საქმე №ას-278-265-2013 19 სექტემბერი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - თ. ტ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ნ. ბ-ე (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

თავდაპირველი მოპასუხე - მ. ბ-ე

მესამე პირი - თ. ჩ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და თ.ტ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - თავდაპირველ სარჩელში - კომპენსაციის სანაცვლოდ მესაკუთრედ აღიარება, შეგებებულ სარჩელში - კომპენსაციის სანაცვლოდ მფლობელობა-სარგებლობის უფლების შეწყვეტა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ტ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ბ-სა და მ. ბ-ის მიმართ თანამესაკუთრეთათვის 3571,75 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ ქ.თბილისში, მ.მ-ის ქუჩა №13-ში მდებარე ნ. ბ-სა და მ. ბ-ის თანასაკუთრებად რეგისტრირებული №1 (ლიტ. „ა“) 28,18 საცხოვრებელი სადგომისა და ეზოში განთავსებული 2,37 კვ.მ სათავსის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნულ სახლთმფლობელობაში თ.ტ-ი ცხოვრობს და რეგისტრირებული იყო 1996 წლამდე. მფლობელობის უფლება მოსარჩელემ მოიპოვა შინაურულად გაფორმებული შეთანხმების საფუძველზე, გადახდილი ჰქონდა 5000 მანეთი, თუმცა, წერილობითი მტკიცებულება შემონახული არ არის, მოსარჩელე უწყვეტად ფლობს სადავო ფართს და იხდის კომუნალურ გადასახადებს, მოპასუხეთა შორის ქონება არ არის ნატურით გამიჯნული. სასამართლოს 2011 წლის 28 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით თ. -ე ცნობილ იქნა მ.ბ-ის საკუთრებად რეგისტრირებული სახლთმფლობელობის 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ, თუმცა გადაწყვეტილება აღსრულებული არ არის.

მოპასუხეთაგან მ. ბ-ეს არც შესაგებელი წარმოუდგენია სასამართლოსათვის და არც საქმის განხილვაში მიუღია მონაწილეობა. ნ. ბ-ემ კი, სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა, ამასთან შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს თ. ტ-ის მიმართ 5358 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ 28,18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის ნახევარზე - 14,09 კვ. მეტრსა და 902 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ სადავო 2,37 კვ.მ სათავსზე მოსარგებლის მფლობელობა-სარგებლობის უფლების შეწყვეტის, ასევე ქონების მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვის მოთხოვნით.

თ. ტ-მა შეგებებული სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო თავდაპირველი სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

მესამე პირმა - თ. ჩ-ემ მიუთითა, რომ ის არის ქ.თბილისში, მ.მ-ის ქუჩა №13-ში მდებარე №1 (ლიტ. „ა“) შენობიდან ½ ნაწილისა და შესაბამისად, სადავო 28,18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის ნახევრის მესაკუთრე. თ. ტ-ი არის იმ ფართის მოსარგებლე, რომელიც ნ. ბ-ან ერთად მის საკუთრებას წარმოადგენს. აღნიშნულის გათვალისწინებით თ. ჩ-ემ მ. ბ-ე მიაჩნია არასათანადო მოპასუხედ და სადავო ფართის ნახევრის მესაკუთრედ ცნობის ნაწილში მოითხოვა თ. ტ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით თ. ტ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: თ. ტ-ს მოპასუხე მ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1647,3 აშშ დოლარის გადახდა და ამ ვალდებულების დაკისრების სანაცვლოდ მოსარჩელე ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, მ.მ-ის ქუჩა N13-ში მდებარე N1 (ლიტერ „ა“) შენობაში განთავსებული 28,18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის იმ ½-ის მესაკუთრედ, რომელიც მოპასუხე მ. ბ-ის საკუთრება იყო, თ. ტ-ს უარი ეთქვა კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ 30,55 კვ.მ ფართიდან 25,29 კვ.მ ოთახისა და 2,89 კვ.მ სამზარეულოს, ჯამში - 28,18 კვ.მ ფართის ½-ისა და 2,37 კვ.მ სათავსის მიკუთვნების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ნ. ბ-ეს მოპასუხე თ. ტ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 6260 აშშ დოლარის გადახდა და ამ ვალდებულების დაკისრების სანაცვლოდ შენარჩუნებული იქნებოდა ნ. ბ-ის საკუთრების უფლება იმ 28,18 კვ. მეტრის ნახევარსა და 2,37 კვ.მ სათავსზე, რომელიც დაკავებული ჰქონდა თ. ტ-ს, თ. ტ-ს შეუწყდა სარგებლობის უფლება ეზოში ცალკე მდგომ 2,37 კვ.მ სათავსზე, ხოლო, რაც შეეხება 28,18 კვ.მ ფართის ½-ზე თ. ტ-ის სარგებლობის უფლების შეწყვეტის მოთხოვნას, მას უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ტ-მა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება. სასამართლოს ამავე გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ნ. ბ-აც მისი ნაწილობრივ გაუქმებისა და შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ნ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტის შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ნ. ბ-ეს შეგებებული სარჩელის მოპასუხე თ. ტ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 6260 აშშ დოლარის გადახდა და ამ ვალდებულების სანაცვლოდ შენარჩუნებულ იქნა ნ. ბ-ის საკუთრების უფლება იმ 28,18 კვ. მეტრის ნახევარსა და 2,37 კვ.მ სათავსზე, რომელიც დაკავებული აქვს თ. ტ-ს, თ. ტ-ს შეუწყდა სარგებლობის უფლება ეზოში ცალკე მდგომ 2,37 კვ.მ სათავსსა და 28,18 კვ. მეტრის ½ ნაწილზე, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლომ მიუთითა, რომ 2012 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ბ-ემ და თ. ტ-მა. ნ. ბ-ემ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, თ. ტ-მა კი – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში. ამრიგად, განხილვის საგანს წარმოადგენდა კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ თ. ტ-ის მიერ დაკავებული 28,18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის 1/2 ნაწილისა და 2,37 კვ.მ სათავისის მიკუთვნების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და 28,18 კვ. მეტრის ½ ნაწილზე თ. ტ-ის სარგებლობის უფლების შეწყვეტაზე უარის თქმის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მართლზომიერების შემოწმება.

თ. ტ-ი საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე ფლობდა ქ.თბილისში, მ.მ-ის ქN13-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომს, რომელიც მოიცავდა: 25,29 კვ.მ საცხოვრებელ ოთახსა და 2,89 კვ.მ სამზარეულოს, თ. ტ-ი ასევე ფლობდა ეზოში მდებარე 2,37 კვ.მ სათავსს. ქ.თბილისში, მ.მ-ის ქუჩა N13-ში მდებარე N1 (ლიტ. „ა“) შენობა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო ნ. ბ-სა და მ. ბ-ის თანასაკუთრებად, N2 შენობა (ლიტ. „ბ“) კი ნ. ბ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა. გაზიარებულ იქნა ნ. ბ-ის ახსნა-განმარტება იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მ. ბ-ის საკუთრება არ სცდებოდა N1 (ლიტ. „ა“) შენობას, ქმნიდა საფუძველს იმისათვის, რომ მხოლოდ ნ. ბ-ის საკუთრებად ყოფილიყო მიჩნეული ეზოში, სადავო 28,18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომისაგან განცალკევებით მდებარე 2,37 კვ.მ სათავსი. სასამართლოს მითითებით, კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ 37 კვ.მ სათავსზე ნ. ბ-ის საკუთრების უფლების შენარჩუნების ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა მოპასუხე მ. ბ-ის მიერ, რომლის უფლებებსა და კანონიერ ინტერესებსაც შეეხო იგი, რის გამოც დასახელებული გარემოების დადგენის მიმართ აპელანტის ინტერესი უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული. სასამართლომ ასევე მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ თ. ტ-ის მიერ დაკავებული საერთო ფართის - 30,55 კვ. მეტრის საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 14287 აშშ დოლარს.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლით და განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სპეციალურ მოწესრიგებას მოითხოვს სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე წარმოშობილი ურთიერთობა. პალატის შეფასებით, ანგარიშგასაწევია ის, რომ მხოლოდ ზემოაღნიშნული კანონი განსაზღვრავს იმ ფაქტობრივ გარემოებათა წრეს, რომლის არსებობის შემთხვევაში იარსებებს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობა.

პალატამ მიუთითა ამავე კანონის 1¹ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-2 მუხლის მე-3 და მე-6 პუნქტებზე და დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით აღნიშნა, რომ თ. ტ-ი, წარმოადგენდა სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, რომელსაც მფლობელობის უფლება მიღებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, მოპასუხე (მოსარჩელე შეგებებული სარჩელით) - კი მესაკუთრეს; ამასთან, საქმის მასალებით დადასტურებული იყო მესაკუთრის ნება, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული უფლებით ერთმნიშვნელოვნად სარგებლობის თაობაზე, რის გამოც, პალატამ ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ თ. ტ-ს მესაკუთრის მიერ 6260 (14287:30,55=467.66; 14287-1108.35(2,37X467.66)=13178.34; 13178.34:2=6589.17; 6589.17-ის75%=4941.88; 4941.88+1108.35=6260) აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ უნდა შენარჩუნებოდა საკუთრების უფლება იმ 28,18 კვ. მეტრის ნახევარსა და 2,37 კვ.მ სათავსზე, რომელიც დაკავებული ჰქონდა თ. ტ-ს, თ. ტ-ს უნდა შეწყვეტოდა სარგებლობის უფლება ეზოში ცალკე მდგომ 2,37 კვ.მ სათავსსა და 28,18 კვ.მ ფართის ½ ნაწილზე, ხოლო ძირითადი სარჩელი, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებული ფაქტობრივი საფუძვლის არარსებობის გამო, გასაჩივრებულ ნაწილში უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლო განმარტებით, თანასაკუთრების უფლების მქონე პირს საკუთრების უფლების დაცვის საშუალებად კანონმდებელი ამ უფლების გაუქმებას სთავაზობს, ხოლო ნატურით გაყოფით საზიარო უფლების გაუქმების შეუძლებლობის შემთხვევაში, თანამესაკუთრეებს უფლება აქვთ, აღძრან სარჩელი საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნით საზიარო საგნის გაყიდვის თაობაზე. სასამართლომ მიუთითა თ. ტ-ის მოსაზრებაზეც თანამესაკუთრის თანხმობის გარეშე, საზიარო უფლების გაუქმების დაუშვებლობასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ საზიარო უფლების გაუქმება უკავშირდებოდა მხოლოდ თანამესაკუთრეთა კანონით დაცულ უფლებას. კონკრეტულ შემთხვევაში, ამ საკითხზე უფლებამოსილ პირს - მ. ბ-ეს დავის მიმართ ინტერესი არ გამოუხატავს, რაც თ. ტ-ის სააპელაციო საჩივრის უსაფუძვლობაზე მიუთითებდა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ტ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც დაკმაყოფილდება თ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი, ხოლო ნ. ბ-ეს უარი ეთქმევა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება არასრულია, სასამართლო სარეზოლუციო ნაწილში მსჯელობს ნ.ბ-ის სააპელაციო საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებაზე, იმგვარად, რომ არ ირკვევა, თუ მოთხოვნის რა ნაწილია დაკმაყოფილებული, ამასთანავე, სადავო ქონების 1/2 ნაწილში თ.ტ-ის სარგებლობის უფლების შეწყვეტაზე მსჯელობისას სასამართლოს არ უმსჯელია სადავო ქონების თუ რომელ 1/2 ნაწილზე საუბრობდა.

სააპელაციო პალატამ დაარღვია საპროცესო კანონმდებლობით აღიარებული ძირითადი პრინციპები და საქმის ფაქტობრივი გარემოებები დაადგინა მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტების საფუძველზე, საქმეში არსებული მტკიცებულებების გამოკვლევის შემთხვევაში, სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას იხელმძღვანელებდა სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადებით, რომლის თანახმადაც, მოპასუხეს საზიარო საგნის გამოთხოვა შეეძლებოდა მხოლოდ ორივე თანამესაკუთრის სასარგებლოდ, რადგანაც საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მესაკუთრეებს შორის საზიარო უფლება არ არის გაუქმებული და მათი წილები მოცემულია იდეალური წილის სახით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არ ირკვევა, თუ როგორ შიძლება გაუქმდეს საზიარო უფლება ნივთზე, როდესაც ეს მხოლოდ ნივთის გაყოფითა და გამიჯვნით არის შესაძლებელი. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მოსაზრება ნ.ბ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე, სასამართლომ მხოლოდ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები გაიმეორა, სადავო სათავსთან მიმართებაში კი, არ გამოიყენა კანონის ის ნორმები, რომლებიც არეგულირებს საერთო საკუთრებით სარგებლობასა და მართვას. ამ საკითხზე მსჯელობისას სასამართლომ ასევე არასწორად არ იხელმძღვანელა „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ მე-14 მუხლის პირველი პუნქტის ბოლო წინადადებით. სააპელაციო პალატამ სათავსზე მსჯელობისას არასწორად არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მიწაზე საერთო საკუთრების შემთხვევაში საერთო საკუთრება ვრცელდება შენობა-ნაგებობის მიმართაც, ხოლო სასამართლოს მოსაზრება, რომ ლიტ. „ა“ ნაგებობის ნაწილს არ წარმოადგენს, მ.ბ-სა და მისი წინამორბედის საკუთრების უარყოფის საფუძველი ვერ გახდებოდა. სასამართლომ მ.ბ-ეს საკუთრების უფლება სათავსზე მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტებით ჩამოართვა და ასევე დაუკარგა კომპენსაციის მიღების უფლება, რაც კონსტიტუციითა და საერთაშორისო სამართლით აღიარებული უფლების ხელყოფაა. აღსანიშნავია, რომ სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება და გაიზიარა მხოლოდ მოპასუხის, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევაა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.10 პუნქტით მოსამართლე აიძულებს მოპასუხეებს მიმართონ სასამართლოს. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, უნდა ეხელმძღვანელა ამავე კოდექსის 956-ე და 959-ე მუხლებით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დარღვეულია ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციითა და საქართველოს კონსტიტუციით აღიარებული საკუთრების უფლება, რაც მ.ბ-ისათვის 2,37 კვ.მ სათავსზე საკუთრების უფლების ჩამორთმევაში გამოიხატა, ამასთან, პალატამ არასწორად განმარტა სპეციალური კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტი, მესაკუთრეებს შორის შეთანხმების არარსებობა მესაკუთრის მიერ უფლების რეალიზაციაზე უარის თქმად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული.

ზემოაღნიშნული საფუძვლებიდან გამომდინარე, კასატორი ასევე არ დაეთანხმა სასამართლო მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ ეზოში მდგომი 2,37 კვ.მ სათავსი წარმოადგენდა ნ. ბ-ის საკუთრებას, ასევე არ შეაფასა ის გარემოება, რომ მოპასუხეებს შორის საზიარო საგანთან დაკავშირებით შეთანხმება არ არსებობდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 მარტის განჩინებით თ. ტ-ი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. ტ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას თ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, თ. ტ-ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

პ. სილაგაძე