საქმე N:ას-1266-1195-2012

№ას-1266-1195-2012 14 ნოემბერი, 2013 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ქ. ი-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. თ-ი, დ. თ-ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და უძრავი ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ. ი-ემ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მ. თ-სა და დ. თ-ის მიმართ აღძრა სარჩელი, რომლითაც მოითხოვა:

1) თბილისში, ა. წ-ის გამზ N132-84-ში მდებარე ბინის ნასყიდობის შესახებ მ. თ-სა და დ. თ-ს შორის 2011 წლის 26 ოქტომბერს გაფორმებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა,

2) თბილისში, ა. წ-ის გამზ N132-84-ში მდებარე ბინის ¼ ნაწილის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში ქ. ი-ის აღრიცხვა.

ქ. ი-ის სარჩელი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით ქ. ი-ე ცნობილ იქნა მ. თ-ის სახელზე რიცხული, თბილისში, წ-ის გამზირი N132-84-ში მდებარე ბინის ¼ ნაწილის მესაკუთრედ. აღნიშნული გადაწყვეტილება გაასაჩივრა მ. თ-მა და მას შემდეგ, რაც არ დაკმაყოფილდა მისი სააპელაციო საჩივარი, სადავო ბინა გადაუფორმა თავის მეზობელ დ. თ-ს ქ. ი-ის მიერ წილის მიღებისათვის ხელშეშლის მიზნით. დ. თ-ის, როგორც მ. თ-ან დაახლოებული პირისათვის (ისინი მეზობლები და ნათესავები არიან) ცნობილი იყო ბინასთან დაკავშირებული დავის შესახებ. რეალურად ბინის გაყიდვას ადგილი არ ჰქონია, არამედ ნასყიდობის მხარეები მოქმედებდნენ შეთანხმებულად და დადეს მოჩვენებითი გარიგება ქ. ი-ის უფლების რეალიზების შეუძლებლობის მისაღწევად. გარიგების მოჩვენებითობაზე მეტყველებს ის გარემოება, რომ ხელშეკრულებაში ნასყიდობის საგნის ფასად მითითებულია თანხა, რომელიც არ შეესაბამება ნასყიდობის საგნის ღირებულებას. ამასთან, ბინის გაყიდვის შემდეგ მ. თ-მა კვლავ გაასაჩივრა ამ ბინის ქ. ი-ის მიკუთვნების შესახებ გადაწყვეტილება უზენაეს სასამართლოში.

მოპასუხეებმა მ. თ-მა და დ. თ-მა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ არ არსებობს სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი.

მოპასუხე დ. თ-ის შესაგებლის მიხედვით, მისთვის არ იყო ცნობილი, თუ რა დავა არსებობდა მ. თ-სა და ქ. ი-ეს შორის. დ. ი-ემ კანონით დადგენილი წესით შეიძინა ბინა და სარგებლობს შეძენილი ქონებით, იხდის კომუნალურ გადასახადებს. რაც შეეხება ნასყიდობის ფასს, მასში ხელშეკრულებაში მითითებული 4000 ლარის გარდა შედიოდა ასევე 3000 აშშ დოლარი, რაც მ. თ-ს ვალის სახით ჰქონდა აღებული დ. თ-ან და ვერ ახერხებდა მის დაბრუნებას.

მოპასუხე მ. თ-ის შესაგებლის მიხედვით, მან ბინა გაასხვისა რეალურად და ადგილი არ ჰქონია მოჩვენებითი გარიგების დადებას. იმის გათვალისწინებით, რომ ბინა რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტში, საიდანაც არ ირკვეოდა მისი უფლებრივი ნაკლის შესახებ გარემოება, დ. თ-ი ვერ იქნებოდა ინფორმირებული ქ. ი-ის უფლებების შესახებ. რაც შეეხება მ. თ-ის მიერ ქ. ი-ის სასარგებლოდ გამოტანილი გადაწყვეტილების გასაჩივრებას, იგი მეტყველებს მხოლოდ იმაზე, რომ მ. თ-მა გამოხატა პრეტენზია მისთვის მიუღებელი გადაწყვეტილების მიმართ, რაც შეიძლებოდა მომავალში გამხდარიყო ქ. ი-ის მიერ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით ქ. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 ივლისის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ქ. ი-ის სააპელაციო საჩივარი და თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით ქ. ი-ის სარჩელი მოპასუხე მ. თ-ის მიმართ დაკმაყოფილდა და ქ. ი-ე ცნობილი იქნა მ. თ-ის სახელზე რიცხული, თბილისში, წ-ის გამზირი N132-84-ში მდებარე ბინის ¼ ნაწილის მესაკუთრედ. გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2012 წლის 20 იანვარს;

2. 2011 წლის 13 ოქტომბერს (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე) ერთის მხრივ, მ. თ-სა (გამყიდველი) და, მეორეს მხრივ, დ. თ-ს (მყიდველი) შორის საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მ. თ-მა მის სახელზე საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რიცხული უძრავი ქონება მდებარე თბილისში, წ-ის გამზირი №132-84-ში, მიჰყიდა დ. თ-ს 4 000 ლარის გადახდის სანაცვლოდ. ნასყიდობის საგანი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა დ. თ-ის სახელზე. ნასყიდობის ფასში, ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული 4000 ლარის გარდა დამატებით ჩაითვალა ის 3000 აშშ დოლარი, რომელიც მ. თ-ს სესხის სახით მიღებული ჰქონდა დ. თ-ან;

3. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება 2011 წლის 13 ოქტომბერს მ. თ-სა და დ. თ-ს შორის გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითობა. ასევე არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის შემძენმა, დ. თ-მა იცოდა ქ. ი-სა და მ. თ-ს შორის დავის არსებობა. სააპელაციო პალატის მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი შეფასება მისცა საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებს. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა მასზედ, რომ აღნიშნული ჩვენებებით შესაძლოა დადგინდეს მხოლოდ მოპასუხე მ. თ-ის არაკეთილსინდისიერი ქმედების ფაქტი. მოწმეთა ჩვენებებით, რომლებიც არ იყვნენ გარიგების მხარეთა შორის წარმოებული მოლაპარაკებების უშუალო მონაწილეები, ვერ დადგინდება ის გარემოება, რომ შემძენი დ. თ-ი მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად და იცოდა რეესტრის ჩანაწერის უსწორობა.

სააპელაციო პალატამ იხემძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50, 56-ე, 185-ე, 312-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ვინაიდან სადავო ხელშეკრულების მხარეების ნება მიმართული იყო სწორედ ნასყიდობის ხელშეკრულების სამართლებრივი შედეგის - საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის, წარმოშობისაკენ და საწინააღმდეგოს მტკიცება მოსარჩელემ ვერ განახორციელა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. ი-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

საქმის განხილვაში მონაწილეობდა მოსამართლე ა. ი-ი, რომლის თავმჯდომარეობით განიხილებოდა საქმე ქ. ი-ის მ. თ-ის საკუთრებაში არსებული ბინის ¼-ის მიკუთვნებასთან დაკავშირებით (აღნიშნულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გამოტანილია 2011 წლის 13 ოქტომბერს);

სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ დ. თ-ი და მ. თ-ი 2011 წლის 23 ოქტომბრის ხელშეკრულების გაფორმებისას არ მოქმედებდნენ შეთანხმებულად იმ მიზნით, რომ ხელშეკრულება დაედოთ მხოლოდ ქ. ი-ის ბინაზე უფლების განხორციელების ხელშეშლისათვის. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ დ. თ-ი და მ. თ-ი წარმოადგენენ სოფელში მეზობლებს, გააჩნიათ ახლო ურთიერთობა ნდობის მაღალი ხარისხით. მ. თ-სა და ქ. ი-ეს შორის ასებული დავის შესახებ იცოდა მთელმა სოფელმა. ქ. ი-ის საწინააღმდეგო მოპასუხეთა შეთანხმებული ქმედების არსებობას ადასტურებს მოწმე ნ. ხ-ის ჩვენება. დ. თ-ის მიერ ბინის რეალურად ყიდვას ეწინააღდეგება ის ფაქტი, რომ ბინიდან გატანილი არ ყოფილა გამყიდველის ნივთები. მოწმე მ. მ-ი ადასტურებს, რომ იგი დ. თ-ს შეხვდა მ. თ-ან სახლში, სადაც იქეიფეს და ისაუბრეს ბინის გაყიდვის შესაძლებლობაზე მასზე ყადაღის არარსებობის გამო, მიუხედავად ქ. ი-ის უფლებისა. სასამართლომ მოწმეთა ჩვენებები არ შეაფასა ერთობლივად საქმის გარემოებებთან მიმართებით;

სადავო ხელშეკრულების მოჩვენებითობაზე მეტყველებს ის ფაქტი, რომ მასში დაფიქსირებული ბინის ფასი არ შეესაბამება მის ღირებულებას. არ დასტურდება მოპასუხეთა მითითება ფასში სხვა ფულადი ვალდებულების ჩათვლის თაობაზე;

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, მ. თ-მა უკანონოდ გადააფორმა ქ. ი-ის კუთვნილი წილი სხვა პირზე. ბინის გაყიდვის განზრახვის შემთხვევაში ქ. ი-ეს, როგორც თანამესაკუთრეს, გააჩნდა უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილი განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებების მიხედვით:

2. 2011 წლის 13 ოქტომბერს (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე) ერთის მხრივ, მ. თ-სა (გამყიდველი) და, მეორეს მხრივ, დ. თ-ს (მყიდველი) შორის საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მ. თ-მა მის სახელზე საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რიცხული უძრავი ქონება მდებარე თბილისში, წ-ის გამზირი №132-84-ში, მიჰყიდა დ. თ-ს 4 000 ლარის გადახდის სანაცვლოდ. ნასყიდობის საგანი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა დ. თ-ის სახელზე. ნასყიდობის ფასში, ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული 4000 ლარის გარდა, დამატებით ჩაითვალა ის 3000 აშშ დოლარი, რომელიც მ. თ-ს სესხის სახით მიღებული ჰქონდა დ. თ-ან;

3. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება 2011 წლის 13 ოქტომბერს მ. თ-სა და დ. თ-ს შორის გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითობა. ასევე არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის შემძენმა, დ. თ-მა იცოდა ქ. ი-ესა და მ. თ-ს შორის დავის არსებობა. სააპელაციო პალატის მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი შეფასება მისცა საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებს. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა მასზედ, რომ აღნიშნული ჩვენებებით შესაძლოა დადგინდეს მხოლოდ მოპასუხე მ. თ-ის არაკეთილსინდისიერი ქმედების ფაქტი. მოწმეთა ჩვენებებით, რომლებიც არ იყვნენ გარიგების მხარეთა შორის წარმოებული მოლაპარაკებების უშუალო მონაწილეები, ვერ დადგინდება ის გარემოება, რომ შემძენი დ. თ-ი მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად და იცოდა რეესტრის ჩანაწერის უსწორობა.

ზემოაღნიშნულ ფაქტებთან მიმართებით საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებთან დაკავშირებით არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია, რაც გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა.

კასატორი ვერ ასახელებს გარემოებებს, რომლებიც კონკრეტული სადავო ურთიერთობის თავისებურებებიდან გამომდინარე მიუთითებდნენ იმაზე, რომ მ. თ-სა და დ. თ-ს შორის 2011 წლის 06 აპრილს გაფორმებული ხელშეკრულება მოჩვენებითი გარიგებაა. კასატორი ასევე ვერ ასახელებს მტკიცებულებებს, რომლებიც გამორიცხავდნენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

მოჩვენებითი გარიგების ფაქტობრივ შემადგელობას განსაზღვრავს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მოსაჩვენებლად, იმ განზრაგვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს.

დასახელებული ნორმის მიხედვით, გარიგების მოჩვენებით ხასიათს განაპირობებს მხარეთა განზრახვა, გარიგების დადებით მიაღწიონ მიზანს, რომელიც არ შეესაბამება ამ გარიგების შინაარსიდან გამომდინარე იურიდიულ შედეგს. ამდენად, მოჩვენებითი გარიგების დადებით ორივე მხარე მოქმედებს საერთო მიზნით და ურთიერთშეთანხმებით. როგორც პრაქტიკა გვიჩვენებს, მოჩვენებითი გარიგების დადება დაკავშირებულია მესამე პირებთან არსებულ ურთიერთობასთან მათი მოტყუების, პასუხისმგებლობისათვის თავის არიდებისა თუ სხვა მიზნით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება მიიჩნიოს მოჩვენებით გარიგებად, აუცილებელია ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ ურთიერთშეთანხმებაზე, მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას.

ქ. ი-ის საკასაციო საჩივრის მიხედვით, 2011 წლის 06 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებითი გარიგებაა, რაზეც მეტყველებს ხელშეკრულების მხარეთა ახლობლური ურთიერთობა, ხელშეკრულების დადების შემდეგ ნასყიდობის საგნის მფლობელის შეუცვლელობა და ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული ფასის შეუსაბამობა ხელშეკრულების საგნის ღირებულებასთან. სწორედ ამ გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებებად მოჰყავს კასატორს საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებები.

პალატის შეხედულებით, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებების დადასტურების პირობებშიც არ იარსებებდა გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევის საფუძველი. ნასყიდობის ხელშეკრულების შინაარსის მიხედვით ცხადია მისი დადების მიმართ მხრეთა ინტერესი - გამყიდველი იღებს ნასყიდობის საგნის ღირებულების შესაბამის მატერიალურ უფლებას, ხოლო მყიდველი - საკუთრებას უძრავ ქონებაზე. ამგვარი ინტერესი ქონების გამყიდველისათვის განსაკუთრებით აქტუალურია ნასყიდობის საგანზე სხვა პირის უფლების დადასტურების მოსალოდნელობისას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ხელშეკრულების მიხედვით, დასტურდება მხარეთათვის შესაბამისი უფლებების წარმოშობა. უფლებები არსებობს მიუხედავად იმისა, მათი რეალიზება მოხდება თუ არა უშუალოდ ხელშეკრულების დადებისთანავე. ასეთ პირობებში გარიგების მოჩვენებითობაზე მსჯელობისას უნდა იკვეთებოდეს ორივე მხარის მიზანი არა ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უფლებების მიღების, არამედ სხვა სარგებლის მიღებისა. ამ თვალსაზრისით კასატორის პრეტენზია დაუსაბუთებელია ქონების შემძენთან მიმართებით. მხოლოდ მხარეთა მეზობლური ურთიერთობა, თუნდაც დაახლოებული და ნდობის მაღალ ხარისხზე დამყარებული, არ ქმნის დასაბუთებულ ვარაუდს იმაზე, რომ სადავო ხელშეკრულების დადებისას მყიდველს გააჩნდა ქონების საკუთრებაში მიღებაზე უპირატესი სხვა ინტერესი.

პალატა იზიარებს კასატორის მითითებას, რომლის მიხედვით, სადავო გარიგების მხარეთა ახლო ურთიერთობა შესაძლოა, ადასტურებდეს დ. თ-ის მხრიდან გარიგებით შეძენილ ქონებაზე სხვა პირის უფლების არსებობაზე ინფორმირებულობის ფაქტს და ამდენად, მის არაკეთილსინდისიერ დამოკიდებულებას ქ. ი-ის ინტერესის მიმართ. მყიდველის არაკეთილსინდისიერება გარიგების ნამდვილობაზე მსჯელობისას არსებითია იმ შემთხვევაში, თუ დგას ამ გარიგების ბათილობის საკითხი გარიგების საგნის განმკარგავი მხარისათვის შესაბამისი უფლების არარსებობაზე მითითებით. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული ხელშეკრულების დადებისას სადავო ქონება იმყოფებოდა მ. თ-ის საკუთრებაში. ქონებაზე დავის მიუხედავად მესაკუთრე უფლებამოსილი იყო, გაესხვისებინა იგი. მოსარჩელეს შეეძლო, მოეთხოვა დავის საგნის დაცვა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით და შესაბამისი უფლების გამოუყენებლობით თავის თავზე აიღო სადავო ქონების გასხვისების რისკი.

ამდენად, კასატორი ვერ ასახელებს ისეთ გარემოებებს, რომლებიც კონკრეტული სადავო ურთიერთობის ზემოაღნიშნული თავისებურებებიდან გამომდინარე, მიუთითებს მოთხოვნის საფუძვლიანობაზე. საქმეში არ მოიპოვება ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც, საქართველოს საქმოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი, თანახმად საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლისა, რომლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 ივლისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე