№ას-460-436-2013 3 ოქტომბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – მ. ნ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ე. ბ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სარჩელი მოპასუხე ე. ბ-ის მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

1. ე. ბ-ს მ. ნ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ბინის ქირის ოდენობით თანხა 2009 წლის 24 იანვრიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე პერიოდზე ყოველთვიურად 200-200 აშშ დოლარის ოდენობით, რაც საერთო ჯამში შეადგენდა 5705.6 აშშ დოლარს;

2. მოსარჩელეს უარი ეთქვა ბინის ქირის 2008 წლის 15 თებერვლიდან და დამატებით 200-200 აშშ დოლარის ოდენობით დაკისრებაზე;

3. ასევე არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის შემდეგი მოთხოვნები მოპასუხის მიმართ: ა) მოპასუხისათვის 18150 ლარის დაკისრება, რაც წარმოადგენდა 2008 წლის 15 თებერვლიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე მოსარჩელის კუთვნილი ქონების გამოყენებით მიღებულ შემოსავალს; ბ) იპოთეკარ კ-ის გადახდილი 1600 აშშ დოლარის დაკისრება; გ) ო. ბ-ის გადასახდელი თანხის, 2480 აშშ დოლარის (4126 ლარის) დაკისრება; დ) ნ. მ-ის გადახდილი 1380 აშშ დოლარის (2290 ლარის) დაკისრება; ე) ელექტროენერგიის დავალიანების 3086 ლარის დაკისრება; ვ) ბუნებრივი აირის მოხმარების შედეგად წარმოშობილი დავალიანების 625 ლარის დაკისრება; ზ) მოხმარებული წყლის დავალიანების 374 ლარის დაკისრება; თ) დასუფთავების დავალიანების 117 ლარის დაკისრება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ნ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1-ლი და მე-2 პუნექტების (რომლებითაც მ. ნ-ეს ე. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ბინის ქირის სახით 200-200 აშშ დოლარის გადახდა, 2009 წლის 24 იანვრიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე პერიოდზე ყოველთვიურად) შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: მ. ნ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხე ე. ბ-ს მოსარჩელე მ. ნ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა თანხა 2008 წლის 20 ოქტომბრიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე პერიოდზე ყოველთვიურად 200 აშშ დოლარის ოდენობით, საერთო ჯამში 6305.6 აშშ დოლარი; მოსარჩელეს უარი ეთქვა 2008 წლის 15 თებერვლიდან ბინის ქირის, დამატებით 200-200 აშშ დოლარის დაკისრებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე უძრავი ქონების ნაწილზე, კერძოდ: ნაგებობებზე N4 და N5 (ლიტ.,,ა“) საერთო ფართობით 43.86კვ.მ, სამეურნეო ფართზე (სარდაფი) 45.36კვ.მ, ნაგებობებზე N3 და N10 (ლიტ. ,,ვ’’) საერთო ფართობით 101.93კვ.მ, სამეურნეო ფართზე (სარდაფი) 45.36კვ.მ, ნაგებობებზე N3 და N10 (ლიტ ,,ვ’’) საერთო ფართობით 101.93კვ.მ და სამეურნეო ფართზე (სარდაფი) 21კვ.მ, რეგისტრირებულია მ. ნ-ის საკუთრების უფლება. აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე მ. ნ-ის საკუთრების უფლების შეძენის საფუძველია 2010 წლის 15 ნოემბერს მ. ნ-ან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. უძრავ ნივთზე მ. ნ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თარიღია 2010 წლის 17 ნოემბერი.

მ. ნ-ის საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ქონების, ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე ქონების მესაკუთრეებს სხვადასხვა დროს წარმოადგენდნენ სხვადასხვა პირები, კერძოდ: ა. 2008 წლის 27 თებერვლიდან 2010 წლის 17 ნოემბრამდე ქონების მესაკუთრეებს წარმოადგენდნენ ნ. ქ-ე, ნ. კ-ა, მ. ნ-ე; ბ. უფრო ადრე, ქონების მესაკუთრე იყო ლ. ბ-ი, რომელიც გარდაიცვალა 2008 წელს. ლ. ბ-ან ერთად აღნიშნულ სახლში ერთ ოჯახად ცხოვრობდა მისი ძმისწული ვ. ბ-ი ოჯახთან, კერძოდ, მეუღლესთან და შვილთან (ნ. ს-ე და ბ. ბ-ი) ერთად.

საპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სადავო ქონების ე. ბ-ის მიერ 2009 წლის 24 იანვრიდან მფლობელობის თაობაზე და მიუთითა საქმის მასალებში წარდგენილ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს 2009 წლის 13 მარტის N27/10/1/10-გ/60 მოწერილობაზე უძრავი ქონების (ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე უძრავი ქონება) პირვანდელი მესაკუთრის ნ. კ-ას მიმართ, რომლითაც მოქალაქე ნ. კ-ას წარმომადგენელს მ.გ-ს 2008 წლის 20 ოქტომბერს შეტანილი Nგ/60 განცხადების პასუხად ატყობინებენ, რომ ვ. ბ-ის და მისი ოჯახის წევრების გამოსახლება ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან ვერ მოხერხდა და გადაიდო განუსაზღვრელი ვადით.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, დგინდებოდა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხეების სადავო ქონებიდან გამოსახლების მოთხოვნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს წარედგინა ჯერ კიდევ 2008 წლის 20 ოქტომბერს. შესაბამისად, მოპასუხის მიერ სადავო ქონების ფლობის პერიოდი უნდა განსაზღვრულიყო ზემოაღნიშნული თარიღიდან (2008 წლის 20 ოქტომბრიდან). მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ ე. ბ-მა სადავო საცხოვრებელ სახლზე მფლობელობა შეწყვიტა 2011 წლის 13 ივნისს. დგინდებოდა ისიც, რომ მოსარჩელე მ. ნ-ეს ე. ბ-ის მიმართ მოთხოვნის უფლება დაუთმეს ნ. კ-ამ, ნ. ქ-ემ და მ. ნ-ემ.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადგილი ჰქონდა მოპასუხის გამდიდრებას მოსარჩელის ხარჯზე.

სამოქალაქო კოდექსის 976-991-ე მუხლებიდან გამომდინარე, პირის ქონების გაზრდა ან დაზოგვა სხვა პირის ხარჯზე კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფუძვლის გარეშე, წარმოადგენს უსაფუძვლო გამდიდრებას და წარმოშობს უსაფუძვლოდ შეძენილის ან დაზოგილი ქონების უფლებამოსილი პირისათვის გადაცემის ვალდებულებას. მოცემულ ნორმათა ძირითადი დებულება ისაა, რომ სხვა პირის ხარჯზე მიღებული სარგებლის (რაც შეიძლება გამოიხატოს ქონების დაზოგვაშიც) უკან დაბრუნების ვალდებულება წარმოიშობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირი ამით გამდიდრდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხის უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტი იმაში გამოიხატა, რომ ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე უძრავ ქონებას 2008 წლის 20 ოქტომბრიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე პერიოდში, მესაკუთრის ნების საწინააღმდეგოდ, არამართლზომიერად ფლობდა და სარგებლობდა მოპასუხე ე. ბ-ი. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება კი, თავის მხრივ, წარმოშობდა მოპასუხის უკანონო მფლობელობის პერიოდში დაზოგილი ქონების (უძრავი ქონების სარგებლობისათვის გადასახდელი ქირის) უფლებამოსილი პირისათვის გადაცემის ვალდებულებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან და განმარტა, რომ კანონმდებელი ვალდებულების წარმოშობის საფუძველად მიიჩნევს კანონს ან გარიგებას. შესაბამისად, როდესაც დგება უსაფუძვლო გამდიდრების გამო შეძენილი ქონების (შეღავათის, უპირატესობის, უფლების) ამოღების და ამგვარად, ქონებრივი წონასწორობის, ,,სამართლიანობის" აღდგენის საკითხი, პირველ რიგში, უნდა დადგენილიყო, თუ რა ოდენობის შეღავათით ისარგებლა ქონების არამართლზომიერმა მფლობელმა.

საქმეში წარმოდგენილი 2011 წლის 6 აპრილის შპს ,,ა-ა’’ დასკვნის მიხედვით, ქ.თბილისში, ც. დ-ის ქ.N127-ში მდებარე ობიექტის შეფასება და საიჯარო ქირის განსაზღვრა მოხდა, როგორც საცხოვრებელი, ისე, კომერციული დანიშნულების თვალსაზრისით. კერძოდ, დასკვნაში აღინიშნა, რომ შესაფასებელი ობიექტის ნაწილი გამოყენებული იქნა საცხოვრებლად, ნაწილი კომერციულ ფართად და ბაზარზე არსებული საიჯარო ქირის განაკვეთის გათვალისწინებით უძრავი ქონების შეფასების შედეგად საიჯარო ქირა ყოველთვიურად განისაზღვრა 400 აშშ დოლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სარჩელის მოთხოვნა საიჯარო ქირის დაკისრების თაობაზე მიმართული იყო მოპასუხე ე. ბ-ის მიმართ, რომელიც მის მიერ დაკავებულ უძრავ ქონებას იყენებდა მხოლოდ საცხოვრებელი დანიშნულებით. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისად, არ დასტურდებოდა, რომ ე. ბ-ი ეწეოდა სადავო მისამართზე რაიმე სახის კომერციულ საქმიანობას და იღებდა შემოსავალს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ყოველთვიური ქირის ოდენობა მოპასუხე ე. ბ-ის მიმართ უნდა განსაზღვრულიყო 200 აშშ დოლარის ოდენობით მოპასუხე მხარის მოსაზრების გათვალისწინებით.

რამდენადაც ე. ბ-ის მიერ მოსარჩელის (მოსარჩელის უფლებრივი წინამორბედების) საცხოვრებელი ფართის უკანონო ფლობას ადგილი ჰქონდა 2008 წლის 20 ოქტობრიდან 2011 წლის 13 ივნისამდე, ამ პერიოდზე მოპასუხეს უნდა დაკისრებოდა ქირის თანხა ყოველთვიურად 200 აშშ დოლარის ოდენობით, რაც საერთო ჯამში შეადგენდა 6305.6 აშშ დოლარს.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ ჩათვალა აპელანტის მოთხოვნა ე. ბ-ის მიმართ უძრავ ქონებაზე დარიცხული კომუნალური გადასახადების დაკისრების თაობაზე. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარდგენილი იყო აბონენტის ბრუნვის ისტორია და ცნობა სს ,,თ-ან“, რომლის თანახმად, სს ,,თ-ის“ მონაცემთა ბაზაში მისამართზე – ქ.თბილისი, ც. დ-ის ქ.N127, რეგისტრირებულ აბონენტ მ. ნ-ეს, სააბონენტო ნომრით 1760829, 2011 წლის ივნისისათვის ერიცხებოდა დავალიანება 3106.75 ლარის ოდენობით. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მხოლოდ აღნიშნული დოკუმენტით არ დასტურდებოდა სადავო ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 3106.75 ლარის ღირებულების კომუნალური მომსახურებით ისარგებლა უშუალოდ მოპასუხე ე. ბ-მა. მით უმეტეს, იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებთ, რომ მ. ნ-ის საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ქონების მესაკუთრეებს სხვადასხვა დროს წარმოადგენდნენ სხვადასხვა პირები, კერძოდ, ა. 2008 წლის 27 თებერვლიდან 2010 წლის 17 ნოემბრამდე ქონების მესაკუთრეებს წარმოადგენდნენ ნ. ქ-ე, ნ. კ-ა, მ. ნ-ე. ბ. უფრო ადრე, ქონების მესაკუთრე იყო ლ. ბ-ი, რომელიც გარდაიცვალა 2008 წელს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, თუ რა ღირებულების კომუნალური მომსახურება მიიღო უშუალოდ მოპასუხე ე. ბ-მა ბინაში ცხოვრების პერიოდში, რაც აღნიშნული მოსაზრების ნაწილში სარჩელზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით არ არსებობდა უძრავი ქონების კომერციული დანიშნულებით გამოყენებით მიღებული შემოსავლის სახით 18150 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კომერციული საქმიანობის განხორციელებით მიღებული შემოსავლის დაკისრების შესახებ მოთხოვნას აპელანტი ამყარებდა იმ გარემოებაზე, მოპასუხის ოჯახს მოსარჩელის კუთვნილ ფართში, კერძოდ, 45.36კვ.მ სარდაფში მოწყობილი ჰქონდა სილამაზის სალონი და იღებდა ყოველდღიურ შემოსავალს. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დადასტურებულა ფაქტობრივი გარემოება მოპასუხე ე. ბ-ის მიერ კომერციული საქმინობის განხორციელების და აღნიშნული საქმიანობით მიღებული შემოსავლის ოდენობის თაობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარი აღნიშნული მოთხოვნის ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია მოპასუხისათვის იპოთეკარ კ-ის გადახდილი 1600 აშშ დოლარის, ო. ბ-ის გადასახდელი თანხის 2480 აშშ დოლარის (4126 ლარის), ნ. მ-ის გადახდილი 1380 აშშ დოლარის (2290 ლარის) დაკისრების თაობაზე და განმარტა, რომ ზიანის ანაზღაურებას ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს, 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე სარჩელის ზემოაღნიშნული მოთხოვნის საფუძვლად უთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხის მიერ მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით არამართლზომიერი სარგებლობის არარსებობის პირობებში, იგი კომერციული დანიშნულებით გამოიყენებდა ფართს, ხოლო დანარჩენ ოთახებს გააქირავებდა, მიიღებდა შემოსავალს, აღარ დასჭირდებოდა სესხის აღება და მისი უძრავი ქონებით უზრუნველყოფა. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოპასუხე ე. ბ-ის მიერ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების არამართლზომიერი ფლობით მოსარჩელეს არ მიდგომია ზიანი, რაც ამ უკანასკნელის მითითებით გამოიხატა იპოთეკარებისათვის თანხის გადახდაში. შესაბამისად, მოსარჩელე ვერ ადასტურებდა ზემოთ მოხმობილი ნორმებით დადგენილი შემადგენლობის არსებობას, რაც ზიანის ანაზღაურების დაკისრების აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ნ-ემ. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც ე. ბ-ს მ. ნ-ის სასარგებლოდ დაეკისრება 2008 წლის 20 ოქტომბრიდან 2011 წლის 10 ივნისამდე ყოველთვიურად 400 აშშ დოლარის გადახდა.

საკასაციო საჩივარი არგუმენტირებულია შემდეგნაირად:

სასამართლო გადაწყვეტილების მიხედვით, მ. ნ-ის სახლის შეფასებისას აუდიტს არ გაუმიჯნავს საცხოვრებელი სახლისა და კომერციული ფართის შეფასებები და მან ქონების ღირებულება შეაფასა მთლიანობაში 400 აშშ დოლარად. რეალურად, კომერციული ფართი შეადგენდა 25კვ.მ-ს, ხოლო საცხოვრებელი ფართი – 75კვ.მ ფართს. როგორც ე. ბ-ის შესაგებლიდან ირკვევა, 2010 წლის ივნისიდან 2011 წლის ივნისამდე ნ. ს-ის სალონი არ ფუნქციონირებდა და ამ ფართს იყენებდა ე. ბ-ი, ოჯახთან ერთად. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მითითებული 1 წლის პერიოდში მისაღები 400 აშშ დოლარი მაინც უნდა დაეკისრებინა ე. ბ-ის. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა ვერ დაასაბუთეს, თუ რატომ შეამცირეს 2-ჯერ ბინის ქირა, რატომ არ გაითვალისწინეს სახლის ადგილმდებარეობა. ხსენებულ სახლს უკანონოდ ფლობდა ე. ბ-ი და მისი ოჯახი, ავადმყოფობის მიზეზით 39 თვის განმავლობაში ვერ მოხერხდა მოწინააღმდეგე მხარის გამოსახლება. ამის გამო, მოსარჩელეს მიადგა დასახელებული ოდენობით ზიანი, იგი თავისი ოჯახით ცხოვრობდა ნაქირავებ ბინაში, რისთვისაც ქირის სახით იხდიდა 600 ლარს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 მაისის განჩინებით კასატორი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე