№ას-585-556-2013 11 ნოემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს „თ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 7 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა სს „თ-მა“ მოპასუხე სს „ს-ის“ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ ელექტროენერგიის ღირებულების – 33990.26 ლარის დაკისრება.

სარჩელის თანახმად, სს „ს-ი“ წარმოადგენდა სს „თ-ის“ აბონენტს, რომლის სააბონენტო ნომერია – №3399085. მოპასუხეს წლების განმავლობაში ერიცხებოდა მოხმარებული და გადაუხდელი ელექტროენერგიის დავალიანება. იგი მითითებულ დავალიანებას იხდიდა გარკვეული პერიოდულობით, მაგრამ არასრულად. აღნიშნულმა გამოიწვია ის, რომ სარჩელის აღძვრის დროისათვის სს „ს-ს“ სს „თ-ის“ მიმართ დაუგროვდა მოხმარებული ელექტროენერგიის დავალიანება 33990.26 ლარის ოდენობით. დავალიანების გადაუხდელობის გამო ილახებოდა მოსარჩელის ინტერესები (ტომი 1, ს.ფ. 1-11).

მოპასუხე სს „ს-მა“ სარჩელზე წარდგენილი შესაგებელი შემდეგნაირად დაასაბუთა:

არასწორი იყო მოსარჩელის განცხადება იმის შესახებ, რომ თითქოს სს „ს-ის“ მხრიდან ადგილი ჰქონდა ელექტროენერგიის საფასურის სისტემატურ გადაუხდელობას. პირიქით, სს „ს-ი“ სისტემატურად და კეთილსინდისიერად იხდიდა მის მიერ დახარჯული ელექტროენერგიის საფასურს;

მოსარჩელის მიერ მითითებული დავალიანების თანხა არ უკავშირდებოდა სს „ს-ის“ მიერ მოხმარებულ ელექტროენერგიას, არამედ იგი უკავშირდებოდა მოპასუხის მრიცხველზე ჯერ კიდევ 2004 წლამდე მიერთებული სხვადასხვა ობიექტების მიერ მოხმარებულ ელექტროენერგიას, რომელიც სს „ს-ს“ იმ პერიოდში არსებული გაუმართავი აღრიცხვიანობის გამო ეწერებოდა და რომლის გადახდაზე ორგანიზაცია უარს აცხადებდა ჯერ კიდევ 2004 წლიდან. კერძოდ, სს „ს-ის“ ბალანსზე 2004 წლის ნოემბრამდე ირიცხებოდა 3 ტრანსფორმატორი, რომლის მეშვეობითაც სს „თ-ის“ ელექტროენერგია მიეწოდებოდა არა მარტო მას, არამედ ასევე, მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული მაღალი და დაბალი ძაბვის ელექტროენერგიის მომხმარებელ ოცდაერთამდე სხვა აბონენტს (მათ შორის, პურის საცხობს, ბავშვთა მე-7 პოლიკლინიკას, კავშირგაბმულობის ტექნიკუმის შენობაში განთავსებულ დევნილებს და ა.შ.). სს „ს-ი“ უშუალოდ მოიხმარდა ტრანსფორმატორის მიერ გატარებული ენერგიის დაახლოებით 0.5%-ს, დანარჩენ ელექტროენერგიას მოიხმარდნენ დასახელებული აბონენტები. სს „თ-ი“ მოპასუხისათვის ტრანსფორმატორიდან გასული ელექტროენერგიის აღრიცხვას ახორციელებდა ტრანსფორმატორთან არსებული მრიცხველის მიხედვით, რომელსაც აკლდებოდა ის ხარჯები, რაც დაფიქსირებული იყო კონკრეტული ქვეანონენტის მრიცხველზე, ხოლო სხვაობის გადახდა ეკისრებოდა სს „ს-ს“;

ამდენად, მოპასუხე ორგანიზაცია სს „თ-ს“ უწევდა ელექტროენერგიის გატარების მომსახურებას, საკუთარი ხარჯებით ინახავდა ტრანსფორმატორებს, შესაძლებლობის ფარგლებში აფინანსებდა მათი ექსპლოატაციისა და რემონტის ხარჯებს. დასახელებული გარემოება ცნობილი იყო სს „თ-ის“. ამასთან, ხსენებული დავალიანების გადაუხდელობის მიზეზს წარმოადგენდა კიდევ ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს მოპასუხის სასარგებლოდ გადასახდელი ჰქონდა ელექტროენერგიის მომსახურების თანხები;

2004 წლის 2 ნოემბრის ქვითრის მიხედვით, 2004 წლის 29 ოქტომბრის მდგომარეობით დავალიანება შეადგენდა 33123 ლარს, რასაც დაემატა უშუალოდ ტრანსფორმატორების გადაცემამდე დარიცხული თანხა. მითითებული თანხების ჯამმა შეადგინა 33990 ლარი. სწორედ აღნიშნული თანხის მისთვის დაკისრებას არ ეთანხმებოდა სს „ს-ი“;

სარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმული იყო, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის და 144-ე მუხლის პირველი ნაწილებიდან (ტომი 1, ს.ფ. 25-35).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს „თ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების ანაზღაურება 33990.26 ლარის ოდენობით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს-მა“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით სს „ს-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

სს „თ-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

სს „თ-ს“ სს „ს-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 1359.61 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოპასუხე წარმოადგენს მოსარჩელის აბონენტს და მისი, როგორც აბონენტის ნომერია 3399085. მას ერიცხება დავალიანება 33990.26 ლარის ოდენობით.

2009 წლის 30 მაისის მდგომარეობით, აბონენტის დავალიანება შეადგენდა 74117.78 ლარს. 2009 წლის 9 ივლისს აბონენტმა გადაიხადა 1000 ლარი, 2009 წლის 14 აგვისტოს – 1000 ლარი, 2009 წლის 11 სექტემბერს – 227.85 ლარი, 2009 წლის 21 სექტემბერს – 3000 ლარი, 2009 წლის 21 ოქტომბერს – 5000 ლარი, 2009 წლის 28 ოქტომბერს – 5000 ლარი და ა.შ. აბონენტის ბრუნვის ინსტორიიდან დგინდებოდა, რომ აბონენტის მიერ გადახდილი თანხებით იფარებოდა მიმდინარე დავალიანება, ხოლო ზედმეტად გადახდილი თანხებით – 2001 წლიდან 2009 წლის 30 მაისამდე დავალიანება. ამდენად, მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხა 33990.26 ლარის ოდენობით, წარმოადგენდა 2009 წლის 30 მაისამდე არსებულ დავალიანებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა ხანდაზმული იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მხარეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით.

მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის არსებობდა ელექტროენერგიის მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობა. აღნიშნულ ურთიერთობებში ელექტროენერგიის მიმწოდებლის ვალდებულებას წარმოადგენს აბონენტისათვის ელექტროენერგიის მიწოდება, ხოლო აბონენტს ეკისრება მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურის გადახდა დადგენილი წესითა და ოდენობით.

სს ,,ე. თ-ის“ და მისი ყველა კატეგორიის მომხმარებლისათვის ,,ელექტროენერგიის მიწოდების, მომსახურების და მოხმარების პირობების“ დამტკიცებისა და ქ.თბილისის უწყვეტი ელექტრომომარაგებით უზრუნველყოფის ღონისძიებათა შესახებ საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკ) 2001 წლის 20 სექტემბრის №10 დადგენილების მე-15 მუხლის შესაბამისად (ძალადაკარგულია სემეკ-ის 2008 წლის 18 სექტემბრის №20 დადგენილებით), მომხმარებელმა უნდა გადაიხადოს ელექტროენერგიის საფასური ქვითარში მითითებულ ვადაში, რომელიც შეადგენს მრიცხველის ბოლო ჩვენების დაფიქსირებიდან არანაკლებ 15 კალენდარულ დღეს. სხვადასხვა მომხმარებლისათვის ქვითრები მომზადდება თვის სხვადასხვა დღეს, მრიცხველის წაკითხის გრაფიკის შესაბამისად. ქვითარი მომხმარებელს მიეწოდება ყოველი თვის დაახლოებით ერთსა და იმავე დღეს. ,,ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის №20 დადგენილების მე-9 მუხლის შესაბამისად, მოხმარებული ელექტროენერგიის აღრიცხვა და საფასურის გადახდა უნდა განხორციელდეს ყოველთვიურად (საცალო მომხმარებლის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის შესაბამისად); საცალო მომხმარებელმა მოხმარებული ელქტროენერგიის საფასური უნდა გადაიხადოს ქვითარში მითითებულ ვადაში, რომელიც არ უნდა იყოს 15 კალენდარულ დღეზე ნაკლები. ქვითარი საცალო მომხმარებელს უნდა მიეწოდოს ყოველთვიურად, შეძლებისდაგვარად ერთსა და იმავე დროს.

სამოქალაქო კოდექსის 387-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, თუ მოვალეს ეკისრება კრედიტორისათვის სხვადასხვა ვალდებულებებიდან გამომდინარე ერთმანეთის მსგავსი რამდენიმე შესრულება და ის, რაც შესრულდა, არ არის საკმარისი ყველა ვალის დასაფარად, მაშინ დაიფარება ის ვალდებულება,რომელსაც მოვალე შესრულების დროს ამოირჩევს, ხოლო, თუ მოვალე არ ამოირჩევს, მაშინ დაიფარება ის ვალი, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დადგა. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა.

ხანდაზმულობის ვადაში მოიზრება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რელიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა იმაში მდგომარეობს, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია, ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. სამოქალაქო კოდექსის კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, სამი წელია.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ვალდებულება, რომლის შესრულება მოვალის მხრიდან გარკვეული პერიოდებით განისაზღვრა. პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებების დარღვევიდან გამომდინარე მოთხოვნის მიმართ ხანდაზმულობის ვადის ათვლის თავისებურება იმაში მდგომარეობს, რომ თანხის გადახდის თითოეული პერიოდისათვის ვალდებულების შეუსრულებლობა ცალ-ცალკე განიხილება, როგორც პირის უფლების დარღვევა და ხანდაზმულობის ვადის ათვლა თავიდან იწყება.

საქმეზე დადგინდა, რომ 2009 წლის 9 ივლისის შემდგომ განხორციელებული გადახდებიდან იფარებოდა მიმდინარე დავალიანება, ხოლო ზედმეტად გადახდილი თანხებით 2001 წლიდან არსებული დავალიანება. დადგინდა ისიც, რომ მოთხოვნილი თანხა, 33990.26 ლარი, წარმოადგენდა 2009 წლის 30 მაისამდე არსებულ დავალიანებას. სარჩელი აღიძრა 2012 წლის 7 ივნისს. ზემოაღნიშნული ნორმის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა სარჩელის აღძვრამდე ბოლო სამი წლის დავალიანება. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა 2009 წლის 30 მაისამდე არსებული დავალიანების ანაზღაურების შესახებ ხანდაზმული იყო. მოცემული დასკვნის გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „თ-მა“. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საკასაციო საჩივარი არგუმენტირებულია შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე, 137-ე მუხლები, რომლებიც ხანდაზმულობასთან დაკავშირებულ საკითხებს აწესრიგებენ. უდავოდ დადგენილად უნდა მიჩნეულიყო, რომ სს „ს-ის“ მიერ 2009 წლის 9 ივლისს, 14 აგვისტოს, 21 სექტემბერს, 21 და 28 ოქტომბერს, 30 ნოემბერს, 7 დეკემბერს და 2010 წლის დეკემბრის თვეში განხორციელებული გადახდებით აღიარებულ იქნა მისი მხრიდან ვალდებულების არსებობა. სამოქალაქო კოდექსის 387-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების თანახმად, თუ მოვალეს ეკისრება კრედიტორისათვის სხვადასხვა ვალდებულებებიდან გამომდინარე ერთმანეთის მსგავსი რამდენიმე შესრულება და ის, რაც შესრულდა, არ არის საკმარისი ყველა ვალის დასაფარად, მაშინ დაიფარება ის ვალდებულება, რომელსაც მოვალე შესრულების დროს ამოირჩევს, ხოლო თუ მოვალე არ ამოირჩევს, მაშინ დაიფარება ის ვალი, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დადგა. თუ მოთხოვნათა შესრულების ვადა ერთდროულად დადგა, მაშინ თავდაპირველად უნდა შესრულდეს ის მოთხოვნა, რომელიც მოვალისათვის შესასრულებლად ყველაზე მძიმეა. თუ მოთხოვნები თანაბრად მძიმეა, თავდაპირველად უნდა შესრულდეს ის, რომელიც ყველაზე ნაკლებად არის უზრუნველყოფილი. ამ მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, იმ პირობებში, როდესაც სს „ს-ს“ ზემოაღნიშნული გადახდების წარმოებისას არ მიუთითებია, თუ რომელი წლის დავალიანებას ფარავდა, დაიფარა ვალი, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დადგა. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის მიხედვით, ვალდებული პირის მიერ უფლებამოსილი პირის წინაშე ვალდებულების ნაწილობრივი შესრულება ხანდაზმულობის ვვადას წყვეტს და ეს დათქმა შეეხება, როგორც ზოგად, ისე პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებას;

ამდენად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი დავალიანების გადახდის ვალდებულებას პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებად მივიჩნევთ, 137-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად უნდა ჩაითვალოს ამ ქმედების განხორციელების მომენტიდან. კონკრეტულ შემთხვევაში, ხანდაზმულობის გამომრიცხავ გარემოებას და მოპასუხის მხრიდან აღიარებას წარმოადგენს სწორედ 2009-2010 წლებში განხორციელებული გადახდები. საქმეში მოიპოვება ბრუნვის ისტორია, რომელიც მითითებულ გარემოებას ადასტურებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „თ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „თ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1656.18 ლარი) 70% – 1159.326 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „თ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „თ-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1656.18 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 22 მაისი, საგადახდო დავალება № 14892) 70% – 1159.326 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე