№ას-699-662-2013 7 ნოემბერი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ჯ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 მაისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება, ნივთის ნაკლის გამოსწორებისათვის საჭირო ხარჯების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ბ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. ჯ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასაუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 39 712 ლარისა და 60000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით: მხარეებს შორის 2011 წლის 7 ივნისს დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, 200000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, მოსარჩელემ შეიძინა საკუთრების უფლება მოპასუხის კუთვნილ ნივთზე. ამასთან, მოპასუხემ მოსარჩელეს გადასცა ნივთობრივად ნაკლის მქონე ნივთი, რომლის გამოსწორების ხარჯი შეადგენს 39 712 ლარს. მხარეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მიერ ვალდებულების შესრულების მიუხედავად, მოპასუხემ არ გადასცა ნივთი მოსარჩელეს, რის გამო მას მიადგა ზიანი მიუღებელი შემოსავლის სახით 60000 აშშ დოლარის ოდენობით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 მაისის განჩინებით თ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ აღნიშნა, რომ თ. ბ-ის სარჩელო მოთხოვნას მოპასუხე თ. ჯ-ის მიმართ წარმოადგენდა: ა) ნივთის ნაკლის გამოსწორებისათვის საჭირო ხარჯების დაკისრება და ბ) მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურება.

პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია თ. ბ-ის მოთხოვნა მოპასუხე თ. ჯ-ის ნივთის ნაკლის გამოსწორებისათვის საჭირო ხარჯების დაკისრების შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო: საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2011 წლის 7 ივნისს თ. ბ-სა და თ. ჯ-ეს შორის დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიზანს წარმოადგენდა მოსარჩელის მიერ მოპასუხის სასარგებლოდ 200000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, საკუთრების უფლების შეძენა უძრავ ნივთზე მდებარე თბილისში, დიღმის სასწავლო-საცდელი მეურნეობა (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი №...). ხელშეკრულების თანახმად, ირკვევა, რომ ნასყიდობის საგნის ხარისხი შეთანხმებული იყო მხარეთა შორის, იგი იყო ნივთობრივად უნაკლო და მყიდველმა მოიწონა მისი მდგომარეობა და ხარისხი. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი აღმოჩნდებოდა უფლებრივად ან ნივთობრივად სხვა ნაკლის მქონე, დადგებოდა გამყიდვლის ვალდებულება თავისი ხარჯებით გამოესწორებინა ეს ნაკლი. ამასთან, მყიდველს არ წარმოეშობოდა უფლებები ამ ნაკლის გამო, თუ ხელშეკრულების დადების მომენტში მან იცოდა ამ ნაკლის გამო. (ტომი 1; ს.ფ. 30-31 - 2011 წლის 7 ივლისს მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულება).

2011 წლის 18 ნოემბერს მომზადებული საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, უძრავ ნივთზე მდებარე თბილისში, დიღმის სასწავლო-საცდელი მეურნეობა (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი №...) რეგისტრირებულია თ. ბ-ის საკუთრების უფლება.

ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია 07.06.2011 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება, ხოლო, უფლების რეგისტრაციის თარიღად - 07.06.2011 წელი (ტომი 1; ს.ფ. 36-37 - ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან); ამდენად, პალატმა დადგენილად მიიჩნია, რომ მოდავე მხარეთა შორის ხელშეკრულების გაფორმების დღესვე - 07.06.2011 წელს მოხდა ნასყიდობის საგნის თ. ბ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვა.

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს პოლიციის მე-4 განყოფილებაში თ. ბ-სა და ვ. ბ-ის მიერ 2011 წლის 3 დეკემბერსა და 2012 წლის 20 იანვარს შეტანილი განცხადებების შინაარსიდან, ასევე, თავად მოპასუხის ახსნა-განმარტებიდან გამომდინარე, დგინდება გარემოება იმის შესახებ, რომ თ. ჯ-ემ უძრავი ნივთის, მდებარე თბილისში, დიღმის სასწავლო-საცდელი მეურნეობა (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი №...) მფლობელობა შეწყვიტა 2011 წლის დეკემბერის ბოლოს 2012 წლის იანვარის თვის დასაწყისში.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე, 488.1-ე, 490-ე მუხლებით და განმარტა, რომ აღნიშნული მუხლებიდან გამომდინარე, იმისათვის, რომ დადგეს ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გამყიდველისათვის ნივთის ნაკლის გამოსწორებისათვის აუცილებელი ხარჯების ანაზღაურების მავალდებულებელი (თანხის დაკისრების) გარემოება, აუცილებელია სახეზე იყოს ნივთობრივად ნაკლის მქონე ნივთი. თ. ბ-ი ნივთის ნაკლის გამოსწორებისათვის საჭირო ხარჯების დაკისრების შესახებ მოთხოვნაში მოიაზრებს ნივთის ნაკლის - საცხოვრებელ სახლზე და გალავანზე არსებული დაზიანებების, აღმოსაფხვრელად გასაწევი ხარჯების მოპასუხისათვის დაკისრებას. პირველ რიგში პალატამ მიუთითა, რომ 2011 წლის 7 ივნისს თ. ბ-სა და თ. ჯ-ეს შორის გაფორმებულ უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულებით დასტურდება ის გარემოება, რომ ნივთის გადაცემის მომენტისათვის ნასყიდობის საგნის ხარისხი მხარეთა შორის იყო შეთანხმებული, იგი იყო ნივთობრივად უნაკლო და მყიდველმა მოიწონა მისი მდგომარეობა და ხარისხი. ამდენად, ხელშეკრულების დადების მომენტში, ხელშეკრულების საგანი წარმოადგენდა ნივთობრივად უნაკლო ნივთს. ამასთან, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ გალავანზე ზიანი გამოწვეული იყო ნივთის ფარული ნაკლისაგან და, შესაბამისად, ხელშეკრულების დადების მომენტში მისთვის ვერ იქნებოდა ცნობილი ნივთის ნაკლის შესახებ. პალატამ მიუთითა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2012 წლის 13 აგვისტოს გაცემულ ექსპერტიზის დასკვნაზე მოცემულ N2 სურათზე (ტომი 1; ს.ფ. 49-57), სადაც გამოსახულია გალავნის გარე მხარე, რომელიც არ არის გალესილი მსგავსად გალავნის შიდა მხარისა (სურათი 3). პალატის აზრით, აღნიშნული სურათიდან შეიმჩნევა ის გარემოება, რომ გალავანი აშენებულია წვრილი საკედლე ბლოკებით, ღობის კედელში ამავე ბლოკებისაგან ჩაშენებულია სვეტები, სვეტებს შორის არ არსებობს ლენტური კავშირი. ამდენად, აპელანტისათვის ნასყიდობის ხელშეკურლების დადების მომენტისთვის გალავნის ვიზუალური დათვალიერების შედეგად (გალავანი გარე ფასადიდან იყო გაულესავი) შესამჩნევი იყო (უნდა ყოფილიყო) ის ხარვეზები, რასაც იგი სააპელაციო საჩივრით გალავნის ფარულ ნაკლად მიიჩნევს, ხოლო რისკი იმისა, რომ აღნიშნული კონსტრუქციით აგებულ გალავანს შესაძლოა გამოეწვია ზიანი, აკისრია მთლიანად მყიდველ მხარეს. აღნიშნულთან მიმართებით, პალატის აზრით, ასევე გასათვალისწინებელია სასამართლო სხდომაზე ექსპერტების: ჯ. ე-სა და ა. გ-ას მიერ მათი დასკვნის (ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2012 წლის 13 აგვისტოს დასკვნა) შესახებ მიცემული ზეპირი განმარტებები, სადაც აღნიშნავენ, რომ გალავანზე არსებული ბზარები შესაძლოა გამოწვეული ყოფილიყო ბუნებრივი მოვლენების ზეგავლენის შედეგად. ბუნებრივი მოვლენები კი თავის მხრივ გამორიცხავს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 402-ე მუხლით ვადის გადაცილების გამო მოვალის პასუხისმგებლობას.

რაც შეეხება, აპელანტის მითითებას საცხოვრებელ სახლზე არსებული დაზიანებების შესახებ, აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ მიუთითა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2012 წლის 13 აგვისტოს გაცემულ დასკვნაზე, რომლის თანახმად დგინდება, რომ ფანჯრის ქვედა კედლების დასველების მიზეზი არის ატმოსფერული ნალექების შეღწევა, ვინაიდან, რაფის გარე ნაწილის დახრა ოთახისკენაა. შენობის შიგა კედელზე რაიმე სახის ბზარები არ შეინიშნება, გარე მხრიდან ყრუ კედლებზე შეიმჩნევა მცირე გახსნილობის ვერტიკალური და დახრილი ბზარები, რომლებიც შენობის ამ ნაწილის ჯდენაზე მიგვითითებს. ამდენად, პალატის შეხედულებით, ის გარემოება, რომ რაფის გარე ნაწილი დახრილი იყო ოთახისკენ, რამაც გამოიწვია ფანჯრის ქვედა კედლების დასველება, აღნიშნულის შესახებ ცნობილი იყო (უნდა ყოფილიყო) მყიდველისათვის უძრავი ქონების შეძენის მომენტისათვის. ამასთან, სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ შენობის გარეთა და შიდა მხრიდან არსებულ დაზიანებებთან მიმართებაში ადგილი ჰქონდა უმნიშვნელო ნაკლს, რის საფუძველზეც, შეუძლებელი იყო შემცირებულიყო ნივთის ღირებულება. გასათვალისწინებელია ასევე ის გარემოება, რომ თბილისის მერიის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ,,თბილისის არქიტექტურის სამსახურის” მიერ 2010 წლის 11 მარტს გამოცემული №01/472 ბრძანების თანახმად, შეთანხმებული იქნა თბილისი, დიღმის სასწავლო-საცდელი მეურნეობის ტერიტორიაზე თ. ჯ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურის პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა, რაც გულისხმობს, რომ პროექტი შეესაბამებოდა შესაბამის სამშენებლო ნორმებს.

პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია თ. ბ-ის მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურების შესახებ და აღნიშნულთან დაკავშირებით იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 394.1-ე და 411-ე მუხლებით და მიუთითა, რომ მოსარჩელე მიუღებელი შემოსავლის სახით მოპასუხისათვის ზიანის დაკისრების საფუძვლად უთითებს მესამე პირთან დადებული 2011 წლის 21 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულებაზე, რომლის მიხედვით, სარჩელში მითითებული ნივთის 2011 წლის 4 სექტემბრიდან 2 წლით დროებით სარგებლობაში გადაცემის სანაცვლოდ, ქირის სახით მას უნდა მიეღო ყოველთვიური შემოსავალი 2500 აშშ დოლარის ოდენობით.

პალატამ აღნიშნა, რომ მართალია, დადგენილია ის გარემოება, რომ მითითებულ პერიოდში ნივთი მოსარჩელეს მოპასუხისათვის არ ჰქონდა გადაცემული, მაგრამ ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ აპელანტს (მოპასუხეს) უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტიდან - 2011 წლის 07 ივნისიდან წარმოეშვა ნასყიდობის საგანზე საკუთრების უფლება, საკუთრების უფლება კი მესაკუთრეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უფლებას ანიჭებდა გამოეყენებინა აღნიშნული მუხლით მესაკუთრისათვის მინიჭებული უფლება და ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან მოსარჩელის გამოსახლების მოთხოვნით მიემართა სამართალდამცავი ორგანოსათვის, რითაც თავიდან აიცილებდა მოსალოდნელ ზიანს. მოსარჩელის მიერ აღნიშნული ქმედების განუხორციელებლობამ კი თავად შეუწყო ხელი მას შემოსავლის მიუღებლობაში. ყოველივე აღნიშნული კი წარმოადგენს მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება და თ. ბ-ის მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯების ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, მიუღებელი შემოსავლის საკითხთან დაკავშირებით, როგორც პირველი, ისე მეორე ინსტანციის სასამართლო დადგენილად აცხადებს იმ ფაქტს, რომ თ. ჯ-ეს დროულად არ გადაუცია სახლი თ. ბ-ის. ასევე სადავოდ არ ხდის იმ ფაქტს, რომ არსებობდა 2011 წლის 21 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულება, რომელიც ვერ ამოქმედდა და თ. ბ-მა ვერ მიიღო შემოსავალი თ. ჯ-ის მიერ სახლის გადმოუცემლობის გამო. მეტიც, თ. ჯ-ეს როგორც პირველ ინსტანციაში წარდგენილ შესაგებელში, ასევე სასამართლო სხდომებზეც აქვს დადასტურებული, რომ მან იცოდა იმის თაობაზე, რომ თ.ბ-ი აპირებდა სახლის გაქირავებას. ყოველივე ზემოაღნიშნულის შემდეგ, სასამართლო აკეთებს არამართებულ სამართლებრივ დასკვნას იმასთან დაკაშვირებით, რომ თურმე მიუღებელი შემოსავლის სახით მიყენებული ზიანი არ უნდა ანაზღაურდეს, ვინაიდან მოსარჩელემ დროულად არ მიმართა სამართალდამცავ ორგანოებს თ.ჯ-ის გამოსახლების მოთხოვნით. ანუ, ორივე ინსტანციის სასამართლო სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლზე დაყრდნობით, მიიჩნევს, რომ ზიანი, რაც მიადგა თ.ბ-ს, გამოწვეულია დაზარალებულის (ანუ ბ-ის) ბრალით, სააპელაციო პალატა პირდაპირ უთითებს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლის პირველი ნაწილი არის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის სამართლებრივი საფუძველი, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი.

კასატორის აზრით, ზემოაღნიშნულ შემთხვევას უფრო მარტივად შერეული ბრალი ეწოდება და თუ, სასამართლოები მიიჩნევდნენ, რომ ადგილი ჰქონდა ე.წ. შერეულ ბრალს, მათ, როგორც მინიმუმ, ნაწილობრივ მაინც უნდა დაეკმაყოფილებინათ სარჩელი. აღნიშნული გარემოება ერთმნიშვნელოვნად ადასტურებს, რომ პირველმა და მეორე ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად განმარტეს კანონი, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

კასატორის განმარტებით, ალოგიკურია სააპელაციო პალატის მოსაზრება მასზე, რომ მარწმუნებლისთვის შესამჩნევი უნდა ყოფილიყო ის ხარვეზები, რაც ჰქონდა გალავანს, რაც შეეხება უშუალოდ სახლს, განჩინების 4.2 პუნქტში პალატა წერს, რომ სახლის დაზიანებები უმნიშვნელოა. გაუგებარია, თუ რის საფუძველზე მივიდა სააპელაციო პალატა ასეთ დასკვნამდე. თ. ბ-ი ენდო მოსარჩელეს და მის მიერ წარმოდგენილ აუდიტის დასკვნას, სადაც ნივთის მდგომარეობა შეფასებული იყო როგორც „კარგი“, ხოლო ღირებულებად მითითებული იყო 200 000 აშშ დოლარი. თუ ასეთი თვალსაჩინო იყო დარღვევები, მაშინ მას ხომ თ.ჯ-ის აუდიტიც შენიშნავდა და სახლის მდგომარეობას სხვანაირად შეაფასებდა. გარდა ამისა, თ.ბ-ი არ არის მეწარმე და სამოქალაქო კოდექსის 494-ე მუხლის მიხედვით არ იყო ვალდებული პირადი ან დაუყოვნებლივი ექსპერტიზით შეემოწმებინა ნივთის მდგომარეობა. თუ თ. ჯ-ეს თ.ბ-ი განზრახ არ შეუყვანია შეცდომაში ან, თუ ნივთის დაფარული ნაკლის არსებობას არ ჰქონდა ადგილი, მაშ რამ შეამცირა სახლის ღირებულება 40 000 აშშ დოლარით ისეთ პირობებში, როცა უძრავ ქონებაზე ფასები მატულობს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის აზრით, პალატამ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რაც საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარის) 70% – 3920 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ თ. ბ-ს დაუბრუნდეს გ. კ-ის მიერ 2013 წლის 28 ივნისსა და 31 ივლისს №1 საგადახდო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300+5700 ლარის) , სულ 6000 ლარის 70% – 3920 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე