდ აღიარებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების დარღვევას წარმოადგენს.
მოპასუხე მხარე, როგორც თავის შესაგებელში, ასევე სასამართლო სხდომებზე აპელირებდა, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში ირიცხებოდა, ანუ დადგენილი წესის თანახმად რეგისტრირებული იყო მხოლოდ 7 500 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, ხოლო დანარჩენი ფართი მას თვითნებურად, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ჰქონდა შემოღობილი.
ამასთან, სარჩელს ერთვოდა არა საკადასტრო გეგმა, რომელიც რეგისტრირებულ მონაცემებზე დაყრდნობით გაცემული უნდა ყოფილიყო თავად მარეგისტირებელი ორგანოს მიერ, არამედ კერძო ამზომველის შესრულებული აზომვითი ნახაზი. არც ერთი ინსტანციის სასამართლომ ეს გარემოება სათანადო მსჯელობისა და სამართლებრივი შეფასების საგნად არ აქცია მაშინ, როდესაც იმის მტკიცების ტვირთი, რომ მოპასუხის კუთვნილი ელექტროგაყვანილობის ბოძები ნამდვილად განთავსებული იყო და მოიცავდა მოსარჩელის საკუთრებას, ამ უკანასკნელს ეკისრებოდა და აკისრია.
უძრავი ქონების უფლებრივი მდგომარეობის თაობაზე მსჯელობისას სასამართლო დაეყრდნო კერძო ამზომველის მიერ შესრულებულ აზომვით ნახაზს და მხედველობაში არ მიიღო იმავე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მონაცემები, რომელიც სადავოდ არ გამხდარა და, შესაბამისად, მის მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. აღნიშნული კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებელია.
მიმდინარე წლის 8 აპრილს №1001519913 სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნით დგინდება, რომ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შემოქმედში მდებარე შპს „ს. თ-ის“ კუთვნილი ელექტროგადამცემი ხაზის მხოლოდ ერთი ბოძია განთავსებული ი. გ-ის სახელზე რეგისტრირებული №26.18.11.017 მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებს შიგნით. ამდენად, არასწორი, დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა მოსარჩელის მხრიდან იმის მტკიცება, რასაც სასამართლო უაპელაციოდ იზიარებს, რომ ელექტროგადამცემი ხაზები 100 მეტრზე გადის ი. გ-ის საკუთრებაში და ამით მოპასუხე ორგანიზაცია სარგებლობს მოსარჩელის კუთვნილი 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთით. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია ის შესაძლო თანამდევი შედეგიც, რომ ამ ელექტროხაზების ზემოქმედებით ადგება ზიანი და თმენის ვალდებულება არ ეკისრება.
ამდენად, მოცემული დავის განხილვისას უგულებელყოფილია მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების წესი. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია ის ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ მოსარჩელე მხარეს ელექტროსადენების ზემოქმედების შედეგად ადგება ზიანი და მისთვის წარმოადგენს საფრთხის წყაროს.
კასატორმა იშუამდგომლა საქმეზე ახალი მტკიცებულების სახით 2013 წლის 8 აპრილის №001279713 ექსპერტიზის დასკვნის დართვის შესახებ.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 მაისის განჩინებით შპს „ს. თ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს. თ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ს. თ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს №1 საგადასახადო დავალებით 2013 წლის 10 მაისს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის შუამდგომლობას საქმეზე ახალი მტკიცებულების დართვის შესახებ, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „ს. თ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „ს. თ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს №... საგადასახადო დავალებით 2013 წლის 10 მაისს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. შპს „ს. თ-ის“ შუამდგომლობა საქმეზე ახალი მტკიცებულების სახით 2013 წლის 8 აპრილის №... ექსპერტიზის დასკვნის დართვის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
