№ ას-1651-1548-2012 10 ოქტომბერი, 2013 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი. ხ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ა-ი, ვ. ა-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება, შესრულებული სამუშაოების ღირებულების დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ა-მა და ვ. ა-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ი. ხ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის მათ სასარგებლოდ ზიანის – 30000 ლარის გადახდის დაკისრება, საიდანაც 18770 ლარი სარდაფის უკანონოდ გასხვისებით მიყენებულ ზიანია, ხოლო 11230 ლარი სველი წერტილების ბინაში განთავსებისათვის საჭირო ხარჯები.

მოპასუხე ი. ხ-ემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით ვ. და გ. ა-ის, თავის სასარგებლოდ, ჩატარებული სამუშაოების ღირებულების (2/3 წილის) – 20076 ლარის სოლიდარულად დაკისრება მოითხოვა.

შეგებებული სარჩელის მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. და გ. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი. ხ-ეს, მათ სასარგებლოდ, დაეკისრა 11 202 ლარის გადახდა, საიდანაც 6666 ლარი წარმოადგენს სარდაფის გაყიდვით მიღებული ზიანის ოდენობას, ხოლო 4536 ლარი სააბაზანოს მოსაწყობად გათვალისწინებულ ხარჯს; გ. და ვ. ა-ის მოთხოვნა 18 798 ლარის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა; ი. ხ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს: გ. და ვ. ა-ს, ი. ხ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრათ 20 076 ლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. და ვ. ა-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გ. ა-სა და ვ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. და ვ. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი. ხ-ეს, მათ სასარგებლოდ, დაეკისრა სველი წერტილების მოსაწყობად გათვალისწინებული ხარჯის - 4536 ლარისა და სარდაფის გაყიდვით მიღებული ზიანის – 11085 ლარის ანაზღაურება, გ. ა-სა და ვ. ა-ს უარი ეთქვათ ი. ხ-ის სველი წერტილების მოსაწყობად – 6694 ლარის, ხოლო სარდაფის გაყიდვით მიღებული ზიანის – 7 685 ლარის ანაზღაურებაზე, ი. ხ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისში, ი. ხ-ას ქუჩაზე მდებარე 21-ე კორპუსის №2 ბინაში სამზარეულოსა და სააბაზანო-საპირფარეშოს მოსაწყობად ჩატარებული სამშენებლო სამუშაოების სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება საორიენტაციოდ განისაზღვრებოდა 6 805.2 ლარით, შესაბამისად, გ. და ვ. ა-ის მიყენებული ზიანი, მათი წილის პროპორციულად შეადგენდა 4536 ლარს. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენისას სააპელაციო პალატა დაეყრდნო ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 16 აგვისტოს დასკვნას, რომლის მიხედვითაც, საცხოვრებელ ბინაში სველი წერტილების მოწყობის სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება საორიენტაციოდ 6 805, 2 ლარს შეადგენს, ხოლო აღნიშნული ბინის 2/3 ნაწილის გ. და ვ. ა-ის კუთვნილების ფაქტი განსაზღვრავს ი. ხ-ის მიერ გ. და ვ. ა-ის სველი წერტილების მოსაწყობად ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობას მათი წილების პროპორციულად, რაც საერთო ჯამში, იგივე საორიენტაციო მაჩვენებლით, 4536 ლარს შეადგენს (იხ.ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 16 აგვისტოს დასკვნა, ტ 1, ს.ფ. 214-224 ). პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სარჩელში მითითებული სველი წერტილების მოსაწყობად 11 230 ლარის ხარჯის გაწევის საჭიროება საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სველი წერტილების მოსაწყობად საჭირო აუცილებელი ხარჯის ოდენობის მტკიცების ვალდებულება გ. და ვ. ა-ს ეკისრებოდათ, თუმცა მათ აღნიშნული გარემოებები ვერ დაადასტურეს. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო მართებულად დაეყრდნო ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 16 აგვისტოს დასკვნას ქ.თბილისში, ი.ხ-ას ქუჩაზე მდებარე 21-ე კორპუსის №2 ბინაში სამზარეულოსა და სააბაზანო - საპირფარეშოს მოწყობისათვის ჩასატარებელი სამშენებლო სამუშაოების სახარჯთაღრიცხვო ღირებულების ოდენობასთან დაკავშირებით.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. და ვ. ა-ის სარდაფის გაყიდვით მიყენებული ზიანი 11 085 ლარს შეადგენდა. პალატის მოსაზრებით, გ. და ვ. ა-ის სარდაფის გაყიდვით მიყენებული ზიანის ოდენობის დაანგარიშების კრიტერიუმად არ უნდა აღებულიყო მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ნასყიდობის საგნის ფასი, ვინაიდან ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ნასყიდობის საგნის ღირებულება მხარეთა შორის შეთანხმებული პირობაა და ყოველთვის არ ასახავს აღნიშნული საგნის რეალურ საბაზრო ღირებულებას. განსახილველ შემთხვევაში, პალატის მოსაზრებით, ნასყიდობის ფასი - 10 000 ლარი, რომ არ ასახავს სარდაფის რეალურ საბაზრო ღირებულებას, დასტურდება თვით ი. ხ-ის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებითაც იმასთან დაკავშირებით, რომ მის მიერ მხოლოდ სარდაფზე გაწეული სარემონტო სამუშაოების ღირებულებამ 5 350 ლარი შეადგინა (ტ 1, ს.ფ. 170). ამდენად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სარდაფის გასხვისებით მიყენებული ზიანის ოდენობის გამოანგარიშებისას სასამართლო არ უნდა დაყრდნობოდა მხოლოდ 2009 წლის 13 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულებას და მტკიცებულებები ერთობლიობაში უნდა შეეფასებინა, ვინაიდან მხარეთა შორის შეთანხმებული ფასი არ ასახავდა ნასყიდობის საგნის რეალურ საბაზრო ღირებულებას და გარდა ამისა, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებით მხარე ამტკიცებდა, რომ მან სარდაფის მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნებისათვის 5 350 ლარის ღირებულების სამუშაოები ჩაატარა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის ცნობაზე, რომლის მიხედვითაც, თბილისში, 1 მ² ბინის გაყიდვის საშუალო საბაზრო ღირებულება, 2010 წლის დეკემბრის მდგომარეობით, 1 181,15 ლარს შეადგენდა (ტ 1, ს.ფ. 80). პალატამ აღნიშნული მტკიცებულების შეფასებით, მხარეთა ახსნა - განმარტებებისა და თვით მოსარჩელეთა მოსაზრების გათვალისწინებით (ტ1, ს.ფ. 78-79) მიიჩნია, რომ საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის ცნობა ასახავდა საცხოვრებელი და არა არასაცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულებას. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ წარმოდგენილ ცნობაში ასახული 1 მ² -ის გაყიდვის საშუალო საბაზრო ღირებულება უნდა განახევრებულიყო სადავო ფართის სპეციფიკისა და დანიშნულების გათვალისწინებით და შესაბამისად, ამავე ცნობაზე დაყრდნობით, 1 მ² არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულებად უნდა განსაზღვრულიყო 590,57 ლარი. საერთო ჯამში კი, ვ. და გ. ა-ის მათი კუთვნილის ფართის - 18,77 კვ.მ-ის (28,16 - ის 2/3) გასხვისებით მიყენებული ზიანის ოდენობა, საორიენტაციოდ, 11 085 ლარს (590,57 ლარი X 18,77 კვ.მ) შეადგენდა. პალატამ სადავო არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულების გამოანგარიშებისას მხედველობაში ის გარემოებაც მიიღო, რომ აღნიშნულ არასაცხოვრებელ ფართს თავისი სველი წერტილები ჰქონდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის გარემონტებაში ი. ხ-ან ერთად მონაწილეობა მიიღეს გ. და ვ. ა-აც.

აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ შეაფასა ი. ხ-ის მიერ წარმოდგენილი ის ერთადერთი მტკიცებულება, რომლითაც იგი ადასტურებდა სადავო საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ ფართზე ჩატარებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულებას და დადგენილად მიიჩნია, რომ აუდიტის დასკვნაში ასახული სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ფაქტი ეფუძნებოდა დამკვეთის - ი. ხ-ის ახსნა-განმარტებას. აღნიშნული დასკვნის საფუძველს წარმოადგენს თავად აუდიტორის ჩანაწერი იმასთან დაკავშირებით, რომ `დამკვეთის განცხადებით აღნიშნულ მისამართზე უძრავი ქონების საცხოვრებელი პირობების მოყვანის მიზნით ჩატარებულ იქნა შემდეგი სარემონტო სამუშაოები...”. პალატამ მიიჩნია, რომ დასკვნაში მითითებული თითოეული სამუშაოს შესრულება უნდა დასტურდებოდეს მტკიცებულებით, რომელიც დაადასტურებს ამ სამუშაოთა შესრულების ფაქტს იმ პირის მიერ, ვინც ამ თანხის ანაზღაურებას ითხოვს. ასეთი კი მოწმეთა ჩვენებებით არ დასტურდება. პალატის განმარტებით, მართალია, შეგებებული სარჩელის ავტორის მიერ წარმოდგენილი მოწმეები მ. ბ-ი და ქ. ა-ე ადასტურებდნენ ი. ხ-ის მიერ დამოუკიდებლად სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ფაქტს, თუმცა, მოწმეთა ჩვენებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო სარემონტო სამუშაოები გ. ა-მა, ვ. ა-მა და ი. ხ-ემ ერთობლივად განახორციელეს.

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 969-ე, 975-ე მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ხ-ის მიერ სადავო საცხოვრებელ ფართზე სარემონტო სამუშაოების ჩატარებისას იგი არ მოქმედებდა სხვა მესამე პირების ინტერესების სასარგებლოდ. მას სჯეროდა, რომ იგი საკუთარ საქმეს აკეთებდა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული სამართალურთიერთობა არ ექცეოდა დავალების გარეშე სხვის საქმეების მომწესრიგებელი ნორმების რეგულირების რეჟიმში.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საცხოვრებელ ფართზე სარემონტო სამუშაოები გ. ა-ის სიცოცხლის განმავლობაში ჩატარდა. ამასთან, ი. ხ-ემ სარემონტო სამუშაოების შესრულების დროს იცოდა ან უნდა სცოდნოდა, რომ ი. ა-ის მემკვიდრეები იყვნენ, როგორც მისი ქმარი - გ. ა-ი, ასევე მისივე ქმრის ძმები - გ. და ვ. ა-ი. შესაბამისად, გ., გ. და ვ. ა-ს, პირველი რიგის მემკვიდრის არარსებობის პირობებში, გააჩნდათ იულია ა-ის ქონების თანაბარ წილში მიღების უფლება. სხვა ისეთი გარემოება, რაც ი. ხ-ეს შეუქმნიდა რწმენას იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული ქონება მხოლოდ მის ქმარს გადაეცემოდა საკუთრების უფლებით საქმეზე წარმოდგენილი არ არის. შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით მოცემული დავის რეგულაცია საზიარო უფლებების მომწესრიგებელი ნორმებით უნდა განხორციელებულიყო, ვინაიდან, მოდავე მხარეთა შორის ურთიერთობა სწორედ ამ საფუძვლით წარმოიშვა.

პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 953-ე, 956.2-ე, 960-ე, 463-ე, 464-, 473-ე მუხლების ანალიზით დაასკვნა, რომ ი. ხ-ის მოთხოვნა გაწეული ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე კანონიერი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ შეგებებული სარჩელის ავტორი მის მტკიცების საგანში შემავალ ყველა ფაქტობრივ გარემოებას დაადასტურებდა, კერძოდ, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით თუ დაამტკიცებდა მის მიერ ინდივიდუალურად სხვა მესაკუთრეთა თუ პოტენციურ მესაკუთრეთა მიერ დახმარებისა და თანამონაწილეობის გარეშე სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ფაქტს. ასეთ შემთხვევაში, ი. ხ-ეს დანარჩენ მესაკუთრეთა მიმართ წარმოეშობოდა უკუმოთხოვნის ანუ რეგრესის წესით გაწეული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება მისი წილის გამოკლებით. ამასთან, ისიც აღსანიშნავია, რომ უკუმოთხოვნის ფარგლები ასეთ შემთხვევაშიც მხოლოდ აუცილებელ ხარჯებზე ვრცელდება, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 952-ე მუხლის მე-2 ნაწილის კონტექსტში მხოლოდ `საგნის შენახვისათვის საჭირო” ხარჯებზე. `საჭიროზე მეტი” ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნა დავალების გარეშე სხვის საქმეების შესრულების მოქმედების რეჟიმში ექცევა და მხარეს წარმოეშობა იმის მტკიცების ვალდებულება, რომ მის მიერ `საჭიროზე მეტი ხარჯების” გაწევა სხვა მესაკუთრეთა ნებასა და ინტერესს შეესაბამებოდა .

მოცემულ შემთხვევაში კი, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ ი. ხ-ან ერთად სადავო საცხოვრებელ ფართზე სხვა თანამესაკუთრეებმაც გასწიეს ხარჯები. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ი. ხ-ის მიერ იმაზე მეტი ხარჯის გაწევის ფაქტი, ვიდრე მას, თავისი 1/3 წილის პროპორციულად ევალებოდა და რაც მას სხვა თანამესაკუთრეთა მიმართ უკუმოთხოვნის უფლებას მიანიჭებდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა ი. ხ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების არც სახელშეკრულებო და არც სხვა კანონისმიერი საფუძველი, შესაბამისად, პალატამ მიზანშეწონილად მიიჩნია ი. ხ-ის მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმება უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების მოქმედების რეჟიმშიც. არნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ იხელმაძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 980-ე მუხლით და საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების მიხედვით ჩათვალა, რომ არ დასტურდებოდა ისეთი გარემოების არსებობა, რომელიც ი. ხ-ეს სადავო საცხოვრებელ სახლთან დაკავშირებით თავისად დაგულვებულის განცდას შეუქმნიდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის2012 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ხ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გ. და ვ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ: სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულების ნორმები: 975-ე და 969-974 მუხლები, სამოქალაქო კოდექსის საზიარო უფლებებთან დაკავშირებული ნორმები - 952-ე, 953-ე, 956-ე, 960-ე, 563-ე და 464-ე მუხლები, სამოქალაქო კოდექსის დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულების ნორმა გაწეული ხარჯების ანაზღაურების შესახებ – 473-ე მუხლი, რაც არ უნდა გამოეყენებინა, ვინაიდან საქმის მასალებით უდავოდ დასტურდება, რომ სარემონტო სამუშაოები 2005 წლამდე ჩატარდა მისი და მეუღლის მიერ, ანუ ვიდრე დავის საგანი საზიანო უფლების მქონე ნივთი გახდებოდა მას და მოწინააღმდეგე მხარეებს შორის სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 980-ე მუხლი მის მოთხოვნაზე უარის თქმის საფუძვლად და უნდა გამოეყენებინა ამავე კოდექსის 987-ე მუხლი. მოწმეთა ჩვენების აუდიო ჩანაწერის მოსმენის შემდეგ ეჭვსაც არ იწვევს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებს არ უცხოვრიათ მითითებულ ბინაში, მათ არც ერთი მეზობელი არ იცნობდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება ასეთი კატეგორიის საქმეებზე დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას. სასამართლომ გამოიყენა მტკიცებულების სახით არა ამ სამოქალაქო საქმეზე, არამედ სამკვიდრო დავაზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებები, კერძოდ, პ. კ-ის, ბ. ს-ის და ს. თ-ის ჩვენებები, რომლებიც ასლების სახით წარმოადგინა მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელმა. აღნიშნული მოწმეები არიან სრულიად უცხო პირები, არ ცხოვრობენ ხ-ას ქ.№21-ში. სასამართლომ არ გაითვალისწინა და არ შეაფასა, როგორც მტკიცებულება, ამ დავაზე დაკითხული მოწმეების, მ. ბ-სა და ქ.ა-ის ჩვენებები. ისინი ამ დავის განხილვისას დაიკითხნენ, სასამართლოს მიერ უშუალოდ გაფრთხილდნენ ცრუ ჩვენების მიცემასთან დაკავშირებით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას.

სასამართლომ არ შეაფასა მტკიცებულება - აუდიტორის დასკვნა 28,16 კვ.მ სარდაფის საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით. ამ დასკვნით, სარდაფის ღირებულება განისაზღვრა 8 400 ლარით. საქმეში წარმოდგენილია ასევე სარდაფის ნასყიდობის ხელშეკრულება. სარდაფი გასხვისდა 10 000 ლარად. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საბაზრო ფასად განისაზღვრა სწორედ ნასყიდობის ხელშეკრულების ფასი, ვინაიდან ამ ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე მიმდინარეობდა დავა მისი ბათილობის თაობაზე და მოწინააღმდეგე მხარეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. ამ გადაწყვეტილებით სარდაფის შემძენი მ. ჩ-ი სასამართლომ მიიჩნია კეთილსინდისიერ შემძენად, ვინაიდან ნასყიდობის ნამდვილობაში სასამართლოს ეჭვიც კი არ შეუტანია. ეჭვის შეტანის ერთ-ერთი საფუძველი იქნებოდა სწორედ ფასის შეუსაბამობა ნასყიდობის საგანთან.

მოწინააღმდეგე მხარეებს არ წარმოუდგენიათ რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ სარდაფის 1 კვ. მეტრის ღირებულება არის 590,57 ლარი, როგორც ეს სასამართლომ მიიჩნია. მოწინააღმდეგე მხარეების მიერ წარმოდგენილი იყო მხოლოდ სტატისტიკის ცნობა 1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის ზოგადი ღირებულების შესახებ და მითითებული იყო ზოგადი ფასი 1181,15 ლარი. სასამართლომ ეს თანხა გაყო შუაზე და ისე განსაზღვრა სარდაფის 1 კვ. მეტრის ფასი. სასამართლო მიკერძოებული იყო ამ დავის გადაწყვეტისას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. ქ.თბილისში, ი.ხ-ას ქუჩაზე მდებარე 21-ე კორპუსის №2 ბინაში სამზარეულოსა და სააბაზანო - საპირფარეშოს მოწყობისათვის ჩასატარებელი სამშენებლო სამუშაოების სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება საორიენტაციოდ 6 805, 2 ლარით განისაზღვრება. შესაბამისად, გ. და ვ. ა-ის მიყენებული ზიანის ოდენობა, მათი წილის პროპორციულად, 4536 ლარს შეადგენს;

2. გ. და ვ. ა-ის სარდაფის გაყიდვით მიყენებული ზიანის ოდენობა 11 085 ლარს შეადგენს;

3. სადავო საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის გარემონტებაში ი. ხ-ან ერთად მონაწილეობა მიიღეს გ. და ვ. ა-აც.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია წარმოადგენს მხარის მითითებას პროცესუალურ-სამართლებრივ დარღვევებზე, რამაც ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად დადგენა განაპირობა. განსაკუთრებით ეს ეხება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მტკიცებულებების წარდგენა-შეფასებასთან დაკავშირებული ნორმებისა და 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დარღვევას, კერძოდ, თუ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული არ არის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა. სამოქალაქო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი იმპერატიულად ადგენს საკასაციო სასამართლოს ვალდებულებას, დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის (პრეტენზიის) შემთხვევაში შეამოწმოს სასამართლოს მიერ დადგენილი იურიდიული ფაქტების - გარემოებების შესაბამისობა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებთან.

კასატორმა ი. ხ-ემ ისარგებლა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლით გარანტირებული შედავების უფლებით და სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ დასაშვები საკასაციო პრეტენზია წარმოადგინა.

საკასაციო პალატამ შეამოწმა რა შედავების სამართლებრივი საფუძვლები და სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მიიჩნევს, რომ კასატორის მოსაზრება სარდაფის გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში გაზიარებულ უნდა იქნეს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2009 წლის 13 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ნასყიდობის ფასი, 10 000 ლარი, არ ასახავდა ქონების რეალურ ღირებულებას. სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის ცნობით, რომლის მიხედვითაც, თბილისში, 1 მ² ბინის გაყიდვის საშუალო საბაზრო ღირებულება, 2010 წლის დეკემბრის მდგომარეობით, 1 181,15 ლარს შეადგენდა, თუმცა, იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო იყო არასაცხოვრებელი ფართის გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება, სააპელაციო სასამართლომ გაანახევრა ზემოაღნიშნული 1 კვ.მ უძრავი ქონების ფასი და აღნიშნულის შესაბამისად გამოთვალა ზიანის ოდენობა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ, ამ შემთხვევაში, დაარღვია საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებული მტკიცებულებათა გამოკვლევა-შეფასების პრინციპი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო ქონების გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების ოდენობა არ უნდა განისაზღვროს ნაყიდობის ფასით, ვინაიდან, ამ შემთხვევაში, მიყენებული ზიანი უტოლდება ქონების რეალურ საბაზრო ღირებულებას. ნასყიდობის ფასი კი, მხარეთა შეთანხმების საგანია და სავალდებული არაა, ამგვარ ღირებულებას ასახავდეს.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სარდაფის გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება ამ სარდაფის საბაზრო ღირებულებით უნდა განსაზღვრულიყო, მაგრამ საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ქონების საბაზრო ღირებულება სასამართლოს შეფასებით დასადგენი კატეგორია არაა, არამედ ობიექტური მაჩვენებელია და სათანადო მტკიცებულებებით უნდა დასტურდებოდეს.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის მტკიცებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სტატისტიკის დეპარტამენტის ცნობა, მაშინ, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი იყო აუდიტის დასკვნა სადავო ქონების შეფასების თაობაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულება რამდენიმე ფაქტორზეა დამოკიდებული: ქონების მდებარეობაზე, ანუ, ამ შემთხვევაში, თბილისის კონკრეტულ უბანში არსებული უძრავი ქონების ფასებზე, უძრავი ქონების ფართობსა და ამ ქონების მდგომარეობაზე. შესაბამისად, კონკრეტული ქონების რეალური საბაზრო ღირებულება შეიძლება დადასტურდეს ექსპერტიზის/აუდიტის დასკვნით, რომელიც ემყარება უშუალოდ ამ უძრავი ნივთის შემოწმებასა და შეფასებას, ამდენად, მხედველობაში მიღებულია, როგორც ნივთის გასხვისების დრო, ფართობი და მდებარეობა, ასევე, მისი მდგომარეობაც, ვინაიდან, თუნდაც ერთ ტერიტორიულ ერთეულში არსებულ ტოლ რამდენიმე უძრავ ქონებას შეიძლება, სხვადასხვა საბაზრო ღირებულება გააჩნდეს მათი მდგომარეობის გათვალისწინებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის ცნობის გამოყენება არასწორია. აღნიშნულ ცნობაში მითითებულია, რომ „(...) ქ. თბილისში, ბინის 1 მ²-ის გაყიდვის საშუალო საბაზრო ღირებულება 2010 წლის დეკემბერში შეადგენდა 1181,15 (ათას ას ოთხმოცდაერთი ლარი და თხუთმეტი თეთრი) ლარს. აღნიშნული ინფორმაცია არის ზოგადი ხასიათის და არ ასახავს ქალაქის კონკრეტულ უბანში არსებული საცხოვრებელი ფართის ღირებულებას.“ საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია, რომ თბილისში, სხვადასხვა უბანში 1 კვ. მ-ის ფასი საერთო არ არის და განსხვავდება, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ცნობაზე დაყრდნობით, შეუძლებელია დადგინდეს სადავო სარდაფის საბაზრო ღირებულება, ვინაიდან, მითითებული დოკუმენტი არათუ არ წარმოადგენს უშუალოდ სადავო ფართის შეფასებას, არამედ იმავე უბანში არსებული უძრავი ქონების ფასებსაც კი არ ასახავს, გარდა იმისა, რომ შეეხება საცხოვრებელ და არა არასაცხოვრებელ ფართს. თავად ცნობაშივეა მითითებული, რომ ინფორმაცია ზოგადი ხასიათისაა და წარმოადგენს თბილისის მასშტაბით 2010 წლის დეკემბრისათვის უძრავი ქონების ღირებულების საშუალო მაჩვენებელს, ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული ცნობით არასწორად იხელმძღვანელა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია შპს „ა-ას“ დასკვნა, რომლის საფუძველზეც სარდაფის ღირებულება განსაზღვრულია 8400 ლარით, სააპელაციო სასამართლოს კი, აღნიშნული მტკიცებულება საერთოდ არ შეუფასებია. საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულება პირველი ინსტანციის სასამართლომ სოქმო განჩინებით მიიღო და დაურთო საქმეს (იხ. 21.12.2011 წლის სხდომის ოქმის აუდიოჩანაწერი 17:29:31).

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საპროცესო კანონმდებლობით დამკვიდრებული მტკიცებულებათა თავისუფალი შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, სასამართლოს შეუძლია, ცალკეული მტკიცებულებები არასარწმუნოდ მიიჩნიოს და არ გაიზიაროს, მაგრამ ასეთ შემთხვევაში გადაწყვეტილებაში აუცილებლად უნდა აისახოს სასამართლო რა მოსაზრებებით ხელმძღვანელობდა (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249.4 მუხლი).

განსახილველ შემთხვევაში, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის დასაბუთებული, რა მოსაზრებებზე დაყრდნობით არ გაიზიარა სასამართლომ აუდიტის დასკვნით განსაზღვრული ქონების შეფასება, რაც საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევაა.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ საკითხზე მოსამართლეს სპეციალური ცოდნა არ გააჩნია, სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით დანიშნოს ექსპერტიზა საქმის განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული საკითხის განმარტებას არსებითი მნიშვნელობა აქვს საქმის გადაწყვეტისათვის და მის გარეშე გადაწყვეტილების გამოტანა შეუძლებელია. ასეთ შემთხვევაში სასამართლოს გამოაქვს მოტივირებული განჩინება.

საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეეფასებინა საქმეში წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნა და, თუ ქონების საბაზრო ღირებულებას არასარწმუნოდ მიიჩნევდა, შეეძლო, თავად დაენიშნა ექსპერტიზა სადავო ქონების რეალური ღირებულების განსაზღვრის მიზნით. აღნიშნულის საპირისპიროდ, სააპელაციო სასამართლომ იმგვარი მტკიცებულებით იხელმძღვანელა, რომელიც მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის საჭირო მონაცემებს არ შეიცავდა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სარდაფის გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იმგვარი საპროცესო დარღვევითაა გამოტანილი, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, გარდა ამისა, ამ ნაწილში გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებზე დაყრდნობით, მისი გაუქმების საფუძველია.

იმავე კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა ან არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები. ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო სასამართლომ საფუძვლად უნდა დაუდოს სამართლებრივი შეფასება, რომელიც სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს მოცემულ განჩინებაში ასახული დასაბუთებით, შეაფასოს საქმეში წარმოდგენილი ყველა მტკიცებულება და დავა იმგვარად გადაწყვიტოს.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას რემონტის ხარჯების ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უკანონობის თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში ი. ხ-ის მოსაზრებები გაზიარებული ვერ იქნება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო ბინაზე სარემონტო სამუშაოები ჩაატარეს, როგორც გ. და ვ. ა-მა, ისე, ი. ხ-აც. კასატორი კი ვერ ამტკიცებს სარემონტო სამუშაოების უშუალოდ მის მიერ ჩატარების ფაქტს.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება აუდიტის დასკვნის საფუძველზე უნდა მიეღო, რომელიც სარემონტო სამუშაოების ღირებულებას ასახავს. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ აუდიტის დასკვნაში ასახული სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ფაქტი ეფუძნებოდა დამკვეთის - ი. ხ-ის ახსნა-განმარტებას. აღნიშნული დასკვნის საფუძველს წარმოადგენს თავად აუდიტორის ჩანაწერი იმასთან დაკავშირებით, რომ `დამკვეთის განცხადებით აღნიშნულ მისამართზე უძრავი ქონების საცხოვრებელი პირობების მოყვანის მიზნით ჩატარებულ იქნა შემდეგი სარემონტო სამუშაოები“. მოცემულ შემთხვევაში, ი. ხ-ეს უნდა დაედასტურებინა სათანადო მტკიცებულებებით სარემონტო სამუშაოების უშუალოდ მის მიერ ჩატარების ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასატორის მომდევნო პრეტენზიას, რომ სააპელაციო სასამართლოს რემონტთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას უნდა ეხელმძღვანელა მის მიერ დასახელებული მოწმეების ჩვენებით და არ უნდა დაყრდნობოდა სხვა დავის ფარგლებში დაკითხული მოწმეების ჩვენებას.

საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ სასამართლოსათვის არც ერთ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ყველა მტკიცებულება თანაბარი ძალისაა და არც ერთ მათგანს უპირატესობა არ ენიჭება. ყველა მტკიცებულება ერთობლიობაში უნდა შეფასდეს. როგორც ზემოთ აღინიშნა, სასამართლო თავისუფალია მტკიცებულებების შეფასებისას და შეუძლია არ გაიზიაროს რომელიმე მათგანი, თუმცა შესაბამისი მოსაზრებები უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორს, რომ ვინაიდან პ. კ-ე და ბ. ს-ე მოწმედ სხვა სასამართლო დავის ფარგლებში დაიკითხნენ, მათი ჩვენების მოცემული დავის გადაწყვეტისას გამოყენება დაუშვებელია.

საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში მიუთითებს, რომ სასამართლო ვალდებულია, საქმეში არსებული ყველა მტკიცებულება ერთობლიობაში შეაფასოს. ასევე ნიშანდობლივია, რომ ზემოაღნიშნული მოწმეები, მართალია, სხვა დავის განხილვის პროცესში, მაგრამ სასამართლო წესით დაიკითხნენ, შესაბამისად, გაფრთხილებული იყვნენ ცრუ ჩვენების მიცემის შემთხვევაში მოსალოდნელი პასუხისმგებლობის თაობაზე და საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით დაადასტურეს მათ მიერ მიწოდებული ინფორმაციის სისწორე, ამდენად, სანდოობის თვალსაზრისით, აღნიშნული ჩვენებები უშუალოდ განსახილველი დავის ფარგლებში დაკითხული მოწმეთა ჩვენების ტოლფასია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც გ. და ვ. ა-მა ი. ა-ის სამკვიდრო მისი გახსნიდან კანონით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს, რაც ნიშნავს იმას, რომ კასატორის მოწინაღმდეგე მხარეები გარკვეული ფორმით გამოხატავდნენ სადავო ბინაზე საკუთრების უფლების მოპოვების ნებას. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, პრეიუდიციული ძალის მქონეა, რაც გამორიცხავს ი. ხ-ის მიერ დასახელებული მოწმეების, მ. ბ-სა და ქ. ა-ის ჩვენებების სარწმუნოობას, ვინაიდან, მათი მითითებით, გ. და ვ. ა-ი მამიდის ბინაში არ ცხოვრობდნენ, იქ მისული არ უნახავთ და საერთოდ არ იცნობდნენ. გარდა ამისა, აღნიშნული მოწმეები რემონტთან დაკავშირებით ინფორმაციას, საერთო ჯამში, ი. ხ-ან ფლობენ, რაც ასევე ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც მათი ჩვენება გაზიარებული არ უნდა ყოფილიყო.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ კონკრეტული სარემონტო სამუშაოების ი. ხ-ის მიერ ჩატარების ფაქტი მოწმეთა ჩვენებით ვერ დადასტურდება. პალატა მიიჩნევს, რომ დასკვნაში მითითებული თითოეული სამუშაოს შესრულება უნდა დასტურდებოდეს მტკიცებულებით, რომელიც დაადასტურებს ამ სამუშაოთა შესრულების ფაქტს იმ პირის მიერ, ვინც ამ თანხის ანაზღაურებას ითხოვს. ასეთი იურიდიული ფაქტი კი მოწმეთა ჩვენებებით არ დასტურდება.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას, რომ სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 980-ე მუხლი მის მოთხოვნაზე უარის თქმის საფუძვლად და უნდა გამოეყენებინა ამავე კოდექსის 987-ე მუხლი, ასევე, არასწორადაა გამოყენებული საზიარო უფლების მომწესრიგებელი ნორმები, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მიუხედავად იმისა, მოცემული დავა გადაწყდებოდა უსაფუძვლო გამდიდრების თუ საზიარო უფლების მომწესრიგებელი ნორმების საფუძველზე, სარჩელის დაკმაყოფილების აუცილებელი წინაპირობაა ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ი. ხ-ე უტყუარად უნდა ადასტურებდეს კონკრეტული სარემონტო სამუშაოების შესრულების ფაქტსა და მათ ღირებულებას. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ რემონტი ი. ხ-ის მეუღლემ, გ. და ვ. ა-მა ერთობლივად ჩაატარეს და კასატორის მიერ წარმოდგენილი შედავება მოცემულ საკითხზე გაზიარებული ვერ იქნება. საქმეში წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნა ვერ ადასტურებს შეფასებული სარემონტო სამუშაოები უშუალოდ ვის მიერაა განხორციელებული. აღნიშნული საკითხი ექსპერტის/სპეციალისტის კვლევის საგანს საერთოდ არ წარმოდგენს. სხვა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ ის სარემონტო სამუშაოები, რისი ღირებულების ანაზღაურებასაც ი. ხ-ე ითხოვს, მის მიერაა ჩატარებული, საქმეში წარმოდგენილი არ არის, შესაბამისად, კასატორის მითითებული არგუმენტი, დავის არსებითად გადაწყვეტაზე გავლენას არ ახდენს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ რემონტის ხარჯების ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერია და ძალაში უნდა დარჩეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 410-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. სარდაფის გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებისა და სასამართლო ხარჯების განაწილების ნაწილში გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. დანარჩენ ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ლ. მურუსიძე

პ. სილაგაძე