საქმე №ას-806-759-2012 14 ნოემბერი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ვ. ი-ი, შპს „გ-ი“ (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „თ. ს-ი“, ნ. თ-ე, ლ. ს-ა, ს. ც-ე, ბათუმის მერია (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 03 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობა, ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, მიღება-ჩაბარების აქტების ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებად აღრიცხვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ი-მა და შპს „გ-მა“ სარჩელი აღძრეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „თ. ს-ის“, ნ. თ-ის, ლ. ს-ას, ს. ც-სა და ბათუმის მერიის მიმართ, რომლითაც მოითხოვეს:

1) ამხანაგობა „თ. ს-ის“ წევრთა 2008 წლის 29 იანვრის საერთო კრების გადაწყვეტილების (კრების ოქმი N5) ბათილად ცნობა, რომლითაც ნ. თ-ეს საკუთრებაში გადაეცა ბათუმში, გ-ის ქუჩა N32-ში მდებარე ბინა 24-ის თავზე განთავსებული 69,7 კვ.მ სხვენი,

2) 2010 წლის 14 მაისის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომლითაც ნ. თ-ემ ლ. ს-ას აჩუქა ბათუმში, გ-ის ქუჩა N32-ში მდებარე 69,7 კვ.მ სხვენი (სარეგისტრაციო კოდი ...),

3) ბათუმში, გ-ის ქუჩა N32-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელი ს-ის სხვენზე 29,5 კვ.მ მანსარდული სართულისა და 14,46 კვ.მ აივნის დაშენების შესახებ თვითმმართველი ქალაქი ბათუმის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების ლ. ს-ას მიერ მიღების შესახებ 2011 წლის 10 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტის ბათილად ცნობა,

4) ამხანაგობა „თ. ს-ის“ წევრთა 2008 წლის 1 თებერვლის საერთო კრების გადაწყვეტილების (კრების ოქმი N8) ბათილად ცნობა, რომლითაც ს. ც-ეს საკუთრებაში გადაეცა ბათუმში, გ-ის ქუჩა N32-ში მდებარე ბინა 17-ის თავზე განთავსებული 80.00 კვ.მ სხვენი,

5) ბათუმში, გ-ის ქუჩა N32-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელი ს-ის სხვენზე 47,7 კვ.მ მანსარდული სართულისა და 24.99 კვ.მ აივნის დაშენების შესახებ თვითმმართველი ქალაქი ბათუმის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების ს. ც-ის მიერ მიღების შესახებ 2011 წლის 19 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტის ბათილად ცნობა.

სარჩელის მიხედვით, ამხანაგობა „თ. ს-ის“ თავმჯდომარე ნ. თ-ემ გააყალბა 2008 წლის 29 იანვრისა და 1 თებერვლის ოქმები. რეალურად, დასახელებული კრებები არ ჩატარებულა, მათზე მიწვეულნი არ ყოფილან მოსარჩელეები. სხვენის გადაცემა ნ. თ-სა და ს. ც-ის განხორციელდა უსაფუძვლოდ. სხვენის მოვლა-პატრონობას ახორციელებდა ვ. ი-ი. მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული ფაქტების შესახებ მოსარჩელეებმა აცნობეს ბათუმის მერიას და მოითხოვეს სადავო სხვენზე დაშენებული ფართების ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში გადაცემა, სხვენზე დაშბევული ფართები მაინც მოპასუხეებს გადაეცა გასაჩივრებული აქტებით.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

მოპასუხე ნ. თ-ის შესაგებლის მიხედვით, 2008 წლის 29 იანვრისა და 1 თებერვლის კრებების ჩატარებას წინ უძღოდა მასზე ამხანაგობის წევრთა მოწვევა, რაც დასტურდება ამხანაგობის წევრთა ხელმოწერებით, ასევე საცხოვრებელი ს-ის სადარბაზოებში კრების თაობაზე განცხადების განთავსებით. ვ. ი-ი და შპს „გ-ი“ თავიდანვე არ იყვნენ დაინტერესებული ამხანაგობის საერთო საქმეებით და ისინი უარს აცხადებდნენ კრებებში მონაწილეობაზე. დასახელებული გარემოება დაფიქსირებულია ასევე სადავო კრების მოწვევის შესახებ მიმართვაზე.

ნ. თ-ის შესაგებლის მიხედვით, დაუსაბუთებელია პრეტენზია მასსა და ლ. ს-ას შორის გაფორმებულ ჩუქების ხელშეკრულებაზე და არ არსებობს აღნიშნული ხელშეკრულების თავლთმაქცურად მიჩნების საფუძველი.

ლ. ს-ას შესაგებლის მიხედვით, მან დედისგან - ნ. თ-ან სადავო ჩუქების ხელშკრულებით საჩუქრად მიიღო 69,70 კვ.მ ფართის სხვენი მადლიერების ნიშნად წლების განმავლობაში ავადმყოფობის პერიოდში გაწეული დახმარებისათვის. ამასთან, ლ. ს-ა არის მარტოხელა დედა, უმუშევარი და დედისგან საჩუქრის მიღება მოტივირებული იყო მატერიალური დახმარების მიზნებით.

ბათუმის მერიის შესაგებლის მიხედვით, უსაფუძვლოა მოსარჩელეთა მითითება იმაზე, რომ მერიის მიერ წარმოებულ სამუშაოთა შემდეგ სადავო მანსარდების რეგისტრაცია უნდა განხორციელებულიყო ამხანაგობის სახელზე. ხელშეკრულებები სხვენზე დაშენების თაობაზე მერიამ გააფორმა სხვენის მესაკუთრეებთან, რომლებიც ასეთად იყვნენ რეგისტრირებულნი საჯარო რეესტრში. მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფცია კი ეფუძნება საჯარო რეესტრის ჩანაწერებს.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 აპრილის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ სააპელაციო საჩივარი და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივი საფუძვლები და შესაბამისად, დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

1. 2007 წლის 24 დეკემბერს ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი ს-ში, რომელშიც ირიცხება 42 ბინა, დაფუძნდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,თ. ს-ი”. დამფუძნებელმა კრებამ დაამტკიცა ამხანაგობის წესდება და ამხანაგობის თავმჯდომარედ აირჩია ნ. თ-ე;

2. ბმა ,,თ. ს-ის” 2008 წლის 29 იანვრის საერთო კრების №5 საოქმო დადგენილების თანახმად, კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ბათუმში, გ-ის ქ. №32, ბინა №24-ში მცხოვრები ნ. თ-ის მისი საცხოვრებელი ბინის თავზე განთავსებული 69.7 კვ.მ ფართის მქონე სხვენის საკუთრებაში გადაცემისა და საჯარო რეესტრში დარეგისტრირების შესახებ. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე საჯარო რეესტრში ნ. თ-ის საკუთრებად დარეგისტრირდა ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი ს-ის 69.7 კვ.მ სხვენი;

3. ბმა ,,თ. ს-ის” 2008 წლის 1 თებერვლის საერთო კრების №8 საოქმო დადგენილების თანახმად, კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ბათუმში, გ-ის ქ. №32, ბინა №17-ში მცხოვრები ს. ც-ის მისი საცხოვრებელი ბინის თავზე განთავსებული 80.0 კვ.მ ფართის მქონე სხვენის საკუთრებაში გადაცემისა და საჯარო რეესტრში დარეგისტრირების შესახებ. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე საჯარო რეესტრში ს. ც-ის საკუთრებად დარეგისტრირდა ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი ს-ის 80.0 კვ.მ სხვენი;

4. 2010 წლის 10 მაისის ხელშეკრულებით ს. ც-ემ რ. უ-ე გაასხვისა კუთვნილი 80.00 კვ.მ ფართი (სხვენი) მდებარე ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში, ხოლო 2011 წლის 17 მარტის ხელშკრულებით აღნიშნული ფართი კვლავ ს. ც-ეს დაუბრუნდა საკუთრებაში;

5. ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ ს-ს 2008 წლის 29 იანვრისა და 1 თებერვლის მდგომარეობით ჰყავდა 42 მესაკუთრე;

6. 2010 წლის 14 მაისს ნ. თ-სა და მის შვილს - ლ. ს-ას შორის გაფორმდა ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ნ. თ-ემ ლ. ს-ას აჩუქა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება - 69.7 კვ.მ სხვენი მდებარე ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში;

7. ბათუმის მერიამ 2010 წლის 1 დეკემბერს თვითმმართველი ქ. ბათუმის საკრებულოს 2009 წლის 30 დეკემბრის №110 განკარგულებით დამტკიცებული ისტორიული უბნებისა და ტურისტული ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაციის პროგრამის საფუძველზე მოპასუხეებთან დადო მათ საკუთრებაში არსებული მანსარდების სარეაბილიტაციო სამუშაოთა განხორციელების ხელშეკრულებები. ბათუმის მერიასა და ნ. თ-ეს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მერიამ აიღო ვალდებულება, საკუთარი ძალებითა და ხარჯებით განეხორციელებინა სხვენის სარეკონსტრუქციო სამუშაოების წარმოება იმგვარად, რომ სხვენის ნაწილში შექმნილიყო მანსარდული სართული ფართით 29.5 კვ.მ და აივანი ფართით 15.46 კვ.მ, ხოლო მესაკუთრემ აიღო ვალდებულება, განხორციელებული სამუშაოსათვის მერიისათვის გადაეხადა 8992 ლარი. ქ. ბათუმის მერიასა და როზიტა უნანოვას შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მერიამ აიღო ვალდებულება, საკუთარი ძალებითა და ხარჯებით განეხორციელებინა სხვენის სარეკონსტრუქციო სამუშაოების წარმოება იმგვარად, რომ სხვენის ნაწილში შექმნილიყო მანსარდული სართული ფართით 47.7 კვ.მ და აივანი ფართით 24.99 კვ.მ, ხოლო მესაკუთრემ აიღო ვალდებულება, განხორციელებული სამუშაოსათვის მერიისათვის გადაეხადა 14538 ლარი;

8. თვითმმართველი ქალაქ ბათუმის საკრებულომ შეასრულა რა ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებები და განახორციელა სარეაბილიტაციო სამუშაოები, 2011 წლის 19 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტით ს. ც-ეს გადასცა ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ ს-ზე თვითმმართველი ქალაქ ბათუმის მიერ დაშენებული 47.7 კვ.მ. ფართის მანსარდული სართული და 24.99 კვ.მ ფართის აივანი, ხოლო 2011 წლის 10 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტით - ლ. ს-ას გადასცა ქ. ბათუმში, გ-ის ქ. №32-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ ს-ზე თვითმმართველი ქალაქ ბათუმის მიერ დაშენებული 29.5 კვ.მ. ფართის მანსარდული სართული და 15.46 კვ.მ ფართის აივანი;

9. ბმა „თ. ს-ის“ 2008 წლის 29 იანვრის საერთო კრებას ესწრებოდა 25 მესაკუთრე ამხანაგობის წევრი, ხოლო 2008 წლის 1 თებერვლის კრებას ესწრებოდა 28 მესაკუთრე ამხანაგობის წევრი. ორივე კრებაზე დამსწრე ამხანაგობის წევრებმა ერთხმად დაუჭირეს მხარი ნ. თ-სა და ს. ც-ის მათ ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული სხვენის საკუთრებაში გადაცემას;

10. ბმა ,,თ. ს-ი” უფლებამოსილებას ახორციელებს ამხანაგობის წევრთა მიერ მიღებული წესდებისა და ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე;

11. სადავო კრებები მოწვეული იქნა წერილობითი ფორმით გაფორმებული დოკუმენტის საფუძველზე. მოპასუხემ წარმოადგინა განცხადება, რომელიც განთავსებული იყო ამხანაგობის წევრებისათვის თვალსაჩინო ადგილას, ასევე ზოგიერთი წევრის ხელმოწერილი დოკუმენტი გაფრთხილების თაობაზე. აღნიშნული გარემოებები ასევე დადასტურებულია მოწმეთა ჩვენებებით. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელეების გარდა კრების მოწვევისა და ამ კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებების შესახებ ამხანაგობის სხვა წევრებს არავითარი პრეტენზია არ გამოუთქვამთ;

12. კრების გადაწყვეტილებებითა და მოწმეთა ჩვენებებით სასამართლომ დაადგინა ს. ც-სა და ნ. თ-ის მიერ სადავო ფართების ფლობის ფაქტი.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4, მე-5, მე-8, მე-19, 27-ე, 28-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ სადავო კრების ოქმებში ასახული გადაწყვეტილების მიღება ამხანაგობის წევრებს შეეძლოთ წესდებით განსაზღვრული წესით, რომლის შესაბამისად, კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება ბინისა და არასაცხოვრებელი ფართის მესაკუთრეთა ნახევარზე მეტი, გადაწყვეტილება კი მიიღება კრებაზე დამსწრეთა 2/3-ით. მოცემულ შემთხვევაში 2008 წლის 29 იანვრის კრების გადაწყვეტილება მიღებულია 28 ხმით, ხოლო 2008 წლის 1 თებერვლის გადაწყვეტილება - 25 ხმით, ორივე შემთხვევაში ამხანაგობის წევრთა ნახევარზე მეტის დასწრებით გამართულ კრებაზე ერთხმად. ასევე, სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით უტყუარად დადგინდა, რომ კანონისმიერი და ამხანაგობის წესდებით განსაზღვრული დანაწესი კრების მოწვევის შესახებ შესრულდა. ამდენად, სასამართლოს დასკვნით, გასაჩივრებული კრების ოქმები კანონიერია.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლზე და დაასკვნა, რომ არ არსებობს გასაჩივრებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ვინაიდან არ დგინდება მისი მოჩვენებითი და თვალთმაქცური ხასიათი.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, სრულიად უსაფუძვლოა 2011 წლის 19 ივლისისა და 2011 წლის 10 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტების ბათილად ცნობის მოთხოვნა, რადგან მოცემული აქტები შედგენილია ხელშემკვრელ მხარეებს შორის კანონით დადგენილი წესით და არ არსებობდა სადავო ფართების ამხანაგობის საკუთრებად აღრიცხვის საფუძველი. სასამართლოს მითითებით, ამხანაგობა ,,თ. ს-ის” წევრებმა გამოხატეს რა თავიანთი ნება ამხანაგობის კრებებზე, მიიღეს დადგენილებები სადავო ფართების მათი მფლობელების საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, აღნიშნული ფართები საკუთრების უფლებით აღირიცხა მოპასუხეების სახელზე. ამასთან მერიის მიერ შესრულებული სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ღირებულება გადაიხადეს მოპასუხეებმა, რის შემდეგ მხარეებს შორის გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ვ. ი-მა და შპს „გ-მა“, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ასახულია მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძვლები და იგი არ შეიცავს მსჯელობას აპელანტების პრეტენზიებთან დაკავშირებით;

დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა 2008 წლის 29 იანვრისა და 1 თებერვლის კრებების კანონის შესაბამისად მოწვევის შესახებ. სასამართლო არ მსჯელობს კრებების თაობაზე მოსარჩელეთა გაფრთხილების ფაქტთან დაკავშირებით. არ არსებობს მოსარჩელეთა წერილობითი ფორმით გაფრთხილების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რაც მოპასუხე მხარეს უნდა წარედგინა;

ამხანაგობის წესდების შესაბამისად, სადავო გადაწყვეტილებები საერთო კრებებს შეეძლო, მიეღო ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მხარდაჭრით, რაც გულისხმობს ამხანაგობის წევრთა 2/3-ს და არა კრებაზე დამსწრე წევრთა 2/3-ს;

გასაჩივრებუილი კრების ოქმების შესაბამისად არ დგინდება, რომ ნ. თ-ე და ს. ც-ე ფლობდნენ სადავო სხვენებს, არამედ, აღნიშნული ოქმების მიხედვით, საერთო სარგებლობის ფართის გადაცემა განხორციელდა უსაფუძვლოდ. ასეთ შემთხვევაში უნდა ყოფილიყო გამოყენებული „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-10 მუხლი და გადაწყვეტილება საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით მიღებული უნდა ყოფილიყო ამხანაგობის წევრების მიერ ერთხმად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 ივნისის განჩინებით ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლ.დ დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „გ-ის“ მიერ 2012 წლის 07 ივნისს N947 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 1176,50 ლარის 70% – 823,55 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. ი-სა და შპს „გ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ვ. ი-სა (პირადი ნომერი ...) და შპს „გ-ს“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი ...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტი, ბანკის კოდი REPLGE22, მიმღების ანგარიშის №GE79BR0000000033050001) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „გ-ის“ მიერ 2012 წლის 07 ივნისს N947 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 1176,50 ლარის 70% – 823,55 ლარი.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე