№ას-1580-1483-2012 30 სექტემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – მ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. ხ-ე (კანონიერი წარმომადგენელი ლ. ხ-ე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარება, უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 17 თებერვალს ახალციხის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. მ-მა მოპასუხეების: ვ. მ-ის, ლ. ხ-ის, გ. მ-სა და ნოტარიუს ქ. ბ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

1. იმ ფაქტის აღიარება, რომ ე. მ-ის დანაშთი მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება, რომელიც მდებარეობდა ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ს ქ.№22-ში, კანონით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მისმა შვილმა – ბ. მ-მა;

2. იმ ფაქტის აღიარება, რომ მ. მ-მა კანონით დადგენილ ვადაში მიიღო ბ. მ-ის დანაშთი მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება, რომელიც მდებარეობდა ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.№22-ში;

3. ნოტარიუს ქ. ბ-ის მ. მ-ის სახელზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემის დავალება, ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.№22-ში მდებარე ე. და ბ. მ-ის მთელ დანაშთ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე.

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა ს. ხ-ის კანონიერმა წარმომადგენელმა ლ. ხ-ემ მოპასუხეების: მ. მ-ის, ვ. მ-სა და გ. მ-ის მიმართ. შეგებებულმა მოსარჩელემ მოითხოვა:

1. იმ ფაქტის აღიარება, რომ ე. მ-ის სამკვიდრო მიიღო ა. მ-მა;

2. ბორჯომის რაიონში, დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.№22-ში მდებარე უძრავი ნივთის ნახევრის ს. ხ-ის საკუთრებად აღიარება.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

აღიარებულ იქნა ის ფაქტი, რომ ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.22-ში მდებარე ე. მ-ის მთელი დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონება კანონით დადგენილ ვადაში სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობისა და მართვის გზით მიიღო მისმა შვილმა, ბ. მ-მა;

აღიარებულ იქნა ის ფაქტი, რომ მ. მ-მა კანონით დადგენილ ვადაში მიიღო ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.22-ში მდებარე ბ. მ-ის მთელი დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონება;

ნოტარიუს ქ. ბ-ს დაევალა, მ. მ-ის სახელზე გაეცა სამკვიდრო მოწმობა ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.22-ში მდებარე ე. და ბ. მ-ის მთელ დანაშთ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე.

ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ს. ხ-ის კანონიერი წარმომადგენლის ლ. ხ-ის შეგებებული სარჩელი.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ს. და ლ. ხ-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. ხ-ის კანონიერი წარმომადგენლის ლ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებულ ნაწილში ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

მ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

ნოტარიუს ქ. ბ-ს დაევალა მ. მ-ის სახელზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემა ბორჯომის რაიონში, დაბა ბაკურიანში, ხ-ის №22-ში მდებარე ე. მ-ის დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონების ½ ნაწილზე;

ს. ხ-ის კანონიერ წარმომადგენელ ლ. ხ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა: ს. ხ-ე აღიარებულ იქნა ბორჯომის რაიონში, დაბა ბაკურიანში, ხ-ის (ყოფილი ხ-ის) №22-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1955 წლის 28 ოქტომბერს გარდაიცვალა ე. მ-ი, რომლის სახელზეც გარდაცვალების დროისათვის ირიცხებოდა ბორჯომის რაიონში, დაბა ბაკურიანში, ხ-ის (ყოფილი ხ-ის, ყოფილი ა-ის) ქ.№22-ში (ყოფილი №26).

ბ. და ა. მ-ი არიან ე. მ-ის შვილები და პირველი რიგის კანონით მემკვიდრეები. ბ. მ-ი გარდაიცვალა 1996 წლის 8 აპრილს, ხოლო ა. მ-ი 2005 წლის 8 აპრილს.

მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ, რომ ბორის მაკიევის სამკვიდრო ქონება მიიღო მისმა მეუღლემ მ. მ-მა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ ბ. მ-ს არ მიუღია მამის – ე. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დასახელებული ნორმები სამკვიდროს მიღებას უკავშირებს მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს დაუფლების სურვილს, რისი ერთ-ერთი გამოხატულებაცაა დანაშთი ქონების ფაქტობრივად მიღება და მართვა. ამდენად, სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების დროს განმსაზღვრელია იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ელემენტები: სამკვიდროს მართვა-დაუფლებისკენ მიმართული ნება და ასეთი ნების მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვეში გამოვლენა. სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობა შეიძლება განხორციელდეს სახვასდასხვა გზით, კერძოდ: მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრის ცხოვრება სამკვიდრო სახლში ყოველთვის განიხილება, როგორც სამკვიდროს მიღება გარდაცვლილის ნივთის ფლობით. ამავე დროს, მნიშვნელობა არ აქვს სამკვიდრო სახლში ცხოვრების ხანგრძლივობას.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებების: მოწმეების, ა. ა-ის, ნ. კ-ის, ნ. მ-ის ჩვენებების, მხარეების ახსნა-განმარტებებისა და საბინაო წიგნის ჩანაწერების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ ბ. მ-ი თავის ოჯახთან ერთად, მამკვიდრებლის ე. მ-ის სიცოცხლეში და მისი გარდაცვალების შემდეგაც ცხოვრობდა სადავო საცხოვრებელ სახლში. აღნიშნული საკმარის საფუძველს იძლეოდა იმისათვის, რომ მითითებული გარემოება მიჩნეულიყო სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივ დაუფლებად.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ ა. მ-მა ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მამის, ე. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარდგენილ წერილობით მტკიცებულებებზე, კერძოდ, 2012 წლის 10 აპრილის საარქივო ცნობაზე და საკომლო წიგნის ამონაწერზე, რომლებითაც დასტურდებოდა, რომ ბორჯომის რაიონის დაბა ბაკურიანის 1955-1957 წლების საკომლო წიგნების ჩანაწერის მიხედვით ე. მ-ის (კომლის უფროსი) კომლში ჩაწერილი იყო მისი შვილი, ... წელს დაბადებული ა. მ-ი (ტომი 1, ს.ფ. 122-125). მართალია, წარდგენილ ცნობაში ა. მ-ის სახელი არასწორად იყო დაფიქსირებული და ნაცვლად ა-, მითითებული იყო ,,ა.“, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მისი დაბადების წელზე, რომელიც ემთხვეოდა ა. მ-ის დაბადების წელს. ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია საქმეში წარდგენილ მოწმეთა ჩვენებებს და მხარეთა ახსნა-განმარტებებს, რომლებითაც დასტურდებოდა, რომ ა. მ-ის სახელის მქონე პიროვნებას ისინი არ იცნობდნენ. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკომლო წიგნში განხორციელებული ჩანაწერი „ა.“ მ-ის სახელზე ეკუთვნოდა ა. მ-ს და არ გაიზიარა თავდაპირველი მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ წარდგენილი საარქივო ცნობა არ ადასტურებდა სადავო პერიოდში ა. მ-ის ჩაწერას ე. მ-ის კომლში.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ვინაიდან ა. მ-ი იყო ე. მ-ის კომლის (ოჯახის) წევრი და ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგაც არ შეუწყვეტია აღნიშნული კომლის წევრობა, ეს ფაქტი უნდა განხილულიყო მის მიერ ე. მ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღებად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული კ. დ-ის ჩვენებით დასტურდებოდა, რომ იგი ა. მ-ს, ამ უკანასკნელის მამის გარდაცვალების შემდეგ დაეხმარა ბაკურიანიდან, მამისეული სახლიდან საოჯახო ნივთების, კერძოდ, საკერავი მანქანის და კომოდის წამოღებაში (იხ. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 11 მაისის სხდომის ოქმის ჩანაწერი). სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება, რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც უნდა იყოს იგი. მოცემულ შემთხვევაში, გამომდინარე იქიდან, რომ ა. მ-ი დაეუფლა მამის დანაშთი სამკვიდრო ქონებიდან გარკვეულ საოჯახო ნივთებს, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ის სრულად დაეუფლა მამის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: ა. მ-ი მამის, ე. მ-ის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში ფაქტობრივად დაეუფლა სამკვიდრო ქონებას. ეს კი იმას მოწმობდა, რომ მან დადგენილ ვადაში მიიღო ე. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. ამავე კოდექსის 1320-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდროს გახსნის დროდ ითვლება მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე ან პირის გარდაცვლილად გამოცხადების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღე. მოხმობილი ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, ე. მ-ის გარდაცვალების დღიდან (1955 წლის 28 ოქტომბრდან) ბორჯომის რაიონში დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.№22-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრეს წარმოადგენდა ა. მ-ი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ს. ხ-ემ სრულად მიიღო ბაბუის, ა. მ-ის სამკვიდრო ქონება. როგორც 2010 წლის 30 ივნისის სამკვიდრო მოწმობით დასტურდებოდა, ს. ხ-ემ მიიღო ბაბუის, ა. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება, რომელსაც შეადგენდა თბილისში, ა-ის გასავალის N6-ში მდებარე უძრავი ქონების 3/5 წილი, რაც საჯარო რეესტრში აღირიცხა ს. ხ-ის საკუთრების უფლებით. რამდენადაც ს. ხ-ემ ა. მ-ან მემკვიდრეობით მიიღო საცხოვრებელი სახლი, ითვლებოდა, რომ მან ა. მ-ის სამკვიდრო ქონება მიიღო მთლიანად, მათ შორის ბორჯომის რაიონში, დაბა ბაკურიანში, ხ-ის ქ.№22-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილიც.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსათვის დაბრუნებას, შემდეგი საფუძვლებით: საქმის განმხილველმა სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, კერძოდ, სასამართლო დაეყრდნო რა მოწმის ჩვენებას, არ მოახდინა ამ მტკიცებულების სრული და ობიექტური განხილვა. შედეგად, არასწორად დადგინდა საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოება და და საქმეზე დადგა არასწორი შედეგი;

სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ა. მ-ი კანონით დადგენილ ვადაში დაეუფლა ე. მ-ის სამკვიდრო ქონებას. საკომლო წიგნში ჩანაწერით, რომელზეც სააპელაციო სასამართლო თავისი დასკვნის ერთ-ერთ საფუძვლად მიუთითებს, დასტურდება აღნიშნულ კომლში ა. მ-ის (ს. ხ-ის მამკვიდრებლის) ცხოვრების ფაქტი, ხოლო მოწმედ დაკითხული კ. დ-ის ჩვენებიდან ირკვევა, რომ ა. მ-ი მამამისის გარდაცვალების მომენტისათვის მუდმივად ცხოვრობდა თბილისში. სასამართლო გადაწყვეტილებიდან არ ირკვევა, როგორ მოხდა სამკვიდროს დაუფლება ა. მ-ის მხრიდან: იგი იმ მომენტში ცხოვრობდა გარდაცვლილის სახლში (როგორც ამას ადასტურებს საკომლო წიგნის ჩანაწერი), თუ არ ცხოვრობდა, მაგრამ გარდაცვალების შემდეგ ჩავიდა იქ და წაიღო გარკვეული ნივთები (როგორც ეს დასტურდება მოწმის ჩვენებიდან); ამდენად, მტკიცებულებები, რომლებიც საფუძვლად დაედო ზემოხსენებული ფაქტის დადგენას, ადასტურებენ ურთიერთსაწინააღმდეგო ფაქტებს: ერთი მოწმობს, რომ ა. მ-ი ცხოვრობდა მამკვიდრებელთან ერთად და ისე მიიღო სამკვიდრო, მეორე კი მოწმობს იმას, რომ იგი არ ცხოვრობდა ე. მ-ან ერთად და ნივთებს დაეუფლა მისი გარდაცვალების შემდეგ. სასამართლომ არ დაადგინა, რა ვითარებაში მოხდა სამკვიდროს დაუფლება ა. მ-ის მხრიდან ან მოხდა თუ არა ეს ფაქტი საერთოდ. შესაბამისად, გადაწყვეტილება აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია;

კასატორი მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 1425-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ ამ მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, სამკვიდრო მიღების ფაქტის გარდა, საქმეში წარმოდგენილი მასალებით უნდა დასტურდებოდეს ის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სამკვიდროს დაუფლება მოხდა ე. მ-ის გარდაცვალებიდან 6 თვეში. ე. მ-ი გარდაიცვალა 1955 წელს, ხოლო კ. დ-ის ჩვენებიდან ირკვევა, რომ მას ზუსტად არ ახსოვს, როდის იყო ასული ა. მ-ან ერთად ბაკურიანში ნივთების წამოსაღებად. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, დასახელებული მოწმის ჩვენება საერთოდ ვერ გამოდგება იმ ფაქტის დასადასტურებლად, რომ ა. მ-მა კანონით დადგენილ ვადაში მიიღო ე. მ-ის სამკვიდრო ქონება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ა. მ-ის მიერ მამის სამკვიდროს მიღების ფაქტი. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ ა. მ-ის მიერ მამის სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი დაუკავშირა არა მარტო მოწმის ჩვენებას, არამედ ასევე მამკვიდრებელთან ერთად (1955-57 წწ.-ში) მემკვიდრის რეგისტრაციის ფაქტს. ამ უკანასკნელ გარემოებაზე კი საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულ პრეტენზიას არ შეიცავს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ნ. თ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 325 ლარი) 70% – 227.5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ მ. მ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ნ. თ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 325 ლარი, მათ შორის: 2012 წლის 24 დეკემბერს გადახდილი 200 ლარი, საგადახდო დავალება № ... და 2013 წლის 11 იანვარს გადახდილი 125 ლარი, საგადახდო დავალება № ...) 70% – 227.5 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე