საქმე №ას-204-197-2013 1 ივლისი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები – მ. რ-ე, თ. გ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სს „თ. ბ-ი“, თ. რ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. რ-ემ, გ. გ-ემ და თ. გ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სს „თ. ბ-სა“ და თ. რ-ის მიმართ თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის მიერ 2012 წლის 20 აპრილის მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტით ქ. თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევის №5-ში აღწერილი და დაყადაღებული მოძრავი ნივთების: 1. „სამსუნგის“ მარკის ტელევიზორის; 2. მუსიკალური ცენტრის; 3. „ეფლის“ მარკის თეთრი ნოუთბუქის; 4. თეთრი ფერის კარმის; 5. 2 სავარძელისა და ტახტის; 6. სავარჯიშო ტრენაჟორის 7; მაგიდის 6 სკამით; 8. „სამსუნგის“ ფირმის პატარა ტელევიზორის; 9. სერვანდის; 10. „დესაუს“; 11. „სამსუნგის“ მარკის შავი ფერის პლაზმური ტელევიზორის; 12. დიდი მაცივრის; 13. სარეცხი მანქანა „ინდეზიტის“ ყადაღისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით:
2012 წლის 20 აპრილს თბილისის სააღსრულებო ბიურომ დააყადაღა მოსარჩელეთა კუთვნილი მოძრავი ნივთები იმ მოტივით, რომ ისინი ეკუთვნის ამავე მისამართზე მცხოვრებ მოპასუხე თ. რ-ეს. ფაქტობრივად, თ. რ-ე ქ.თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევ ქ.№5-ში არ ცხოვრობს. აღნიშნული ბინა მხოლოდ მოსარჩელეთა სარგებლობაშია.
მოპასუხე სს „თ. ბ-მა“ სარჩელი ნაწილობრივ, „სამსუნგის“ მარკის შავი ფერის პლაზმური ტელევიზორისა და სავარჯიშო ტრენაჟორის ნაწილში ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. რ-ის, გ. გ-სა და თ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ყადაღისაგან გათავისუფლდა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის მიერ 2012 წლის 20 აპრილს მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტით ქ.თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევ N5-ში დაყადაღებული მოძრავი ნივთები: 1. სავარჯიშო ტრენაჟორი; 2. „სამსუნგის“ მარკის შავი ფერის პლაზმური ტელევიზორი და 3. სარეცხი მანქანა „ინდეზიტი“.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მ. რ-ემ, გ. გ-ემ და თ. გ-მა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, ხოლო სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მისი განხილვის საგანია მოძრავი ქონების: „სამსუნგის“ ფირმის შავი ფერის პლაზმური ტელევიზორის, იმავე ფირმის პატარა ტელევიზორის, მუსიკალური ცენტრის, თეთრი ფერის ნოუთბუქის, თეთრი ფერის „კარმას“, 2 სავარძელისა და ტახტის, მაგიდის 6 სკამით, სერვანდის, დესაუს და მაცივრის ყადაღისაგან გათავისუფლებაზე უარის თქმის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მართლზომიერების შემოწმება.
სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სამართლებრივ შეფასებებს.
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის 32-ე მუხლის (მესამე პირის სარჩელი სხვისი ვალების გამო აღწერილი ქონების საკუთრების უფლების შესახებ) თანახმად, მესამე პირის ვალდებულებას წარმოადგენს ამტკიცოს, რომ გააჩნია აღსრულების საგანზე უფლება.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო უძრავი ქონების მოსარჩელეთათვის კუთვნილების ფაქტის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელე მხარეს ეკისრება, ვინაიდან სარჩელი ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლების თაობაზე სწორედ დასახელებულ გარემოებას ეფუძნება.
საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ აპელანტებმა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს თავიანთი მტკიცების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება ვერ მოახდინეს. მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი მოწმის ჩვენებით სადავო ნივთების მოსარჩელეებისათვის კუთვნილების ფაქტი ცალსახად ვერ დადასტურდა. ასევე, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ აღნიშნული ნივთები შეძენილია მოსარჩელეთა მიერ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა მოთხოვნა სადავო მოძრავი ნივთების ყადაღისაგან გათავისუფლების თაობაზე უსაფუძვლოა და სარჩელი გასაჩივრებულ ნაწილში მართებულად არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მ. რ-ემ, გ. გ-ემ და თ. გ-მა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლი მოძრავი ქონების მოვალისადმი კუთვნილების ვარაუდს უკავშირებს მხოლოდ ამ მისამართზე მოვალის ფაქტობრივ, რეალურ ცხოვრებას და არა მოვალის რეგისტრირებულ საცხოვრებელს. მოძრავი ნივთების შეძენა, ხშირ შემთხვევაში, წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე არ ხდება, ხოლო შენაძენის საფასურის ანაზღაურების დამადასტურებელ ქვითარს შემძენი შესაძლოა არც ინახავდეს. ასეთ დროს მოძრავი ნივთის კუთვნილების საკითხის გადაწყვეტა უნდა მოხდეს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე, 158-ე, 166-ე და 186-ე მუხლების საფუძველზე.
მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე თ. რ-ე 5 წელია, რაც საცხოვრებლად ქ.თბილისში, ფ-ის ქ.№11-ში გადავიდა, შესაბამისად, ნივთები სწორედ აღნიშნულ მისამართზე მდებარე ბინაში უნდა დაყადაღებულიყო.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 თებერვლის განჩინებით გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად, ხოლო 2013 წლის 26 მარტის განჩინებით მ. რ-სა და თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. რ-სა და თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 409-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია შეცვალოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ ფარგლებში, რასაც მხარეები მოითხოვენ. ამავე კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით კი, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად არასწორად იქნა შეფასებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ, ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილებისას მხედველობაში არ მიიღო როგორც კანონისმიერი, ასევე ფაქტობრივი პრეზუმფციები, რასაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების მიღება მოჰყვა.
როგორც გასაჩივრებული განჩინების შინაარსიდან ირკვევა, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის მიერ 2012 წლის 20 აპრილს მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტით ქ.თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევი, №5-ში აღწერილ და დაყადაღებულ იქნა მოძრავი ნივთები: ტელევიზორი „სამსუნგი“; მუსიკალური ცენტრი; ნოუთბუქი თეთრი ფერის; კარმა თეთრი ფერის; სავარძელი და ტახტი; სავარჯიშო ტრენაჟორი; მაგიდა 6 სკამით; სამსუნგის პატარა; სერვანდი; დესაუ; ტელევიზორი „სამსუნგი“; შავი ფერის პლაზმური; მაცივარი დიდი; სარეცხი მანქანა „ინდეზიტი“.
საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით დადგენილია, რომ ქ.თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევი №5 (საკადასტრო კოდი №...) რეგისტრირებულია მ. რ-ის საკუთრებად.
მ. რ-ის მიერ შეძენილია სარეცხი მანქანა „ინდეზიტი“ და სავარჯიშო ტრენაჟორი.
გ. გ-ის მიერ შეძენილია თხევადკრისტალური ტელევიზორი და ტელევიზორის კრონშტეინი.
მ. რ-ე და თ. რ-ე არიან დები, რომლებიც ცხოვრობენ მშობლების დატოვებულ ბინაში, თუმცა, მათ შორის არსებული კონფლიქტური სიტუაციის გამო თ. რ-ე ამჟამად ცხოვრობს სხვასთან.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ქონების დაყადაღების აქტიდან ამორიცხულ იქნა სავარჯიშო ტრენაჟორი, ტელევიზორი „სამსუნგი“ შავი ფერის პლაზმური და სარეცხი მანქანა „ინდეზიტი“. აღნიშნულ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანია დაყადაღების აქტით გათვალისწინებული სხვა მოძრავი ნივთების ყადაღისაგან განთავისუფლების კანონიერების საკითხი.
კასატორის განმარტებით, არ არსებობს კანონისმიერი ვარაუდი იმისა, რომ დაყადაღების აქტში მოხვედრილი ნივთები მოვალე თ. რ-ეს ეკუთვნის, ვინაიდან „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლი მოძრავი ნივთების კუთვნილების საკითხს პირდაპირ და უშუალოდ აკავშირებს მოვალის ფაქტობრივ და რეალურ საცხოვრებელთან და არა მოვალის რეგისტრაციასთან. ამასთან, კასატორი უთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ მოძრავი ნივთის მესაკუთრის პრეზუმფციაზე. კასატორის მითითებული პრეტენზიის დასაბუთებულობის შემოწმების მიზნით, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს შემდეგ საკითხებზე:
განსახილველი დავის საგანია ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლება. მოცემული სარჩელის მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის უფლება გამომდინარეობს „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლიდან, რომლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ მესამე პირი ამტკიცებს, რომ მას აღსრულების საგანზე გააჩნია უფლება, მაშინ იმ სასამართლოში, რომლის სამოქმედო ტერიტორიაზედაც ხდება აღსრულება, მესამე პირს შეუძლია აღძრას სარჩელი (სარჩელი ყადაღისაგან ქონების გათავისუფლების შესახებ).
საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მსგავსი დავების განხილვისას, როგორც საპროცესო-სამართლებრივი, ასევე მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით განსაზღვრული მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტით, მტკიცების ტვირთი მოსარჩელის მხარეზეა. ამ თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია მოსარჩელის პოზიციისა და ამ პოზიციის დასადასტურებლად წარდგენილი მტკიცებულებების სწორად შეფასება.
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ყადაღას ექვემდებარება მოვალის ყველა ნივთი, გარდა ამ კანონის 45-ე მუხლში ჩამოთვლილი ქონებისა (იგულისხმება, რომ ნივთები, რომლებსაც პოულობენ მოვალესთან, მას ეკუთვნის). მოცემული ნორმით კანონმდებელმა შემოგვთავაზა შემდეგი პრეზუმფცია _ ნივთები, რომლებსაც მოვალესთან პოულობენ მას ეკუთვნის. შესაბამისად, თუ პრეტენზიის წარმდგენი პირი ვერ შეარყევს ამგვარ კანონისმიერ პრეზუმფციას, იგი წააგებს პროცესს.
როგორც მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტებებიდან და სასამართლო გადაწყვეტილებიდან ირკვევა, სადავო მოძრავი ნივთები განთავსებულია მ. რ-ის საკუთრებაში არსებულ ბინაში. მოსარჩელეები ასევე განმარტავენ, რომ მოვალე თ. რ-ეს არ შეუძენია არანაირი ქონება და არ ცხოვრობს დაყადაღების აქტში მითითებულ მისამართზე, ხოლო სადავო ნივთები შეძენილ იქნა მათ მიერ.
საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ სარჩელი დაკმაყოფილდა მხოლოდ იმ ნივთების ნაწილში, რომლებზედაც მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილ იქნა მათი შეძენის დამადასტურებელი წერილობითი მტკიცებულებები. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული პრეზუმფცია _ ნივთის მფლობელი არის მისი მესაკუთრე. აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული ვარაუდი (პრეზუმფცია) ასახავს იმ შემთხვევებს, როდესაც ბრუნვის მონაწილეთათვის უცნობია მფლობელობის უკან არსებული უფლება, ხშირ შემთხვევაში უცნობია მფლობელის უფლებები, მაგრამ სამართლებრივი წესრიგი მოითხოვს, დავეყრდნოთ მფლობელის კეთილსინდისიერებას და იგი, საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე, ნივთის მესაკუთრედ მივიჩნიოთ.
სააპელაციო სასამართლოს არ უარუყვია ის ფაქტი, რომ მოსარჩელეები ფლობენ სადავო ნივთებს, უფრო მეტიც, დადგენილია, რომ სადავო ნივთები განთავსებულია მოსარჩელე მ. რ-ის საკუთრებაში არსებულ ბინაში. ამდენად, მოსარჩელის სასარგებლოდ არსებული სამართლებრივი პრეზუმფციის პირობებში, რომელიც უნდა გაქარწყლებულიყო მოპასუხე მხარის მიერ, დაუშვებელია კვლავ მოსარჩელეზე დარჩეს მტკიცების ტვირთი, შესაბამისად, საფუძველს მოკლებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელემ ვერ წარადგინა სათანადო მტკიცებულებები, რომლებითაც დადასტურდებოდა სადავო ნივთების შეძენა.
საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 151-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, საკუთვნებელი არის მოძრავი ნივთი, რომელიც, თუმცა არ არის მთავარი ნივთის შემადგენელი ნაწილი, მაგრამ განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისთვის, დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რის გამოც იგი სივრცობრივ კავშირშია მთავარ ნივთთან და, დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით, ითვლება საკუთვნებლად. საკუთვნებლის თვისებას შეადგენს ის, რომ იგი მთავარ ნივთთან დაკავშირებულია საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რაც გამოიხატება იმაში, რომ საკუთვნებელი განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისათვის. საკუთვნებელი სივრცობრივად უკავშირდება მთავარ ნივთს, საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე, მთავარი ნივთის მესაკუთრე იმავდროულად საკუთვნებლის მესაკუთრედ მიიჩნევა. საცხოვრებელ ბინაში არსებული ავეჯი განკუთვნილია მისი სამსახურისათვის და დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით. საქმის მასალებით დასტურდება და სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ საცხოვრებელი ბინა რეგისტრირებულია მ. რ-ის სახელზე, შესაბამისად, ივარაუდება, რომ ამ ბინაში განთავსებული ნივთების მესაკუთრე და კეთილსინდისიერი მფლობელია მ. რ-ე. ამდენად ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ გამოყენებულ უნდა იქნეს სამოქალაქო კოდექსის 151-ე და 158-ე მუხლებით გათვალისწინებული პრეზუმფციები.
კვლავ, რომ დავუბრუნდეთ მთავარ კითხვას, დასძლია თუ არა მოსარჩელე მხარემ მტკიცების ტვირთი და შეუქმნა თუ არა საფრთხე „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილ სამართლებრივ პრეზუმფციას, დადებითად უნდა იქნეს გადაწყვეტილი. უდავოა, რომ აღმასრულებელმა ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტი შეადგინა მოვალის რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით. დაყადაღების აქტიდან არ იკვეთება, რომ სადავო ნივთები იმყოფებოდა მოვალის მფლობელობაში. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე მ. რ-ე და მოვალე თ. რ-ე არიან დები, რომლებიც ცხოვრობენ მშობლების დატოვებულ ბინაში, ვერ იქნება გამოყენებული მოსარჩელეთა წინააღმდეგ, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 151-ე და 158-ე მუხლებით გათვალისწინებული პრეზუმფციები, ასევე ის ფაქტი, რომ მ. რ-ე წარმოადგენს უძრავი ქონების (მთავარი ნივთის) მესაკუთრეს არ შედავებულა მოპასუხე მხარის მიერ, რაც საკმარისია სასარჩელო მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს ამგვარი განმარტება სრულად შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ ერთგვაროვან სასამართლო პრაქტიკას (№ას-262-253-2012, 25.06.2012წ.; №ას-1777-1755-2011, 04.06.2012წ.).
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელეთა მიერ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში გადახდილია, სახელმწიფო ბაჟი 160 (ას სამოცი) ლარის ოდენობით, ხოლო საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში 300 (სამასი) ლარის ოდენობით. ვინაიდან საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს, მიწინააღმდეგე მხარეს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს შესაბამისი ხარჯების ანაზღაურება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. მ. რ-სა და თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.
3. მ. რ-სა და თ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს სრულად.
4. თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის მიერ 2012 წლის 20 აპრილის მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტით ქ.თბილისში, კ-ას მე-2 შესახვევი, №5-ში დაყადაღებული მოძრავი ნივთები: „სამსუნგის“ ფირმის შავი ფერის პლაზმური ტელევიზორი, იმავე ფირმის პატარა ტელევიზორი, მუსიკალური ცენტრი, თეთრი ფერის ნოუთბუქი, თეთრი ფერის „კარმა“, ორი სავარძელი და ტახტი, მაგიდა ექვსი სკამით, „სერვანდი“, „დესაუ“ და მაცივარი გათავისუფლდეს ყადაღისაგან.
5. სს „თ.“ ბ-ს და თ. რ-ეს დაეკისროთ მ. რ-სა და თ. გ-ის სასარგებლოდ 460 (ოთხას სამოცი) ლარის გადახდა.
6. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: პ. ქათამაძე
თ. თოდრია
