საქმე №ას-627-590-2012 1 ნოემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ. ი-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ბ-ი, ბმა „ვ. 100“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება და 2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და საოქმო განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა, ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ი-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ბ-სა და ბმა „ვ. 100-ის“ მიმართ ბმა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის №7 კრების ოქმის ბათილად ცნობისა და ქ.თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტალში №3 კორპუსში მდებარე №1 ბინაზე წარმოებული მიშენების, ასევე მის ქვეშ მდებარე ავტოფარეხის დემონტაჟის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

1985 წლიდან მოსარჩელე ცხოვრობს ქ.თბილისში, ვ. გამზირის N100-ში მდებარე №8 ბინაში. 1992-93 წლებში მეზობლებმა გადაწყვიტეს (მაშინდელმა მესაკუთრე ნ. ე-ემ) კორპუსის უკანა მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთის რაიმე ფორმით გამოყენება. არანაირი ნებართვა ამ კუთხით არ გაცემულა, ამასთან ზოგიერთმა მესაკუთრემ უარი განაცხადა მშენებლობაზე. მოსარჩელის დედას მიწით სარგებლობაზე უარი არ უთქვამს. 2001-2002 წლებში დ.ი-ის მეზობლებმა ბ-მა, ყოველგვარი ნებართვის გარეშე, წამოიწყეს უკანონო მშენებლობა. მშენებლობის დაწყებისთანავე მოსარჩელის დედა ნ. ე-ემ მოითხოვა უკანონო მშენებლობის შეწყვეტა იმ მიწის ნაკვეთზე, რისი გამოყენების სურვილიც თავად ჰქონდა. დ. ი-მა მიმართა ვაკე-საბურთალოს რაიონის პოლიციის სამმართველოს და ქ.თბილისის პოლიციის მთავარ სამმართველოს. მათი რეაგირების შედეგად უკანონო მშენებლობის წარმოება შეჩერდა. 2007 წლის ივლისში ლ. და ი. ბ-მა განაახლეს უკანონო მშენებლობის წარმოება, დაიწყეს მესამე სართულის გადახურვა. 2008 წლის 3 ოქტომბერს ისე, რომ დ. ი-ის არ უცნობებიათ, მ. ბ-ის განცხადების საფუძველზე, შედგა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ საერთო კრება, რომელმაც მიიღო გადაწყვეტილება მესაკუთრეთა საერთო რიცხვიდან 2/3 (56 მესაკუთრე) მიწის ნაკვეთის, მასზე დაშენებული ავტოფარეხისა და ოთახის, საერთო ფართი 38,32 კვ. მეტრის მ. ბ-ის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე. მოსარჩელეს არ მიეცა საშუალება, დაეცვა საკუთარი უფლებები. გასაჩივრებულ ოქმში დაფიქსირებული მესაკუთრეთა ხელმოწერები გაზრდილია ბინის ოჯახის ყველა წევრის ხელმოწერების ხარჯზე. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მოსარჩელემ მოითხოვა ბმა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის №7 კრების ოქმის ბათილად ცნობა და უკანონო მშენებლობის დემონტაჟი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს, თუმცა ბმა „ვ. 100-ს“ წერილობითი შესაგებელი არ წარუდგენია, ხოლო მ.ბ-ის მიერ წარდგენილი შესაგებლის თანახმად, სარჩელის უსაფუძვლობას ადასტურებდა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს არ დაუდასტურებია, თუ რა ნაწილში ირღვეოდა მისი საკუთრების უფლება, ამასთანავე მშენებლობა არ არის უკანონო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დ. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის N7 კრების ოქმი, რომლის მიხედვით მ. ბ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ვ. მე-6 კვარტლის მე-3 კორპუსის პირველი სართულის მიმდებარედ არსებული 38,32მ² ფართი (პირველ სართულზე მიშენებული ფართი და მიშენების ქვეშ არსებული ავტოფარეხი), ამავე გადაწყვეტილებით დაევალა მოპასუხე მ. ბ-ს ქ.თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტალში N3 კორპუსის N1 ბინაზე წარმოებული მიშენების – 21მ²-სა და მის ქვეშ მდებარე ავტოფარეხის დემონტაჟი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დ. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის №7 კრების ოქმი. დ. ი-ის სარჩელი მიშენების დემონტაჟის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ ამხანაგობა „ვ. 100-ში“, რომელიც ჩამოყალიბებულია თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტლის №3 კორპუსში, ამხანაგობის წევრთა რაოდენობა შეადგენს 78-ს. სადავო ნაგებობის მშენებლობა მოპასუხის ოჯახის წევრებმა დაიწყეს 2001 წელს, რომლის აღკვეთის მოთხოვნითაც მოსარჩელე და მოსარჩელის დედა ნ. ე-ე ამავე წლიდან მიმართავდნენ შინაგან საქმეთა სამინისტროს შესაბამის ორგანოებს. ბმა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმით დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის მოთხოვნა და საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ვ. მე-6 კვარტლის მე-3 კორპუსის პირველი სართულის მიმდებარედ არსებული 38,32მ² უძრავი ქონება (პირველ სართულზე მიშენებული ფართი და მიშენების ქვეშ არსებული ავტოფარეხი) შპს „მ-ის“ მიერ შესრულებული აზომვითი ნახაზის შესაბამისად. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის №ლეგ-3385 ბრძანებით დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის განცხადება, ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ.თბილისში ვაკის რაიონში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტალში №3 კორპუსში მდებარე №1 ბინაზე და მის ქვეშ უნებართვოდ მიშენებული ფართი – მიშენების ფართი 21მ², ავტოფარეხის ფართი – 17,32მ². ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 11 აგვისტოს №1022 განკარგულებით დაკმაყოფილდა დ. ი-ის ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის №ლეგ-3385 ბრძანება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის სარჩელი თბილისის მერიის 2009 წლის 11 აგვისტოს №1022 განკარგულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე №8 ბინა 1997 წლის 18 ივლისის პრივატიზების ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა დ. ი-ის დედა ნ. ე-ეს, ხოლო 2003 წლიდან ამ ბინაზე ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრირებულია დ. ი-ის საკუთრების უფლება. 2008 წლის 26 ივნისის მდგომარეობით მ. ბ-ის საკუთრებაში იყო ვ. მე-6 კვარტლის №3მ კორპუსში მდებარე 15მ² №1 ბინა, 2008 წლის 20 ოქტომბერს მ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული, ბინის ფართი გაიზარდა 36.00მ²-მდე თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 15 ოქტომბრის №ლეგ-3385 ბრძანების საფუძველზე, ამავე ბრძანების საფუძველზე მ. ბ-ის საკუთრებაში დარეგისტრირდა იმავე მისამართზე მდებარე 17.32მ² ავტოფარეხი, რომელზეც 2010 წლის 20 იანვარს, მ. ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია გაუქმდა. 2008 წლის 3 ოქტომბერს გამართულ ამხანაგობის წევრთა კრებას არ ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის პოზიცია, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის N7 კრების ოქმზე ხელმომწერი ყველა პირი წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს და, რომ აღნიშნულ ოქმზე ხელმომწერი ამხანაგობის წევრთა რაოდენობა უფლებამოსილი იყო, განეკარგა ამხანაგობის საკუთრებაში არსებული ქონება. სასამართლოს შეფასებით, უდავო იყო ის გარემოება, რომ ამხანაგობა „ვ. 100-ში“ 78 წევრი იყო, რომლის 2/3 შეადგენს 52-ს. 2008 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმის დანართის მიხედვით ამხანაგობის კრებას ესწრებოდა 56 პირი, საიდანაც შ. ა-ი და ი. კ-ე 2008 წლის 3 ოქტომბრისათვის არ წარმოადგენდნენ ამხანაგობის წევრებს, ამასთან, კრების ოქმზე, როგორც №34 ბინის მესაკუთრე, ხელს აწერდა 3 პირი, როგორც №33 ბინის მესაკუთრე – 2 პირი, ხოლო №6 ბინის მესაკუთრე – 3 პირი, რაც გამორიცხავდა კრების გადაწყვეტილებაუნარიანად მიჩნევის შესაძლებლობას, თანახმად „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-2 და მე-4 პუნქტებისა. პალატამ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ ამხანაგობის წევრთა სიაზე, რაც მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ და დადგენილად ჩათვალა, რომ №6 ბინის მესაკუთრე იყო ც. ე-ა, №33 ბინის მესაკუთრე - დ. ტ-ა, ხოლო №34 ბინის მესაკუთრე - დ. ბ-ი. დანართზე ხელმომწერი 56 პირიდან 7 არ წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს. ის გარემოება, რომ კრების ოქმზე ხელის მომწერი პირები წარმოადგენდნენ №33, №34 და №6 ბინის თანამესაკუთრეებს საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, ამასთან, ამ პირების ბინების თანამესაკუთრეებად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი, ზემოაღნიშნული ნორმების მიხედვით, მათ, როგორც ერთი ბინის თანამესაკუთრეებს გააჩნიათ ერთი ხმის უფლება. მოპასუხის კუთვნილ ბინაზე არსებული მიშენება, ასევე ამ მიშენების ქვეშ მდებარე ავტოფარეხი განთავსებული იყო ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე. ამხანაგობების კრების სადავო გადაწყვეტილებით მოხდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელმაც მნიშვნელოვნად შეცვალა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება და გავლენა მოახდინა ბინის მესაკუთრეთა მიერ, მათ შორის მოსარჩელის მიერ ამხანაგობის საერთო ქონების - მიწის ნაკვეთის გამოყენებაზე. ასეთი მოქმედების განხორციელებისათვის კი, აუცილებლობას წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის უკლებლივ ყველა წევრის თანხმობა, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-3 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2008 წლის 3 ოქტომბრის №7 ოქმი, როგორც კანონის მოთხოვნათა დარღვევით მიღებული გარიგება, იყო ბათილი.

სააპელაციო პალატის დასკვნით, დ. ი-ის სასარჩელო მოთხოვნა მიშენების დემონტაჟის ნაწილში უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და განმარტა, რომ აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლა გულისხმობდა მესაკუთრისათვის ისეთი მდგომარეობის შექმნას, რომლის გათვალისწინებითაც მესაკუთრეს ეზღუდება თავისი უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელების შესაძლებლობა და, ამასთან, ამის რაიმე საფუძველი ხელშემშლელს არ გააჩნდა. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ფაქტის არსებობა კი, დადასტურებული უნდა ყოფილიყო სათანადო მტკიცებულებებით. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-4 მუხლზე და მიიჩნია, რომ, კონკრეტულ შემთხვევაში, ხელშეშლის არსებობის მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელმაც სათანადო მტკიცებულებით ვერ დაადასტურა, მისი საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტი. ამ კუთხით სასამართლომ მიუთითა მოსარჩელის განმარტებაზე, რომლის თანახმადაც ხელშეშლა გამოიხატებოდა მ. ბ-ის მიერ წარმოებული უკანონო მიშენებით მისი უფლების იმგვარად დარღვევაში, რომ მასაც ჰქონდა სურვილი, მიშენება განეხორციელებინა საკუთარ ფართზე, თუმცა აღნიშნულს ვერ ახორციელებდა იმის გამო, რომ სადავო შენობა-ნაგებობას არ გააჩნდა მყარი საძირკველი და მასზე დაშენების განხორციელება შეუძლებელი იყო. სააპელაციო პალატის დასკვნით, მოსარჩელეს რაიმე მტკიცებულება, რომ სადავო შენობა-ნაგებობაზე დაშენების განხორციელება შეუძლებელი იყო, სასამართლოსთვის არ წარუდგენია, რაც ხელშეშლის აღკვეთის ნაწილში მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს ქმნიდა.

სააპელაციო პალატის ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება და 2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინება მტკიცებულებათა მიღების თაობაზე საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. ი-მა, მოითხოვა მათ ნაწილობრივ (გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, ხოლო საოქმო განჩინების გაუქმება მტკიცებულების მიღების თაობაზე მ.ბ-ის შუამდგომლობის დაკმაყოფილების ნაწილში) გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი დასაბუთებით:

საქმეში არ არის წარმოდგენილი სასამართლოს მიერ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ თავმჯდომარე ნ. მ-ის კანონით დადგენილი წესით შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი საბუთი. ნაწილობრივ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინება, რომლითაც სასამართლომ ისე დააკმაყოფილა აპელანტ მ. ბ-ის წარმომადგენელ ვ. ს-ის მიერ 2012 წლის 7 მარტს წარდგენილი განცხადება-შუამდგომლობა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ წევრთა განცხადების საქმეზე დართვის შესახებ, რომ არ გაურკვევია განცხადების დაწერის თარიღი, მეტიც, აპელანტმა ვერ დაადასტურა, თუ რატომ ვერ წარადგინა აღნიშნული განცხადება პირველი ინსტანციის სასამართლოში. აღნიშნულით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 382-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები. აპელანტმა ვერ წარადგინა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ვ. 100-ის“ კრების ოქმი, სადაც ამხანაგობამ მიიღო ზემოაღნიშნული განცხადება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად. ამხანაგობის აღნიშნული კრება საერთოდ არ ჩატარებულა. საყურადღებოა, რომ განცხადებაზე მხოლოდ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარე ნ. მ-ას ხელმოწერაა, ხოლო ამხანაგობის წევრების ხელმოწერები ცალკე ფურცლებზეა დაფიქსირებული. სააპელაციო სასამართლომ ისე დააკმაყოფილა აპელანტის შუამდგომლობა საქმეზე ბმა „ვ. 100-ის“ განცხადებისა და ხელმოწერების დართვის თაობაზე, რომ არ გაურკვევია, თუ როდის იქნა მიღებული ზემოხსენებული განცხადება. სადავო არ არის, რომ ბ-ის ოჯახმა უკანონო მიშენება აწარმოა 2007 წლიდან, ეს ფაქტი დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი რაიონისა და თბილისის მთავარი სამმართველოს პოლიციის წერილებით, თბილისის მერის 2009 წლის 11 აგვისტოს კანონიერ ძალაში შესული №1022 განკარგულებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 29 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით (საქმე №3ბ/131-10), თავად მ. ბ-სა და მისი დედის - ი. კ-ის ახსნა-განმარტებით. არასწორია სააპელაციო პალატის მსჯელობა, რომ მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე მ. ბ-ის მიერ წარმოებული უკანონო მიშენებით მისი უფლება ირღვევა იმგვარად, რომ მასაც აქვს სურვილი მიშენება განახორციელოს თავის ფართზე, რასაც ვერ ახორციელებს მხოლოდ იმის გამო, რომ სადავო შენობა-ნაგებობას არ გააჩნია მყარი საძირკველი და მასზე დაშენების განხორციელება შეუძლებელია. მხოლოდ ამით არ ირღვევა და არ იზღუდება დ.ი-ის, როგორც მესაკუთრის კანონმდებლობით დაცული უფლებები. როგორც საქმეზე წარმოდგენილ განცხადებაშია დაფიქსირებული, კასატორი ასაჩივრებდა იმ ფაქტს, რომ ბ-მა დაიწყეს მესამე სართულის მიშენება-გადახურვა, რაც ხორციელდებოდა მის საკუთრებაზე, კერძოდ, მიშენება უშუალოდ ებჯინებოდა კასატორის საკუთრებას. სწორედ ამიტომ დ.ი-მა იშუამდგომლა ადგილზე დათვალიერების თაობაზე, რაც დაკმაყოფილდა (ადგილზე დათვალიერების ოქმი №12/85899-2). საქმეში წარმოდგენილი სადავო შენობა-ნაგებობის ფოტოებიდან ნათლად ჩანს, თუ როგორ ებჯინება მის ბინას (მიშენებას) შენობა-ნაგებობაზე მოწყობილი რკინის მილები. აღნიშნული მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი სხდომის ოქმის თანახმად, ი. კ-ემ განმარტება, რომ მხარეთა ბინები მომიჯნავეა და განლაგებულია მე-2 და მე-3 სართულებზე, რასაც ხელს აწერენ აპელანტი და მისი დედა ი. კ-ე. ვინაიდან მ.ბ-მა 2012 წლის 9 მარტის სასამართლო სხდომაზე ქ.თბილისის მერიაში ზეპირი მოსმენის დროს გაცხადებული განმარტება უარყო, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ქ.თბილისის მერის კანონიერ ძალაში შესული №1022 განკარგულება.

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, თითქოს მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება, რომ სადავო შენობა-ნაგებობაზე მიშენების განხორციელება შეუძლებელია. 2011 წლის 10 ნოემბრის სასამართლოს სხდომაზე ბმა „ვ. 100-ის“ თავმჯდომარე ნ. მ-ამ განაცხადა დაშენების შეუძლებლობის თაობაზე. ამასთან, სადავო შენობა-ნაგებობა არის უპროექტო, უნებართვო, მას ლეგალიზაციაზე ეთქვა უარი, ხოლო საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულების პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ობიექტის ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილებით ხდება ობიექტის ან მათი ნაწილების დაკანონება. ამავე ბრძანებულების მე-8 პუნქტით კი, შესაბამისი ორგანოს მიერ ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში, უნებართვოდ და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების მიმართ გატარდება კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიებები. დასახელებული ბრძანებულება შეეხება 2007 წლის 1 იანვრამდე განხორციელებულ უნებართვო, უპროექტო შენობა-ნაგებობებს. სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომ ბმა „ვ. 100-ის“ თავმჯდომარე ნ. მ-ა სასამართლო სხდომაზე არ მოუწვევია და არც პირველი ინსტანციის 2011 წლის 10 ნოემბრის ოქმს გასცნობია. ამასთან, სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი ფოტოსურათები, რითაც დასტურდება, რომ სადავო შენობა-ნაგებობა მიშენებულია კასატორის ბინაზე.

დ.ი-მა დამატებით წარმოადგინა მტკიცებულებები და იშუამდგომლა მათი საქმისათვის დართვის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 ივლისის განჩინებით დ. ი-ის საკასაციო საჩივარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და საქმის განხილვა დაინიშნა მხარეთა დაუსწრებლად, თანახმად ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, დ. ი-ის საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

პირველ ყოვლისა, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს კასატორის იმ პრეტენზიებზე, რომლებიც შეეხება, ერთი მხრივ, სააპელაციო პალატის 2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინებას მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვის თაობაზე და, მეორე მხრივ, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ბმა „ვ.100-ის“ სასამართლო სხდომაზე არასწორად არ მოწვევის ფაქტს.

2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინებით სააპელაციო პალატამ დააკმაყოფილა აპელანტ მ. ბ-ი შუამდგომლობა და საქმეს დაერთო ბმა „ვ. 100-ის“ წევრთა ნოტარიულად დამოწმებული განცხადება და ხელმოწერები.

კასატორი, მართალია, არ ეთანხმება საოქმო განჩინების სისწორეს და თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე და 382-ე მუხლები, თუმცა მას არ დაუზუსტებია, თუნდაც საპროცესო ნორმის დარღვევით ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების მიღებით მისი რომელი საპროცესო უფლება შეილახა, უფრო სწორად, ამ დარღვევამ საქმეზე რა არასწორი შედეგის დადგომა განაპირობა, აღნიშნული კი გამორიცხავს საკასაციო სასამართლოს მიერ მხარის ამ პრეტენზიის შემოწმების აუცილებლობას.

ასევე ვერ იქნება მიჩნეული დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიად დ.ი-ის მითითება, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას დარღვეულ იქნა ბმა „ვ.100-ის“, როგორც მხარის უფლებები, რაც მის სასამართლო სხდომაზე მოუწვევლობაში გამოიხატება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის დარღვევას საკასაციო სასამართლო შეამოწმებს მხოლოდ იმ მხარის მოთხოვნით, რომლიც პრეტენზიას აცხადებს დავის საგანზე და არ მიეცა შესაძლებლობა, მონაწილეობა მიეღო საქმის განხილვაში, მოცემულ შემთხვევაში კი, დ.ი-ი ამ შედავების წარმდგენ სუბიექტს არ წარმოადგენს, რაც ამ არგუმენტის მართლზომიერების შემოწმებაზე უარის თქმის საფუძველია.

რაც შეეხება კასატორის მსჯელობას, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებით მას არასწორად ეთქვა უარი ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მხარის მიერ ამ კუთხით წარმოდგენილი მსჯელობა დასაბუთებულია და იგი შეიძლება შეფასდეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის კონტექსტში შემდეგი გარემოებების გამო:

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ დ. ი-ის სარჩელი ბმა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის N7 კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში საფუძვლიანი იყო. ამ კუთხით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამხანაგობა „ვ. 100-ში“, რომელიც ჩამოყალიბებულია ქ.თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტლის №3 კორპუსში, ამხანაგობის წევრთა რაოდენობა შეადგენს 78-ს.

სადავო ნაგებობის მშენებლობა მოპასუხის ოჯახის წევრებმა დაიწყეს 2001 წელს, რომლის აღკვეთის მოთხოვნითაც მოსარჩელე და მოსარჩელის დედა ნ. ე. ამავე წლიდან მიმართავდნენ შინაგან საქმეთა სამინისტროს შესაბამის ორგანოებს.

ბმა „ვ. 100-ის“ 2008 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმით დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის მოთხოვნა და საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ვ. მე-6 კვარტლის მე-3 კორპუსის პირველი სართულის მიმდებარედ არსებული 38,32მ² უძრავი ქონება (პირველ სართულზე მიშენებული ფართი და მიშენების ქვეშ არსებული ავტოფარეხი) შპს „მ-ის“ მიერ შესრულებული აზომვითი ნახაზის შესაბამისად.

თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის №ლეგ-3385 ბრძანებით დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის განცხადება, ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ.თბილისში ვაკის რაიონში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტალში №3 კორპუსში მდებარე №1 ბინასა და მის ქვეშ უნებართვოდ მიშენებული ფართი – მიშენების ფართი 21მ², ავტოფარეხის ფართი – 17,32მ².

ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 11 აგვისტოს №1022 განკარგულებით დაკმაყოფილდა დ. ი-ის ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის №ლეგ-3385 ბრძანება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. ბ-ის სარჩელი თბილისის მერიის 2009 წლის 11 აგვისტოს №1022 განკარგულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე №8 ბინა 1997 წლის 18 ივლისის პრივატიზების ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა დ. ი-ის დედა ნ. ე-ეს, ხოლო 2003 წლიდან ამ ბინაზე ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრირებულია დ. ი-ის საკუთრების უფლება.

2008 წლის 26 ივნისის მდგომარეობით მ. ბ-ის საკუთრებაში იყო ვ. მე-6 კვარტლის №3 კორპუსში მდებარე 15მ² №1 ბინა. 2008 წლის 20 ოქტომბერს მ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული ბინის ფართი გაიზარდა 36.00მ²-მდე თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 15 ოქტომბრის №ლეგ-3385 ბრძანების საფუძველზე, ამავე ბრძანების საფუძველზე მ. ბ-ის საკუთრებაში დარეგისტრირდა იმავე მისამართზე მდებარე 17.32მ² ავტოფარეხი, რომელზეც 2010 წლის 20 იანვარს, მ. ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია გაუქმდა.

მოპასუხის კუთვნილ ბინაზე არსებული მიშენება, ასევე ამ მიშენების ქვეშ მდებარე ავტოფარეხი განთავსებული იყო ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე.

2008 წლის 3 ოქტომბერს გამართულ ამხანაგობის წევრთა კრებას არ ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3, ხოლო სადავო კრების ოქმით განხორციელდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელმაც მნიშვნელოვნად შეცვალა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება და გავლენა მოახდინა ბინის მესაკუთრეთა, მათ შორის მოსარჩელის მიერ ამხანაგობის საერთო ქონების - მიწის ნაკვეთის გამოყენებაზე.

ასეთი მოქმედების განხორციელებისათვის, აუცილებლობას წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის უკლებლივ ყველა წევრის თანხმობა, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-3 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად.

სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული გარემოებები საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალის მატარებელია, რადგანაც მათ თაობაზე კასატორს შედავება არ წარმოუდგენია (სსსკ 407.2 მუხლი), ამასთანავე, საყურადღებოა, რომ კრების ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით არ გასაჩივრებულა.

ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რომელიც, მოსარჩელის მტკიცებით, უკანონო ნაგებობის დემონტაჟის გზით უნდა განხორციელდეს, სააპელაციო სასამართლომ დაამყარა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელემ ვერ წარადგინა მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა დ.ი-ისათვის საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლა.

კასატორი არ ეთანხმება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ამ დასკვნას და მიიჩნევს, რომ მას არასწორად ეთქვა უარი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებაზე, რასაც იზიარებს საკასაციო პალატა.

როგორც აღინიშნა, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ დ.ი-ი ქ.თბილისში, ვ. მე-6 კვარტალში მდებარე N3 კორპუსის ერთ-ერთი ბინის მესაკუთრეა, რაც, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, მას მიწის სადავო ფართზე თანასაკუთრების უფლებას წარმოუშობს.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მიწის სადავო ფართზე განხორციელებული მშენებლობა უკანონო ნაგებობას წარმოადგენს, ამასთანავე, ამ მიშენების ქვეშ მდებარე ავტოსადგომი ინდივიდუალური საკუთრების უფლების ობიექტი არ არის.

„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია ისარგებლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. დასახელებული ნორმით რეგლამენტირებულია მესაკუთრის (თანამესაკუთრის) უფლებები საკუთარი შეხედულებისამებრ კანონით აუკრძალავი ნებისმიერი ფორმით ისარგებლოს (მათ შორის არ ისარგებლოს) საკუთრების ობიექტით და ნორმით გაუთვალისწინებელი ნებისმიერი ჩარევა განხილულ უნდა იქნას საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლად.

საყურადღებოა, რომ უფლების ბოროტად გამოყენების კუთხით გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს რაიმე მსჯელობას, უფრო მეტიც, საქმეში მრავლადაა მოსარჩელის განმარტებები, სადაც გადმოცემულია ნივთით სარგებლობის იურიდიული ინტერესი და არა სხვა პირისათვის (მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე) ზიანის მიყენების ინტერესი.

იმ ფაქტობრივი ვითარების გათვალისწინებით, როდესაც დადგენილია, რომ მ.ბ-ს ინდივიდუალური საკუთრება არ გააჩნია სადავო ქონებაზე, ამასთანავე, ნაგებობა წარმოადგენს უკანონო მშენებლობას, ხოლო მიწის სადავო ფართზე კანონის ძალითაა დადგენილი მხარეთა თანასაკუთრების უფლება, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ხელშეშლის აღკვეთის ფაქტობრივი ვითარება დასაბუთებულია და რაიმე განსაკუთრებულ, საქმის მასალებში არსებული ვითარებისაგან განსხვავებულ მტკიცებას არ საჭიროებს.

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილების მიღებისას მართებულად იხელმძღვანელა მატერიალური სამართლის ნორმით და სწორადვე გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, თუმცა კანონის არასწორი განმარტების შედეგად მცდარად ეთქვა უარი დ.ი-ს ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე რაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია (სსსკ 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი), ამასთანავე, ვინაიდან სასამართლომ სწორად და სრულყოფილად დაადგინა საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად, უფლებამოსილია, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება წინამდებარე დავაზე:

როგორც უკვე აღინიშნა, დადგენილია, რომ ა) ქ,თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტლის N3 კორპუსის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობას (ამხანაგობის წევრებს) თანასაკუთრების უფლება გააჩნია მიწის სადავო ფართზე; ბ) დ. ი-ი ამავე ამხანაგობის წევრია; გ) მ.ბ-ს სადავო ნივთით ინდივიდუალურად სარგებლობის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია; დ) ნაგებობა, რომლის დემონტაჟსაც მოსარჩელე მოითხოვს, არ არის ლეგალიზებული და ადმინისტრაციული წარმოების მასალებით, ასევე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით უკანონოდაა მიჩნეული. დადგენილად მიჩნეული ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, არსებობს ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე დ.ი-ის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სასამართლო ხარჯებთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს შემდეგზე:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებით დადგენილია, რომ აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან საკასაციო პალატის წინამდებარე გადაწყვეტილებით სრულად დაკმაყოფილდა დ. ი-ის სარჩელი უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე, მ. ბ-ს კასატორის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს ამ უკანასკნელი მიერ ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის გამო სარჩელსა და საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 400 (100+300) ლარი.

რაც შეეხება კასატორის შუამდგომლობას მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვის თაობაზე, პალატა თვლის, რომ ის უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 19 (ცხრამეტი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ.103-121).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. დ. ი-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და მხარეთა შორის სასამართლო ხარჯების განაწილების ნაწილში (სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 და მე-6 პუნქტები) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.

2.1. დაევალოს მოპასუხე მ. ბ-ს ქ.თბილისში, ვ. გამზირის მე-6 კვარტლის №3 კორპუსში მდებარე №1 ბინაზე წარმოებული მიშენების – ფართობით 21 კვ.მ და მის ქვეშ მდებარე ავტოფარეხის დემონტაჟი.

3 დ. ი-ს უარი ეთქვას თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 მარტის საოქმო განჩინების ნაწილობრივ გაუქმებაზე.

4. კასატორის შუამდგომლობა ახალი მტკიცებულებების საქმისათვის დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო.

5. დ.ი-ს დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები 19 (ცხრამეტი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ.103-121).

6. მ. ბ-ს (პ/N…) დ. ი-ის (პ/N…) სასარგებლოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის გამო სარჩელსა და საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 400 ლარის ანაზღაურება.

7. საკასაციო პალატის გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე