№ას-512-486-2013 9 სექტემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ. ჩ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – კ. ს-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, სარდაფიდან გამოსახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 21 ნოემბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა კ. ს-ემ მოპასუხეების – გ. ჩ-სა და ნ. ქ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

1. ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე უძრავ ნივთზე – 17.14კვ.მ სარდაფის სათავსოზე, მისი საკუთრების უფლების დადგენა;

2. ქ.ტყიბულის რ-ის ქუჩის №9 ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობისათვის, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ძალაში შესვლის დროს სადავო სარდაფის კანონიერი მფლობელობის დადასტურების, ხოლო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ტყიბულის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის, მისი რეგისტრაციაში გატარების დავალება;

3. ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე უძრავი ნივთის (მოსარჩელე კ. ს-ის პირადი საკუთრების საცხოვრებელი ბინა) განუყოფელი სამეურნეო ნაწილიდან – ამავე სადარბაზოს ზეძირკვლის სართულში მდებარე 17.14კვ.მ სარდაფის სათავსოდან მოპასუხე გ. ჩ-ის გამოსახლება ყველა იმ პირთან ერთად, რომლებიც აღსრულების მომენტისათვის მასთან აღმოჩნდებოდნენ და სათავსოს გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მოსარჩელე კ. ს--ის ჩაბარება.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით კ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე გ. ჩ-ეს აეკრძალა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სამეურნეო ნაწილის 17.14კვ.მ სარდაფით კ. ს-ის მიერ სარგებლობის ხელშეშლა. ამავე გადაწყვეტილებით სარჩელი სხვა ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჩ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ამავდროულად, საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში შეგებებული სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გახადა კ. ს-ემ. შეგებებულმა აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით გ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, კ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნაწილობრივ გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება კ. ს-ის სარჩელზე უარის თქმის ნაწილში, კერძოდ ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

კ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; დადგინდა, რომ გ. ჩ-ეს უკანონო მფლობელობიდან გაეთავისუფლებინა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე 17.14კვ.მ სათავსო თავისი და სხვა პირების მფლობელობისაგან (თუ აღსრულების მომენტისათვის მასთან აღმოჩნდებოდნენ) და გათავისუფლებულ მდგომარეობაში ჩაებარებინა კ. ს-ის; დანარჩენ ნაწილში კ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გ. ჩ-ეს დაეკისრა კ. ს-ის სასარგებლოდ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 75 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა (74.98 კვ.მ, ს/კ ...) 2010 წლის 9 დეკემბრიდან წარმოადგენდა მოსარჩელე კ. ს-ის საკუთრებას, რომელიც მან იყიდა დ. ე-ან.

დ. ე-ის სანოტარო წესით დამოწმებული განმარტებით დადგინდა რომ, მან, როგორც კანონიერმა მფლობელმა („ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტი) მას (კ. ს-ეს) საცხოვრებელი ბინა მიყიდა სადავო სათავსოსთან ერთად, რითაც ამ უკანასკნელმა, როგორც უფლებამონაცვლემ, შეიძინა დ. ე-ის ყველა (მათ შორის, სადავო სამეურნეო სათავსოს პირად საკუთრებაში დარეგისტრირების) უფლება და მისი ყველა ვალდებულება.

ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/10-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა (75.87კვ.მ, ს/კ ...) 2010 წლის 24 დეკემბრიდან რეგისტრირებულია მოპასუხე გ. ჩ-ის სახელზე.

საჯარო რეესტრის ამონაწერით (ს/კ ...) ასევე დადგინდა, რომ გ. ჩ-ეს საკუთრებაში რეგისტრირებული არ ჰქონდა სარდაფი.

2010 წლის 9 დეკემბერს, ნასყიდობის ხელშეკრულება რეგისტრირებულ იქნა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ტყიბულის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ.

ამდენად, აპელანტმა გ. ჩ-ემ ამხანაგობის სახლში ბინა შეიძინა 2010 წლის 24 დეკემბერს, ხოლო აპელანტმა კ. ს-ემ – 2010 წლის 9 დეკემბერს, ე.ი. გ. ჩ-ე ადრე. სადავო ქონების, ქ.ტყიბულში, რ-ის ქუჩის №9/2-ში მდებარე უძრავი ნივთის – 17.14კვ.მ სარდაფის კანონიერი მფლობელი იყო აპელანტ კ. ს-ის წინამორბედი, ,,ბმა-ს” წევრი მესაკუთრე დ. ე-ე.

მოსარჩელე კ. ს-ემ სარჩელით მოითხოვა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე უძრავი ნივთის – 17.14კვ.მ სარდაფის სათავსოზე მისი პირადი საკუთრების უფლების დადგენა, ასევე, აღნიშნული სარდაფის სათავსოდან გ. ჩ-ის გამოსახლება და მისთვის სათავსოს ჩაბარება გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლება მესაკუთრის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი უფლებაა, მისი უზრუნველყოფა ხდება სავინდიკაციო სარჩელის შეტანის გზით. სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლის შესაბამისად, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. ს-ე მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ მფლობელს, რადგამ მან სადავო სარდაფთან დაკავშირებული ყველა უფლება მიიღო დ. ე-ან. სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლის შესაბამისად, თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს ჩამოერთმევა მფლობელობა, მას სამი წლის განმავლობაში შეუძლია ახალ მფლობელს ნივთის უკან დაბრუნება მოსთხოვოს. ეს წესი არ გამოიყენება მაშინ, როცა ახალ მფლობელს აქვს მფლობელობის უკეთესი უფლება. მფლობელობის უკან დაბრუნების მოთხოვნა შეიძლება გამოყენებულ იქნეს უკეთესი უფლების მქონე პირის მიმართაც, თუკი მან ნივთი მოიპოვა ძალადობის ან მოტყუების გზით. სასამართლოს შეფასებით, გ. ჩ-ემ ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მოიპოვა სადავო სარდაფზე მფლობელობა. აღნიშნული უძრავი ნივთის (სარდაფი) გასხვისების შესახებ არ არსებობდა კანონით დადგენილი უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, თუმცა გ. ჩ-ე მიუთითებდა უძრავი ნივთის შეძენის თაობაზე არსებულ ფორმადაუცველ გარიგებაზე, რაც სასამართლომ არ გაიზიარა. ამასთან, დადგინდა, რომ გ. ჩ-ე 2010 წელში კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის გარეშე დაეუფლა სადაო სარდაფს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 161-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს არ ჩამოერთმევა ნივთი, მაგრამ სხვაგვარად შეეშლება ხელი მისი მფლობელობის განხორციელებაში, მაშინ მას, მესაკუთრის მსგავსად, შეუძლია მოითხოვოს ხელის შეშლის აღკვეთა. ამასთანავე, მას შეუძლია მოითხოვოს მფლობელობის ხელყოფით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ზიანის ანაზღაურების ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როცა შეუძლებელია ხელის შეშლის აღკვეთის მოთხოვნა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტ კ. ს-ის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მან ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე ბინის შეძენით, ასევე შეიძინა უფლება სადავო სარდაფზე. მოცემულ შემთხვევაში, ხსენებული ნორმებით ამ სამართლებრივი ურთიერთობის რეგულაციისას განმსაზღვრელი იყო მითითებული საცხოვრებელი ბინის საკუთრების უფლება, რომელიც მიბმული იყო სარდაფის მართლზომირად ფლობის უფლებასთან. საქმეში არსებული მასალით დადგინდა, რომ დ. ე-ემ კ. ს-ეს საკუთრების უფლება გადასცა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე 74.98კვ.მ საცხოვრებელ ბინაზე. აღნიშნული ფაქტი იმაზე მიუთითებდა, რომ დ. ე-ე წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამახანაგობის წევრს და მასზე ვრცელდებოდა ყველა ის უფლება და ვალდებულება, რაც განსაზღვრული იყო „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით, კერძოდ, მითითებული კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. ამდენად ის ფაქტი, რომ დ. ე-ე წარმოადგენდა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ. №9/2-ში მდებარე 74.98კვ.მ საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრეს, მიუთითებდა მის მრავალბინიანი ამხანაგობის წევრობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემომითითებული კანონის მიზანია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების საერთო ქონების მართვის, ექსპლუატაციისა და განვითარების სამართლებრივი პირობების უზრუნველყოფა (კანონის მე–2 მუხლი). ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის (ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოდან) მე-4 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდიალური საკუთრების საგანია ცალკეულ პირთა საკუთრებაში არსებული ბინა, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა.შ). ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსოების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზეც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი. მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. ს-ის მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისათვის მნიშვნელობა ენიჭებოდა იმ უფლებების განსაზღვრას, რაც გააჩნდა დ. ე-ეს ამხანაგობის წევრობის დროს. თუკი დ. ე-ე, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე წარმოადგენდა სადავო ფართის მართლზომიერ მფლობელს, რომელსაც კანონის მიზნებიდან გამომდინარე შეეძლო მოეთხოვა საკუთრების უფლება, ამ შემთხვევაში მის მიერ საცხოვრებელი ფართის გასხვისებისას შემძენზე გადავიდოდა ყველა ის უფლება, რაც გააჩნდა წინამორბედს. ახალ შემძენზე გადადიოდა არა მარტო უფლებები, არამედ ვალდებულებებიც. კერძოდ, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი მე-14 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, ინდივიდუალური საკუთრების გასხვისების შემთხვევაში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრობასთან დაკავშირებულ შეუსრულებელ ვალდებულებებზე პასუხს აგებს ახალი მესაკუთრე პერსონალურად და როგორც სოლიდარული მოვალე.

საქმეში არსებული მასალით, კერძოდ, დ. ე-ის სანოტარო წესით დამოწმებული განმარტებით დადგინდა რომ, მან როგორც კანონიერმა მფლობელმა, კ. ს-ეს საცხოვრებელი ბინა მიყიდა სადავო სათავსოსთან ერთად, რითაც ამ უკანასკნელმა, როგორც უფლებამონაცვლემ, შეიძინა დ. ე-ის ყველა (მათ შორის, სადავო სამეურნეო სათავსოს პირად საკუთრებაში დარეგისტრირების) უფლება და მისი ყველა ვალდებულება. ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი ძალაში შევიდა 2007 წლის 11 ივლისს. დადგინდა, რომ ამ დროს ბინის მესაკუთრე და სადავო სათავსოს მფლობელი იყო დ. ე-ე, ხოლო 2010 წლის 6 დეკემბრიდან მისი უფლებამონაცვლე გახდა კ. ს-ე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ შესაძლებლად მიიჩნია იმ დასკვნის გაკეთება, რომ საკუთრების უფლების შეძენა ამ მუხლის პირველ ნაწილში მითითებულ სარდაფებზე, სხვენებზე და ა.შ. შესაძლებელია ორი პირობის არსებობისას: პირველი, თუ ადგილი აქვს ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს მფლობელობის არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და კანონის დაცვით მიღებულ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების გადაწყვეტილებას და მეორე, საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმისა და სამეურნეო სათავსოს ადგილმდებარეობის დადგენის ნახაზის წარდგენას. რაც შეეხებოდა სადავო ნივთის ფაქტობრივ მფლობელობაში დაბრუნებას, ზემოაღნიშნული მსჯელობის გათვალისწინებით დადგინდა, რომ დ. ე-ე 2007 წლის 11 ივლისისათვის – კანონის ძალაში შესვლის დროს, ფლობდა სადავო ფართს. აღნიშნული ფაქტი დასტურდებოდა თავად გ. ჩ-ის მიერ წარდგენილი შესაგებლით (ტომი 1, ს.ფ. 61), სადაც იგი უთითებდა, რომ სადავო სარდაფით ადრე სარგებლობდა დ. ე-ე. გარდა ამისა, ამხანაგობის თავმჯდომარემ სხდომაზე დაადასტურა ასევე ის, რომ ჯერ კიდევ დ. ე-ის დედა და მამა ფლობდა აღნიშნულ ფართს (იხ.სააპელაციო სასამართლოს სხომი ოქმი 13:37:45). ბინის მესაკუთრეთა განმარტებებითაც (ტომი 1, ს.ფ. 21-30) დადგინდა, რომ დ. ე-ე იყო სადავო სარდაფის მართლზომიერი მფლობელი, რადგან იგი იყო საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრე და შესაბამისად ამხანაგობის წევრი. ისინი ცალსახად ადასტურებდნენ, რომ დ. ე-ე სინამდვილეში ფლობდა და სარგებლობდა მის მიერ მოწყობილ სადავო სარდაფს, თანახმა იყვნენ, დ. ე-ეს დაეკანონებინა აღნიშნული ფართი. ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე 74.98კვ.მ საცხოვრებელი ბინა 2010 წლის 9 დეკემბრიდან წარმოადგენდა მოსარჩელე კ. ს-ის საკუთრებას, რომელიც იყიდა დ. ე-ან, ხოლო ზემოაღნიშნული სადავო ბინა მოპასუხე გ. ჩ-ის სახელზე რეგისტრირებული იყო 2010 წლის 24 დეკემბრიდან (ტომი 1, ს.ფ. 31). ამ შემთხვევაში დ. ე-ის მიერ საცხოვრებელი ბინის გასხვისებით გასხვისებულად ითვლებოდა ის უფლება, რაც მას გააჩნდა სადავო სარდაფზე. საქმეში არსებული მასალებით დგინდებოდა, რომ გ. ჩ-ე სადაო ფართში კანონიერი საფუძვლის გარეშე იმყოფებოდა. კანონიერი მფლობელობის თაობაზე საქმეში არ არსებობდა არც ხელშეკრულება და არც სათანადო კრების ოქმი.

ზემოთ მოყვანილი მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ გ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, კ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ნაწილობრივ უნდა გაუქმებულიყო საქალაქო სასამართლოს სადავო გადაწყვეტილება კ. ს-ის სარჩელზე უარის თქმის ნაწილში, კერძოდ, ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში უნდა მიღებულიყო ახალი გადაწყვეტილება კ. ს-ის სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე, გ. ჩ-ეს უკანონო მფლობელობიდან უნდა გაეთავისუფლებინა ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე 17.14კვ.მ სათავსო თავისი და სხვა პირების მფლობელობისაგან (თუ აღსრულების მომენტისათვის მასთან აღმოჩნდებოდნენ) და გათავისუფლებულ მდგომარეობაში ჩაებარებინა კ. ს-ის, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჩ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე, 159-ე, 160-ე და 161-ე მუხლები. მითითებული მუხლები ითვალისწინებენ მესაკუთრის უფლებებს, მაშინ როდესაც კ. ს-ე არასდროს ყოფილა სადავო სარდაფის მესაკუთრე. იგი არც მფლობელს წარმოადგენდა, რადგან აღნიშნული სარდაფი არც ერთი დღით არ ყოფილა მის მფლობელობაში;

სასამართლოს არ გამოუკვლევია ის ფაქტი, გააჩნდა თუ არა სადავო სარდაფზე მფლობელობა კ. ს-ის ბინის მანამდელ მესაკუთრე დ. ე-ეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ძალაში შესვლის დროს. მოცემულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2013 წლის 11 იანვრის განჩინების მითითების შესაბამისად, აღნიშნული გარემოების დადგენა აუცილებელი იყო საქმის სწორად გადასაწყვეტად. უზენაესმა სასამართლომ სწორედ ამ მიზნით დააბრუნა საქმე სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად;

„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ძალაში შესვლის დროს, დ. ე-ე არ ყოფილა სადავო სარდაფის მფლობელი. ამასთან, იგი არ წარმოადგენდა ტყიბულში, რ-ის ქ.№9/2-ში მდებარე ბინის მესაკუთრეს. აღნიშნულს ადასტურებს კასატორის მიერ საჩივარზე თანდართული ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც დგინდება, რომ ქ.ტყიბულში, რ-ის ქ.№-9-ში მდებარე ბინა დ. ე-ის საკუთრებაში დარეგისტრირდა 2010 წელს. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონი მიღებულ იქნა 2007 წელს. ამ პერიოდში დ. ე-ე არ ყოფილა ბინის მესაკუთრე. შესაბამისად, ის ვერ იქნებოდა ვერც სადავო სარდაფის მფლობელი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, ბანკში შემოსვლის თარიღი – 2013 წლის 31 მაისი, შესრულების თარიღი – 2013 წლის 3 ივნისი, საგადახდო დავალება № 2133.304.1) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. ჩ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, ბანკში შემოსვლის თარიღი – 2013 წლის 31 მაისი, შესრულების თარიღი – 2013 წლის 3 ივნისი, საგადახდო დავალება №...) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე