№ ას-517-491-2013 13 ნოემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ი. გ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – ე. მ-ე, ნ. კ-ა, მ. ლ-ა
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 მარტის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – უძრავი ქონების ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და თანამესაკუთრედ აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. გ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. მ-ის, მ. ლ-სა და ნ. კ-ას წინააღმდეგ და მოითხოვა: 1. ე. მ-სა და ნ. კ-ას შორის 2012 წლის 10 თებერვალს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ, კერძოდ, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი 6, ბინა №30-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 72.3 კვ.მ. ფართის ნაწილში ბათილად ცნობა. 2. ნ. კ-ას და მ. ლ-ას შორის 2012 წლის 4 მაისს გაფორმებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ, კერძოდ, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი 6, ბინა №30-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 72.3 კვ.მ. ფართის ნაწილში ბათილად ცნობა. 3. ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი 6, ბინა №30-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 72.3 კვ.მ. ფართის მესაკუთრედ აღირიცხოს მოსარჩელე ი. გ-ე.
მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წლის 24 ივლისს მოსარჩელესა და ე. მ-ეს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლითაც სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, დაიტვირთა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა, მდებარე: ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი 6, ბინა №30, ფართი - 47.09 კვ.მ, საკადასტრო კოდი: ...; სესხის დაუბრუნებლობის შედეგად განხორციელდა იპოთეკით დატვირთული ქონების იძულებითი რეალიზაცია და 2009 წლის 10 აპრილის 01/01-35/09-376 განკარგულების საფუძველზე ქონება ნატურით გადაეცა ერთ-ერთ იპოთეკარს - ე. მ-ეს. ამ განკარგულებით განსაზღვრულია, რომ იპოთეკარს გადაეცა მითითებულ მისამართზე არსებული ფართი 47.90 კვ.მ-ის ოდენობით; მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ განხორციელდა საცხოვრებელ სახლზე მიშენება. კერძოდ, 1990 წლის 20 აგვისტოს არქიტექტორის ბრძანების საფუძველზე, ოფიციალურად გაცემული ნებართვის საფუძველზე, განახორციელა მიშენება, რის შემდეგაც მის მფლობელობაში არსებული ფართი გაიზარდა 72.3 კვ.მ-ით და მთლიანობაში შეადგინა - 120.20 კვ.მ ფართი, ამ ფართი დაკანონება ვერ შეძლო სხვადასხვა მიზეზების გამო. ე. მ-ემ 2009 წლის 05 ივლისის ამხანაგობის კრების ოქმის საფუძველზე უკანონოდ მიიღო ნებართვა მიშენების დაკანონების თაობაზე, რომელიც შემდგომ ბათილად იქნა ცნობილი. მიუხედავად ამისა, მან ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი 6, ბინა №30, საკადასტრო კოდი: ...-ში მდებარე 120.20 კვ.მ ფართი დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში. რეგისტრაციის საფუძვლად მითითებულია 2009 წლის 10 აპრილის 01/01-35/09-376 განკარგულება, რომლითაც ე. მ-ეს საკუთრებაში ნატურით გადაეცა მხოლოდ იპოთეკით დატვირთული 47.90 კვ.მ-ი ფართი და არა 120.20 კვ.მ ფართი. 2012 წლის 10 თებერვალს მოპასუხე ე. მ-ემ მის სახელზე რიცხული ქონება გაასხვისა ნ. კ-ე, შემდგომ კი ნ. კ-ამ მითითებული ფართი აჩუქა მ. ლ-ას.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მოპასუხე ე. მ-ის განმარტებით, მიშენების ხარჯზე მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული ფართი გაიზარდა 50.8 კვ.მ-ით, ხოლო განსხვავებული 21.5 კვ.მ ფართი თავიდანვე შეადგენდა ბინა №30-ის შემადგენელ ნაწილს. ამასთან, აზომვით ნახაზებზე ასახული ურთიერთდაკავშირებული მომიჯნავე სათავსები ფართით 120.20 კვ.მ წარმოადგენს ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა 30-ის შემადგენელ ნაწილს და განიხილება როგორც ერთი უფლების ობიექტი. რეგისტრაცია განხორციელდა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის №800 ბრძანებით დამტკიცებული ''უძრავ ნივთზე რეგისტრაციის შესახებ'' ინსტრუქციის მე-13 მუხლის მე-8 პუნქტის მიხედვით, რეგისტრაცია განხორციელდა ბოლო საკადასტრო აზომვითი ნახაზით დადგენილი ფართის შესაბამისად. აქედან გამომდინარე, რომ არც ყოფილიყო ამხანაგობის კრების ოქმი მაინც მოხდებოდა დაზუსტებული ფართობის რეგისტრაცია აზომვითი ნახაზის საფუძველზე.
მოპასუხეებმა მ. ლ-ამ და ნ. კ-ამ სარჩელი არ ცნეს. მათი განმარტებით, ნ. კ-ამ 2012 წლის 9 თებერვალს 45 000 აშშ დოლარად გაყიდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, ვ-ას გამზირი №64-ში არსებული ბინა №14, რის შემდეგაც საშუამავლო ფირმის შპს ''რ-ის'' მეშვეობით 2012 წლის 10 თებერვალს შეიძინა ე. მ-ან 47 000 აშშ დოლარად სადავო უძრავი ქონება, ხოლო 2012 წლი 04 მაისს ნასყიდობის საგანი აჩუქა მ. ლ-ას.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არვ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 მარტის განჩინებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2008 წლის 24 ივლისს ი. გ-სა და ე. მ-ეს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლითაც სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, იპოთეკით დაიტვირთა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30, ფართი - 47.90 კვ.მ, საკადასტრო კოდი: ... (ტ.I, ს.ფ. 15-19);
აღსრულების ეროვნული ბიუროს 10.04.2009წ. N01/01-35/09-376 განკარგულების საფუძველზე იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება მდებარე, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30, ფართი - 47.09 კვ.მ, საკადასტრო კოდი: ... ნატურით გადაეცა იპოთეკარ ე. მ-ეს (ტ. I, ს.ფ. 20);
დადგენილია და მხარეთა შორის სადავო არაა, რომ მოსარჩელის მიერ კორპუსზე მიშენება განხორციელდა და არსებობდა 2008 წლის 24 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებამდე. თავად მოსარჩელის განმარტებით, მან მრავალი წლის წინ, 1990 წლის 20 აგვისტოს არქიტექტორის ნებართვის საფუძველზე მიაშენა მის კუთვნილ ბინას ფართი, რის შედეგადაც მის მფლობელობაში არსებული ფართი გაიზარდა 72,3 კვ.მ-ით და ამდენად, მთლანობაში შეადგენდა 120,20 კვ.მ. ი. გ-ის მითითებით, მან ამ ფართის დაკანონება ვერ მოახერხა ობიექტურად არსებული გარემოებების გამო (იხ.: სარჩელი, ტ. I, ს.ფ. 5);
საქმეში წარმოდგენილია 1990 წლის 20 აგვისტოს ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის ბრძანების საფუძველზე ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6-ის მობინადრეებს მიეცათ ნებართვა ლოჯიების და ღია კონსოლური აივნების მიშენების თაობაზე წარდგენილი პროექტის მიხედვით (ტ.I, ს.ფ. 21). დადგინდა, რომ აზომვით ნახაზებზე ასახული ფართები (ფართობი) 120.20 კვ.მ წარმოადგენს ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30-ის შემადგენელ ნაწილს (ტ.I, ს.ფ. 70).
დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მიშენება შედის ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30-ის შემადგენლობაში და მისი საკადასტრო კოდია: ...). მოსარჩელე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ ამჟამად სადავო 120 კვ.მ. ფართი ერთი მთლიანობაა, თუმცა მიუთითებს, რომ მომავალში შესაძლებელია ე.წ. საშრობის მხრიდან გაკეთდეს კარი, რომლითაც მოშენებული ფართი იზოლირებული იქნება 47.90 კვ.მ ფართისგან (იხ.: სააპელაციო სააჩივარი, ტ. I, ს.ფ. 209-217).
2009 წლის 18 აგვისტოს ე. მ-ის განცხადება უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ დაკმაყოფილდა და დაზუსტებულ იქნა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის (ბინა 30-ის) საერთო ფართობი, რომლის თანახმად საცხოვრებელი ბინის ფართობად განისაზღვრა დაზუსტებული ფართობი - 120.20 კვ.მ. (ტ.I, ს.ფ. 22,23; 85).
ნ. კ-ამ 09.02.2012წ. 45 000 აშშ დოლარად გაყიდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, ვ-ას გამზირი №64, ბინა №14, რის შემდეგაც საშუამავლო ფირმის შპს ''რ-ის'' მეშვეობით 2012 წლის 10 თებერვალს ე. მ-ან 47 000 აშშ დოლარად შეიძინა უძრავი ქონება მდებარე, ქ. თბილისი, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30, საკადასტრო კოდი: ...; 2012 წლის 11 მაისს სადავო ქონება უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა მ. ლ-ას სახელზე (იხ.:ტ. I, ს.ფ. 66, 112-114, 138,139 ).
პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 286-ე, 149-ე, 150.2-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ კორპუსზე მიშენება განხორციელდა და არსებობდა 2008 წლის 24 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებამდე. იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებისას ი. გ-ის საკუთრებად საჯარო რეესტრში აღრიცხული იყო ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30, ფართი - 47.90 კვ.მ, ხოლო დანარჩენი ფართი არ იყო დაკანონებელი. აღნიშნულიდან ნათლად იკვეთება ის ფაქტი, რომ გარიგების დადებისას სადავო ფართი რეალურად არსებობდა, ანუ მას მატერიალური გამოხატულება ჰქონდა. მხარეთა შორის სადავო არაა, რომ ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30 არის ერთიანი, ერთი მთლიანი ბინა. აღნიშნულიდან შეიძლება დავასკვნათ, რომ დაუკანონებელი ფართი გარიგების დადების მომენტისათვის გამოცალკევებული სახით არ არსებობდა. იგი წარმოადგენდა იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთის შემადგენელ ნაწილს. მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების თანახმად, იპოთეკით დაიტვირთა ,,მესაკუთრის’’ ანუ ი. გ-ის კუთვნილი უძრავი ქონება - მდებარე, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30 (იპოთეკის ხელშეკრულება, პირველი პუნქტი). ბუნებრივია, ქ. თბილისში, ნ-ის ფერდობი, მე-2 მიკრო/რაიონი, პირველი კვარტალი, კორპუსი 6, ბინა №30-ში იგულისხმებოდა დაუკანონებელი ფართიც. ხელშეკრულებაში არსადაა მითითებული, რომ სადავო ფართი იარსებებს განცალკევებულად, არც ის დათქმა არსებობს, რომ იპოთეკა არ ვრცელდება ბინის რომელიმე ნაწილზე.
პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ, იმ პირობებში, როდესაც არსებობს ფართი, რომლის თაობაზეც, ხელშეკრულების დადების დროს მხარეები განსაკუთრებულ დათქმას არ აკეთებენ და იმავდროულად უთითებენ, რომ იპოთეკით დაიტვირთა უძრავი ქონება, როგორც ერთი მთლიანი, შეუძლებელია იმ დასკვნის გამოტანა, რომ მხარეები სადავო ფართის იპოთეკით დატვირთვის თაობაზე არ შეთანხმებულან. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ფართი წარმოადგენს უძრავი ნივთის ნაწილს, რომელიც მატერიალურად არსებობს გარიგების დადების დროს დაუკანონებელი სახით. სადავო ფართი არის გარიგების დადების დროისათვის არსებული, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფართის ნაწილი, რომელიც დავის პერიოდისათვის აღრიცხულია იპოთეკით დატვირთული ქონების შემადგენელ ნაწილად და შესაბამისად მასზე ვრცელდება ამ ნივთზე არსებული იპოთეკა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ ე. მ-ე 47.90 კვ.მ. ფართის შეძენით დაეუფლა ბინაზე მიშენების სახით არსებულ არარეგისტრირებულ ფართსაც და ფართთან დაკავშირებულ უფლებებზე და ვალდებულებებზე პასუხისმგებელ პირსაც თავად წარმოადგენს. აღსრულების ეროვნული ბიუროს 10.04.2009წ. N01/01-35/09-376 განკარგულების საფუძველზე, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემის შემდგომ, ე. მ-ემ კანონის მოთხოვნების სრული დაცვით დააზუსტა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის (ბინა №30-ის) საერთო ფართობი, რომლის თანახმად, საცხოვრებელი ბინის ფართობად განისაზღვრა დაზუსტებული ფართობი - 120.20 კვ.მ. შემდგომ კი კანონმდებლობით დადგენილი წესით გაასხვისა უძრავი ქონება მოპასუხე ნ. კ-ე. საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებათა შესწავლისა და შეფასების შედეგად, პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად ჩათვალა დადასტურებულად რომ არ არსებობდა 2012 წლის 10 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და 2012 წლის 4 მაისის უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, მოსამართლე თავისი გადაწყვეტილების დასკვნებში ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით აღნიშნავს: დადგენილია და მხარეები სადაოდ არ ხდიან, რომ 2009 წლის 18 აგვისტოს დაკმაყოფილდა ე. მ-ის განცხადება უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილებების რეგისტრაციის შესახებ და დაზუსტდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის საერთო ფართობი, რომლის თანახმად, საცხოვრებელი ბინის ფართად განისაზღვრა 120,20 კვ.მ. ყოველივე აღნიშნული არასწორია, რადგანაც სწორედ ამ ფაქტს ვხდით ჩვენ სადავოდ და ამაზე იყო აგებული მთელი სასარჩელო გნცხადება. შეუძლებელია ერთი და იგივე ბინის 47,90 კვ.მ. და 72,3 კვ.მ ფართი წარმოადგენს ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელ სხვადასხვა ნივთს და ცალკე უფლების ობიექტს. ასეთი სახის დასკვნა, რომ გააკეთო მყარი არგუმენტები უნდა გაგაჩნდეს, კერძოდ, გადაწყვეტილებაში უნდა იყოს:1. ან მოწმის ახსნა-განმარტება, ან მოწმეები უნდა ყოფილიყო მოსარჩელეების მიერ გამოძახებული და სასამართლო სხდომაზე დაკითხულიყვნენ ისინი; 2. ან უნდა გაგაჩნდეს ექსპერტიზის დასკვნა და სასამართლო უნდა დაეყრდნოს მას. არც ერთი ზემოაღნიშნული მოქმედებები სასამართლოს არ განუხორციელებია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თუ რას ეყრდნობა სასამართლო ამ შემთხვევაში გაუგებარია.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლო დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებში 2.9 პუნქტში აღნიშნავს, რომ სსკ 316-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულის ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების, უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლიდან. ასეთ შემთხვევაში საკითხავია: იმ შემთხვევაში, როცა ხელშეკრულება დადებულია 47 კვ.მეტრზე და იპოთეკარს გადახდილი აქვს ამ ფართობის შესაბამისი თანხა, როცა აღნიშნულის ნაცვლად იღებს ამ თანხის 3-ჯერ უფრო მეტ ფართს, ბუნებრივია რომ საქმე ეხება აშკარად უსაფუძვლო გამდიდრებას, რაც სასამართლომ არ გაიზიარა.
კასატორის აზრით, არასწორია სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ უფლების შემძენის ტვირთია რეესტრის არა ყოველგვარი უზუსტო მონაცემების მიმართ ცოდნა, არამედ მხოლოდ ისეთის, რაც ეჭქვეს აყენებს უფლების შემძენის ნამდვილობას; შემძენს არ შეიძლება მოეთხოვოს ისეთი გარემოების ცოდნა, რომელიც აღემატება მისი შესაძლებლობის ფარგლებს. ასეთ შემთხვევაში არესებითი საკითხია მესაკუთრის ვინაობისადმი შემძენის სუბიექტური დამოკიდებულება ანუ დადგინდეს, რომ შემძენმა არ იცოდა ქონების სხვა მესაკუთრის, უზუსტო ჩანაწერის ან ამ ქონებაზე დავის არსებობის თაობაზე, ან უნდა გაირკვეს შემძენს გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში შეეძლო და უნდა სცოდნოდა თუ არა, სადავო ფაქტის შესახებ, რაც სასამართლოს ასევე არ განუხორციელებია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 მაისის განჩინებით ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი ი. გ-ე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე თ. თოდრია
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
