¹ბს-63-62(კ-06) 8 მაისი, 2006 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა

პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლალი ლაზარაშვილი, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდი

წარმომადგენლები: გ. კ-ე და გ. თ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ მ. ა-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, პირვანდელ თანამდებობაზე აღდგენა, სახელფასო დავალიანების, იძულებითი განაცდურის და წარმომადგენლისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურება

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

მ. ა-მა სარჩელი აღძრა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხის - საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის ბრძანების ბათილად ცნობა, პირვანდელ თანამდებობაზე აღდგენა, სახელფასო დავალიანების, იძულებითი განაცდურის და წარმომადგენლისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურება /იხ.ს.ფ. 1-5/.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

მოსარჩელე 2002 წლის 1 ივლისიდან შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის ... პროექტის ...ის თანამდებობაზე. ამ პერიოდიდან მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგაც გრძელდებოდა შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 2004 წლის 18 ოქტომბრამდე. 2004 წლის ივლისში საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდში განხორციელებული საკადრო ცვლილებების შედეგად შეიცვალა აღმასრულებელი დირექტორი, რომელმაც 2004 წლის ოქტომბერში ყველა თანამშრომლისგან მოითხოვა განცხადებების დაწერა საკუთარი სურვილით სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, რის გამოც მოსარჩელემ და კიდევ 15 თანამშრომელმა 2004 წლის 15 ოქტომბერს დაწერეს განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. მოსარჩელე 2004 წლის 1 ნოემბერს საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის ბრძანებით დაინიშნა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის ... პროექტის ...ად. მითითებული ბრძანების მე-3 პუნქტში აღნიშნულია, რომ “მ. ა-თან გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება 2004 წლის 1 ნოემბრიდან 2004 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით, რაც, მოსარჩელის მითითებით, არ შეესაბამება სინამდვილეს. 2005 წლის 28 მარტს საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდში დაინიშნა აღმასრულებელი დირექტორი. 2005 წლის 1 აპრილს საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის პირველი მოადგილის, ფინანსური და ადმინისტრაციული დირექტორის მიერ მოსარჩელეს წერილობით ეცნობა, რომ საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდთან მას ამოეწურა ხელშეკრულების ვადა, შრომითი ხელშეკრულება აღარ გაგრძელდებოდა და შესაბამისად, ფონდსა და მოსარჩელეს შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულება შეწყვეტილად ჩაითვალა 1 აპრილიდან. მოსარჩელემ 2005 წლის 6 აპრილს წერილით მიმართა ფონდის აღმასრულებელ დირექტორს, რომლითაც მოითხოვა განმარტება, თუ რომელი კანონმდებლობით იხელმძღვანელა შეტყობინების დაწერის დროს ფონდის ადმინისტრაციამ, რომლის პასუხად ფონდის აღმასრულებელი დირქეტორის მიერ მოსარჩელეს გადაეცა 2005 წლის 6 აპრილის ბრძანება მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩლეს მიაჩნია, რომ ფონდის ადმინისტრაციის მიერ მისი გათავისუფლების დროს დაირღვა შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნები, კერძოდ, შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე, 19.3, 34-ე, 422-ე და 96-ე მუხლების მოთხოვნები, ვინაიდან ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის 2005 წლის 6 აპრილის ბრძანებით მოსარჩელე სამუშაოდან გათავისუფლდა 2005 წლის 1 აპრილიდან, ანუ ბრძანების გამოცემამდე. ბრძანების საფუძვლად მითითებული იყო, რომ შრომითი ხელშეკრულება მოსარჩელესთან გაფორმდა 2004 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით და ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ, 2005 წლის 1 აპრილიდან ხელშეკრულება არ გაგრძელდა, მაშინ, როცა მოსარჩელესა და ფონდის ადმინისტრაციას შორის შრომითი ურთიერთობა ფაქტობრივად გრძელდებოდა და არც ერთ მხარეს არ მოუთხოვია მისი შეწყვეტა.

მოპასუხემ _ საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდმა არ ცნო მ. ა-ის სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა /იხ.ს.ფ. სხდომის ოქმი/.

საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის 2004 წლის 1 ნოემბრის ბრძანებით მ. ა-ი დაინიშნა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის ....ის მოვალეობის შემსრულებლად 2004 წლის 1 ნოემბრიდან 31 დეკემბრის ჩათვლით. 2005 წლის 1 აპრილს გაფრთხილებულ იქნა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ, ხოლო 2005 წლის 6 აპრილს მოსარჩელეს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მასა და მოპასუხეს შორის 2004 წლის 31 დეკემბრის შემდეგ გაგრძელდა შრომითი ურთიერთობა განუსაზღვრელი ვადით და იგი მუშაობდა არა ...ის მოვალეობის შემსრულებლად, არამედ ...ად და განმარტა, რომ შრომის კანონთაA კოდექსის მე-18 მუხლის თანახმად, შრომის ხელშეკრულება იდება განსაზღვრული, განუსაზღვრელი და გარკვეული სამუშაოს შესრულების ვადით. “შრომის კანონთა”A კოდექსი არ ითვალისწინებდა დროებითი მოვალეობის შემსრულებლის შრომითი ხელშეკრულების გადაზრდას განუსაზღვრელი ვადით დადებულ შრომით ხელშეკრულებაში გარკვეული თანამდებობის დაკავების უფლებით. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება შრომის კანონთაA კოდექსის 34-ე და 42.2 მუხლებზე, რომლის თანახმად, მოპასუხეს არ ჰქონდა მისი გათავისუფლების უფლება, ვინაიდან აღნიშნული მუხლები ითვალისწინებდა მუშაკის გათავისუფლებას ადმინისტრაციის ინიციატივით იმ შემთხვევაში, თუ მუშაკი განუსაზღვრელი ვადით იყო დანიშნული და მუშაკის გაფრთხილებას სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, თუ იგი დანიშნული იყო განუსაზღვრელი ვადით, მისი საქმიანობა წყდებოდა შტატების შემცირების ან ლიკვიდაციის გამო. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე არც განსაზღვრული და არც განუსაზღვრელი ვადით არ ყოფილა დანიშნული, იგი დანიშნული იყო გარკვეული სამუშაოს შესრულების ვადით. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანებით შეყვანილ იქნა ინსპექტირების ჯგუფის შემადგენლობაში და იგი 2005 წლის 1 აპრილამდე ასრულებდა პრივატიზების ...ის მოვალეობას. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელის აღდგენა იმ სამსახურში, სადაც მას არ უმუშავია გათავისუფლებამდე, კერძოდ, ...-ის თანამდებობაზე, დაუშვებელი იყო, ვინაიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დროს მოსარჩელე ასრულებდა არა ...ის, არამედ პრივატიზების ...-ის მოვალეობას /იხ. ს.ფ.40-41/

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ა-მა, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

საქალაქო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, როცა მიიჩნია, რომ მოსარჩელე 2004 წლის 31 დეკემბრის შემდეგ მუშაობას აგრძელებდა არა როგორც ...ი არამედ, როგორც ...ის მოვალეობის შემსრულებელი, რაც განმარტა “შრომის კანონთა” კოდექსის 85-ე მუხლით. მითითებული ნორმა ითვალისწინებდა, არა დროებითი მოვალეობის შემსრულებლის ცნებას, არამედ სამუშაოზე დროებით არმყოფი მუშაკის მოვალეობის შესრულებას. აპელანტის მითითებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სასამართლომ ერთმანეთთან არასწორად დააკავშირა შრომის კანონთაA კოდექსის მე-19 და მე-18 მუხლები. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 19.3. მუხლის თანახმად, კანონი არ კრძალავდა ხელშეკრულების ზეპირ ფორმას, ხოლო მე-18 მუხლით შრომითი ხელშეკრულების ვადა იყო გარკვეული სამუშაოს შესრულება. მითითებული ნორმა არ კრძალავდა ზეპირ შეთანხმებას, მაგრამ არ განსაზღვრავდა ვადას, ხოლო მე-18 მუხლი ცალსახად მიანიშნებდა წერილობითი ფორმით დადებულ ხელშეკრულებაზე. ამასთან, არასწორი იყო სასამართლოს მიერ შრომის კანონთაA კოდექსის მე-18 მუხლის გამოყენება არამედ, გამოყენებული უნდა ყოფილიყო 31-ე მუხლი, რომლის თანახმად შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ შრომითი ხელშეკრულების მოქმედება ითვლება გაგრძელებულად განუსაზღვრელი ვადით. აპელანტის მოსაზრებით, გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია. სასამართლომ მტკიცებულებები ობიექტური განხილვის გარეშე შეაფასა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები, ვინაიდან არ გამოითხოვა სასარჩელო განცხადების მე-7 პუნქტში მითითებული მტკიცებულებები და მოპასუხეს განუმარტა, რომ მტკიცებულებების გამოსათხოვად საკმარისი იყო მათი მოთხოვნა სასარჩელო განცხადებით და მას არ სჭირდებოდა სასამართლოს მხრიდან შესაბამისი დავალება. აპელანტის განმარტებით, სასამართლო უფლებამოსილი იყო თავისი ინიციატივით მიეღო გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულებების წარსადგენად. მ. ა-ი ჯერ კიდევ 2002 წლის ივლისიდან იმყოფებოდა შრომით ურთიერთობაში მოწინააღმდეგე მხარესთან ¹15/02-1-ი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლის ვადა გამუდმებით გრძელდებოდა. 2004 წლის 15 ოქტომბერს აღმასრულებელი დირექტორის სიტყვიერი მოთხოვნის საფუძველზე აპელანტმა დაწერა განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, მაგრამ აღნიშნულთან დაკავშირებით ბრძანება არ გამოცემულა. 2004 1 ნოემბერს ¹19/04-ი ბრძანებით იგი დაინიშნა ...ის მოვალეობის შემსრულებლად, თუმცა მას არ დაუწერია სამუშაოზე მიღების განცხადება. აპელანტმა აღნიშნა, რომ გადაწყვეტილება მიღებული იყო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4, მე-19 და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით. აპელანტის განმარტებით, სასამართლომ მთავარი სხდომა ჩაატარა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 217-ე მუხლის დარღვევით, როცა საქმის არსებითი განხილვა არ დაიწყო მოხსენებით, ამავე კოდექსის 225-ე მუხლის თანახმად არ შეუდგა წარმოდგენილ მტკიცებულებათა შემოწმება-გამოკვლევას, ასევე, აღნიშნული კოდექსის 228-ე მუხლით გათვალისწინებული რეპლიკის უფლება მისცა მოსარჩელეს და არა მოპასუხეს. აპელანტის მითითებით, სასამართლომ უარყო სხდომის ოქმთან დაკავშირებული შენიშვნები იმ მოტივით, რომ ისინი წარმოდგენილი არ იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ სამდღიან ვადაში, რაც არასწორია, ვინაიდან სასამართლომ საქმე განიხილა 2005 წლის 7 ივნისს. აპელანტმა სხდომის ოქმის გაცნობის მიზნით სასამართლოს მიმართაA 8 ივნისს, მაგრამ სხდომის ოქმი გადასცეს 13 ივნისს, ხოლო შენიშვნები წარდგენილ იქნა 14 ივნისს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტს არ გაუშვია სამდღიანი ვადა და სხდომის ოქმზე შენიშვნები მიჩნეულ უნდა იქნეს დადასტურებულად /იხ. ს.ფ. 52-59/.

სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის წარმომადგენლების _ მ. ო-ისა და მ. ბ-ს სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება, მ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის ¹13/05 ბრძანება მ. ა-ის სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე და იგი აღდგენილ იქნა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის ... პროექტის ...ის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, მოპასუხეს დაეკისრა მ. ა-ის სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან აღდგენამდე, მ. ა-ის მოთხოვნა წარმომადგენლის მიერ გაწეული მომსახურების ხარჯების ანაზღაურებასთნ დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

მ. ა-ი 2002 წლის 1 ივლისიდან შრომის ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდისა და ... პროექტის ...-ის თანამდებობაზე, ამასთან ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ მხარეებს შორის გრძელდებოდა შრომის ხელშეკრულება. რესტრუქტურიზაციის ფონდის დირექტორის 2004 წლის 18 ოქტომბრის ბრძანებით იგი გათავისუფლდა თანამდებობიდან პირადი განცხადებით. 2004 წლის 1 ნოემბერს (2005 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით) აპელანტი დაინიშნა პრივატიზაციის ფონდის ...-ის მოვალეობის შემსრულებლად, ხოლო 2005 წლის 6 აპრილს იგი გათავისუფლდა თანამდებობიდან შრომის ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო. სასამართლომ განმარტა, რომ შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობა გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით, რადგან ბრძანებით გათვალისწინებული ვადის გასვლის შემდეგ, მ. ა-ი აგრძელებდა მუშაობას და მხარეებს არ მოუთხოვია ხელშეკრულების შეწყვეტა.

სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ “შრომის კანონთა” კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა გაგრძელდა ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე და განმარტა, რომ მითითებული ნორმა ითვალისწინებს შემთხვევას, როცა ურთიერთობა მყარდება წერილობითი ფორმით, შრომის ხელშეკრულების დადების გარეშე, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა. სააპალეციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, იმის თაობაზე, რომ მისი გათავისუფლება უნდა მომხდარიყო შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ იგი გათავისუფლებამდე მუშაობდა პრივატიზაციის ...-ის თანამდებობაზე და განმარტა, რომ რესტრუქტურიზაციის ფონდის დირექტორის 2004 წლის 1 ნოემბრის ბრძანებით მ. ა-ი დაინიშნა პრივატიზაციის ფონდის ...-ის მოვალეობის შემსრულებლად, რაც მას სადავოდ არ გაუხდია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შრომის კანონთა კოდექსის 206-ე მუხლის თანახმად მ. ა-ი აღდგენილ ყოფილიყო გათავისუფლებამდე დაკავებულ პრივატიზაციის ფონდის ...-ის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე და ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით უნდა ანაზღაურებოდა იძულებითი განაცდური. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო მ. ა-ის მოთხოვნა წარმომადგენელზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან საქმეში არ იყო წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომლითაც დასტურდებოდა გაწეული ხარჯების ოდენობა /იხ. ს.ფ. 125-130/.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს საავადმყოფოთაA რესტრუქტურიზაციის ფონდმა, რომლითაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივებით:

სასამართლომ არასწორად იმსჯელა იმის თაობაზე, რომ შრომითი ურთიერთობა მ. ა-სა და ფონდს შორის გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით და მ. ა-ის გათავისუფლება უნდა მომხდარიყო შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის საფუძველზე, ვინაიდან საქართველოს რესტრუქტურიზაციის ფონდის 2004 წლის 18 ოქტომბრის ბრძანებით მ. ა-ი პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა პრივატიზაციის ...-ის თანამდებობიდან და დაინიშნა ... პროექტის ...ის თანამდებობაზე მოვალეობის შემსრულებლად. დანიშვნის ვადა განისაზღვრა 2004 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. 2005 წლის 1 იანვრიდან მ. ა-თან შრომის კანონთა კოდექსის მე-19 მუხლის საფუძველზე დაიდო ზეპირი ხელშეკრულება, რომლის ვადა განისაზღვრა სამი თვით, ხოლო 2005 წლის აპრილში მ. ა-ს ეცნობა, რომ ხელშეკრულების ვადა ამოიწურა და შრომითი ურთიერთობა აღარ გრძელდებოდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მ. ა-ის გათავისუფლება მოხდა კანონის სრული დაცვით და სასამართლოს მსჯელობა უსაფუძვლო იყო.

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე და 184-ე მუხლების მოთხოვნები, ვინაიდან მან გააუქმა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და მ. ა-ი აღადგინა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციისა და პრივატიზაციის პროექტის ...ის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, როცა სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდში ... პროექტის ...ის თანამდებობაზე აღდგენა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, ასევე გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, რაც მისი გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს /იხ. ს.ფ.134-136/.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა საკასაციო პალატაში მოწინააღმდეგე მხარის _ მ. ა-ის მიერ წარმოდგენილ იქნა შეპასუხება, რომლითაც არ ცნო საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო /იხ. ს.ფ. 147-149/.

საკასაციო სასამართლოს 2006 წლის 20 აპრილის განჩინებით საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის დირექტორ ნ. ფ-ისა და კასატორის წარმომადგენლების _ გ. კ-ისა და გ. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. “გ” პუნქტის საფუძველზე /პროცესუალური კასაცია/ /იხ.ს.ფ. 156--159/.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის განხილვისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს მიერ დარღვეულია საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393.3. და 394. “თ" მუხლების მოთხოვნები,

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394 ,,თ“ მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ საქმეში არ არის სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმი.

სსსკ-ის 287-ე მუხლი ითვალისწინებს საქმეზე ოქმის შედგენის სავალდებულობას სასამართლოს თითოეული სხდომის შესახებ, აგრეთვე, სხდომის გარეშე შესრულებული თითოეული საპროცესო მოქმედების შესახებ, რომელშიც მონაწილეობენ მხარეები, მათი წარმომადგენლები, მოწმეები, ექსპერტები, სპეციალისტები, ოქმის შედგენა სავალდებულოა. სსსკ-ის 289.4. მუხლის თანახმად, სასამართლო კოლეგიური შემადგენლობის მიერ საქმის განხილვის შემთხვევაში _ ოქმს ხელს აწერს სასამართლოს თავმჯდომარე და მდივანი.

კონკრეტულ შემთხვევაში საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ 2005 წლის 5 დეკემბრის სასამართლო სხდომის ოქმს ხელს არ აწერს სხდომის თავმჯდომარე (იხ. სხდომის ოქმი. ს.ფ. 122), რის გამოც საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მითითებული სხდომის ოქმი არ შეიძლება ჩაითვალოს იურიდიული ძალის მქონე დოკუმენტად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასამართლო სხდომის ოქმი წარმოადგენს უმნიშვნელოვანეს საპროცესო დოკუმენტს, რომელიც ასახავს სასამართლო პროცესის მსვლელობას, თითოეულ საპროცესო მოქმედებას, რომლებიც განახორციელა სასამართლომ საქმის განხილვისას. სხდომის ოქმი საპროცესო დოკუმენტად ჩაითვლება მხოლოდ სასამართლო სხდომის თავმჯდომარისა და მდივნის ხელმოწერის შემდეგ, ასეთი ხელმოწერის არარსებობის პირობებში ოქმს უკავშირდება იგივე პროცესუალური შედეგი, როგორიც საქმეში სასამართლო სხდომის ოქმის არარსებობას, ანუ ითვლება, რომ საქმეს არ ერთვის სასამართლო სხდომის ოქმი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლოს სხდომის მიმდინარეობის შესახებ საპროცესო კოდექსი ითვალისწინებს რა ოქმის შედგენის სავალდებულობას, შესაბამისად, სასამართლო სხდომის ოქმის გარეშე სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება ექვემდებარება გაუქმებას, ვინაიდან სსსკ-ის 385.1. “ა” და 394. “თ” მუხლების თანახმად სხდომის ოქმის გარეშე საქმის განხილვა წარმოადგენს არსებით პროცესუალურ დარღვევას, რის გამოც მოცემული საქმე ექვემდებარება ხელახლა განხილვას, საპროცესო ნორმების დაცვის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი განსაზღვრავს სასამართლოს გადაწყვეტილების ფარგლებს, კერძოდ, მითითებული ნორმის თანახმად, სასამართლო შეზღუდულია მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებით, რაც გულისხმობს, რომ სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასაციის მოტივს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული ნორმის დარღვევის თაობაზე, რამდენადაც სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მ. ა-ი აღდგენილ იქნა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდში რესტრუქტურიზაციისა და პრივატიზების ...ის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, მაშინ, როცა მ. ა-ის სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის რესტრუქტურიზაციისა და პრივატიზების ...ის თანამდებობაზე აღდგენა, ამასთან, არც სააპელაციო საჩივარში და არც სასამართლო სხდომის ოქმებში მ. ა-ის მიერ მოთხოვნა დაზუსტებული არ ყოფილა, ამგვარი საქმის მასალებში არ ფიქსირდება, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა იმსჯელოს სარჩელის საფუძვლიანობაზე სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412.1. მუხლის მიხედვით საკასაციო საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები, რის გამოც არ არსებობს სსსკ-ის 411-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენების პროცესუალური წინაპირობა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.4 მუხლის შესაბამისად, საქმეზე სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე, 385.1. “ა”, 372-ე, 390-ე, 394-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს საავადმყოფოთა რესტრუქტურიზაციის ფონდის დირექტორის _ ნ. ფ-ის და კასატორის წარმომადგენლების _ გ. კ-ისა და გ. თ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება;