№ას-581-552-2013 13 ნოემბერი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ო. შ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „პ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის გამო კომპენსაციის დაკისრება, გამოუყენებელი შვებულების ანაზრაურება და დაყოვნების ყოველი დღისთვის დაყოვნებული თანხის 0,07 პროცენტის გადახდა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ო. შ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „პ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა: ა) მოპასუხე სს ”პ-ის”, მოსარჩელე ო. შ-ას სასარგებლოდ, ზიანის ანაზღაურების სახით 1961.3 ლარის გადახდის დაკისრება (იმ ოცდაათი დღისათვის, რომელიც მოსარჩელეს უნდა ემუშავა, მოპასუხეს სახელშეკრულებო ურთიერთობის შეწყვეტის ვადა რომ არ დაერღვია; ბ) მოპასუხე სს ”პ-ის”, მოსარჩელე ო. შ-ას სასარგებლოდ, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისათვის საკომპენსაციო თანხის გადახდის დაკისრება 6000 ლარის ოდენობით ( 03 თვის ხელფასის ოდენობით); გ) მოპასუხე სს ”პ-ის”, მოსარჩელე ო. შ-ას სასარგებლოდ, 16 დღის გამოუყენებელი ანაზღაურებადი შვებულების ანაზღაურების დაკისრება 1066.7 ლარის ოდენობით; დ) მოპასუხე სს ”პ-ის”, მოსარჩელე ო. შ-ას სასარგებლოდ, დაყოვნებული თანხის – 9028 ლარის დაყოვნების ყოველი დღისათვის, 0,07 პროცენტის გადახდის დაკისრება 2012 წლის 26 სექტემბრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე პერიოდისათვის.

მოპასუხე სს ”პ-მა” წარმოდგენილი შესაგებლით და სასამართლო სხდომაზე სასამართლოსათვის მიცემული ახსნა-განმარტებით ო. შ-ას სარჩელი არ ცნო უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის გამო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. მოპასუხის განმარტებით, ო. შ-ას სარჩელის უსაფუძვლობას და დაუსაბუთებლობას ადასტურებს ის გარემოება, რომ მასთან შრომითი ურთიერთობის მოშლა მოხდა, მისი მხრიდან, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების სისტემატური შეუსრულებლობის და არაჯეროვანი შესრულების გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილებით ო. შ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ო. შ-ამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 აპრილის განჩინებით ო. შ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2012 წლის პირველ აპრილს ო. შ-სა და სს „პ-ს“ შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც ო. შ-ა დაინიშნა მარკეტინგის მენეჯერის თანამდებობაზე. შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 3 (სამი) წელი (ტ. I, ს.ფ. 17-20);

ხელშეკრულების მე-4 მუხლის შესაბამისად, ო. შ-ას შრომის ანაზღაურება შეადგენდა ყოველთვიურად მისაღებ 2000 ლარს (ხელზე ასაღები);

ხელშეკრულებით განისაზღვრა სს ”პ-ის” (დამსაქმებლის) მხრიდან, კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, შრომითი ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის შესაძლებლობა და მასთან დაკავშირებით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის, ო. შ-ის (დასაქმებულისათვის) 3 თვის ხელფასის ოდენობის თანხის ანაზღაურების ვალდებულება. ასეთი შემთხვევისათვის, ამავე მუხლით დადგინდა დამსაქმებლის მხრიდან, ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე დასაქმებულის, 30 დღით ადრე, წერილობითი სახით, გაფრთხილების ვალდებულება.

2012 წლის 9 აგვისტოს შ-ამ განცხადებით მიმართა სს „პ-ის“ გენერალურ დირექტორს 2012 წლის 15 აგვიტოდან 27 აგვისტომდე კუთვნილი ანაზღაურებადი შვებულების მოთხოვნით (ტ. I, ს.ფ. 75).

სს „პ-ის“ გენერალური დირექტორის 09.08.2012წ. ბრძანებით ო. შ-ას 2012 წლის 15 აგვისტოდან 27 აგვისტომდე მიეცა კუთვნილი ანაზღაურებადი შვებულებიდან 8 სამუშაო დღე (ტ. I, ს.ფ. 74, 75).

სს „პ-ის“ გენერალური დირექტორის 10.09.2012წ. ბრძანებით სს „პ-ის“ მარკეტინგის განყოფილების უფროსს, ო. შ-ას დაკისრებული მოვალეობების შეუსრულებელობის გამო გამოეცხადა საყვედური (ტ. I, ს.ფ. 49).

სს „პ-ის“ გენერალური დირექტორის 12.09.2012წ. ბრძანებით სს „პ-ის“ მარკეტინგის განყოფილების უფროსს, ო. შ-ას დაკისრებული მოვალეობების შეუსრულებელობის გამო და დაკისრებული უფლება-მოვალეობების გადამეტების გამო გამოეცხადა საყვედური (ტ. I, ს.ფ. 53).

კომპანიაში მომუშავე დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სს ”პ-ის” გენერალური დირექტორის 18.09.2012წ. ბრძანებით №HR180812 2012 წლის 19 სექტემბრიდან შეწყდა შრომითი ურთიერთობა კომპანიის მარკეტინგის განყოფილების მენეჯერ ო. შ-ან (ტ. I, ს.ფ. ს.ფ. 21).

ბრძანებაში შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლად მითითებულია დაკისრებული უფლება-მოვალეობების არასათანადოდ შესრულება, არასწორი მენეჯმენტი, დისციპლინის დარღვევა, ინტერესთა კონფლიქტი (ტ. I, ს.ფ. 21).

ამდენად, დადგენილია, რომ ო. შ-ან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა დაკისრებული ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების საფუძვლით (საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი), თუმცა შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმა ბრძანებაში მითითებული არ ყოფილა.

წინამდებარე სარჩელის საგანს არ წარმოადგენს კომპანიაში მომუშავე დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სს ”პ-ის” 18.09.2012წ. ბრძანების ბათილად ცნობა.

პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სააპელაციო საჩივრის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 3.2.11. პუნქტით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია სს „პ-ის“ 2012 წლის 18 სექტემბრის ბრძანება და მასში მითითებული, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი, წინააღმდეგობაშია 3.2.10. პუნქტში მითითებულ გარემოებასთან, რომლითაც დადგენილია, რომ ო. შ-ამ 2012 წლის 19 სექტემბერს წერილობით მიმართა მოპასუხე კომპანიას, რა დროსაც არ დაეთანხმა სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებულ საფუძველს. სარჩელის სასამართლოში წარადგენამდე დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლის მიმართ გაცხადებული პრეტენზია თავისთავად არ ნიშნავს, რომ მოსარჩელემ სამსახურიდან მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება სადავოდ გახადა სარჩელით.

იმაზე მითითებით, რომ დამსაქმებლის მხრიდან დაცული არ ყოფილა შრომითი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტამდე 30 დღით ადრე შეტყობინების თაობაზე, მოსარჩელემ მოითხოვა მიყენებული ზიანის სახით 30 სამუშაო დღის შესაბამისი ანაზღაურება, ასევე, ამავე ხელშეკრულების 2.2. პუნქტით გათვალისწინებული 3 თვის საკომპენსაციო თანხისა და გამოუყენებელი შვებულების ფულადი ანაზღაურება.

პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა და მხარეთა შორის სადავო არ არის, რომ დღეის მდგომარეობით, სს ”პ-ს” მოსარჩელის მიმართ სახელფასო დავალიანება არ გააჩნია.

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის მე-2.1, მე-3, 37-ე მუხლის პირველი ნაწილი „გ“ ქვეპუნქტით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ”გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, რომლის თანახმადაც, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია ერთ-ერთი მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევა.

პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ მართალია, ბრძანებაში მითითებული არ არის ო. შ-ან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძველი, მაგრამ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ გამოცემული ბრძანების შინაარსისა და მისი სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე, დგინდება, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლას ე.ი. შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ”დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადგილი არ ჰქონია. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ წარმოდგენილი სარჩელის საგანს (სასარჩელო მოთხოვნას) არ წარმოადგენს კომპანიაში მომუშავე დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სს ”პ-ის” 18.09.2012წ. ბრძანების ბათილად ცნობა.

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების 2.2. მუხლის პირველი წინადადება დასაქმებულისათვის, ხელშეკრულების შეწყვეტის 3 თვის ხელფასის ოდენობით თანხის გადახდის ვალდებულებას, ასევე დამსაქმებლის მიერ 30 დღით ადრე წერილობითი სახით დასაქმებულის გაფრთხილების მოვალეობასაც უშუალოდ უკავშირებს დამსაქმებლის მიერ შრომითი ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლას (რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია), პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა სარჩელი სს ”პ-ის” ზიანის ანაზღაურების სახით 1961.3 ლარისა და შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისათვის საკომპენსაციო თანხის, სამი თვის ხელფასის 6000 ლარის ოდენობით დაკისრების თაობაზე.

პალატამ მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 31.3-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ვინაიდან დადგენილია, რომ არ არსებობს ო. შ-ას სასარგებლოდ შრომითი ურთიერთობიდან გამომდინარე თანხის დაკისრების საფუძველი, შესაბამისად, არც დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტის მოთხოვნით აღძრული სარჩელის წანამძღვრები არსებობს.

პალატამ მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 21.1-ე, 22-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სს „პ-ის“ გენერალური დირექტორის 09.08.2012წ. ბრძანებით დაკმაყოფილდა ო. შ-ას 09.08.2012წ. განცხადება და მისი მოთხოვნის შესაბამისად, ო. შ-ას 2012 წლის 15 აგვიტოდან 27 აგვისტომდე მიეცა კუთვნილი ანაზღაურებადი შვებულებიდან 8 სამუშაო დღე. საქმეში არ მოიპოვება იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტამდე მოსარჩელემ მოითხოვა შვებულების დარჩენილი დღეების გამოყენება.

პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ საქართველოს შრომის კოდექსი არ ითვალისწინებს საშვებულებო თანხის ანაზღაურებას იმ შემთხვევისათვის, როცა პირი არ გამოიყენებს მისთვის კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული, ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულების მოთხოვნის უფლებას. საქართველოს შრომის კოდექსით, მართალია, გათვალისწინებულია ანაზღაურებადი შვებულებით სარგებლობის უფლება, მაგრამ იგივე კანონი არ ითვალისწინებს დასაქმებულის მიერ გამოუყენებელი ანაზღაურებადი შვებულების თანხის ანაზღაურების შესაძლებლობას (მისი არმოთხოვნის შემთხვევაში). შვებულება არის თავისუფალი დრო, ანუ დრო, როდესაც დასაქმებული დროებით არ ასრულებს მასზე დაკისრებულ სამსახურებრივ მოვალეობას. შვებულება ეძლევა დასაქმებულს ყოველწლიურად, სამუშაო ადგილისა და ხელფასის შენარჩუნებით, შესაბამისად, თუ პირი არ სარგებლობს კუთვნილი შვებულებით, იგი ასრულებს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ სამუშაოს, რისთვისაც მას ეძლევა შრომის ანაზღაურება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ო. შ-ამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, მხოლოდ იმ არგუმენტის გათვალისწინებით, რომ ო. შ-ამ არ აღძრა აღიარებითი სარჩელი სს „პ-ის“ 18.09.2012 წლის №HR180812 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ კასატორს შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის შესახებ ბრძანებაში მითითებული გარემოებები სადავო არ გაუხდია. სასამართლოს რომ ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი და მეორე პუნქტებით, დაადგენდა, რომ კასატორმა მოპასუხის მიერ გამოვლენილი ნება ასეთი ნების მიღებისთანავე გახადა სადავო. არ დაეთანხმა რა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველს. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მიუხედავად მტკიცებულებების არარსებობისა, სააპელაციო სასამართლომ უტყუარად მიიჩნია კასატორის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტი. არასწორად დადგენილი სადავო ფაქტობრივი გარემოების საფუძველზე, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, მან სამართლებრივად არასწორად შეაფასა მოპასუხის მიერ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ფაქტი, როდესაც მოპასუხის აღნიშნული ქმედება დააკვალიფიცირა შრომის კოდექსის 37.1 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით.

სააპელაციო სასამართლომ შრომითი ხელშეკრულების 2.2 პუნქტით განსაზღვრული დებულებები ისე მიუსადაგა შრომის კოდექსის 37.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტს, რომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული ნების გამოვლენის განმარტების ნორმები. მხედველობაში არ მიუღია ის გარემოება, რომ შრომითი ხეშეკრულებით არ ყოფილა განსაზღვრული რაიმე დათქმა იმის შესახებ, რომ აღნიშნული 2.2 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულება დამსაქმებელს არ ევალებოდა იმ შემთხვევაში, თუ დასაქმებული დაარღვევდა შრომით ხელშეკრულებას(რომც დასტურდებოდეს ასეთი ფაქტი).

სააპელაციო სასამართლომ არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით, რომ ორმხრივი ხელშეკრულების დამრღვევ მხარეს (თუნდაც, რომ მოსარჩელის მიერ ხელშეკრულების დარღვევის ერთი ფაქტი მაინც დასტურდებოდეს), უნდა მისცემოდა დამატებითი ვადა ან გაფრთხილება და, თუ გაფრთხილებას ან დამატებით ვადას შედეგი არ მოჰყვებოდა, მხოლოდ აღნიშნულის შემდეგ უნდა შეეწყვიტა დამსაქმებელს შრომითი ხელშეკრულება ამ საკანონმდებლო ნორმის გათვალისწინების შემთხვევაში, სასამართლო მოპასუხეს არ გაანთავისუფლებდა შრომითი ხელშეკრულების 2.2 პუნქტის მეორე წინადადებით განსაზღვრული 30 დღით ადრე წერილობითი გაფრთხილების ვალდებულებისაგან.

სააპელაციო სასამართლომ არ იხელმძღვანელა ყოველწლიური ფასიანი შვებულების შესახებ, კონვენციის დებულებებითა და დამკივდრებული სასამართლო პრაქტიკით და, მხოლოდ შრომის კოდექსის ნაკლოვან დებულებებზე დაყრდნობით, უარი თქვა ანაზღაურებადი შვებულების გამოუყენებელი დღეების ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. სასამართლო პრაქტიკაში მიჩნეულია, რომ აღნიშნული კონვენცია არ ითვალისწინებს დასაქმებულის ვალდებულებას, უთუოდ წერილობითი და თავისი განცხადებით მოითხოვოს ანაზღაურებადი შვებულება. „ყოველწლიური ფასიანი შვებულების შესახებ“ კონვენციის მე-4 მუხლის შესაბამისად გადამწყვეტია, რომ პირი იყო გათავისუფლებული მეწარმის მიერ, არ ჰქონდეს გამოყენებული კუთვნილი შვებულება და ეროვნული კანონები ითვალისწინებდეს შესაბამისი ანაზღაურების გამოყენების საშუალებას. ამდენად, თუ არსებობს ზემოაღნიშნული სამი გარემოება, რომელსაც ადგენს კონვენციის მე-6, მე-3 და მე-5 მუხლები, დასაქმებულს წარმოეშობა უფლება, მოითხოვოს გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 ივნისის განჩინებით ო. შ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ო. შ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ო. შ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ო. შ-ა გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ო. შ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე