№ას-486-462-2013 22 ივლისი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს „ს-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ჭ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 5 სექტემბერს ა. ჭ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სს „ს-ის“ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისაგან 1 წლის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება 5400 (ყოველთვიურად 450 ლარის გაანგარიშებით) ლარის ოდენობით, აგრეთვე, ამ უკანასკნელისათვის დამატებით 1 თვის საკომპენსაციო თანხის დაკისრება 450 ლარის ოდენობით.

სარჩელი შემდეგნაირად იქნა დასაბუთებული:

ა. ჭ-ა 2008 წლის 28 იანვრიდან დაინიშნა სს „ს. გ. ს. კ-ის“ (შემდგომში სს „ს-ი“) გურია-სამეგრელოს რეგიონალური ფილიალის ლანჩხუთის სატელეფონო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. 2010 წლის 2 აგვისტოდან მოსარჩელე დაინიშნა ამავე კომპანიის ლანჩხუთის საკაბელო უბნის უფროსის თანამდებობაზე, ყოველთვიური ფიქსირებული შრომის ანაზღაურებით 450 ლარის ოდენობით, ხოლო 2011 წლის 15 მარტიდან იგი დაინიშნა საცალო გაყიდვების დეპარტამენტის სერვისცენტრის მენეჯერის თანამდებობაზე შრომის იგივე ანაზღაურებით;

2011 წლის 15 მარტის დასახელებული ხელშეკრულების მიხედვით, ხელშეკრულება იურიდიულ ძალას იძენს მხარეთა მიერ ხელმოწერის მომენტიდან და ძალაშია 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. იმ შემთხვევაში, თუკი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ორი კვირით ადრე რომელიმე მხარე არ განაცხადებს ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, წინამდებარე ხელშეკრულება გაგრძელდება შემდგომი 1 წლის ვადით;

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დამსაქმებელმა დაარღვია ხელშეკრულების პირობები, კერძოდ, მან იგი არ გააფრთხილა გათავისუფლების შესახებ არც ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ორკვირიან ვადაში და არ შემდგომში. ამიტომ, 2011 წლის 15 მარტის შრომითი ხელშეკრულების 6.1 პუნქტისა და მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება გაგრძელდა 1 წლის ვადით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ა. ჭ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელე აცხადებდა, რომ სს „ს-ს“ გააჩნდა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ვალდებულება, თუმცა საქმეში არსებული მტკიცებულებებით აღნიშნული გარემოება ვერ დასტურდებოდა. საქმის მასალების თანახმად, მხარეებს შორის ხელშეკრულება დაიდო 2010 წლის 12 მარტს, რაც საბოლოოდ გაგრძელდა 2012 წლის 22 იანვრამდე. ამასთან, მოპასუხემ წარადგინა 2012 წლის 16 იანვარს გაცემული ბრძანება მოსარჩელესთან 2012 წლის 23 იანვრიდან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 23 იანვრიდან მხარეებს შორის აღარ არსებობდა შრომითი ურთიერთობა და მოპასუხეს არ ეკისრებოდა მოსარჩელისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ვალდებულება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჭ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით ა. ჭ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ა. ჭ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

სს „ს-ს“ ა. ჭ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2012 წლის 23 იანვრიდან 2012 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით, ჯამში 5070 ლარის ოდენობით (აღნიშნული თანხა მოიცავს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ გადასახადებს);

მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 150 ლარის ოდენობით, მასვე მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა წარმომადგენლის მომსახურების ხარჯის ანაზღაურება 150 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ, უწინარესად, ყურადღება გაამახვილა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2010 წლის 12 მარტს, ა. ჭ-სა და სს ,,ს-ს” შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც ა. ჭ-ა დაინიშნა სს „ს-ის“ ლანჩხუთის განყოფილების უფროსად. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 450 ლარით, რომელიც მოიცავდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ გადასახადებს. შრომითი ხელშეკრულების 6.1 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება იურიდიულ ძალას იძენდა მხარეთა მიერ ხელმოწერის მომენტიდან და ძალაში იყო 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით.

2010 წლის 12 მარტის შრომითი ხელშეკრულების 2010 წლის 2 აგვისტოს შედგენილი N1 დანართით, ცვლილება შევიდა 2010 წლის 12 მარტის შრომით ხელშეკრულებაში და განისაზღვრა, რომ ხელშეკრულების საფუძველზე დამსაქმებელი დასაქმებულს სამუშაოზე იღებდა ლანჩხუთი საკაბელო უბნის უფროსის თანამდებობაზე. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 450 ლარით, რომელიც მოიცავდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ გადასახადებს. ამასთან, ხელშეკრულება იურიდიულ ძალას იძენდა მხარეთა მიერ ხელმოწერის მომენტიდან და ძალაში იყო 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით.

რიგი თანამშრომლების შრომითი ხელშეკრულების პირობების შეცვლის შესახებ სს „ს-ის“ გენრალური დირექტორის 2011 წლის 15 მარტის ბრძანებით ა. ჭ-ა გათავისუფლდა ლანჩხუთის საკაბელო ქსელის უბნის უფროსის თანამდებობიდან და დაინიშნა საცალო გაყიდვების დეპარტამენტის ლანჩხუთის სერვის ცენტრის მენეჯერის თანამდებობაზე. ბრძანებით დადგინდა, რომ შრომითი ურთიერთობის პირობები განისაზღვრებოდა შრომითი ხელშეკრულებით.

2010 წლის 12 მარტის შრომითი ხელშეკრულების 2011 წლის 15 მარტის დანართით ცვლილება შევიდა 2010 წლის 12 მარტის შრომითი ხელშეკრულებაში და განისაზღვრა, რომ ხელშეკრულების საფუძველზე დამსაქმებელი დასაქმებულს სამუშაოზე იღებდა საცალო გაყიდვების დეპარტამენტის ლანჩხუთის სერვის ცენტრის მენეჯერის თანამდებობაზე. ამავე დანართით ცვლილება შევიდა 2010 წლის 12 მარტის შრომითი ხელშეკრულების 6.1 პუნქტში და აღნიშნული პუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგი სახით: ხელშეკრულება იურიდიულ ძალას იძენს მხარეთა მიერ ხელმოწერის მომენტიდან და ძალაშია 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. იმ შემთხვევაში, თუკი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ორი კვირით ადრე რომელიმე მხარე არ განაცხადებს ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, წინამდებარე ხელშეკრულება გაგრძელდება შემდგომი 1 (ერთი) წლიანი ვადით.

ამდენად, 2011 წლის 15 მარტის დანართით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე, ანუ 2011 წლის 31 დეკემბრამდე ორი კვირით ადრე რომელიმე მხარე არ განაცხადებდა ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ავტომატურად გრძელდებოდა ერთი წლის ვადით, 2012 წლის 31 დეკემბრამდე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი არ იყო რაიმე მტკიცებულება, რაც მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ დამსაქმებელმა 2011 წლის 15 მარტის დანართის შესაბამისად 2011 წლის 31 დეკემბრამდე ორი კვირით ადრე დასაქმებულს აცნობა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ. უფრო მეტიც, საქმის მასალებით დადასტურდა, რომ სს „ს-მა“ ამ ვადის გასვლის შემდგომ, 2012 წლის 3 იანვარს გამოსცა ბრძანება ა. ჭ-ის შრომითი ხელშეკრულების ვადის 2012 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 22 იანვრის ჩათვლით გაგრძელების თაობაზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ჭ-ას და სს „ს-ს“ შორის 2010 წლის 12 მარტს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 2011 წლის 31 დეკემბერს გაგრძელდა ერთი წლის ვადით და ამდენად, მისი მოქმედების ვადა ამოიწურა მხოლოდ 2012 წლის 31 დეკემბერს. რაც შეეხებოდა 2012 წლის 3 იანვარის ბრძანებას ა. ჭ-ის შრომითი ხელშეკრულების ვადის 2012 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 22 იანვრის ჩათვლით გაგრძელების თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ 2011 წლის 31 დეკემბრიდან ხელშეკრულების მოქმედების ვადის ერთი წლის ვადით გაგრძელების პირობებში, არ არსებობდა დამსაქმებლის მიერ 2012 წლის 16 იანვრის N1.01/076 ბრძანებით ხელშეკრულების პირობების ცალმხრივად შეცვლის სამართლებრივი საფუძველი, რის გამოც ზემოაღნიშნული ბრძანება ვერ მიიჩნეოდა ა. ჭ-ას შრომითი ხელშეკრულების ვადის განმსაზღვრელ მტკიცებულებად.

სააპელაციო სასამართლომ, დავის გადაწყვეტისას დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის პირველი და მე-4 პუნქტებით, აგრეთვე, ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლით, შრომის კოდექსის 1-ლი მუხლით, ამავე კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტით, 44-ე მუხლით, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, შრომითი ურთიერთობის არამართლზომიერი შეწყვეტით მოპასუხემ დასაქმებულს წაართვა შესაძლებლობა განეხორციელებინა შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამსახურებრივი მოვალეობა და მიეღო შესაბამისი შრომითი ანაზღაურება. შესაბამისად, ა. ჭ-ის მიყენებული ზიანი განისაზღვრებოდა მისი მიუღებელი ხელფასით გათავისუფლების დღიდან – 2012 წლის 23 იანვრიდან, ხელშეკრულების ვადის ამოწურვამდე – 2012 წლის 31 დეკემბრამდე. აღნიშნული პერიოდი მოიცავდა 11 თვეს და 8 დღეს, შესაბამისად, ამ ხნის განმავლობაში დარიცხული ხელფასი შეადგენდა ჯამში 5070 ლარს (450X11=4950; 450/30=15, 15X8=120; 4950+120=5070) (აღნიშნული თანხა მოიცავდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ გადასახადებს).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს-მა“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივარი მოტივირებულია შემდეგნაირად:

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ ა. ჭ-ას და სს „ს-ს“ შორის 2010 წლის 12 მარტს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ვადა ამოიწურა 2012 წლის 31 დეკემბერს. ამ მსჯელობით სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რადგან 2012 წლის 23 იანვრიდან ფაქტობრივადაც და იურიდიულადაც მხარეები ერთმანეთთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში აღარ იმყოფებოდნენ. 2012 წლის 16 იანვრის №1.01/076 ბრძანებით ა. ჭ-ა გათავისუფლდა სამსახურიდან და ამის შემდგომ ფაქტობრივადაც მას აღარ უმუშავია სს „ს-ში“;

კონკრეტულ შემთხვევაში, ა. ჭ-ა სს „ს-ან“ გათავისუფლდა შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო. თუკი სასამართლოს მიაჩნდა, რომ გათავისუფლების აღნიშნული საფუძველი უკანონო იყო, აღნიშნული გათავისუფლება მას უნდა შეეფასებინა, როგორც ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის შემთხვევა (უნდა გამოეყენებინა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილი). საკითხის ამგვარად შეფასების შემთხვევაში კი, დასაქმებულს შეიძლება მიეცეს არანაკლებ 1 თვის კომპენსაცია;

სააპელაციო სასამართლოს ლოგიკით გამოდის, რომ მოდავე მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება აუცილებლად 2012 წლის 31 დეკემბერს უნდა დასრულებულიყო და თითქოს სს „ს-ს“ არ ჰქონდა ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლება, ან კიდევ ხელშეკრულება უნდა შეწყვეტილიყო მხოლოდ 2011 წლის 31 დეკემბრამდე 2 კვირით ადრე დამსაქმებლის გაფრთხილების საფუძველზე, რაც არასწორია;

სააპელაციო სასამართლოს საქმის განხილვისას უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილით. სასამართლომ არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ნებისმიერი შრომის ხელშეკრულების მოშლა შესაძლებელია ვადაზე ადრე. ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, შრომითი ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლის შემთხვევაში დასაქმებულს მიეცემა არანაკლებ ერთი თვის შრომის ანაზღაურება;

სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის 44-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად. ამ მუხლის დეფინიცია ითვალისწინებს რაიმე სახის ზიანის მიყენების დროს მისი ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებას დასაქმებულის ან/და დამსაქმებლისადმი, ამასთან, ზიანი მიყენებული უნდა იყოს აუცილებლად შრომითი ურთიერთობის პერიოდში და არა მისი შეწყვეტის შემდგომ;

სასამართლოს არ უმსჯელია იმ გარემოებაზე, რომ ა. ჭ-ას სარჩელით არ მოუთხოვია მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილობა. სასამართლომ ისე მიიღო გადაწყვეტილება სს „ს-ის“ თანხის დაკისრების შესახებ (ანუ, ისე მიიჩნია უკანონოდ სს „ს-ის“ ქმედება უკანონოდ), რომ სადავო ბრძანება არ გაუქმებულა, უფრო მეტიც, იგი სადავოდ არც გამხდარა. სასამართლო პრაქტიკიდან გამომდინარე, დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების უკანონოდ ცნობას ყოველთვის არ უკავშირდება განაცდური ხელფასის ანაზღაურება. ამისათვის აუცილებელია შემდეგი 3 პირობის არსებობა: 1. სამუშაოდან პირის უკანონოდ გათავისუფლება; 2. შესაბამის თანამდებობაზე პირის აღდგენა; 3. შესაბამისი თანამდებობის არსებობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 19 აპრილი, საგადახდო დავალება № ...) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე