№ას-424-400-2013 27 სექტემბერი, 2013 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მ. ხ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ა-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – სანოტარო აქტის ბათილად ცნობა, საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა და საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ხ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. ა-ის მიმართ და მოითხოვა საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტების ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება და საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: 1919-1921 წლებში, ქ.თბილისში, ზ-ის ქ.10-ში მდებარე სახლი მოსარჩელის ბაბუამ შინაურული ხელწერილის საფუძველზე დ.კ-ან შეიძინა. დ.კ-ი 1942 წელს გარდაიცვალა და მას მემკვიდრე არ დარჩენია. აღნიშნულ პერიოდში ქონების უპატრონოდ გამოცხადებისა და სახელმწიფოსათვის გადაცემა ვერ ხერხდებოდა და უმკვიდრო უძრავ ქონებას ენიშნებოდა მეურვე. სადავო სახლის მეურვე ა. ა-ე და თ. ი-ა-ე იყო, რომლებმაც გაყალბებული ცნობით ისარგებლეს და უმკვიდროდ დარჩენილი სახლის 2/3 ნაწილი საკუთრების უფლებით აღირიცხეს. 1949 წელს, სახლის 1/3 ნაწილი ა. კ-ის შვილს - გ. კ-ას გაუფორმეს. ა.ა-ემ გ.კ-ას ვალის სანაცვლოდ საკუთრების უფლებით გაიფორმა სადავო სახლის 1/3, რომელიც ჩუქების საფუძველზე გადაეცა მოპასუხე - თ. ა-ეს. საცხოვრებელი სადგომი, რომლის მოსარგებლეც არის მოსარჩელე, არასწორად აქვს დარეგისტრირებული თ.ა-ეს. სადავო ფართი უმკვდრო ქონებაა და მ.ხ-ას იგი უსასყიდლოდ უნდა გადაეცეს საკუთრებაში.

მოპასუხე თ. ა-ემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით მ.ხ-ა გამოსახკლებულ იქნა სადავო ფართიდან თ.ა-ის მიერ კომპენსაციის - 19095 ლარის გადახდის სანაცვლოდ. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში, რაც გამორიცხავს ქონების უმკვიდროდ ცნობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ხ-ას უარი ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 19 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2006 წლის 21 ივლისს გადაწყვიტა დავა მოსარჩელე თ. ა-ის სარჩელისა გამო მოპასუხე მ. ხ-ას წინააღმდეგ (საქმე N2ბ/29-06). აღნიშნული გადაწყვეტილებით განისაზღვრა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის კონტექსტში თ. ა-ის, როგორც მესაკუთრისა და მ. ხ-ას, როგორც მოსარგებლის სტატუსი. გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც, თუმცა, ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. მითითებული მუხლის „ბ” პუნქტის შესაბამისად, ასეთ ფაქტებში მოიაზრება ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. ამდენად, ზემოთ დასახელებული მუხლის შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 ივლისის N2ბ/29-06 გადაწყვეტილებას მოცემული დავისათვის გააჩნია პრეიუდიციული მნიშვნელობა და ამ გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები ხელახლა მტკიცებას არ საჭიროებენ. ა) მ. ხ-ა და თ. ა-ე წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა” პუნქტით გათვალისწინებულ ურთიერთობის მხარეებს; ბ) მ. ხ-ა არის თბილისში, ზ-ის ქუჩა N10 მისამართზე მდებარე, თ. ა-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე, რომელიც მოიცავს N10, N11, N9 და N9¹ ოთახებს; გ) თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 ივლისის N2ბ/29-06 გადაწყვეტილებით, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლით (იმ დროისათვის მოქმედი რედაქციით) გათვალისწინებულ სამართლებრივ საფუძველზე დაყრდნობით, თ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მ. ხ-ა გამოსახლებულ იქნა სადავო საცხოვრებელი სადგომიდან, ხოლო თ. ა-ეს მ. ხ-ას სასარგებლოდ გამოთავისუფლებული ფართობის საკომპენსაციოდ დაეკისრა სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის - 19035 ლარის ანაზღაურება.

ამდენად, პალატამ პრეიუდიციულად მიიჩნია რა თ. ა-ის, როგორც მესაკუთრისა და მ. ხ-ას, როგორც მოსარგებლის სტატუსს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის კონტექსტში, არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მას აღნიშნულ კანონში განხორციელებული ცვლილებით, რომლის მიხედვითაც, უმკვიდრო ქონება მოსარგებლეს პირდაპირ საკუთრებაში გადაეცემა, წარმოეშვა თ. ა-ის საკუთრების სტატუსის შეცილების უფლება, რადგან მითითებული კანონით უკვე მოწესრიგებული სამართალურთიერთობა გადასინჯვას აღარ ექვემდებარება კანონში განხორციელებული ცვლილების საფუძვლით, მითუმეტეს, რომ თ. ა-ის საკუთრების უფლება კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა.

ქ. თბილისის პირველი სახელმწიფო სანოტარო კანტორის უფროსი ნოტარიუსის თ. მ-ის მიერ 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტის (რეესტრის N3ნ-435) ბათილად ცნობის მიმართ მოსარჩელე მ. ხ-ას ნამდვილი იურიდიული ინტერესი არ აქვს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება, აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნეს აღიარებული. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, იურიდიული ინტერესის არსებობისათვის, რომელიც წარმოადგენს აღიარებითი სარჩელის მიღებისა და განხილვის წინაპირობას, აუცილებელია, რომ არსებობდეს დავა მხარეთა შორის უფლებებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების შესახებ. აღიარებით სარჩელს, მიკუთვნებითი სარჩელისაგან განსხვავებით, წაეყენება დამატებითი წინაპირობა - ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არსებობა, ანუ რა სამართლებრივი შედეგის მიღწევაა შესაძლებელი, რა არის მოსარჩელის სამართლებრივი დაცვის ინტერესი. აღნიშნული ინტერესის არსებობა წარმოადგენს აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობისა და დაკმაყოფილების ძირითად წინაპირობას. აღიარებითი სარჩელის აღძვრის შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ მითითებული იურიდიული ინტერესი უნდა იყოს ნამდვილი. ერთია, მოსარჩელის სურვილი, ხოლო მეორე კი - სარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი, რომელთა ერთმანეთთან გაიგივება არ შეიძლება.

პალატამ დამატებით განმარტა, რომ სარჩელის მიმართ იურიდიული ინტერესი ნამდვილია იმ შემთხვევაში, თუ სასარჩელო წესით მოთხოვნა მიღწევადი, ხოლო უფლება რეალიზებადია. იმ შემთხვევაში, თუ სარჩელის დაკმაყოფილების შედეგად იურიდიული ინტერესი ვერ მიიღწევა ან მისი მიღწევა სხვა უცნობ მოვლენაზე ან მესამე პირის ნებაზეა დამოკიდებული, ასეთ შემთხვევაში, იურიდიული ინტერესი ნამდვილი არ არის.

მოცემულ შემთხვევაში, წინამდებარე სარჩელის მიმართ მ. ხ-ას იურიდიული ინტერესი მდგომარეობს სადავო უძრავი ქონების უმკვიდროდ ცნობასა და მის სახელზე საკუთრების უფლებით გადაცემაში, თუმცა, მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი წარმოდგენილი სარჩელის მიმართ ნამდვილი არ არის, ვინაიდან სარჩელის დაკმაყოფილების პირობებშიც, ანუ ქ. თბილისის პირველი სახელმწიფო სანოტარო კანტორის უფროსი ნოტარიუსის თ. მ-ის მიერ 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტის (რეესტრის N3ნ-435) ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც, ძალაში რჩება 1967 წლის აუქციონის შედეგები, ვინაიდან ა.ს. ძე ა-ის საკუთრებაში ჯ-ის ქ.#10-ში მდებარე ორსართულიანი სახლის ¾ ნაწილის გადაცემის საფუძველია არა სადავოდ ქცეული 1967 წლის 11 მარტის სანოტარო აქტი, არამედ ქ.თბილისის სახალხო სასამართლოს აღმასრულებლის 1967 წლის 7 თებერვლის აქტი, საიდანაც დგინდება, რომ გ. ა. ასულ კ-ას ა. ს. ძე ა-ის მიმართ ვალი ჰქონდა, რომლის ამოღების მიზნებისათვის ორჯერ ზედიზედ საჯარო აუქციონი გაიმართა, თუმცა, აუქციონი ვერც ერთხელ ვერ შედგა მსურველების გამოუცხადებლობის გამო. აუქციონზე ორჯერ უშედეგოდ გატანილი უძრავი ქონება ა. ს. ძე ა-ეს ვალის ანგარიშში პირდაპირ საკუთრებაში გადაეცა. 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტით კი (რეესტრის N3ნ-435) 1967 წლის 07 თებერვლის საჯარო ვაჭრობის აქტის შედეგები დადასტურდა.

პალატამ მიიჩნია, რომ ყურადღება გაამახვილოს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის 2000 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე, რომლის მიხედვითაც, მ. ხ-ას შეგებებული სარჩელი 1967 წლის საჯარო აუქციონის ბათილობის თაობაზე ხანდაზმულობის საფუძვლით არ დაკმაყოფილდა. აქვე აღსანიშნავია გადაწყვეტილებაში განვითარებული მსჯელობა მასზედ, რომ „სასამართლო ვერ გაიზიარებს ხ-ას შეგებებულ სარჩელში განვითარებულ მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ 1967 წელს საჯარო ვაჭრობა ცნობილ უნდა იქნეს ბათილად, ვინაიდან შეუძლებელია იმის დადგენა, გარდაცვლილმა ა. ა-ემ იცოდა თუ არა იმის შესახებ, რომ საჯარო ვაჭრობის აქტით გაცემული ქონება არ ეკუთვნოდა გ.კ-ას“. ამდენად, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ წარმოდგენილი სარჩელით მ. ხ-ას იურიდიული ინტერესი ვერ მიიღწევა, ვინაიდან ა. ა-ის სახელზე სადავო უძრავი ქონების აღრიცხვის საფუძველია საჯარო აუქციონის არშემდგარად ცნობა და ვალის გაქვითვის ანგარიშში, ქონების პირდაპირ საკუთრებაში გადაცემა, ხოლო თ. ა-ის სახელზე სადავო უძრავი ქონების აღრიცხვის საფუძველია ჩუქება. აღსანიშნავია, რომ აუქციონის შედეგებისა და ჩუქების ბათილობის თაობაზე წარდგენილი მოთხოვნები კრწანისი-მთაწმინდის 2000 წლის 20 დეკემბრის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, ხანდაზმულობის საფუძვლით, არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2011 წლის 4 მაისის განჩინებით (N2/4294-11) 1993 წლის 16 დეკემბრის ჩუქების ხელშეკრულების (რეესტრის N5-1437) ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში საქმის წარმოება შეწყვიტა.

შესაბამისად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე ნათელია, რომ მ. ხ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილებისა და ქ. თბილისის პირველი სახელმწიფო სანოტარო კანტორის უფროსი ნოტარიუსის თ. მ-ის მიერ 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტის (რეესტრის N3ნ-435) ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც კი, მაინც არ შეიცვლება მოპასუხე თ. ა-ის უფლებრივი დამოკიდებულება სადავო საცხოვრებელი სადგომის მიმართ და მოსარჩელე ვერ მიაღწევს იმ შედეგს, რასაც სადავო საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ გამოცხადება ჰქვია, რადგან საცხოვრებელ სადგომს ჰყავს მესაკუთრე, რომელიც კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში, ხოლო რეგისტრირებული უფლების საფუძვლად მითითებულ ჩუქების ხელშეკრულების ნამდვილობის თაობაზე დავა აღარ დაიშვება.

მ. ხ-ას მოთხოვნა, ქ. თბილისის პირველი სახელმწიფო სანოტარო კანტორის უფროსი ნოტარიუსის თ. მ-ის მიერ 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტის (რეესტრის N3ნ-435) ბათილად ცნობის თაობაზე, ხანდაზმულია. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობის ვადა. იგივე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს ათ წელს. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის დანაწესის თანახმად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. მ. ხ-ამ ქ. თბილისის პირველი სახელმწიფო სანოტარო კანტორის უფროსი ნოტარიუსის თ. მ-ის მიერ 1967 წლის 11 მარტს დამოწმებული სანოტარო აქტის (რეესტრის N3ნ-435) არსებობის თაობაზე 2000 წელს შეიტყო. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება მოსარჩელემ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას დაადასტურა. იგივე ფაქტობრივ გარემოებაზე აპელანტმა სააპელაციო საჩივარშიც მიუთითა. შესაბამისად, სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ხ-ამ ხსენებული სანოტარო აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე სასამართლოს სარჩელით საერთო ხანდაზმულობისათვის დადგენილი ათწლიანი ვადის გასვლის შემდეგ - 2011 წლის 27 აპრილს მიმართა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 თებერვლის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ.ხ-ამ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე და 130-ე მუხლები. კასატორის, როგორც მოსარგებლის და სპეციალური კანონის სუბიექტის იურიდიული ინტერესი - მოეთხოვა საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა წარმოიშვა სპეციალური კანონის საფუძველზე 2010 წლის მარტში. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის ათვლა (კანონში მე-8 მუხლის დამატებამდე) ამ დროიდან უნდა დაწყებულიყო და არა 1967 წლის 11 მარტის სანოტარო აქტის არსებობის შეტყობიდან, 2000 წლიდან. სადავო ფართი, უმკვიდრო ქონებას წარმოადგენს, ვინაიდან პირვანდელი მესაკუთრე - დ.კ-ი, რომლისგანაც საცხოვრებელი სადგომი შეიძინეს 1944 წელს გარდაიცვალა და მას მემკვიდრე არ დარჩენია. 2000 წლის 10 აგვისტოს შემდეგ ერთადერთი მემკვიდრის გარდაცვალების გარდაცვალების ცნობის გამოქვეყნების შემდეგ წარმოიშვა სახლის 2/3 უმკვიდროდ გამოცხადების უფლება. აღნიშნული საფუძვლით სარჩელი კასატორის მიერ 2010 წლის 11 აგვისტოს აღიძრა, ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადის დაცვით. სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რომლის მიხედვითაც ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ითვლება პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან.

რაც შეეხება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემულ სააღსრულებო ფურცელს მისი მოქმედების ვადა 2019 წლის 29 იანვრამდეა. კასატორს მიაჩნია, რომ ამ პერიოდის მანძილზე იგი ითვლება საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლედ. ამასთან, მ.ხ-ამ საჩივარი წარადგინა ევროსასამართლოში, რომლის დაკმაყოფილების შემთხვევაში უფლება ექნება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ პუნქტისა და ამავე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად მოითხოვოს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ.თოდრია

მოსამართლეები: ვ.როინიშვილი

ბ. ალავიძე