საქმე №ას-458-434-2013 5 ივლისი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ვ. და ზ. კ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ლ. ს-ე, მ. და ა. ნ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი - თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სარგებლობისა და უფლებრივი გამიჯვნის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. და ზ. კ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ლ. ს-ის, ა. და მ. ნ-ის მიმართ ქ.თბილისში, თ-ის ქუჩა (ყოფილი ძ/პ-ი) №29-ში მდებარე უძრავი ქონების მე-2 სართულზე არსებულ ფართთან დაკავშირებით მ. ნ-ეს, ა. ნ-სა და ლ. ს-ეს შორის 2011 წლის 26 სექტემბერს დადებული ურთიერთგამიჯვნის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მხარები ქ.თბილისში, თ-ის ქუჩა (ყოფილი ძ/პ-ი) №29-ში მდებარე ბინის თანამესაკუთრეები არიან, სადავო ხელშეკრულებით მოპასუხეებმა ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხეს იმაზე მეტი ფართი, რაც მფლობელობაში ჰქონდათ, კერძოდ, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მათ თანასაკუთრებას შეადგენდა 53 კვ. მეტრი, ხოლო ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხეს 64,98 კვ. მეტრი, ასევე თანასაკუთრებად აღირიცხეს - 6,70 კვ.მ საერთო სარგებლობის ფართი. მხარეთა შორის უძრავი ქონების ამგვარი გამიჯვნით შემცირდა სხვა თანამესაკუთრეთა წილი იმგვარად, რომ გამიჯვნის თაობაზე მოპასუხეებს მათთვის არ უცნობებით, შესაბამისად, მოსარჩელეებმა მიიჩნიეს, რომ 2011 წლის 26 თებერვლის ხელშეკრულება წარმოდგენდა ბათილ გარიგებას.

ლ. ს-ემ, ა. და მ. ნ-მა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სადავო ხელშეკრულებით საერთო საკუთრების ხარჯზე მოპასუხეებს არ გაუზრდიათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართი, აღნიშნულ ფართებს წლების განმავლობაში ფლობდნენ და იყენებდნენ როგორც საკუთარს და ამხანაგობის წევრთა თანხმობას ინდივიდუალურ სარგებლობაში არსებული ფართის გამიჯვნის შესახებ შეთანხმება არ საჭიროებდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ვ. კ-სა და ზ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სარგებლობისა და უფლებრივი გამიჯვნის შესახებ 2011 წლის 26 სექტემბერს ა. ნ-ეს, მ. ნ-ეს და ლ. ს-ეს შორის დადებული ხელშეკრულება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ის, მ. ნ-სა და ა. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ვ. კ-სა და ზ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1992 წლის 6 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებით ო. ნ-ეს საკუთრებაში გადაეცა 69 კვ.მ სამოთახიანი საცხოვრებელი ფართი, დამხმარე სათავსები: სამზარეულო 5 კვ.მ საშხაპე -2 კვ.მ საერთო, ტუალეტი საერთო, სარდაფი 10 კვ.მ, დერეფანი საერთო. 2001 წლის 6 აპრილის სამკვიდრო მოწმობით ო. ნ-ის დანაშთი ქონების (ქ. თბილისი, თ-ის ქ№29, წილობრივი მონაწილეობით - 48/463) მემკვიდრედ თანაბარ წილში ცნობილ იქნენ: მეუღლე ლ.ნა ს-ე, შვილები: მ. და ა. ს-ი. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, თ-ის ქ№29-ში მდებარე უძრავი ქონების მე-2 სართულზე არსებული ბინა №5-ის (53 კვ.მ) 1/6 ნაწილი რეგისტრირებული იყო მ. ნ-ის, 4/6 - ლ. ს-ის და 1/6 - ა. ნ-ის საკუთრებად, 2011 წლის 26 სექტემბრით დათარიღებული თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სარგებლობისა და უფლებრივი გამიჯვნის შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე, თანამესაკუთრეები: ა. ნ-ე, ლ. ს-ე და მ. ნ-ე უფლებრივად გაემიჯნენ ერთმანეთს, შპს „ტ. პ-ის“ მიერ შესრულებული აზომვითი ნახაზის მიხედვით, საჯარო რეესტრში ა. ნ-ის საკუთრებად მე-2 სართულზე აღირიცხა 16,53 კვ.მ (საკადასტრო კოდი ...), მ. ნ-ის საკუთრებად - 15,88 კვ.მ (საკადასტრო კოდი ...), ლ. ს-ის საკუთრებად - 32,57 კვ.მ (საკადასტრო კოდი ...), ხოლო 6,70 კვ.მ სათავსი აღირიცხა მ. ნ-ის, ლ. ს-სა და ა. ნ-ის თანასაკუთრებად (საკადასტრო კოდი ...), ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ საჯარო რეესტრში მხარეთა თანასაკუთრებად აღრიცხული 53 კვ. მეტრის ნაცვლად დარეგისტრირდა 71,68 კვ.მ, საიდანაც 64,98 კვ.მ დარეგისტრირდა ინდივიდუალურ საკუთრებად, ხოლო 6,70 კვ.მ - მოპასუხეთა საერთო საკუთრებად. საჯარო რეესტრში წარდგენილი შპს „ტ. პ-ის“ მიერ შესრულებული შიდა აზომვითი ნახაზის საფუძველზე შესაძლებელ. გამიჯნული ფართის ინდენტიფიცირება, კერძოდ, სამი ოთახი - თითოეული 15,88 კვ.მ; 16,53 კვ.მ და 32,57 კვ.მ რომელიც გამიჯვნის ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა მოპასუხეთა ინდივიდუალურ საკუთრებაში და რომელზედაც პრეტენზია არ გააჩნია მოსარჩელეს, ვინაიდან მითითებული ფართები წარმოადგენდა მოსარჩელეთა ინდივიდუალურ საკუთრებას, რომელშიც განსაზღვრული იყო თითოეულის იდეალური წილი. რაც შეეხება სამზარეულოს, სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული წარმოადგენს ასევე მოპასუხეთა ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტს, რადგანაც 1986 წლის თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის №995 გადაწყვეტილებით ოთარ ნ-ეს, რომელსაც ეკავა 55 კვ.მ ოთახი, უარი ეთქვა გამოთავისუფლებული 63 კვ. მეტრის გადაცემაზე და საერთო სარგებლობის სამზარეულო მთლ.ნად გადაეცა მას პირად სარგებლობაში, ხოლო ა-სა და კ-ეს განემარტათ, ესარგებლათ იმ სამზარეულოთი, რომლითაც სარგებლობდნენ გამოთავისუფლებული ბინის მიღებამდე. აზომვითი ნახაზის მიხედვით, სამზარეულოს ფართმა შეადგინა 6.70 კვ.მ საერთო ჯამში, აზომვითი ნახაზის მიხედვით, გამიჯნული ფართის საერთო რაოდენობამ შეადგინა 71.68 კვ.მ. სასამართლოს შეფასებით, არსებობს შეუსაბამობა გამიჯვნამდე რეესტრში რეგისტრირებული ფართისა და გამიჯვნის შემდგომ რეესტრში რეგისტრირებული ფართის მონაცემებს შორის (გამიჯვნამდე რეგისტრირებული იყო 53 კვ.მ, გამიჯვნის შემდგომ 71.68 კვ.მ), თუმცა, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნის შესაბამისად, აღნიშნული განპირობებულ. იმ გარემოებით, რომ შპს „ტ. პ-ის“ მიერ ოთახების და, შესაბამისად, მთელი ბინის ფართში შეყვანილი იყო კარ-ფანჯრის ღიობის ფართები. აღნიშნული შეუსაბამობის მიუხედავად, მოსარჩელეთა საკუთრების უფლება არ შელახულა, ვინაიდან სადავოს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ სამი ოთახი (15,88 კვ.მ; 16,53 კვ.მ და 32,57 კვ.მ) მოპასუხეთა ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა, ხოლო სამზარეულოსთან მიმართებაში ასევე დადგენილი იყო მოპასუხეთა საკუთრების უფლება. ამ შემთხვევაში, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრების ხარჯზე ინდივიდუალური საკუთრება არ გაზრდილა.

პალატამ მიუთითა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 31 მარტის №2ბ/2728-2010 გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც ვ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ა. ნ-ეს, ლ. ს-სა და ა. დ-ეს დაევალათ საწყის მდგომარეობაში აღედგინათ თვითნებურად გადატანილი კარები და ხელი არ შეეშალათ ვ. კ-ის მის საკუთრებაში არსებული საშხაპით, ტუალეტითა და მათთან მისასვლელი ფართით სარგებლობაში. აღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილი იყო, რომ ქ.თბილისში, თ-ის ქუჩა (ყოფილი ძ/პ-ი) №29-ში მდებარე უძრავი ქონების მე-2 სართულზე არსებული სველი წერტილები (ტუალეტი, საშხაპე) და დერეფანი საერთო იყო მე-2 სართულზე მცხოვრები ყველა ოჯახისათვის, მათ შორის ვ. კ-ის ოჯახისათვის, ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ მითითებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები გავლენას ვერ იქონიებდა მოცემულ დავასთან მიმართებაში, ვინაიდან ამ შემთხვევაში სადავოს არ წარმოადგენდა 2011 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით დადგენილი საერთო სარგებლობის ფართი.

პალატამ მიუთითა ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 15 მაისის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადგენილი იყო სადავო სამზარეულოს მოპასუხეთა ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი, მართალ., ზ. კ-სა და ვ. კ-ის სარჩელში დავის საგანი იყო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად და ქმედების ნაწილობრივ უკანონოდ ცნობა, თუმცა მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენდა სადავო სამზარეულოს კუთვნილების საკითხი, რაც გადაწყვეტილი იქნა მითითებულ დავაში.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 4.1 მუხლით, რომლის თანახმადაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შემადგენელი მიწის ნაკვეთი, სახლის ნაწილი და ის შენობა-ნაგებობები, დანადგარები, საინჟინრო ქსელები, მოწყობილობები, რომლებიც არ იყო ინდივიდუალური საკუთრება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას (საერთო საკუთრებას) წარმოადგენდა. ამავე კანონის 7.1. მუხლის შესაბამისად, განსაზღვრული იყო მესაკუთრის უფლება ინდივიდუალური ფართის საკუთარი შეხედულებით გამოყენების თაობაზე. სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ შპს „ტ. პ-ის“ მიერ შესრულებულ შიდა აზომვით ნახაზზე დატანილი ფართები წარმოადგენდა მ. ნ-ის, ა. ნ-სა და ლ. ს-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფართები არ წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო უფლების ობიექტს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით და ჩათვალა, რომ თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სარგებლობისა და უფლებრივი გამიჯვნის შესახებ 2011 წლის 26 სექტემბრის ხელშეკრულება არ არღვევდა მოსარჩელეთა კანონით დაცულ უფლებას.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ვ. კ-ემ და ზ. კ-ემ, მისი გაუქმება და საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება მოითხოვეს შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, არ გამოიყენა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ის ნორმები, რომლითაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა, ამასთანავე, გადაწყვეტილება დააფუძნა სამართლის იმ ნორმებს, რომელიც არ არეგულირებს სადავო ურთიერთობას, ასევე არ გაითვალისწინა საქმეში არსებული მტკიცებულება - ექსპერტის დასკვნა, სადაც დადგენილ. სადავო ფართების უსაფუძვლოდ გაზრდის ფაქტი. სასამართლომ არასწორად განმარტა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4, მე-5 და მე-10 მუხლები, რითაც დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე, 393-394-ე მუხლები. სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების უმთავრეს უსწორობას წარმოადგენს სასამართლოს მოსაზრება, რომ რეგისტრირებული ფართები არ წარმოადგენდა ამხანაგობის საერთო საკუთრებას, რადგანაც გამიჯვნის შედეგად ინდივიდულარ საკუთრებად აღრიცხული ფართებით პროპორციულად შემცირდა მოსარჩელეების, როგორც თანამესაკუთრეების ხვედრითი წილი, რაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, სადავო გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველ.

კასატორები არ დაეთანხმნენ ასევე გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებებს, კერძოდ, კასატორთა მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მოსარჩელეებს პრეტენზია მოპასუხეთა სახელზე რეგისტრირებული ფართების მიმართ არ გააჩნდათ, ვინაიდან ეს ფართები ინდივიდუალური საკუთრების საგანს წარმოადგენდა. სადავო რეგისტრაციის გზით გაზრდილი ფართების თაობაზე აცხადებდნენ მოსარჩელეები პრეტენზიას, საყურადღებოა, რომ მარეგისტრირებელ ორგანოს გარიგების შინაარსის დადგენა არ ევალება, შესაბამისად, გარიგების ნამდვილობაზე პასუხისმგებელი მხოლოდ ხელმომწერი პირია, აღნიშნულმა კი განაპირობა მოპასუხეთა გაზრდილი ფართების რეგისტრაცია. საყურადღებოა, რომ სასამართლომ ყოველგვარი გამოკვლევის გარეშე დაამყარა გადაწყვეტილება არაქელოვისა და კოპაძის სახელზე არსებულ მონაცემებს. ბუნდოვანია სასამართლოს მსჯელობა, სადაც, ერთი მხრივ, მითითებულ. გამიჯვნამდე რეგისტრირებულსა და გამიჯვნის შემდგომ რეგისტრირებულ ფართებს შორის სხვაობაზე, ხოლო, მეორე მხრივ, მიუთითებს, რომ სხვაობა განპირობებულ. შპს „ტ. პ-ის“ მიერ ნახაზში ოთახების შესაბამისად, მთელი ბინის ფართში შედის კარ-ფანჯრის ღიობის ფართი. სააპელაციო პალატამ ასევე არასწორად შეაფასა კანონიერ ძალაში შესული ამავე სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, ამ გადაწყვეტილებით დადგენილ. მხარეთა თანასაკუთრება საერთო სარგებლობის ფართებზე, თუმცა, გარდა ზემოაღნიშნული მტკიცებულებისა, ექსპერტიზის დასკვნითაც დადგენილია მოსარჩელეების წილის შემცირება საერთო სარგებლობის ფართზე, რაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-10 მუხლების შესაბამისად, სადავო გარიგების ბათილად ცნობის მოთხოვნის იურიდიულ ინტერესს წარმოშობს. რაც შეეხება სასამართლოს მითითებას ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისას მიღებულ გადაწყვეტილებაზე, აღნიშნული გადაწყვეტილება წინამდებარე დავის მიმართ პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე არ არის, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტისა. ამდენად, სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, გადაწყვეტილება დაემყარებინა სარეგისტრაციო ჩანაწერებზე, რომელთან შედარებითაც პირველად მონაცემს სწორედ სადავო ხელშეკრულება შეიცავს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 ივნისის განჩინებით ვ. კ-სა და ზ. კ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. და ზ. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულ. მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულ. სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ვ. კ-სა და ზ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ვ. კ-ის მიერ 2013 წლის 13 მაისს N3 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

რაც შეეხება მოწინაარმდეგე მხარეების მიერ საკასაციო შესაგებელზე დართული მტკიცებულებების: თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 19 მარტის N2/2812-12 განჩინებისა და განცხადების ასლის საქმეზე დართვას, პალატა თვლის, რომ აღნიშნული უსაფუძვლოა, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ეს, ა. და მ. ნ-ს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ საკასაციო შესაგებელზე დართული მტკიცებულებები: თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 19 მარტის N2/2812-12 განჩინებისა და განცხადების ასლი 4 (ოთხი) ფურცლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. კ-სა და ზ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ვ. კ-სა (პ/N...) და ზ. კ-ეს (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ვ. კ-ის მიერ 2013 წლის 13 მაისს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. ლ. ს-ეს, ა. და მ. ნ-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო შესაგებელზე დართული მტკიცებულებები: თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 19 მარტის N2/2812-12 განჩინებისა და განცხადების ასლი 4 (ოთხი) ფურცლად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

პ. სილაგაძე