№ას-598-569-2013 22 ივლისი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს „თ.“ თ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – შ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 29 აპრილს შ. მ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სს „თ.“ (თ-ის) მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

1. სს „თ.“ თ-ის, 2011 წლის 5 აპრილის M№09კ ბრძანების ბათილად ცნობა;

2. შ. მ-ის აღდგენა სს „თ.“ თ-ის იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობაზე;

3. სს „თ.“ თ-ის შ. მ-ის სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების დაკისრება 2011 წლის 28 მარტიდან სამსახურში აღდგენამდე, ყოველთვიური ხელფასის – 2000 ლარის გათვალისწინებით;

4. სს „თ.“ თ-ის შ. მ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად 2000 ლარის დაკისრება;

5. სს „თ.“ თ-ის შ. მ-ის სასარგებლოდ 2010 წლის 1 აპრილიდან 2011 წლის 31 მარტამდე სახელფასო დავალიანების ასანაზღაურებლად ყოველთვიურად 2000 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „თ.“ თ-ს შ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანების – 1908 ლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შ. მ-მა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. მან ასევე გაასაჩივრა 2011 წლის 27 სექტემბრის საოქმო განჩინება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 მაისის განჩინებით შ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შ. მ-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით შ. მ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით შ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ბათილად იქნა ცნობილი სს „თ.“ თ-ის 2011 წლის 5 აპრილის №09კ ბრძანება შ. მ-ან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ნაწილში;

შ. მ-ი აღდგენილ იქნა სს „თ.“ თ-ში გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე – იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობაზე მასთან 2009 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული (№1240) უვადო შრომითი ხელშეკრულების პირობებით;

მოპასუხე სს „თ.“ თ-ს შ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2011 წლის 1 მაისიდან მოცემული გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თვეში 2000 ლარის ოდენობით;

მასვე მოსარჩელის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების სახით დაეკისრა 3440 ლარის გადახდა.

ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სს „თ.“ თ-ის სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2001 წლის 24 ივლისიდან 2011 წლის 31 მარტამდე მოსარჩელე შ. მ-ი მოპასუხე სს „თ.“ თ-ში მუშაობდა სხვადასხვა, მათ შორის: იურისტის, იურიდიული სამსახურის უფროსის მოადგილის, იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობაზე; იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობაზე შ. მ-ი მუშაობდა 2009 წლის 1 ნოემბრიდან, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტამდე; მოსარჩელე შ. მ-ის ყოველთვიური ხელფასის ოდენობა შეადგენდა 2500 ლარს (დაუბეგრავი).

მხარეთა შორის არსებული შრომითი ურთიერთობა ემყარებოდა წერილობითი ფორმის, განუსაზღვრელი ვადით დადებულ შრომით ხელშეკრულებას.

მოპასუხე საზოგადოებამ 2011 წლის 5 აპრილს გამოსცა №09კ ბრძანება, რომლითაც, 2011 წლის 31 მარტიდან შრომითი ხელშეკრულება შეუწყვიტა იურიდიული სამსახურის უფროსს – შ. მ-ს.

მითითებული ბრძანების თანახმად, დაკავებული თანამდებობიდან მოსარჩელე გათავისუფლდა (მასთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა) საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე.

სს „თ.“ თ-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომაზე, რომელზეც გაფორმდა ოქმი N7, საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება სს „თ.“ თ-ის ახალი სტრუქტურისა და ლოჯისტიკის დეპარტამენტის ახალი საშტატო განრიგის დამტკიცების თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილებით გაუქმდა იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობა, რომელიც გათავისუფლებამდე დაკავებული ქონდა შ. მ-ს. მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დგინდებოდა, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილებით გაუქმდა ძირითადად ის საშტატო ერთეულები, საიდანაც 2011 წლის 5 აპრილის ბრძანებით გათავისუფლდა საზოგადოების ხუთი თანამშრომელი (მათ შორის შ. მ-ი). სხვა საშტატო ერთეულებს აღნიშნული გადაწყვეტილება არ შეხებია.

სადავო ბრძანებაში მითითებული არ არის მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების ფაქტობრივი საფუძველი, ასეთზე რაიმე დამაჯერებელი არგუმენტი მოპასუხის წარმომადგენელმა ვერც სასამართლო სხდომაზე მიუთითა.

აპელანტის (მოსარჩელის) განმარტებით, რეალურად სამსახურიდან მისი გათავისუფლების მიზეზი იყო მისთვის სამსახურში გადაცემული კითხვარის შეუვსებლობა, რომელიც შეიცავდა ისეთ საკითხებს და საჭიროებდა ისეთი ინფორმაციის დაფიქსირებას, რაც გამოიწვევდა პირადი საიდუმლოების შესახებ უფლების დარღვევას.

სადავო ფაქტობრივი გარემოებების გამოსარკვევად სააპელაციო სასამართლოში დამატებით დაიკითხნენ მოწმეები.

მოწმედ დაკითხული პირების: ზ. ჭ-ის, კ. ხ-ის და მ. ჭ-ის ჩვენებებით, შ. მ-ი სამსახურიდან გათავისუფლდა კითხვარის შევსებაზე უარის თქმის გამო. მოწმეები ადასტურებდნენ, რომ 2011 წლის მარტის თვეში საზოგადოების თანამშრომლებს, მათ შორის მათაც, დაურიგდათ კითხვარები, რომლის შევსებაც უნდა მოეხდინათ იმავე დღეს. მოწმეები ასევე ადასტურებდნენ იმ გარემოებას, რომ შ. მ-ი აღნიშნული კითხვარის შეუვსებლობის შემდეგ, კერძოდ მომდევნო სამუშაო დღეს, აღარ დაუშვეს სამსახურში და დაუხურეს საშვი. მოწმეები კატეგორიულად გამორიცხავდნენ სხვა რაიმე მიზეზის არსებობას შ. მ-ის გათავისუფლებისათვის. სააპელაციო სასამართლომ აქვე შენიშნა, რომ დასახელებული გარემოების საპირისპირო მტკიცებულება დამსაქმებელს მიერ სასამართლოში არ წარუდგენია, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4-102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, დამსაქმებლის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა.

მოწმეთა ჩვენებებისა და თავად მხარეთ ახსნა-განმარტების შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შ. მ-ი სამსახურიდან გათავისუფლდა მისთვის 2011 წლის მარტის თვეში გადაცემული კითხვარის შეუვსებლობის გამო. ასევე დადასტურდა, რომ შ. მ-ს დამსაქმებელმა 2011 წლის 28 მარტიდან დაუხურა სამსახურებრივი საშვი, რითაც დასაქმებულს წაერთვა სამსახურში შესვლის შესაძლებლობა.

შ. მ-ი სარჩელით მოითხოვდა სახელფასო დავალიანების ანაზღაურებას 2010 წლის 1 აპრილიდან 2011 წლის 31 მარტამდე პერიოდისათვის, თვეში 2000 (დაბეგრილი) ლარის ოდენობით. 2013 წლის 27 მარტს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოში გამართულ სხდომაზე, მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელის მოთხოვნა სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების ნაწილში და განმარტა, რომ იგი სს „თ.“ თ-ან ითხოვდა 2010 წლის სექტემბრის თვის ხელფასიდან 640 ლარის, 2011 წლის იანვრის თვის ხელფასიდან 1200 ლარის და 2011 წლის თებერვლის თვის ხელფასიდან 1600 ლარის ანაზღაურებას.

მოპასუხის მტკიცებით, 2010 წლის სექტემბრის თვეში მოსარჩელემ მოპასუხე სს „თ.“ თ-ის ვალდებულების ფარგლებში, სსიპ სტც „დ-ან“ მიიღო ხელფასი 640 ლარის ოდენობით, 2011 წლის იანვრის თვეში – 1200 ლარი, ხოლო 2011 წლის თებერვლის თვეში – 1600 ლარი. ამდენად, სს „თ.“ თ-ს შ. მ-ს მიმართ სახელფასო დავალიანება არ გააჩნდა. მოსარჩელის განმარტებით, მითითებული თანხები მან მიიღო, გამომდინარე მასა და სსიპ სტც „დ-ას“ შორის დადებული დამოუკიდებელი ხელშეკრულებებიდან.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტურის განაწილების სტანდარტი. აღნიშნული სტანდარტის თანახმად, მტკიცების ტვირთი ნაწილდება იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის უფრო მარტივი და ობიექტურად შესაძლებელია. კონკრეტულ შემთხვევაში, დავის საგნის და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე მხარე წარმოადგენს დამსაქმებელ საწარმოს, რომელსაც გააჩნია საწარმოს დოკუმენტაცია, მათ შორის, თანამშრომელთა მიმართ სახელფასო ანგარიშსწორების თაობაზე, ეკისრება შესაგებელში მითითებული გარემოებების (კერძოდ, იმ გარემოების, რომ მოსარჩელე შ. მ-ის მიმართ არ გააჩნია სახელფასო დავალიანება) მტკიცების და შესაბამისად, მათი დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის ტვირთი. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, შესაბამისი მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ შ. მ-ს სსიპ სტც დ-ამ აუნაზღაურა სადავო სახელფასო დავალიანება სს „თ.“ თ-ის მიერ მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულების ფარგლებში, მისი ნებართვის შესაბამისად, საქმეში წარდგენილი არ იყო, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4-102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოპასუხის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ შენიშნა, რომ სტც დ-ა წარმოადგენდა საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს და მისი სამართლებრივი ფორმიდან გამომდინარე მიიჩნია, რომ ნაკლებად სავარაუდო იყო, საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირს სააქციო საზოგადოების ნაცვლად, ხელფასი აენაზღაურებინა სხვა პირის თანამშრომელს.

საქმეში წარდგენილი შ. მ-ის სახელფასო ანგარიშიდან ამონაწერისა და თავად მხარეთა ახსნა-განმარტების შეფასების შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ სს „თ.“ თ-ის სახელფასო დავალიანება შ. მ-ის მიმართ შეადგენდა 3440 (640+1200+1600) ლარს.

შ. მ-ს შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის დამსაქმებლისგან მიეცა კომპენსაციის სახით ერთი თვის ხელფასი.

სააპელაციო სასამართლომ, დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი ნაწილით, მე-2 მუხლის პირველი ნაწილით, ამავე კოდექსის მე-3 მუხლით. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს, საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების მოშლა. დავის სწორად გადაწყვეტასთან დაკავშირებულ მნიშვნელოვან საკითხებზე საკასაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასება სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის. მოცემულ საქმეზე 2012 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი, რადგან არ არსებობს აბსოლუტური, შეუზღუდავი სამოქალაქო უფლება. იგი ყოველთვის შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით. სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ამოცანაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაში მდგომარეობს. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენებისა და ვალდებულების შესრულების მართლზომიერების საკითხს და მის საფუძველზე აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში სასამართლოსათვის მიმართვის უფლება თავის მნიშვნელობას კარგავს. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების შეფასება. შრომითი დავის განხილვისას სასამართლომ უნდა შეაფასოს, დაირღვა თუ არა მხარეთა უფლებები ამა თუ იმ სამართლებრივი აქტის თუ მოქმედების განხორციელების შედეგად, უნდა დადგინდეს დაირღვა თუ არა მხარეთა თანასწორობის პრინციპი, ხომ არ განხორციელდა დისკრიმინაცია და ა.შ. ამ ამოცანის შესრულება კი შეუძლებელია, თუ სასამართლოსათვის უცნობია ხელშეკრულების მოშლის მიზეზი და უცნობია ან არ დადგინდა დავის წარმოშობის მიზეზი.

განსახილველ შემთხვევაში დადგინდა, რომ სადავოდ გამხდარი ბრძანების მიღებას და შესაბამისად, შ. მ-ან შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტას, წინ უძღოდა მოსარჩელის მიერ კითხვარის შეუვსებლობის შესახებ გარემოება. ამასთან, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, მოპასუხე არ მიუთითებდა შ. მ-ის არაკვალიფიციურობაზე, მისი მხრიდან ხელშეკრულებითა და შინაგანაწესით ნაკისრი ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებაზე. დავის სასამართლოში განხილვის მთელი პერიოდის განმავლობაში მოპასუხე კონკრეტულად არ ასახელებდა ფაქტობრივ გარემოებებს, რამაც განაპირობა სადავო ბრძანების მიღება და ძირითადად შემოიფარგლებოდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე მითითებით. ასეთ ვითარებაში, მხარეთა მოსაზრებებისა და მოწმეთა ჩვენებების მოსმენის შედეგად, საქმეზე დადგენილი მოსარჩელის გათავისუფლების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლების ურთიერთშეჯერებით, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის შეწყვეტის წინაპირობები. სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულების მახასიათებელ გარემოებად დასაქმებულის მიერ კითხვარის შევსებაზე უარის თქმა, ვერ გამოდგებოდა. სააპელაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მხარეთა მიერ გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება დასაქმებულს არ აკისრებდა გარკვეული სახის კითხვარის შევსების შესახებ ვალდებულებას. შესაბამისად მისი მხრიდან ხელშეკრულებით ნაკისრი რაიმე ვალდებულების დარღვევის ფაქტს ადგილი არ ჰქონია. ნიშანდობლივი იყო, რომ შ. მ-ის მიერ თავისი ვალდებულების შესრულების კეთილსინდისიერების და ჯეროვნობის მიმართ თავად მოპასუხე საზოგადოებას რაიმე პრეტენზია არ გააჩნდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ შ. მ-ნ შრომითი ურთიერთობის მოშლისათვის დამსაქმებელს არ გააჩნდა სათანადო მართლზომიერი საფუძველი და შესაბამისად, მისი სამუშაოდან დათხოვნა დამსაქმებლის მხრიდან იყო კანონშეუსაბამო გადაწყვეტილება. შესაბამისად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სს „თ.“ თ-ის 2011 წლის 5 აპრილის N09კ ბრძანება შ. მ-ან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ნაწილში.

იმის გათვალისწინებით, რომ შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მხრიდან განხორციელდა არამართლზომიერად. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელს უნდა დაკისრებოდა მოსარჩელის სასარგებლოდ იძულებითი მოცდენის პერიოდისათვის – 2011 წლის მაისიდან (და არა აპრილიდან) გადაწყვეტილების აღსრულებამდე პერიოდისათვის, ყოველთვიურად ხელფასი 2000 ლარის ოდენობით, როგორც უკანონოდ გათავისუფლების გამო მიუღებელი შემოსავალი. მოცემული დასკვნის გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილით, 31-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 32-ე მუხლის პირველი ნაწილით.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ შ. მ-ის გათავისუფლებამდე მის მიერ დაკავებული თანამდებობა – იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობა, სს „თ.“ თ-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომის N7 ოქმით გაუქმებული იყო. შესაბამისად, სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში დავის სწორად გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელი იყო იმ საშტატო ერთეულის გაუქმების კანონიერების საკითხის გამორკვევა, სადაც სამუშაოზე აღდგენის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მხარე უნდა აღდგენილიყო სამსახურში.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2012 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებაში ასახული სამართლებრივი შეფასებები და დასკვნები სს „თ.“ თ-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომის N7 ოქმის ბათილობასთან დაკავშირებით. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავოდ ხდიდა სამეთვალყურეო საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერებას და უთითებდა, რომ სამეთვალყურეო საბჭო არ იყო უფლებამოსილი ამგვარ გადაწყვეტილების მიღებაზე და რომ ამ საკითხზე გადაწყვეტილების მიმღებ სუბიექტს წარმოადგენდა საზოგადოების დირექტორთა საბჭო. საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით მოსარჩელე ვერ ადასტურებდა, რომ სტრუქტურისა და საშტატო განრიგის დამტკიცების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება ცალსახად განეკუთვნებოდა დირექტორთა საბჭოს და არა სამეთვალყურეო საბჭოს კომპეტენციას. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 55-ე მუხლის მე-8 პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თუ წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი, სააქციო საზოგადოებაში მხოლოდ სამეთვალყურეო საბჭოა უფლებამოსილი მიიღოს გადაწყვეტილება იმ საკითხთან მიმართებით, რომლის გადაწყვეტაც კანონით არ განეკუთვნება საერთო კრებისა და დირექტორის კომპეტენციას. შესაბამისად გადაწყვეტილების მიმღები სუბიექტის არაუფლებამოსილების შესახებ არგუმენტი დაუსაბუთებელი იყო და არ წარმოშობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ სს „თ.“ თ-ის სააპელაციო პრეტენზია იმის შესახებ, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო გაცდა სარჩელის მოთხოვნის ფარგლებს, ვინაიდან მოსარჩელე სამეთვალყურეო საბჭოს სადავო გადაწყვეტილების ბათილობას ითხოვდა მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭო არ იყო უფლებამოსილი, მიეღო გადაწყვეტილება საშტატო ერთეულების გაუქმების შესახებ. აპელანტის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილებას საფუძვლად დაუდო სარჩელში ასახული შეფასებებისგან განსხვავებული შეფასებები.

სააპელაციო სასამართლომ, ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით პირველ რიგში აღნიშნა, რომ სასამართლო არ არის შეზღუდული სამართლებრივი შეფასებების გაკეთებაში, ასევე, ყურადღება მიაქცია მოსარჩელის არგუმენტზე იმასთან დაკავშირებით, რომ იურიდიული სამსახურის უფროსის საშტატო ერთეულის გაუქმების თაობაზე 2011 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა შ. მ-ის მიერ აღძრული დავის მოსალოდნელი შედეგების თავიდან აცილების მიზნით და რომ ამ საშტატო ერთეულის გაუქმების შესახებ სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება განხილულ უნდა იქნეს იმ არაკანონიერი ბრძანების გაგრძელებად, რომლითაც უკანონოდ გათავისუფლდა მოსარჩელე დაკავებული თანმდებობიდან. სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამეთვალყურეო საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, რომელიც მიიღებოდა სამეთვალყურეო საბჭოს კრებაზე ხმების უმრავლესობით, განიხილებოდა მრავალმხრივი გარიგების ნაირსახეობად და მასზე ვრცელდებოდა სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნაწილით გათვალისწინებულ გარიგების შესახებ ნორმების მოთხოვნები. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს.

საქმეზე დადგინდა, რომ შ. მ-ის გათავისუფლებამდე მის მიერ დაკავებული თანამდებობა – იურიდიული სამსახურის უფროსის თანამდებობა, სს „თ.“ თ-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით (სხდომის N7 ოქმი) გაუქმდა. სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილის თანხმად სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეები ვალდებულნი არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგენს სხვას.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო საკითხის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი იყო შეფასება მისცემოდა ზემოთ მოხმობილი ნორმებით დადგენილ წესთან მიმართებით სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილების დამოკიდებულებას, კერძოდ, ხომ არ დაარღვია სამეთვალყურეო საბჭომ ამგვარი გადაწყვეტილების მიღებით სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნორმებით დადგენილი წესი, სამოქალაქო უფლების კეთილსინდისიერად და მართლზომიერად განხორციელებასთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, რამდენადაც სამეთვალყურეო საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება უშუალოდ უკავშირდებოდა მოსარჩელის უფლებრივ მდგომარეობის შეზღუდვას, რაც გამოიხატებოდა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის (გათავისუფლებამდე დაკავებული თანამდებობაზე აღდგენის) შეუძლებლობაში, სამეთვალყურეო საბჭოს მიერ 2011 წლის 18 ივლისს მიღებული გადაწყვეტილების ნამდვილობისათვის უნდა გამოკვეთილიყო ამგვარი გადაწყვეტილების მიღების მართლზომიერება, რაც თავის მხრივ გულისხმობდ იმ ობიექტური გარემოებების არსებობას, რაც საზოგადოებას აყენებდა ამგვარი გადაწყვეტილების მიღების აუცილებლობის წინაშე მისი კანონიერი ინტერესებიდან გამომდინარე.

დადგინდა, რომ სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით (სხდომის ოქმი N7) განხორციელდა ძირითადად იმ საშტატო ერთეულების (ხუთი საშტატო ერთეული) გაუქმება, საიდანაც დამსაქმებელმა 2011 წლის 5 აპრილის ბრძანებით ხელშეკრულების მოშლით გაათავისუფლა ხუთი თანამშრომელი, მათ შორის შ. მ-ი. ამასთან, 2011 წლის 18 ივლისის N7 ოქმი არ შეიცავდა დასაბუთებას, თუ საზოგადოების კანონიერი ინტერესის დაცვის რა აუცილებლობის გამო გახდა იურიდიული სამსახურის და მისი საშტატო ერთეულების გაუქმება. სააპელაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ იურიდიული სამსახურის და მისი საშტატო ერთეულების გაუქმება არ ყოფილა გამოწვეული არც საწარმოს რეორგანიზაციის ან/და საშტატო ერთეულების შემცირების აუცილებლობით. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საშტატო ერთეულების შემცირების ან/და რეორგანიზაციის ობიექტური საჭიროების წინაშე თუკი, იდგა დამსაქმებელი, იგი სწორედ ამ საფუძველით განახორციელებდა 2011 წლის 5 აპრილის ბრძანებით ხუთი თანამშრომლის (მათ შორის შ. მ-ის) გათავისუფლებას, რასაც ადგილი არ ჰქონია.

ზემოთ მოყვანილი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ იკვეთებოდა სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერება, რამდენადაც არ დგინდებოდა საზოგადოების კანონიერი ინტერესის დაცვის რა აუცილებლობის გამო გახდა საჭირო იურიდიული სამსახურის და იურიდიული სამსახურის უფროსის საშტატო ერთეულის გაუქმება.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სს „თ.“ თ-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილება იურიდიული სამსახურის და მისი საშტატო ერთეულების გაუქმებისა და ამ სამსახურის გარეშე ახალი სტრუქტურისა და საშტატო განრიგის დამტკიცების ნაწილში, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს ბათილ გარიგებას. შესაბამისად, უნდა აღდგენილიყო 2011 წლის 18 ივლისამდე არსებული იურიდიული სამსახური შესაბამისი საშტატო ერთეულებით. იმ პირობებში კი, როდესაც ბათილად იქნა ცნობილი სს თ.“ თ-ის“ 2011 წლის 5 აპრილის N09კ ბრძანება შ. მ-ან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ნაწილში, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელე უნდა აღდგენილიყო გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე – ურიდიული სამსახურის უფროსად, გათავისუფლებამდე გაფორმებული უვადო შრომითი ხელშეკრულების პირობებით.

შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ. ამავე კოდექსის 31-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურდა ის გარემოება, რომ 2001 წლის 24 ივლისიდან 2011 წლის 31 მარტამდე მოსარჩელე შ. მ-ი მოპასუხე სს „თ.“ თ-ან იმყოფებოდა შორმით ურთიერთობაში. ამასთან, დადგინდა, რომ დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება 2010 წლის სექტემბრის (640 ლარი), 2011 წლის იანვრისა (1200 ლარი) და თებერვლის (1600 ლარი) თვეში არ მიუღია სრულად, კერძოდ, ამ პერიოდზე სს „თ.“ თ-ის სახელფასო დავალიანება შ. მ-ის მიმართ შეადგენდას 3440 ლარს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საფუძვლიანია მოსარჩელის მოთხოვნა სახელფასო ანაზღაურების თაობაზე და სს „თ.“ თ-ს შ. მ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 3440 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა სს „თ.“ თ-მა. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას. გარდა ამისა, კასატორი მოითხოვს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 მარტის განჩინების გაუქმებას, რომლითაც სს „თ.“ თ-ის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტების (შრომითი ხელშეკრულებები) საქმეზე მტკიცებულების სახით დართვის შესახებ შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო საჩივარი არგუმენტირებულია შემდეგნაირად:

დამსაქმებლის ვალდებულებას არ წარმოადგენს, ბრძანებაში დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების ფაქტობრივი საფუძვლის მითითება. მოქმედი კანონმდებლობა ასეთ ვალდებულებას არ ითვალისწინებს დამსაქმებლის მიმართ. შ. მ-ი სამსახურიდან გათავისუფლდა 2011 წლის 5 აპრილის №09კ ბრძანებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე. ერთ-ერთი მხარის ნება – დამსაქმებლის ინიციატივა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტაზე, დამოუკიდებელ უფლებას წარმოადგენს და მოქმედი კანონმდებლობით არ იკრძალება. კონკრეტულ შემთხვევაში, დამსაქმებლის ინიციატივა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტაზე მომდინარეობდა მისი უკიდურესად მძიმე ფინანსური მდგომარეობიდან. მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების 5.3 პუნქტი ითვალისწინებს დანაწესს, სადაც აღნიშნულია, რომ ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტა შესაძლებელია საქართველოს შრომის კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში. ამავე ხელშეკრულების 5.4 პუნქტი დამოუკიდებლად ითვალისწინებს დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლებამოსილებას დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე თავისი ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების გამო;

უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია სასამართლოს არგუმენტაცია იმასთან დაკავშირებით, რომ შ. მ-ი სამსახურიდან გათავისუფლდა მისთვის 2011 წლის მარის თვეში გადაცემული კითხვარის შეუვსებლობის მიზეზით. აღნიშნული არგუმენტაცია ეყრდნობა მხარის ახლობელი მოწმეების (მეგობრების) ჩვენებებს, რომელიც არანაირი კონკრეტული საფუძვლით არ არის გამყარებული. მოწმედ დაკითხული პირები მიუთითებდნენ, რომ მათი ინფორმაციით გარკვეული ავტობიოგრაფიული კითხვარი შეავსო რამდენიმე თანამშრომელმა, ხოლო იმ თანამშრომლებისათვის, რომლებსაც მსგავსი კითხვარი არ შეუვსიათ, არავის მოუთხოვია მისი შევსება. შესაბამისად, მსგავსი ჩვენებების გადაწყვეტილების საფუძვლად მითითება მოკლებულია საფუძვლიანობას;

რაც შეეხება მოწმეთა ჩვენებებს, რომლებშიც საუბარია იმაზე, რომ მუშაობის პერიოდში მათ შევსებული აქვთ გარკვეული ბიოგრაფიული კითხვარი, ისინი აღნიშნავენ შემდეგს: თანამშრომლებში არსებობდა მითქმა-მოთქმა შ. მ-ის სამსახურიდან კითხვარების შეუვსებლობის გამო გათავისუფლების თაობაზე. ამავდროულად, მოწმეებმა აღნიშნეს, რომ ბიოგრაფიული შინაარსის კითხვარი თანამშრომლების ნაწილმა არ შეავსო, თუმცა ისინი თანამდებობებიდან არ გაუთავისუფლებიათ და მათთვის არ მოუთხოვიათ კითხვარების შევსება;

სააქციო საზოგადოება არის მოგებაზე ორიენტირებული საზოგადოება, იგი თავად წყვეტს საკითხს, თუ ვინ მიიღოს შრომით ურთიერთობებში და რა საშტატო ერთეულები ჰქონდეს საკუთარ სტრუქტურაში;

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ სამეთვალყურეო საბჭოს 2011 წლის 18 ივლისის სხდომის №7 ოქმი იურიდიული სამსახურის და მისი საშტატო ერთეულების გაუქმების ნაწილში. სრულიად კანონიერია სამეთვალყურეო საბჭოს სხდომის ის ოქმი, რომლითაც გარკვეული სტრუქტურული ცვლილება განიცადა სააქციო საზოგადოებამ;

უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა იმ ნაწილშიც, სადაც აღნიშნულია, რომ აპელანტის მიმართ სს „თ.“ თ-ს გადასახდელი აქვს სახელფასო დავალიანება 3440 ლარის ოდენობით. შ. მ-ს არ წარუდგენია იმის დამადასტურებელი არანაირი მტკიცებულება, რომ მას გაფორმებული ჰქონდა ხელშეკრულება სსიპ სსსტც „დ-აც“. მას ასევე არ წარუდგენია იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მას „დელტასგან“ასაღები ჰქონდა ზუსტად იმ ოდენობის ხელფასი, რაც სს „თ.“ თ-ს ჰქონდა მის მიმართ გადასახდელი;

უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ ნაწილშიც, რომელიც შეეხება აპელანტის მიერ გადახდილი სასამართლო ხარჯების სს „თ.“ თ-ის დაკისრებას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეულ ხარჯებს, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტიელება, სასამართლო დააკისრებს მეორე მხარეს გონივრულ ფარგლებში, მაგრამ არა უმეტეს ამ კოდექსის 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ოდენობისა.საქმის მასალებით დგინდება, რომ შ. მ-მა სახელმწიფო ბაჟის სახით გადაიხადა 1920 ლარი, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ სს „თ.“ თ-ს დააკისრა სახელმწიფო ბაჟის სახით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 600 ლარი, რაც ჯამში შეადგენდა 2520 ლარს. მხარეს ამ ოდენობის ხარჯი სახელმწიფო ბაჟის სახით არ გადაუხდია, ამასთან, მისი მოტხოვნები სრუოლად არ დაკმაყოფილებულა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „თ.“ თ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „თ.“ თ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 2672 ლარი) 70% – 1870.4 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „თ.“ თ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „თ.“ თ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 2672 ლარი, მათ შორის, 2013 წლის 29 მაისს გადახდილი 150 ლარი, საგადახდო დავალება №... და 2013 წლის 20 ივნისს გადახდილი 2522 ლარი, საგადახდო დავალება №...) 70% – 1870.4 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე