საქმე №ას-532-506-2013 8 ივლისი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - თ. ნ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ. კ-ე (მოსარჩელე)

მესამე პირები - თ. გ-ა, ზ. ნ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი - საზიარო უფლების გაუქმება ნივთის ნატურით გაყოფის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. ნ-სა და მესამე პირების: თ. გ-ას, ასევე ზ. ნ-ის მიმართ ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე მოსარჩელის კუთვნილი იდეალური წილის შესაბამისი რეალური წილის ნატურით გამოყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნით, კერძოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა კუთვნილი 30/60 წილის 96,82 კვ.მ №1/1, №2/1 და №5/1 შენობების გამოყოფის გზით გადაცემა (იხ. დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა). მოსარჩელემ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს მხარეთა თანასაკუთრებას, საიდანაც მოსარჩელის იდეალური წილი უძრავი ქონების 30/63 ნაწილია. საკადასტრო ნახაზის თანახმად, მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს 7 ერთსართულიანი საცხოვრებელი დანიშნულების ნაგებობა. თანამესაკუთრეებს, გარდა მოსარჩელისა, კუთვნილი ქონება ფაქტობრივად გამიჯნული აქვთ. მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ფართების საერთო რაოდენობა მნიშვნელოვნად აღემატება უძრავ ქონებაში მისი კუთვნილი წილის შესაბამის ფართს, რაც იმითაა განპირობებული, რომ თ. ნ-ს მითვისებული აქვს მოსარჩელის კუთვნილი წილის შესაბამისი შენობის ფართი, რომელიც, საკადასტრო გეგმის თანახმად, მდებარეობს N7/1 და N6/1 შენობაში, აღნიშნული გარემოება ასევე დადგენილია ექსპერტიზის დასკვნით. მოსარჩელის ინიციატივით ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნით ასევე დადგენილია, რომ თ. კ-ის კუთვნილი წილის ნატურით გამოყოფა შესაძლებელია.

მოპასუხე თ. ნ-მა სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით ითხოვა:

თ. კ-ემ საჯარო რეესტრს მიაწოდა არასწორად შედგენილი აზომვითი ნახაზი და მტკიცებულებები, შეცდომაში შეიყვანა რეგისტრატორი, რის გამოც საჯარო რეესტრმა არასწორად გაანაწილა მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული წილობრივი მონაცემები. თბილისის საქალაქო სასამართლოს პრეზიდიუმის 1984 წლის 14 ნოემბრის №281 დადგენილების თანახმად, თ. ნ-ის მეუღლე გ. ნ-ის (ნ-ის) საკუთრების წილი ბ-ის ქუჩა №11-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში განისაზღვრა 1/9-ით, იმავეს ადასტურებს 1991 წლის 21 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობა, 1994 წლის 15 ნოემბრის (საქმე №2/168) სასამართლო სხდომის ოქმი და განჩინება, რომლითაც მხარეები ერთმანეთისაგან გაიმიჯნენ. ზემოაღნიშნულ განჩინებაში მითითებულია ის პირობები, რომლითაც უნდა მომხდარიყო გამიჯვნა. ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2003 წლის 11 მარტის №12225 წერილი, 2003 წლის 11 ნოემბრის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან ასევე ადასტურებს, რომ თ. კ-ეს თანასაკუთრებიდან ეკუთვნის 5/9 წილი, საზიარო უფლება უკვე გაუქმებულია და მხარეები არიან მესაკუთრეები: 5/9 ეკუთვნის თ. კ-ე, 1/9 - თ. ნ-ს, 1/3 - თ. გ-ას. ამასთან, მხარეებს საკუთრება გამიჯნული აქვთ ღობით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 7 სექტემბრის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა თ. ნ-ის მიმართ ქ.თბილისში, ბ-ის ქუჩა N11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

სააპელაციო წესით საქმის განხილვისას აპელანტმა დააზუსტა მოთხოვნა - შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ მოითხოვა შემდეგი: ქ.თბილისში ბ-ის ქ.N11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება ნივთის ნატურით იმგვარად გამოყოფის გზით, რომ 2012 წლის 12 ივლისის საკადასტრო გეგმის მიხედვით, მოსარჩელე თ. კ-ეს ნატურით გამოყოფოდა N1/1 შენობაში მდებარე ფართები და N2/1 შენობაში მდებარე 9,96 კვ.მ. ფართი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 7 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. კ-ის სარჩელის დაზუსტებული მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლება ნატურით გაყოფის გზით, 2012 წლის 12 ივლისის საკადასტრო გეგმის მიხედვით მოსარჩელე თ. კ-ეს ნატურით გამოეყო №1/1 შენობაში მდებარე ფართები და №2/1 შენობაში მდებარე 9,96 კვ.მ ფართი იმის გათვალისწინებით, რომ თ. კ-ის მიერ დაცული იქნება ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი ეზოთი სარგებლობის წესი და №2/1 შენობაში მდებარე 9,96 კვ.მ ფართს სამეზობლო საზღვრის მხარეს არ ექნება კარი, ფანჯარა და სხვა ღია ნაწილი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

საჯარო რეესტრის 2012 წლის 2 თებერვლის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავი ნივთის 30/63 ნაწილის მესაკუთრეა მოსარჩელე თ. კ-ე, 7/63 აღრიცხულია მოპასუხე თ. ნ-ის სახელზე, 21/63 ნაწილი ეკუთვნის თ. გ-ას, ხოლო 5/63 – ზ. ნ-ს. ამავე ამონაწერის თანახმად, ზ. ნ-ს გამოყოფილი აქვს იდეალური წილის შესაბამისი რეალური ფართი: ლიტ „ბ“ - 18,9 კვ.მ N2 ოთახი, 7 კვ.მ N3 სამზარეულო და 25 კვ.მ მიწა. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ თ. გ-ას ასევე გამოყოფილი აქვს იდეალური წილის - 21/63-ის შესაბამისი ფართი (პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2012 წლის 7 სექტემბრის სხდომის ოქმი, 10:42; სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 16 იანვრის სხდომის ოქმი, 13:35). ამდენად, საზიარო უფლება არსებობს ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავი ქონების ორ სხვა თანამესაკუთრეს: თ. კ-სა და თ. ნ-ს შორის. საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე თ. კ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა, რომ მხოლოდ უძრავი ნივთის ნაწილზე – შენობა-ნაგებობაზე საზიარო უფლების გაუქმება, ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის დანაწესს და იყო დაუშვებელი, ვინაიდან აღნიშნული მუხლი საზიარო უფლების ნატურით გაუქმებას ითვალისწინებდა მთლიან ნივთზე, როგორც შენობა-ნაგებობებზე, ასევე, მიწის ნაკვეთზეც. მოცემულ შემთხვევაში, „განაშენიანებისაგან თავისუფალი მიწის ნაკვეთი“ რჩებოდა მხარეთა საერთო საკუთრებაში, რაც ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის მითითებული ნორმის შინაარსს. სააპელაციო პალატის შეფასებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ეს დასკვნა ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით უკანასკნელ წლებში დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკას (იხ. სუსგ Nას-672-633-2011, 03.10.2011 წელი, Nას-729-685-2012, 05.07.2012 წელი), ამასთან, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით გათვალისწინებული არ ყოფილა მხარეთა განმარტებებით და საქმეში არსებული საკადასტრო ნახაზით უტყუარად დადასტურებული ფაქტობრივი გარემოება, რომ თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის 15 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე თ. კ-სა და თ. ნ-ს შორის განაშენიანებისაგან თავისუფალი მიწის ნაკვეთი (ეზო) გაყოფილია ღობით. ამ გარემოებაზე მოპასუხე მხარე უთითებდა ჯერ კიდევ თავის წერილობით შესაგებელში, მანვე პირველი ინსტანციის სასამართლოს წარუდგინა აღნიშნულის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები: მითითებული სასამართლოს გადაწყვეტილება და საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, რომელზეც ნათლად ჩანდა, რომ მოდავე მხარეებს შორის ეზო გამიჯნული იყო. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ ჩათვალა, რომ საფუძველი ეცლებოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ არგუმენტს, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთადერთი წინაპირობა გახდა. სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლზე მითითებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგინდა მოდავე მხარეთა შორის იმ მიწის ნაკვეთით სარგებლობის წესი, რომელზეც მათი საცხოვრებელი სახლი იყო განლაგებული, ამდენად, მხარეები ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების მომენტიდან ითვლებიან ამ მიწის ნაკვეთის შესაბამისი წილების მესაკუთრეებად. ეს გარემოება ცხადად ჩანდა სადავო უძრავ ნივთთან დაკავშირებით საქმეში არსებულ საჯარო რეესტრის ამონაწერში, სადაც ამ საკადასტრო ერთეულზე მხარეთა უფლების დამადასტურებელ ერთ-ერთ საფუძვლად მითითებული სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი იყო. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მხარეთა საერთო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების საბოლოოდ გასაუქმებლად საჭირო იყო მათ მფლობელობაში არსებული ფართების გამიჯვნა. სასამართლომ მიუთითა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 17 იანვრის N000648-2012/03/2 დასკვნაზე, რომლის მიხედვითაც, თ. კ-ეს ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან ეკუთვნოდა 158,1 კვ.მ (საერთო ფართის 332 კვ. მეტრის 30/63, ე.ი 47,62%), რაც 54,26 კვ. მეტრით მეტი იყო, ვიდრე ფაქტობრივად ეკავა მოსარჩელეს. ამავე დასკვნაში მითითებული იყო, რომ თ. კ-ე ფაქტობრივად ფლობდა გაცილებით ნაკლებ ფართს, ვიდრე საჯარო რეესტრით ერიცხება, რაც თვალნათლივ ჩანდა 2012 წლის 31 იანვრის საკადასტრო გეგმიდანაც. ამ გეგმაში მითითებული ფართებიდან თ. კ-ის ფაქტობრივ მფლობელობაში N5/1 შენობაში არსებული ფართები იყო, ხოლო თ. ნ-ის მფლობელობაში N1/1, 3/1, 6/1 და 7/1 შენობებში არსებული ფართები. საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის გადაწყვეტილების გათვალისწინებით, თ. კ-ის გამოყოფილი ეზოს ფართი 3,82 კვ. მეტრით ნაკლები იყო იდეალურ წილთან მიმართებაში, ხოლო საჯარო რეესტრის მონაცემით, თ. კ-ის კუთვნილი წილი (30/63) 4,3-ჯერ აღემატება თ. ნ-ის კუთვნილ წილს (7/63), ფაქტობრივად, მოსარჩელე საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მითითებულ წილზე გაცილებით ნაკლებ ფართს ფლობდა, ხოლო მოპასუხე – მეტს. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 18 ივნისის N017207-2012 დასკვნის მიხედვით, ბ-ის ქუჩა N11-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან თ. კ-ის კუთვნილი 30/63 წილის შესაბამისი საერთო ფართი 96,82 კვ. მეტრი იყო და დასახელებულ დასკვნაში მითითებული დანართის შესაბამისად, შესაძლებელი იყო მისი გამოყოფა. პალატამ მიუთითა, რომ საქალაქო სასამართლოში აღძრული სასარჩელო განცხადებითა და შემდეგ, ამავე სასამართლოსადმი მიმართული მოთხოვნის დაზუსტების შესახებ 2012 წლის 7 სექტემბრის განცხადებით თ. კ-ე მოითხოვდა ქ.თბილისში, ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებას მისთვის კუთვნილი იდეალური წილის შესაბამისი რეალური წილის ნატურით გამოყოფის გზით, კერძოდ, მოითხოვდა კუთვნილი 30/63 წილის ნატურით გამოყოფას 2012 წლის 12 ივლისის საკადასტრო გეგმის მიხედვით და N1/1, N2/1 და N5/1 შენობებში არსებული ფართების გადაცემას, რომელთა საერთო ფართი შეადგენდა 96,82 კვ. მეტრს. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, თანასაკუთრებაში არსებულ ფართებზე საზიარო უფლების ამგვარად გაუქმება წინააღმდეგობაში მოვიდოდა თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის 15 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ წესთან და უხეშად შელახავდა თ. ნ-ის საკუთრების უფლებას ამ გადაწყვეტილებით მისთვის სარგებლობაში გადაცემულ ეზოს ფართზე, რადგან მოსარჩელისათვის მიკუთვნებული საცხოვრებელი ფართების ნაწილი (2/1 და 5/1 ფართების ნაწილები) აღმოჩნდებოდა არსებული მდგომაროებით მოპასუხის საკუთრებაში მყოფ მიწის ფართზე. ამ გარემოების გათვალისწინებით თ. კ-ის წარმომადგენელმა სააპელაციო სასამართლოში დააზუსტა (შეამცირა) სააპელაციო (სასარჩელო) მოთხოვნა და მოითხოვა საზიარო უფლების გაუქმება თბილისში, ბ-ის ქN11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე ნატურით გამოყოფის გზით, ისე, რომ 2012 წლის 12 ივლისის საკადასტრო გეგმის მიხედვით, თ. კ-ეს ნატურით გამოყოფოდა N1/1 შენობაში მდებარე ფართები და N2/1 შენობაში მდებარე 9,96 კვ.მ ფართი იმის გათვალისწინებით, რომ თ. კ-ის მიერ დაცული იქნებოდა ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1994 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი ეზოთი სარგებლობის წესი და №2/1 შენობაში მდებარე 9,96 კვ.მ ფართს სამეზობლო საზღვრის მხარეს არ ექნებოდა კარი, ფანჯარა და სხვა ღია ნაწილი. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, სადავო უძრავი ნივთის საცხოვრებელ ფართებზე მხარეთა საზიარო უფლების ამგვარი გაუქმება შესაძლებელი იყო სამოქალაქო კოდექსის 173-ე, 953-ე, 954-ე მუხლების საფუძველზე.

პალატამ მიუთითა იმ დადგენილ გარემოებაზე, რომ ქ.თბილისში, ბ-ის ქN11-ში მდებარე საზიარო საგნიდან 30/63 იდეალური წილი ეკუთვნოდა თ. კ-ეს, ხოლო 7/63 - თ. ნ-ს. სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისი იყო ერთ-ერთი მოწილის მოთხოვნაც. ამავე კოდექსის 963-ე მუხლის მიხედვით კი, განსაზღვრული იყო საზიარო უფლების საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის გზით გაუქმების წინაპირობები. სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმის დანაწესით, კანონმდებელი ადგენს ქონების ნატურით გაყოფისათვის ორ წინაპირობას: ნივთი უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად და ნივთი უნდა გაიყოს ღირებულების შემცირების გარეშე. ამდენად, საზიარო უფლების გაუქმება შესაძლებელია, თუ ნივთი, ამ შემთხვევაში საცხოვრებელი სახლი, შესაძლებელია გაიყოს ორ ან მეტ დამოუკიდებელ ნაწილებად მათი ღირებულების (სამეურნეო დანიშნულების) შემცირების გარეშე. ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას, მხედველობაში მიიღება ცალკეული ნაწილების მნიშვნელობა საყოფაცხოვრებო თვალსაზრისით, მათი მდგომარეობა და განლაგება, ხოლო ნივთის ღირებულების შემცირებაში იგულისხმება ნივთის ისეთი გაყოფა, რის შედეგადაც არ დაიკარგება მისი (ნივთის) საყოფაცხოვრებო დანიშნულება. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ საქმეზე მითითებული ნორმით განსაზღვრული ორივე წინაპირობა არსებობდა, რაც მოსარჩელის (აპელანტის) დაზუსტებული (შემცირებული) სასარჩელო (სააპელაციო) მოთხოვნის დაკმაყოფილებას განაპირობებდა. პალატამ მიუთითა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრებაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნებით გათვალისწინებული არ იქნა მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული სარდაფის ფართი და აღნიშნა, რომ მითითებული წარმოადგენდა ისეთ ახალ ფაქტს, რომელიც მოპასუხე მხარის მიერ საპატიო მიზეზის გარეშე მითითებული არ ყოფილა პირველი ინსტანციის სასამართლოში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე კი, სააპელაციო სასამართლო მას ვერ მიიღებდა, ამასთან, ამ სარდაფის ფართის გათვალისწინება, საერთო სურათს არ ცვლიდა. სარდაფი მდებარეობდა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ფართის ქვეშ და მას ათეული წლების განმავლობაში ფლობდა თ. კ-ე. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 4.1 მუხლის საფუძველზე, ეს სარდაფი აპელანტის (მოსარჩელის) ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ნ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, 2012 წლის 18 ივნისის ექსპერტიზის დასკვნის შედგენისას გამოყენებულ ლიტერატურად მითითებულია „სამშენებლო ნორმები და წესები, ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულება (ბრძანება №1-1/1254)“. აღნიშნული ბრძანებაში არ არის ასახული ის გარემოებები, რომლებზე დაყრდნობითაც შესაძლებელი იქნებოდა მსგავსი დასკვნის გაცემა. 2012 წლის 17 იანვრის დასკვნაში კი, რომელიც 2003 წლის 30 ივნისის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დაყრდნობით შედგა, აღნიშნულია, რომ თ. კ-ის საკუთრებაში არსებული სარდაფის ფართი შეადგენს 11.2 კვ. მეტრს, საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, სარდაფის ფართი, გარდა 11.2 კვ. მეტრისა, ასევე შეადგენს 22.05 კვ. მეტრს, თუმცა ამ გარემოებაზე, ექსპერტიზის დასკვნაში არ არის მითითებული, მაშინ, როდესაც ექსპერტიზას დასმული აქვს კითხვა, ქ.თბილისში, ბ-ის ქუჩა №11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე თანამესაკუთრეთა შორის არსებული საზიარო უფლების გაუქმების შემთხვევაში, თანამესაკუთრეთა კუთვნილ წილებს რა ოდენობის ფართის შეესაბამება შენობა-ნაგებობაში. ექსპერტიზის არც-ერთ დასკვნაში არ არის მითითებული, რომ შენობა-ნაგებობების გამოყოფა შესაძლებელია ღირებულების შემცირების გარეშე. სასამართლო სხდომების მიმდინარეობისას აპელანტმა თ. კ-ემ სასარჩელო მოთხოვნა კი არ დააზუსტა და შეამცირა, არამედ შეცვალა სარჩელის მოთხოვნა, კერძოდ, დაამატა მოთხოვნები, რომლითაც ის თ. ნ-ის სარგებლობაში არსებული 9.96 კვ.მ N2/1 შენობაში ფანჯრებისა და კარის ღიობებს ამოაშენებდა. აღნიშნული ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლის მოთხოვნებს. სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის მიკუთვნებული 9.96 კვ.მ ფართი მდებარეობს თ. ნ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე და მას რჩება საზიარო კედელი, ასევე სახურავი კასატორის საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობასთან, შესაბამისად, ნივთის ერთგვაროვან დამოუკიდებელ ნაწილებად დაყოფას ადგილი არ აქვს. საქმეში არ არის წარმოდგენილი არც ერთ მტკიცებულება, რომელიც დააკმაყოფილებდა სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის მოთხოვნებს. წარდგენილი მტკიცებულებებით კი დასტურდება ის გარემოება, რომ მხარეებს ფაქტობრივი მფლობელობით გამიჯნული აქვთ ერთმანეთისაგან თავიანთი კუთვნილი შენობის ფართები, რაც დასტურდება საკადასტრო ნახაზზე აღნიშნული ღობითა და სასამართლოს განჩინებით. სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილებაში ასევე მიუთითა, რომ სარდაფი, რომლითაც ამჟამად თ. კ-ე სარგებლობს, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 4.1 მუხლის თანახმად, წარმოადგენს მის ინდივიდუალურ საკუთრებას, თავად სარდაფზე მითითება კი, მიიჩნია ახალ ფაქტად, რომელიც არ იყო გაჟღერებული პირველი ინსტანციის სასამართლოში, მაშინ, როდესაც ამ საკითხზე საქალაქო სასამართლოში მსჯელობის ფაქტი დასტურდება სასამართლო სხდომის ოქმით. სააპელაციო პალატა არ უნდა დაყრდნობოდა სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2012 წლის 17 იანვრის დასკვნას, რომელშიც არ არის აღნიშნული ყველა ის ფართი, რაც ქ.თბილისში, ბ-ის ქუჩა №11-ში მდებარეობს, ხელოვნურად არის შემცირებული თ. კ-ის კუთვნილი ფართი, პალატამ ასევე არასწორად შეაფასა და შესაბამისად, არ უნდა ეხელმძღვანელა სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2012 წლის 18 ივნისის დასკვნით. აღნიშნულ დასკვნაში საუბარია საქალაქო სასამართლოში მოთხოვნილი ფართის გამოყოფის შესაძლებლობაზე და არა დაზუსტებული და შეცვლილი მოთხოვნის შესაბამისად გამოყოფილი ფართის გამოყოფაზე. კასატორი ასევე არ დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობას ზ. ნ-ის გამოყოფილი ფართების თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 მაისის განჩინებით თ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას თ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, პალატა თვლის, რომ თ. ნ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს ნ. ნ-ის მიერ 2013 წლის 13 მაისს N1 საგადასახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ თ. ნ-ს (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. ნ-ის მიერ 2013 წლის 13 მაისს N... საგადასახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

პ. სილაგაძე