Nას-927-885-2013 26 ნოემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – პ. ჯ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 6 თებერვალს თ. კ-ემ სარჩელით მიმართა ამბროლაურის რაიონულ სასამართლოს პ. ჯ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისაგან ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის - 3386 ლარის ანაზღაურება.

სარჩელი შემდეგნაირად იქნა დასაბუთებული:

2012 წლის 23 სექტემბერს ღამის საათებში, ქ. ამბროლაურში ვ-ას ქუჩის ცენტრალურ საავტომობილო გზაზე არაფხიზელ მდგომარეობაში მყოფმა პ. ჯ-ემ დაარღვია ტრანსპორტის მოძრაობის უსაფრთხოებისა და ექსპლოატაციის წესები, რის საფუძველზეც მისი მართვის ქვეშ მყოფი ავტომანქანა ,,უაზ-469“, სახელმწიფო ნომრით ..., გადავიდა მოძრაობის საპირისპირო ზოლში და შეეჯახა ,,ოპელ-ასტრას“ მოდელის ავტომანქანას, სახელმწიფო ნომრით ..., რომელსაც მართავდა თ. კ-ე;

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის იმერეთის მთავარი სამმართველოს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური სამსახურის 2012 წლის 26 ნოემბრის N582/ა ექსპერტის დასკვნით დასტურდება, რომ მძღოლს პ. ჯ-ეს ტექნიკური თვალსაზრისით შეეძლო მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება, ხოლო,მძღოლს თ. კ-ეს ტექნიკური თვალსაზრისით არ შეეძლო მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება;

ამბროლაურის რაიონული პროკურატურის 2012 წლის 01 დეკემბრის დადგენილებით შეწყდა სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიება, ვინაიდან არ არსებობდა სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება და ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის საკითხის გადაყვეტის მიზნით პ. ჯ-ის მიმართ არსებული მასალები გადაიგზავნა ამბროლაურის რაიონულ სამმართველოში;

შპს ,,გ-ა-ი“-ს 2013 წლის 28 იანვრის აუდიტორული დასკვნით დასტურდება, რომ თ. კ-ის ზარალმა შეადგინა 2040 აშშ დოლარი, რაც ეროვნულ ვალუტაში შეადგენს 3386 ლარს.

ამბროლაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, პ. ჯ-ეს თ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ავტომანქანა ,,ოპელ-ასტრას“ სახელმწიფო ნომრით ...-ის აღდგენითი ღირებულების თანხის - 3386 ლარის ანაზღაურება.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, ავტოსაგზაო შემთხვევა, რა დროსაც ერთმანეთს შეეჯახა პ. ჯ-ის მართვის ქვეშ მყოფი ,,უაზ-469“ მარკის ავტომანქანა, სახელმწიფო ნომრით ... და თ. კ-ის მართვის ქვეშ მყოფი ,,ოპელ-ასტრას“ მარკის ავტომანქანა, სახელმწიფო ნომრით ..., გამოიწვია პ. ჯ-ის ქმედებამ, რითაც თ. კ-ეს მიადგა - 3386 ლარის ზიანი.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა პ. ჯ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით პ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ამროლაურის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2012 წლის 01 დეკემბრის დადგენილებით სისხლის სამართლის №049230912001 საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის შესახებ დადგენილი იქნა, რომ 2012 წლის 23 სექტემბერს, ღამით ქ. ამბროლაურში, ვ-ას ქუჩაზე მოხდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რა დროსაც ერთმანეთს შეეჯახა ,,უაზ-469“ მარკის ავტომანქანა, სახელმწიფო ნორით ..., რომელსაც მართავდა მთვრალ მდგომარეობაში მყოფი მოპასუხე - პ. ჯ-ე და ,,ოპელ-ასტრას” მარკის ავტომანქანა სახელმწიფო ნომრით ..., რომელსაც მართავდა მოსარჩელე თ. კ-ე, რის შედეგადაც დაზიანდა ავტომანქანა ,,ოპელ ასტრა“ სახელმწიფო ნომრით .... ამასთან, ამავე დადგენილებით სისხლის სამართლის №049230912001 საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის მიზეზი გახდა სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედების არ არსებობა, ხოლო ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენისათვის პ. ჯ-ე გადაცემული იქნა ადმინისტრაციულ პასუხისგებაში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის იმერეთის მთავარი სამმართველოს საექსპერტო კრიმინალისტიკური სამსახურის 2012 წლის 26 ნოემბრის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ავტოსაგზაო შემთხვევის გამომწვევი მიზეზი გახდა ”უაზის” მოდელის ავტომობილის მძღოლის - პ. ჯ-ის მოქმედება, ვინაიდან ”ოპელ ასტრას” მოდელის ავტომობილის მძღოლი თ. კ-ე შეჯახებამდე მოძრაობდა მისი მოძრაობისათვის განკუთვნილ სამოძრაო ზოლში. ამასთან, ექსპერტის დასკვნით დასტურდება, რომ მძღოლს პ. ჯ-ეს ტექნიკური თვალსაზრისით შეეძლო მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება, ხოლო მძღოლს თ. კ-ეს ტექნიკური თვალსაზრისით არ შეეძლო მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება. ასევე, საექსპერტო დასკვნით დასტურდება, რომ დასკვნის შედგენისას ექსპერტი დაეყრდნო არა მხოლოდ სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის დადგენილებას, არამედ შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმს, სქემას, ავტომობილების დათვალიერებას და სხვა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ავტომანქანა ,,ოპელ ასტრა" რეგისტრირებული იყო ზ. ლ-ის სახელზე, თუმცა ავტომანქანის მესაკუთრეს წარმოადგენდა თ. კ-ე, რომელმაც რამდენიმე წლის წინ ავტომანქანა ზ. ლ-ან შეიძინა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დაზიანებული ავტომანქანა ,,ოპელ ასტრა“ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენდა თ. კ-ის საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 408-ე, 409-ე, 992-ე და 999-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი ვალდებულებითი ურთიერთობა - დელიქტური ვალდებულებითი ურთიერთობისათვის გათვალისწინებული წესებით უნდა მოწესრიგდეს.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2012 წლის 23 სექტემბერს მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევა გამოიწვია არაფხიზელ მდგომარეობაში მყოფი პ. ჯ-ის ქმედებამ, რის შედეგადაც თ. კ-ის მართვის ქვეშ მყოფ ავტომანქანას მიაყენა - 3386 ლარის ზიანი, რაც დადასტურებული იქნა შპს ,,გ. ა-ის“ მიერ გაცემული აუდიტორული დასკვნით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსი განსაზღვრავს ქმედებებს, რაც შეიძლება მიჩნეული იქნას სამართალდარღვევად და ითვალისწინებს შესაბამის სანქციებს აღნიშნული სამართალდარღვევისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხე მხარის მიერ მოხდა სამართალდარღვევა, რამაც გამოიწვია მოსარჩელე მხარისათვის ზიანის მიყენება. ასევე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამართალდარღვევა წარმოადგენდა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას, რომლის არსებობის დროს ქონებრივი ინტერესების დაცვას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის 1-ელ ნაწილზე, რომლის თანახმად მგზავრების გადაყვანისა და ტვირთის გადაზიდვისათვის გათვალისწინებული სატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, თუ მისი სატრანსპორტო საშუალების ექსპლოატაციას ადამიანის სიკვდილი, დასახიჩრება ან ჯანმრთელობის მოშლა, ანდა ნივთის დაზიანება მოჰყვა, ვალდებულია დაზარალებულს აუნაზღაუროს აქედან წარმოშობილი ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად: პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზიანი არის ფიზიკური ან იურიდიული პირის უფლების ან კეთილდღეობის ხელყოფა. არასახელშეკრულებო ზიანი (დელიქტი) კი წარმოიქმნება უშუალო სამართალდარღვევდან. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. ამ პირობების ერთობლიობა სავალდებულოა ზიანის იურიდიული შემადგენლობისათვის. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზე იყო ნორმის შემადგენლობის ყველა ის პირობა, რაც აუცილებელი იყო ზიანის დაკისრებისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის შესახებ დადგენილების გაუქმებით, გაუქმდა საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნა და აუდიტის დასკვნა და განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები ექსპერტის დასკვნა და აუდიტის დასკვნა, სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული დადგენილებებისაგან სრულიად დამოუკიდებელ სამართლებრივი ღირებულების მქონე დოკუმენტებს წარმოადგენდა, რომელთა შეფასებაც შეიძლებოდა სისხლის სამართლის საქმეზე გაუქმებული დადგენილებისაგან ცალკე, დამოუკიდებლად.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარწმუნო მტკიცებულება, რაც მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას და აუდიტორულ დასკვნას გააბათილებდა - მოპასუხეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზიანი უნდა აანაზღაუროს ზიანის მიმყენებლმა პირმა. იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. თუ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელია, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში დაუდასტურებლად იქნა მიჩნეული, დაზარალებულს მიეცემა ფულადი ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 409-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში განადგურდა მატერიალური სიკეთე, ქონება, რომელიც მოსარჩელის საკუთრებას წარმოადგენდა, ხოლო ზიანის რაოდენობა კი კონკტერულ მტკიცებულებათა შეფასებით უნდა გადაწყვეტილიყო. (და ამაზე გადაწყვეტილებაში უკვე იყო საუბარი).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პ. ჯ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო საჩივარი მოტივირებულია შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, შესაბამისად, არასწორი შეფასება მისცა მათ და საქმეზე გამოიტანა უკანონო გადაწყვეტილება, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლო არასწორად აკავშირებს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას მიყენებულ ზიანთან, ვინაიდან გამოძიების შეწყვეტის შესახებ დადგენილებაში მითითებული გარემოებების სამოქალაქო საქმეში მითითება, მათი სათანადოდ გამოკვლევის გარეშე შეუძლებელია. პ. ჯ-ე ადმინისტრაციული წესით დაჯარიმდა სიმთვრალისათვის და არა ავტოსაგზაო შემთხვევისათვის ბრალეულად მოხდენის გამო. შესაბამისად, აქცენტის ადმინისტრაციულ ჯარიმაზე გაკეთება არასწორია;

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ შეფასება მისცა მხოლოდ მოსარჩელე მხარის მოწმის ჩვენებას, ხოლო მოპასუხე მხარის მოწმეთა ჩვენებები ყოველგვარი შეფასების გარეშე დატოვა, რითაც დაამახინჯა რეალური ფაქტობრივი გარემოებები, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელე მხარის, მისი წარმომადგენლის, ასევე მოწმის განმარტებით, ექსპერტის დასკვნით, აუდიტის დასკვნით, უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა პ. ჯ-ის ბრალეული მოქმედებით მოხდა, ხოლო მოპასუხე მხარის სასარგებლოდ მოწმეთა მიერ მიცემული ჩვენებები არ გაიზიარა და არ უცდია მათი უტყუარობის და სანდოობის შეფასება;

კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ავტომანქანა ,,ოპელ ასტრა“ რეგისტრირებული იყო ზ. ლ-ის სახელზე, თუმცა ავტომობილის ფაქტობრივ მესაკუთრეს წარმოადგენდა თ. კ-ე, რომელმაც რამდენიმე წლის წინ ავტომანქანა ზ. ლ-ან შეიძინა. ამასთან, კასატორმა მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა და სააპელაციო სასამართლომაც რეაგირების გარეშე დატოვა მოპასუხის შუამდგომლობა მოსარჩელე შეცვლილიყო სათანადო მოსარჩელით. კასატორის განმარტებით, აღნიშნულ შუამდგომლობას ის მნიშვნელობა ექნებოდა, რომ შესაძლებელი იყო ზ. ლ-ეს უარი ეთქვა პროცესში ჩართვაზე, რის საფუძველზეც სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ვალდებული იქნებოდა საქმის განხილვა საწყის სტადიაზევე შეეწყვიტა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით პ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ პ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას პ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. პ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ პ. ჯ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 15 ოქტომბერი, საგადახდო დავალება №1) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე