№ას-498-474-2013 29 ივლისი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ხ., ს. და ა. ა-ი, ს. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ა-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. ა-ის სარჩელი მოპასუხეების: ხ., ს., ა. ა-ის და ს. გ-ის მიმართ:

გ. ა-ეს დაეკისრა ხ., ს., ა. ა-ის და ს. გ-ის სასარგებლოდ 23286 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა;

დადგინდა, რომ გ. ა-ის მიერ დასახელებული მოპასუხეების სასარგებლოდ 23286 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის შემთხვევაში, ვალდებულების შესრულების ან ვალდებულების სხვაგვარად შეწყვეტის დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ, მოპუხეებს შეუწყდებოდათ მფლობელობა ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე და უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცემოდა მესაკუთრე გ. ა-ეს.

ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ხ. ა-ის შეგებებული სარჩელი, რომლითაც მან მოითხოვა თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე 25.22კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა გ. ა-ის აღნიშნული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ხ. ა-მა, ს. ა-მა, ა. ა-მა და ს. გ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 მარტის განჩინებით ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-სა და ს. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №...) საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში საკუთრების უფლებით აღრიცხულია გ. ა-ის სახელზე.

საქმეში წარდგენილი 1946 წლის 17 იანვრით დათარიღებული ხელწერილის მიხედვით, თ. ვ. ასულმა მ-ემ ბ. გ. ძე ა-ან (ხ. ა-ის მამა) მიიღო 20000 მანეთი.

უდავო გარემოებას წარმოადგენდა ის, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა მოწესრიგებას ექვემდებარებოდა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით და მოპასუხეები: ხ. ა-ი, ს. ა-ი, ა. ა-ი და ს. გ-ი წარმოადგენდნენ ამ კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. მათ სადგომის მფლობელობის უფლება მოპოვებული ჰქონდათ მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე.

მხარეთა შორის სადავო არ იყო, რომ მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის თავდაპირველად არსებობდა გარიგება ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე 25.22კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე, ხოლო დანარჩენი ფართი წარმოადგენდა მოსარგებლის მიერ განხორციელებულ მიშენებას.

მხარეთა შორის სადავო არ იყო არც არსებული მდგომარეობით მოსარგებლეების მიერ დაკავებული მთლიანი ფართის ოდენობა და ამ ფართის ფუნქციური დანიშნულება.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 24 მაისის №016581-2012/10/1 დასკვნის მიხედვით, ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე შენობა-ნაგებობიდან, განმცხადებლის მითითებული ოთახის ფართი შეადგენდა 41.18კვ.მ-ს, მათ შორის: №1 ოთახი ფართით 25.22კვ.მ., წინა ოთახი №2 ფართით 10.80კვ.მ., ოთახი №3 – 5.16კვ.მ., ეზოში სველი წერტილის ფართი შეადგენდა 5.78კვ.მ-ს, მათ შორის: №4 ფართით 3.46, №5 ფართით 1.32კვ.მ., №6 ფართით 1კვ.მ, ეზოში მდებარე დამხმარე სათავსოს ფართი შეადგენდა 8.4კვ.მ-ს, მათ შორის: №7 ფართით – 6.06კვ.მ, №8 ფართით – 2.34კვ.მ.

ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-სა და ს. გ-ის მიერ წარდგენილი შპს ,,ა -ს” 2012 წლის 18 ოქტომბრის დასკვნის მიხედვით, ქ.თბილისში, ვ.დ-ის ქ.№54ა-ში შესაფასებელი ფართი შეადგენდა 55.36კვ.მ-ს, მათ შორის: 41.18კვ.მ განთავსებული იყო ორსართულიანი შენობის პირველ სართულზე, ხოლო 14.18კვ.მ – ცალკე მდგომ, ერთსართულიან შენობაში.

მხარეთა შორის სადავო იყო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება.

საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრის მიზნით მოსარჩელემ წარადგინა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 24 მაისის №016581-2012/10/1 დასკვნა, რომლის თანახმადაც, ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე სადავო უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება 2012 წლის მაისის თვის მდგომარეობით საორიენტაციოდ შეადგენდა 24717 აშშ დოლარს, მათ შორის: საცხოვრებელი ფართის – 41.18კვ.მ-ის საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 23000 აშშ დოლარს, აბაზანა-საპირფარეშო (5.78კვ.მ) – 650 აშშ დოლარს, სათავსო (8.4კვ.მ) – 1067 აშშ დოლარს.

საქმეში ასევე მოიპოვებოდა ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-ის და ს. გ-ის მიერ წარდგენილი შპს ,,ა -ა”-ს 2012 წლის 18 ოქტომბრის დასკვნა, რომლის შესაბამისადაც, ქ.თბილისში, ვ.დ-ის ქ.№54ა-ში 55.36კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება განსაზღვრული იყო 47056 აშშ დოლარით.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნას (საიდანაც ირკვევა სადავო საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება), მისი შინაარსიდან გამომდინარე, წინ უძღოდა ობიექტის სრული დათვალიერება. გადაღებულ იქნა ფოტო-მასალა, ჩატარდა ბაზრის კონიუნქტურის კვლევა. დასკვნა მიღებულ იქნა საცხოვრებელი სადგომის მახასიათებლების აღწერის, მისი მდგომარეობის ყოველმხრივი გამოკვლევის, ასევე ბაზარზე საკვლევი პერიოდებისათვის მოცემული ობიექტის ადგილმდებარეობის, პრესტიჟულობის, კაპიტალურობისა და კეთილმოწყობის გათვალისწინებით, ასევე მსგავსი ობიექტების ფასების მხედველობაში მიღებით. დასკვნის მიხედვით განისაზღვრა ცალ-ცალკე საცხოვრებელი ფართის, აბაზანა-საპირფარეშოს და დახმარე სათავსოს საბაზრო ღირებულებები. რაც შეეხებოდა შპს ,,ა -ა-ს” 2012 წლის 18 ოქტომბრის დასკვნას, რომლის უპირატესობაზეც მიუთითებდნენ აპელანტები, მასში არ იყო ასახული ობიექტის დეტალური მდგომარეობა და მახასიათებლები. ამასთან, ცალ-ცალკე არ განსაზღვრულა საცხოვრებელი ფართის, აბაზანა-საპირფარეშოს და დახმარე სათავსოს საბაზრო ღირებულებები.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კვლევის მეთოდიკის მხედველობაში მიღებით უპირატესობა უნდა მინიჭებოდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 24 მაისის დაკვნას, რომელიც ზუსტად, სრულყოფილად და დასაბუთებულად პასუხობდა ექსპერტის წინაშე დასმულ შეკითხვას საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტთან დაკავშირებით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე სადავო უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება მთლიანობაში შეადგენდა 24717 აშშ დოლარს, მათ შორის: საცხოვრებელი ფართის (41.1 კვ.მ-ის) საბაზრო ღირებულება – 23000 აშშ დოლარს, 5.78კვ.მ ფართის აბაზანა-საპირფარეშოს ღირებულება – 650 აშშ დოლარს, 8.4 ვ.მ სათავსოს ღირებულება კი – 1067 აშშ დოლარს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1.1 მუხლის „ა” ქვეპუნქტის, მე-2 მუხლის 1-ლი და მე-2 პუნქტების დანაწესებზე. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნიდან გამომდინარე, მესაკუთრეს აქვს უპირატესი უფლება, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის შემთხვევაში, მაგრამ, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს კომპენსაციის გადახდაზე, მას შემდეგ მოსარგებლე უფლებამოსილია, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. ამდენად, კანონმდებელი ითვალისწინებს მოსარგებლის მესაკუთრედ ცნობას თანხის გადახდის სანაცვლოდ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მესაკუთრე არ იყენებს უფლებას – თავად გადაუხადოს კომპენსაცია.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე, გ. ა-ე, რომელმაც გამოიყენა მისი, როგორც მესაკუთრის უპირატესი უფლება და მოითხოვა შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის გამოთავისუფლება. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გარემოება გამორიცხავდა საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეების შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის 1.1 პუნქტის მიხედვით, საცხოვრებელ სადგომად განისაზღვრება ის ფართი, რომელზედაც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ან გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციული აქტით.

განსახილველ შემთხვევაში მხარები სადავოდ არ ხდიდნენ იმ გარემოებას, რომ თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№54ა-ში მდებარე 25.22კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე, ხოლო დანარჩენი ფართი წარმოადგენდა მოსარგებლის მიერ განხორციელებულ მიშენებას. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლზე, რომლის თანახმად, მესაკუთრე, რომელიც მოსარგებლეს მოსთხოვს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტას, ვალდებულია აუნაზღაუროს მოსარგებლეს მის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები საბაზრო ღირებულების სრული ოდენობით.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მესაკუთრეს უნდა დაკისრებოდა იმ ფართის ღირებულების 90%-ის ანაზღაურება, რომელზეც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება, ხოლო მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები, მას უნდა აენაზღაურებინა საბაზრო ღირებულების სრული ოდენობით.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 24 მაისის №016581-2012/10/1 დასკვნის მიხედვით, 1კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულება განისაზღვრა 558 აშშ დოლარით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მესაკუთრე გ. ა-ეს მოსარგებლეების: ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-ის და ს. გ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 25.22კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულების – 14072 აშშ დოლარის 90%-ის გადახდა, რაც შეადგენდა 12664 აშშ დოლარს, 15.96კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულების – 8905 აშშ დოლარის გადახდა (15.96X558=8905), 5.78კვ.მ აბაზანა-საპირფარეშოს საბაზრო ღირებულების – 1067 აშშ დოლარის და 8.4კვ.მ დახმარე სათავსოს საბაზრო ღირებულების – 1067 აშშ დოლარის გადახდა, რაც ჯამში შეადგენდა 23286 აშშ დოლარს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება აპელანტებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს. მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლი, რომლის თანახმად, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სამართლებრივი შეფასება და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების მოტივაცია შემოფარგლულია საკანონმდებლო ნორმების აღწერით, ისე რომ მასში ასახული არ არის სამართლებრივი შეფასებები;

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ლი და მე-3 ნაწილების, 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნათა დაცვით ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია და არ შეაფასა საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებები, შესაბამისად, საქმეზე კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილება იქნა მიღებული. სასამართლომ არ იმსჯელა მხარის საფუძვლიან პრეტენზიებზე ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, კერძოდ, სადავო ქონების საბაზრო ღირებულების განსაზღვრასთან დაკავშირებით და გადაწყვეტილება არასწორად დააფუძნა ექსპერტის დასკვნას. ხსენებული დასკვნა გაცემულია გადაწყვეტილების გამოტანამდე 7 თვით ადრე და ამიტომ იგი არ შეიძლება წარმოადგენდეს სადავო ქონების საბაზრო ღირებულების განმსაზღვრელ მტკიცებულებას. საქმეში წარმოდგენილია სადავო ქონების საბაზრო ღირებულების განმსაზღვრელი მტკიცებულება, რომლის შედგენის თარიღი თითქმის ემთხვევა გადაწყვეტილების გამოტანის დროს. გარდა ამისა, სასამართლომ სწორად არ შეაფასა სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები;

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა – „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 2.2 მუხლი. დასახელებული ნორმის თანახმად, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. საქმის მასალებით უდავოდ არის დადგენილი, რომ გ. ა-ე უარს აცხადებს ზემომითითებული კანონის 2.1 მუხლით გათვალისწინებული (შპს „ა-ა-ს“ 2012 წლის აუდიტორული დასკვნით განსაზღვრული 90%) კომეპნსაციის გადახდაზე ხ. ა-ის. აქედან გამომდინარე, ამ უკანასკნელს წარმოეშვა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის სანაცვლოდ დაკავებულ სადგომზე საკუთრების გადაცემის მოთხოვნის უფლება, რაც სასამართლომ სრულიად უკანონოდ არ დააკმაყოფილა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-სა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-სა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 მაისის განჩინებით კასატორები გათავისუფლდნენ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ხ. ა-ის, ს. ა-ის, ა. ა-სა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე