საქმე №ას-1038-992-2013 16 დეკემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი - ნ. მ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე - გ. ბ-ე, დ. ბ-ე, დ. ბ-ე, ლ. ბ-ე (მოსარჩელეები)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება
დავის საგანი - ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
გ., დ., დ. და ლ. ბ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ი. ბ-სა და ნ. მ-ის მიმართ ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობისა და უძრავი ქონების ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით:
1971 წელს გაცემული ორდერის საფუძველზე ქ.თბილისში, თ-ის დასახლების მე-3 მკ/რ-ის 3 კვარტლის 42-ე კორპუსში მდებარე №84 ბინაში ცხოვრობდნენ ი.ბ-ე, ი. ბ-ე, გ. ბ-ე და ნ. ბ-ე.
1972 წელს ი. და ი. ბ-ს შეეძინათ შვილი – ტ. ბ-ე და ოჯახში ცხოვრობდა 5 წევრი. 1981 წლიდან გ. ბ-ე რეგისტრირებულია აღნიშნულ მისამართზე.
1984 წლის 15 თებერვლიდან გ. ბ-ე და დ. გ-ა იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში და დ.გ-ა გადავიდა მეუღლის გვარზე. 1984 წლის 6 აპრილს დ. ბ-ე ქორწინების საფუძველზე ჩაეწერა სადავო ბინაში და რეგისტრირებულია დღემდე. თანაცხოვრების პერიოდში მათ შეეძინათ ორი შვილი – ... წლის ... ოქტომბერს დაბადებული ლ. ბ-ე და ... წლის ... აპრილს დაბადებული დ. ბ-ე, რომლებიც დღემდე რეგისტრირებული არიან სადავო ბინაში.
1976 წელს მოპასუხე ნ. ბ-ე გათხოვდა, ამოეწერა სადავო ბინიდან და მუდმივ საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლესთან ქ.ფოთში. 1993 წელს იგი გაშორდა მეუღლეს და დროებით საცხოვრებლად დაბრუნდა სადავო ბინაში. აღნიშნულის გამო, გ. ბ-ე ოჯახთან ერთად დროებით საცხოვრებლად გადავიდა დეიდის ბინაში ქ.თბილისში, ს-ის ქუჩა №31-ის №81 ბინაში, ხოლო დეიდა – სადავო ბინაში.
1998 წლის 19 თებერვალს ი. ბ-ემ მოახდინა სადავო ბინის პრივატიზაცია თავის სახელზე ისე, რომ ოჯახის წევრებისათვის არ უცნობებია.
2008 წლის 14 მარტს პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე ბინა საჯარო რეესტრში აღირიცხა ი. ბ-ის სახელზე.
2008 წლის 14 იანვარს გარდაიცვალა ი. ბ-ე, რომლის კანონისმიერ პირველი რიგის მემკვიდრეს წარმოადგენს მოსარჩელე გ. ბ-ე. ასევე პირველი რიგის მემკვიდრეები არიან მამა – ი. ბ-ე, და – ნ. ბ-ე და ძმა – ტ. ბ-ე.
2008 წლის 13 მარტს ი. ბ-ემ ბინა აჩუქა თავის შვილ ნ. ბ-ეს და ამჟამად სადავო ბინა რეგისტრირებულია მის სახელზე.
მოპასუხეებმა ი. ბ-ემ და ნ. მ-მა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივებით:
1971 წლის 30 ივლისს ი. ბ-ის სახელზე ქ.თბილისში, თ-ის დასახლების მე-3 მკ/რ-ის მე-3 კვარტლის 42-ში კორპუსში მდებარე №84 ბინაზე, ორდერი გაცემულია როგორც სახლმმართველობაში მომუშავე პირზე. მოსარჩელეები ნამდვილად იყვნენ რეგისტრირებული სადავო ბინაში, მაგრამ ისინი 1992 წლიდან იქ აღარ ცხოვრობენ და დღეისათის მოხსნილი არიან რეგისტრაციიდან, რაც დასტურდება სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს 2012 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით. მოპასუხეები ბინის პრივატიზაციამდე და მის შემდგომაც ცხოვრობენ სადავო ბინაში და წარმოადგენენ მის ერთადერთ კანონიერ მფლობელს.
რაც შეეხება მოსარჩელეების თანხმობას ბინის პრივატიზაციის დროს, აღნიშნული არ იყო საჭირო, ვინაიდან ისინი 1992 წლიდან ი. ბ-ის ოჯახის წევრებს აღარ წარმოადგენენ. მოსარჩელე გ. ბ-ეს არანაირი პრეტენზია არ უნდა ჰქონდეს დედის სამკვიდროზე, ვინაიდან დედის სამკვიდროს მიღების ნება არ გამოუხატავს და 2008 წლის 15 იანვრიდან 2012 წლის 1 ოქტომბრამდე მას დედის სამკვიდრო არ მიუღია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გ. ბ-ის, დ. ბ-ის, დ. ბ-სა და ლ. ბ-ის სარჩელი მოპასუხეების ი. ბ-სა და ნ. მ-ის მიმართ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ი. ბ-სა და ნ. ბ-ეს შორის 2008 წლის 31 მარტს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის 42-ე კორპუსის №84 ბინის 4/7 ნაწილის განკარგვის ნაწილში, გ., დ., დ. და ლ. ბ-ი ცნობილ იქნენ ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის 42-ე კორპუსის №84 ბინის 4/7 ნაწილის მესაკუთრეებად (ბინის საკადასტრო კოდი ...), რაც ი. ბ-ემ და ნ. (ბ-ე) მ-მა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ბ-სა და ნ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და გ., დ., დ. და ლ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ი. და ნ. ბ-ს შორის 2008 წლის 31 მარტს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება ქ.თბილისში, თ-ის III მ/რ-ნის III კვარტლის 42-ე კორპუსის №84 ბინის 1/2 (4/8) ნაწილის განკარგვის ნაწილში, გ., დ., დ. და ლ. ბ-ი ცნობილ იყვნენ თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის 42-ე კორპუსის №84 ბინის 1/2 (4/8) ნაწილის მესაკუთრეებად (ბინის საკადასტრო კოდი ...) შემდეგი დასაბუთებით:
სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1971 წლის 30 ივლისს გაცემული ორდერის თანახმად, ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის №42 კორპუსის №84 ბინაზე ორდერი მიეცა ი. ბ-ეს ოჯახით, რომელიც შედგება ოთხი წევრისგან, კერძოდ, ოჯახის შემადგენლობაში შედიოდნენ: ი. ბ-ე, ი.ა ბ-ე (მეუღლე), ნ. ბ-ე (მ-ი) (შვილი) და გ. ბ-ე (შვილი). მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ... წელს ი. და ი. ბ-ს შეეძინათ ვაჟიშვილი – ტ. ბ-ე, ... წლის ...ოქტომბერს გ. და დ. ბ-ს შეეძინათ ქალიშვილი – ლ. ბ-ე, ხოლო ... წლის ... აპრილს – ვაჟიშვილი, დ. ბ-ე.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ 1998 წლის 19 თებერვლის ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების მიხედვით, ი. ბ-ეს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის №42 კორპუსის №84 ბინა და 2008 წლის 21 მარტის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე ი. ბ-ემ სადავო ბინა აჩუქა შვილ ნ. ბ-ეს (მ-ს).
დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცა საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან. აღნიშნული პუნქტით სახელმწიფომ ყველა იმ მოქალაქეს, რომელიც დადგენილი წესით იყო ჩასახლებული ბინაში, დამქირავებელი იქნებოდა იგი, თუ მისი ოჯახის წევრი, მისცა საშუალება, გამხდარიყო ბინის მესაკუთრე. ამ დადგენილების თანახმად, პრივატიზების დროს ბინაში მცხოვრები ყველა პირი, მათ შორის, არასრულწლოვანიც, უნდა ჩაითვალოს ბინის თანამესაკუთრედ იმის მიუხედავად, ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდა ბინის პრივატიზება. ოჯახის წევრების თანხმობა, რომ ბინის პრივატიზაცია მომხდარიყო ოჯახის რომელიმე ერთი წევრის სახელზე, არ ნიშნავს, რომ ბინა მხოლოდ ამ უკანასკნელის საკუთრება იყო და დანარჩენები თმობდნენ საკუთრებიდან თავიანთ წილს. სახელმწიფომ საკუთრების უფლება მიანიჭა ბინის ყველა დამქირავებელს, თუ ამ უკანასკნელს დადგენილი წესით უარი არ განუცხადებია საკუთრებაზე.
პრივატიზება ზოგადად ნიშნავს ფიზიკური და იურიდიული პირების ან მათი გაერთიანებების მიერ სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლების შეძენას, რის შედეგადაც სახელმწიფო კარგავს პრივატიზებული ქონების ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის, სახელმწიფო ორგანოები კი, მისი მართვის უფლებებს. აღნიშნული დადგენილების მიზანი იყო სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის მოქალაქეთათვის საკუთრებაში გადაცემა.
კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 1971 წლის 30 ივლისს ორდერი ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის №42 კორპუსის №84 ბინაზე მიეცა ი. ბ-ეს ოჯახით, რომელიც შედგება ოთხი წევრისაგან, კერძოდ, ოჯახის შემადგენლობაში შედიოდნენ: ი. ბ-ე, ი. ბ-ე (მეუღლე), ნ. ბ-ე (მ-ი(შვილი)) და გ. ბ-ე (შვილი). ამასთან, დადგენილია, რომ ...წელს ი. და ი. ბ-ს შეეძინათ ვაჟიშვილი – ტ. ბ-ე, ... წლის ... ოქტომბერს კი, გ. და დ. ბ-ს შეეძინათ ქალიშვილი – ლ. ბ-ე, ხოლო ... წლის ... აპრილს ვაჟიშვილი, დ. ბ-ე. გარდა ამისა, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოსარჩელეებს – გ. ბ-ეს, დ. ბ-ეს, ლ. ბ-ეს და დ. ბ-ეს კანონით დადგენილი წესით უარი არ განუცხადებიათ საკუთრებაზე. მხოლოდ ის გარემოება, რომ ისინი საცხოვრებლად გადავიდნენ დეიდის საკუთრებაში არსებულ ბინაში, გავლენას ვერ მოახდენს მის სამართლებრივ (ქონებრივ) სტატუსზე. იგი კვლავ რჩება დამქირავებლად, თუკი, ცხადია, თავად, კანონით დადგენილი წესით, არ დათმო საკუთრების უფლება. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დაადგინა, რომ გ. და დ. ბ-ს (ლ. და დ.ი იმ დროისთვის არასრულწლოვნები იყვნენ) წილზე უარი სანოტარო წესით არ გაუფორმებიათ, რაც საკმარის საფუძველს წარმოადგენს იმ დასკვნისათვის, რომ მათ საერთო საკუთრების უფლებაზე უარი არ განუცხადებიათ.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმ ნაწილში, რომ მოსარჩელეებს არ დაუკარგავთ ამ ფართზე უფლება. რაც შეეხება საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებას სადავო ბინაში რეგისტრაციის გაუქმებით მოპასუხე ნ. მ-ის (ბ-ის), როგორც ერთ-ერთი დამქირავებლის მიერ ფართზე უფლების დაკარგვასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბინის პრივატიზება განხორციელდა 1998 წლის 19 თებერვალს. ყურადსაღებია ის გარემოება, რომ იმ დროს მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, 1997 წლის 25 ნოემბრიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს 1983 წლის 4 ივნისის სსრ საბინაო კოდექსი, რომელიც იცნობდა ე.წ ჩაწერის ინსტიტუტს, რაც იმ დროისთვის წარმოშობდა საცხოვრებელ ფართზე უფლების მოპოვების პირობას. „საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, საცხოვრებელ ბინაში პირის რეგისტრაცია წარმოადგენს არა საცხოვრებელ ბინაზე რაიმე უფლების მომპოვებელ აქტს, არამედ ამ პირის იდენტიფიცირების და ე.წ. საპოლიციო (ადმინისტრაციული) რეგისტრაციის საშუალებას. რეგისტრაციის ფაქტით არ დასტურდება მფლობელობის მართლზომიერება. რეგისტრაციის არსებობა არ შეიძლება, გახდეს უფლების, მათ შორის, საკუთრების უფლების შეზღუდვის, განკარგვის ან მათი განხორციელების საფუძველი, კერძოდ, „საქართველოს მოქალაქისა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციისა და პირადობის დადასტურების წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, რეგისტრაცია ან რეგისტრაციის არქონა არ შეიძლება, გახდეს საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების შეზღუდვის, მათ შორის, საკუთრების განკარგვის უფლების საფუძველი ან მათი განხორციელების პირობა, გარდა საარჩევნო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საერთო საკუთრებაში მოსარჩელეთა წილის განსაზღვრისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული ასევე ნ. მ-ის (ბ-ის) კუთვნილი წილი. ამრიგად, თანამესაკუთრეთა რაოდენობის მხედველობაში მიღებით, როგორც თითოეული მოსარჩელის – გ., დ., ლ. და დ. ბ-ის, ისე მოპასუხე ნ. მ-ის (ბ-ის) წილი საერთო საკუთრებაში შეადგენს 1/8-ს და არა 1/7-ს.
სასამართლოს მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებს საკუთრების უფლება სადავო ბინაზე წარმოეშვათ კანონის ძალით, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პირვატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების თანახმად.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 959-ე მუხლით, 59-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიუთითა დადგენილ გარემოებებზე, რომ თითოეული მოსარჩელის – გ., დ., ლ. და დ. ბ-ის წილი საერთო საკუთრებაში შეადგენს 1/8-ს. ი. ბ-ეს 2008 წლის 31 მარტის ხელშეკრულების დადებისას არ გააჩნდა სადავო ბინის განკარგვასთან დაკავშირებით სხვა თანამესაკუთრეების თანხმობა. შესაბამისად, ი. ბ-ეს ჩუქების ხელშეკრულების დადებისას არ ჰქონდა უფლება, განეკარგა მოსარჩელეების – გ., დ., ლ. და დ. ბ-ის წილი – სადავო ბინის 4/8, ანუ 1/2 ნაწილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებობს ქ.თბილისში, თ-ის III მკ/რ-ნის III კვარტლის №42 კორპუსის №84 ბინის 1/2 ნაწილზე 2008 წლის 31 მარტის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელეები არ წარმოადგენენ ი. ბ-ის ოჯახის წევრებს. სასამართლომ დაარღვია და არასწორად განმარტა მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 107-ე დადგენილების მე-5 მუხლი, ვინაიდან მოსარჩელეები მუდმივად საცხოვრებლად გადავიდნენ სხვა ბინაში 20 წელზე მეტია.
1971 წლის ორდერში არსებული მითითების საფუძველზე თანასაკუთრებიდან წილი ეკუთვნის მხოლოდ გ. ბ-ეს. დანარჩენ თანამესაკუთრეებს კი თანასაკუთრების უფლებაზე უარი უნდა ეთქვათ.
დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სახელმწიფო ბაჟისა და ადვოკატის ხარჯის – 805,56 ლარისა და 278,58 ლარის დაკისრების ნაწილშიც.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
