№ას-923-881-2013 13 ნოემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. რ-ი (ნ. კ-ის უფლებამონაცვლე)
მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ჩ-ი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელი დაკმაყოფილება
დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომიდან წარმოშობილი ურთიერთობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
გ. ჩ-იმ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. კ-სა, შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა, გ. ჩ-ი ცნობილი იქნეს ქ. თბილისში მ. ზ-ის №9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე არსებული ფართის - 53.5 კვ.მ მესაკუთრედ, ღირებულების 25% -ის - 6687.50 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. ჩ-ის სარჩელი ნ. კ-სა და შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ის“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჩ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 აპრილის საოქმო განჩინებით ნ. კ-ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ა. რ-ი; ამავე განჩინებით საქმის წარმოება შეწყდა, სამშენებლო კომპანია „ი. ვ. ზ. ბ-ის“ მიმართ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილებით გ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ჩ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გ. ჩ-ი ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, მ. ზ-ის ქ N9-ში ა. რ-ის საკუთრებაში არსებულ 114,20მ2 ფართის ბინა N2-დან 41მ2 ფართის მესაკუთრედ მოპასუხისათვის 6 687,5 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ. ა. რ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 2362 ლარის გადახდა შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
დადგენილია, რომ გ. ჩ-ის მიერ საცხოვრებელ სადგომის მდებარე, ქ. თბილისში, მ. ზ-ის ქუჩა N9-ში მფლობელობის მიტოვება გამოიწვია 1997 წელს სახლის ჩამონგრევამ. დადგენილია ისიც, რომ 1998 წლის 05 იანვარს დადებული ხელშეკრულების თანახმად, მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ იკისრა ვალდებულება ქ.თბილისში მ. ზ-ის ქუჩა N9-ში მდებარე სახლის დანგრევის გამო (1997 წლის 21 ოქტომბერს) გ. ჩ-ის ბინის ქირის გადახდის თაობაზე;
თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის 2009 წლის 17 ნოემბერს მომზადებული ცნობა დახასიათებით დგინდება, რომ ქ. თბილისში მ. ზ-ის N9-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ წილის მესაკუთრეს/თანამესაკუთრეს წარმოდგენდა ნ. კ-ე, ხოლო ½ წილის მესაკუთრეს/თანამესაკუთრეს კი, - მთაწმინდის რაიონის საბინაო მეურნეობის სამსახურის საწარმო, რომელსაც აღნიშნული ფართი შეძენილი ჰქონდა რ. ლ-ან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე (ტ.1. ს.ფ. 50, 51);
2003 წლის 09 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, ქ. თბილისის მთავრობამ არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემაზე საკონკურსო კომისიის 2002 წლის 28 მაისის N31 ოქმისა და თბილისის პრემიერის 2002 წლის 04.06. N291 განკარგულების საფუძველზე აუქციონის წესით საკუთრებაში გადასაცემი მიწის ნაკვეთი 154 კვ.მ მდებარე, ქ.თბილისი, მთაწმინდა-კრწანისის რაიონში, ზ-ს ქ.N9-ში, მიწის ნაკვეთი N12 მიყიდა ნ. კ-ეს და ამგვარად, სახლთმფლობელობის დარჩენილი 1/2 ნაწილიც საჯარო რეესტრში აღირიცხა მოპასუხე ნ. კ-ის საკუთრების უფლებით (ტ.1. ს.ფ. 54-56, 60, 61);
2011 წლის 14 ივნისს დადებული გადახდის განვადების პირობით უძრავი ქონების ნასყიდობისა და იპოთეკის ხელშეკრულების თანახმად, ნ. კ-ემ მოპასუხე შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ს” საკუთრებაში გადასცა ქ.თბილისში მ. ზ-ის ქ. N9-ში მდებარე 154 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება მასზე ბინათმშენებლობის განხორციელების მიზნით, ამავე ხელშეკრულებით შპს „ი. ვ. ზ. ბ-მა” იკისრა ვალდებულება ნ. კ-ის საკუთრებაში გადაეცა აშენებულ მრავალბინიან სახლში, მეორე სართულზე 118.1 კვ.მ საერთო ფართის ბინა (ტ.1. ს.ფ. 77-82).
საქმეში წარმოდგენილი საბინაო წიგნში ჩანაწერით და მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილ იქნა, რომ მოსარჩელე გ. ჩ-ი თავის ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა ქ. თბილისში, მ. ზ-ის ქ N9-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში მის ჩამონგრევამდე და მას დაკავებული ჰქონდა 53.5 კვ.მ ფართი. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი საინფორმაციო ბარათით დადგენილ იქნა, რომ გ. ჩ-ი რეგისტრირებულია მისამართზე: ქ. თბილისი, მ. ზ-ის ქ N9, 1954 წლიდან დღემდე (ტ.1. ს.ფ. 167). სამოქალაქო საქმეთა პალატას მიაჩნია, რომ გ. ჩ-ი წარმოადგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს, რომელიც ფლობდა ქ.თბილისში, მ. ზ-ის N9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე არსებული ფართს - 53.5 კვ.მ. და მასზე მფლობელობის მიტოვება გამოიწვია სახლის ჩამონგრევამ.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მისი განხილვის საგანია გ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც აპელანტი მოითხოვს მისი, როგორც მოსარგებლის უფლების რეალიზაციას და ქ. თბილისში, მ. ზ-ის N9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე არსებული ფართს - 53.5 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ აღიარებას მისი ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.
აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ მიუთიტა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 05 სექტემბრის დასკვნაზე, რომლის მიხედვით, ქ.თბილისში, მ. ზ-ის ქ N9-ში მდებარე, გ. ჩ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართის საბაზრო ღირებულება 1 კვ.მ საორიენტაციოდ შეადგენს 823 ლარს;
დადგენილია, რომ ქ.თბილისში, მ. ზ-ის ქუჩა N9-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, სადაც საცხოვრებელი სახლის ჩამონგევამდე განლაგებული იყო მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომი, იმყოფებოდა ნ. კ-ის საკუთრებაში, რომელიც (მიწის ნაკვეთი) 2011 წლის 14 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე ნ. კ-ემ საკუთრებაში გადასცა შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ს”, რომელსაც მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დასრულების შემდგომ ნ. კ-ის საკუთრებაში უნდა გადაეცა საცხოვრებელ სახლის, მეორე სართულზე 118.1 კვ.მ ბინა;
2013 წლის 26 მარტის ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, მ. ზ-ის N9-ში, 114,20მ2-ის მესაკუთრედ აღრიცხულია ნ. კ-ე.
სააპელაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოში წარმოდგენილ იქნა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც დგინდება, რომ ქ. თბილისში, მ. ზ-ის N9-ში, მე-2 სართულზე მდებარე ბინა N2, რომლის ფართია 114,20მ2 ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლებით გადაეცა ა. რ-ს (მტკიცებულება: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, ტ.2.).
სააპელაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 აპრილის საოქმო განჩინებით მოწინააღმდეგე მხარე ნ. კ-ე შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით ა. რ-ით (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 აპრილის საოქმო განჩინება).
პალატამ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტზე და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებათა გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არსებობდა სასარჩელო მოთხოვნის ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის ფარგლებში დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები, კერძოდ, სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის ძველი საცხოვრებელი სადგომის ადგილას შპს „ი. ვ. ზ. ბ-მა” ააშენა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი და მშენებლობის დასრულების შემდგომ ა. რ-ს საკუთრებაში გადასცა საცხოვრებელ სახლის, მეორე სართულზე 114,20 კვ.მ ბინა.
დადგენილია, რომ შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ის” მიერ აშენებულ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში ასევე შედის იმ მიწის ნაკვეთის პროპორციული წილი, რომელზეც თავის დროზე გ. ჩ-ი, როგორც საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებელე პირი ახორციელებდა მფლობელობას. ის გარემოება, რომ სარჩელის აღძვრის დროისათვის უკვე აღარ არსებობდა ძველი საცხოვრებელი სადგომი, რომელზედაც რეალურად მოსარჩელე ახორციელებდა მფლობელობას, რადგან სახლის ჩამონგრევის შემდეგ, 1997 წელს იგი იძულებული შეიქნა საცხოვრებელად გადასულიყო ქირით, არ წარმოადგენს ფართზე საკუთრების უფლების გადაცემის დამაბრკოლებელ გარემოებას.
აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან. 171-ე მუხლის თანახმად, ნივთზე საკუთრების უფლება ვრცელდება ასევე ამ ნივთის არსებით შემადგენელ ნაწილებზედაც. ამდენად, საცხოვრებელი სადგომი წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარგებლე პირს დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებული ჰქონდა 53,5მ2 ფართის მქონე სადგომი. საქმეში წარმოდგენილია მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმა, რომლითაც დგინდება, რომ მთლიანი სახლის საერთო სასარგებლო ფართი შეადგენდა 149მ2 -ს. დადგენილია, რომ შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ის” მიერ აშენებულ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში მშენებლობის დასრულების შემდგომ ა. რ-ს საკუთრებაში გადაეცა სახლის მე-2 სართულზე მდებარე ბინა N2 ფართით 114,20მ2. დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის მთლიანი ფართის 53,5მ2 შეფარდებით იმჟამინდელი (ძველი) სახლის საერთო სასარგებლო ფართთთან 149მ2 - თან ირკვევა, რომ მოსარგებლის მფლობელობაში იყო უძრავი ქონების საერთო სასარგებლო ფართის 35,9%. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარგებლე ძველი სახლის საერთო სასარგებლო ფართიდან ფლობდა 35,9%-ს, პალატის მოსაზრებით, მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადასაცემი სადგომის ფართი უნდა განისაზღვრულიყო მოპასუხისათვის შენატანის სანაცვლოდ გადაცემული 114,20მ2 -ის 35,9%-ით, კერძოდ, 41მ2-ით. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ გ. ჩ-ი ახალ საცხოვრებელ სახლში მიიღებდა 41მ2-ს, რომლის საბაზრო ღირებულების 25%-ის ანუ, 6 687,5 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ გ. ჩ-ი უნდა ცნობილიყო ქ.თბილისში, მ. ზ-ის ქ N9-ში ანა რ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე მდებარე ბინა N2 -ის (ფართით 114,20მ2) მესაკუთრედ მოპასუხისათვის 6 687,5 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. რ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დაადგინა, რომ გ. ჩ-ი არის „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათალისწინებული მოსარგებლე, რომელიც ფლობდა ქ.თბილისში, მ. ზ-ის №9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე არსებული ფართს – 53.5 კვ.მ და მასზე მფლობელობის მიტოვება გამოიწვია სახლის ჩამონგრევამ. დაადგინა, რომ ნ. კ-ის საკუთრებაში იმყოფებოდა თბილისში, მ. ზ-ის ქუჩა №9-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, სადაც განთავსებული იყო მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომი. 2011 წლის 14 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნ. კ-ემ მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში გადასცა შპს „ი. ვ. ზ. ბ-ს“, რომელმაც მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის შესრულების შემდგომ ნ. კ-ეს საკუთრებაში უნდა გადაეცა საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე 118.1 კვ.მ. ბინა. ამასთან დაკავშირებით კასატორი აღნიშნავს, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიზნებისათვის, აღნიშნული კანონის სუბიექტების მიერ ამავე კანონით მინიჭებული უფლებების რეალიზაცია დამოკიდებულია საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის გარემოების არსებობაზე, რაც აუცილებობად გულისხმობს თავად საცხოვრებელი სადგომის არსებობის ფაქტს, როგორც მოსარგებლესა და მესაკუთრეს შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის საგანს. მოცემულ შემთხვევაში კი, არ არსებობდა მოსარგებლის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების კანონით გათვალისწინებული უმთავრესი წინაპირობა – მოსარგებლის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის სახით, რომელიც ზემოხსენებული კანონის შესაბამისად, საკუთრებაში უნდა გადაეცეს მოსარგებლეს შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ. კასატორის აზრით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილებაში გაითვალისწინა სწორედ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები და მოსარჩელეს უარი უთხრა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, წარმოადგენდა არა მშენებარე სახლის, როგორც საცხოვრებელი სადგომის, საკუთრებაში გადაცემის ფაქტობრივ საფუძველს. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის სამართლებრივი საფუძვლით, არამედ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის წინაპირობას, რაც სცილდებოდა განსახილველი დავის ფარგლებს, ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აღნიშნული და გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, რაც უკანონოა, ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა მოსარგებლის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების კანონით გათვალისწინებული უმთავრესი წინაპირობა – მოსარგებლის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის სახით, რომლის ზემოხსენებული კანონის შესაბამისად, საკუთრებაში უნდა გადაეცეს მოსარგებლეს შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა მოცემულ შემთხვევაში „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით ა. რ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
2013 წლის 3 ოქტომბერს ა. რ-მა შუამდგომლობით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა საქმის წარმოების შეჩერება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე იმ მოტივით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ წარმოებაში განსახილველად მიიღო მისი სარჩელი, გ. ჩ-ის წინააღმდეგ, „საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ, მოსარგებლისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ. განმცხადებლის განმარტებით, აღნიშნული სარჩელის გადაწყვეტამდე შეუძლებელია საქართველოს უზენაეს სასამართლოში საქმის განხილვა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. რ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1688 ლარი) 70% – 1181.6 ლარი.
რაც შეეხება კასატორ ა. რ-ის შუამდგომლობას საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შუამდგომლობას უარი უნდა ეთქვას დაკმაყოფილებაზე, ვინაიდან არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამსისად საქმის წარმოების შეჩერების წინაპირობებს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ა. რ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 16 ოქტომბერს №3 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1688 ლარი) 70% – 1181.6 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.
3. ა. რ-ის შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე თ. თოდრია
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
