საქმე №ას-318-304-2012 25 დეკემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. და ზ. ი-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. წ-ას უფლებამონაცვლე ბ. წ-ა (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე - ქ.ფოთში, ლ-ას ქN5-ის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარე ლ. ქ-ა

მესამე პირი - ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სამეგრელო-გურია-ზემო სვანეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. წ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ქ.ფოთში, ლ-ას ქ№5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა ამხანაგობის, მ. და ზ. ი-ის მიმართ ამხანაგობის 2010 წლის 18 ნოემბრის კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

ქ.ფოთში, ლ-ას ქ№5/2-ში მდებარე ბინის ქვეშ არსებულ ფართს 2002 წლიდან მოსარჩელე დაეუფლა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შესაბამისი სამხედრო ნაწილის ნებართვით და მასში ახორციელებს სამეწარმეო საქმიანობას. თავდაპირველად, ფართი იყო მოუწესრიგებელი, თუმცა, ვინაიდან, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მას მიანიჭა ფართის დაკავების ნება, მოსარჩელემ ჩაატარა სარემონტო სამუშაოები. ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურმა ფართზე გასცა ტექნიკური პასპორტი. მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, ვ. წ-ა წარმოადგენდა სადავო ფართის კეთილსინდისიერ მოსარგებლეს. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, მოპასუხე ი-მა ვ. წ-ას ნებართვის გარეშე, სადავო ფართი არაკანონიერად დაირეგისტრირეს თავიანთ სახელზე. სადავო კრების ოქმი არაკანონიერია. ამ ოქმით, ამხანაგობამ ფართი საკუთრებაში გადასცა მ. და ზ. ი-ს. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-4 მუხლის საწინააღმდეგოდ, წარდგენილი მტკიცებულებების მიხედვით, არ დასტურდება სადავო ფართზე მ. და ზ. ი-ის მფლობელობის საკითხი. ის ფაქტი, რომ შესაბამისი საფუძვლებით სადავო ფართის მფლობელობას ახორციელებდა ვ. წ-ა, დასტურდება საქმეში არსებული მტკიცებულებებით: ტექნიკური პასპორტით; 2002 წლის 16 მაისის თანხმობით, რომლითაც სარდაფის ზემოთ მდებარე ბინის მესაკუთრემ თანხმობა განაცხადა ვ. წ-ას მიერ სარდაფით სარგებლობისა და მასში რეკონსტრუქციის განხორციელებაზე; თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროსის მიერ 2002 წლის 31 ივნისს გაცემული წერილობითი დოკუმენტით; სარდაფის რემონტის საფასურის დაანგარიშების შესახებ 2002 წლის 24 მაისის განცხადებით და „ე. პ. ჯ-ას“ მიმართ გადახდილი ქვითრებით; დასუფთავების მოსაკრებლის ქვითრებით; აუდიტორული ფირმა შპს „ა-ას“ მიმართ გადახდილი ქვითრებითა და შესაბამისი დასკვნით. 2010 წლის 18 ნოემბრის კრების ოქმი ხელმოწერილია მხოლოდ ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ, რაც მიუთითებს კონკრეტულ შემთხვევაში ერთპიროვნული და არა ამხანაგობის წევრების გადაწყვეტილებაზე, მაშინ, როდესაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაციისას ამხანაგობას საჯარო რეესტრში უნდა წარედგინა კრების ოქმთან ერთად ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც ხდება სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა. ასეთს მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ამავე კანონის მე-3, მე-4 მუხლების მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ქონებას წარმოადგენს: სარდაფები, მზიდი კედლები, სხვენები და ა.შ, მაგრამ არა სართულები. „მშენებლობის გაცემის ნებართვის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მე-3 მუხლის 37-ე პუნქტის საწინააღმდეგოდ ვ. წ-ას სარგებლობაში არსებული ფართი მისი პარამეტრების გათვალისწინებით, არ წარმოადგენს სარდაფს.

მ. და ზ. ი-მა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვეს:

მოპასუხეები არიან სადავო ფართის ზემო სართულზე მდებარე ბინის მესაკუთრეები, მოსარჩელე სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობს მათ კუთვნილ სარდაფს, რის გამოც 2011 წლის 12 ივლისს სამოქალაქო საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებით ვ.წ-ა გამოსახლებულ იქნა სარდაფიდან, ფართის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულება მოსარჩელეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. მ. და ზ. ი-ი ამავე ამხანაგობის წევრები არიან და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობამ სავსებით კანონიერად განკარგა მისი კუთვნილი სარდაფი, ამასთანავე, საყურადღებოა, რომ ვ.წ-ა ამავე ამხანაგობის წევრი არ არის. თავად ამხანაგობის კრების ოქმი კანონიერია, რადგანაც მას ხელს ამხანაგობის თავმჯდომარე აწერს და კრებას ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3. ამ კრების ოქმისა და ნახაზის წარდგენა გახდა საკმარისი საფუძველი უძრავ ქონებაზე მხარის საკუთრების უფლების აღრიცხვისათვის. სადავო ფართი, ტექნიკური მახასიათებლებით არის სარდაფი, ეს გარემოება დადასტურებულია თავად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, საყურადღებოა, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო სადავო ფართის მესაკუთრე არასოდეს ყოფილა, ობიექტი სამინისტროს ბალანსზე არ ირიცხებოდა, ამასთანავე, ამ ქონებაზე პრეტენზია სახელმწიფოს არ განუცხადებია. მოპასუხეებმა ასევე მიუთითეს ამავე მხარეებს შორის 2011 წლის 12 ივლისს ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული.

ამავე საფუძვლებით სარჩელი არ ცნო ქ.ფოთის ლ-ას ქN5-ის ამხანაგობამ (თავმჯდომარე ლ.ქ-ა) და დამატებით მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ 2007 წლის 11 ივლისს მიღებულ იქნა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი და საბინაო ფონდი ქალაქს ფოთის საკრებულოს 2003 წლის 17 ოქტომბრის დადგენილებით გადაეცა. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის მთავარი სამმართველოს ფოთის N3 რეგიონალური ბაზის 2003 წლის 30 ივლისის წერილის თანახმად, სამხედრო უწყებამ თანხმობა განაცხადა საბინაო ფონდის გადაცემაზე და წარადგინეს გადასაცემი საცხოვრებელი სახლების ჩამონათვალი, მათ შორისაა სადავო სარდაფი. ამ დროიდან მოყოლებული ბინების არასაცხოვრებელი ფართების, მათ შორის სარდაფების განკარგვა ხორციელდება ამხანაგობის გადაწყვეტილებით, შესაბამისად, სადავო კრების გადაწყვეტილება კანონშესაბამისია, თავის მხრივ, ვ.წ-ა არ წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. წ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილება და ვ. წ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ.ფოთის ლ-ას ქ№-5-ში მდებარე ამხანაგობის 2010 წლის 18 ნოემბრის კრების ოქმი შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ ტექინვენტარიზაციის სამსახურის მასალებით, სადავო ქონება აღრიცხული იყო სამხედრო ნაწილის სახელზე. 2002 წლის 24 მაისს ვ. წ-ამ განცხადებით მიმართა თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროს, ვიცე-პოლკოვნიკ გ.გ-ს და სთხოვა ამ ფართში სავაჭრო ჯიხურის გახსნის ნებართვა. ბაზის უფროსმა განცხადებას დაადო რეზოლუცია: „თანახმა ვარ საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე“ და ეს რეზოლუცია დაამოწმა ხელმოწერითა და ბეჭდით. იმავე წლის 16 მაისს სადავო სარდაფის ზემოთ მცხოვრებმა ვ. ხ-მა თანხმობა განაცხადა აპელანტის მიერ ქონებით სარგებლობაზე. სადავო ქონებას ფლობს აპელანტი. 2003 წლის 17 ოქტომბერს საცხოვრებელი სახლი, სადაც მდებარეობს სადავო ქონება, გადაეცა ქ.ფოთის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს, მთავრობას. 2010 წლის 18 ნოემბერს ქ. ფოთში, ლ-ას ქ№5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა ამხანაგობამ სადავო ქონება გადასცა მ. და ზ. ი-ს.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის პირველ ნაწილისა და 312-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 1515-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური პასპორტის თანახმად, ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში სადავო ქონება, როგორც გამოყოფილი ფართი, აღრიცხული იყო სამხედრო ნაწილის სახელზე, ამდენად, სადავო ქონების მესაკუთრე იყო სახელმწიფო, ხოლო მის ფუნქციებს ახორციელებდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-2 ნაწილისა. სადავო ქონება ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურში, ანუ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო სახელმწიფოს საკუთრებად, ამიტომ, როგორც 2007 წლის 1 აგვისტომდე მოქმედი რედაქციით საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 211-ე მუხლის პირველი ნაწილისა, ასევე „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტისა სადავო ფართი იყო ინდივიდუალური საკუთრების საგანი და არა ბინათმესაკუთრეთა საერთო ქონება. სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნულზე გავლენას ვერ მოახდენს ის, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა სარდაფს: ზემოხსენებული ნორმების თანახმად, ინდივიდუალური საკუთრების საგანი შეიძლება ყოფილიყო სარდაფიც, შესაბამისად, 2010 წლის 18 ნოემბერს ამხანაგობამ განკარგა სხვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონება.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისადაც, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო კრების გადაწყვეტილება მიიჩნია ნების გამოვლენად, რომელიც მიმართული იყო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. შესაბამისად, იგი მრავალმხრივ წერილობით გარიგებად, ანუ ხელშეკრულებად მიიჩნია. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, რადგან სადავო ხელშეკრულებით ამხანაგობამ განკარგა ის ქონება, რომელიც მას არ ეკუთვნოდა, ეს გარიგება იყო მართლსაწინააღმდეგო და სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის ძალით მიიჩნეოდა ბათილად.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის მე-4 მუხლის პირველ პუნქტზე, ამავე ბრძანებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნა, რომ აპელანტი სადავო ფართს ფლობდა თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროსის, ანუ უფლებამოსილი პირის მიერ გაცემული ნებართვის საფუძველზე და ამიტომ, მას შეეძლო, დადგენილი წესით მოეთხოვა სადავო ქონების საკუთრებაში გადაცემა. ამხანაგობის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეეხო აპელანტის კანონით დაცულ უფლებებს, რაც ვ.წ-ას მოთხოვნის უფლების მქონე პირად მიჩნევის წინაპირობას წარმოადგენდა.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება, რომ აპელანტი სადავო ფართს დაეუფლა ვლადიმერ ხიჟნიაკთან დადებული გარიგების საფუძველზე, რადგანაც ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარეს არ წარუდგენია, მეტიც, იმავე მხარეებს შორის ფოთის საქალაქო სასამართლოში მიმდინარე დავაში სარჩელის ერთ-ერთი საფუძველი იყო სწორედ ის, რომ ვ. წ-ა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა არც მ. და ზ. ი-ან და არც ვ. ხ-ან. მხოლოდ ვ. ხ-ის თანხმობა, სასამართლოს მტკიცებით, არ ადასტურებდა მხარეთა შორის ხელშეკრულების არსებობას. საწინააღმდეგო ვითარებაშიც კი, სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ფართი ეკუთვნოდა საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს - სახელმწიფოს, ამიტომ, ვ. ხ-სა და აპელანტს სხვისი ქონება რომც განეკარგათ, ეს არც ამ გარიგებით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შედეგებს გამოიწვევდა, არც სახელმწიფო არ დაკარგავდა საკუთრებას და არც აპელანტი - მოთხოვნის უფლებას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. და ზ. ი-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ 2002 წლის 29 ივლისს გაცემული ტექნიკური პასპორტით, სადავო ქონებაზე სახლთმფლობელის გრაფაში აღნიშნული იყო სამხედრო ნაწილი. უფრო ადრე, 2002 წლის 24 მაისს, ვ. წ-ამ მიმართა თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროს საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმების თხოვნით. სასამართლომ ისე დაასკვნა ამხანაგობის მიერ სხვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვის ფაქტი, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა იჯარის არსებობის დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულება. ამდენად, სასამართლომ აპელანტი კანონიერ მოსარგებლედ მიიჩნია, შესაბამისი მტკიცებულებების არარსებობის მიუხედავად. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი მიღებულ იქნა 2007 წლის 11 ივლისს და ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოს. საბინაო ფონდი ქალაქს გადაეცა ქ.ფოთის საკრებულოს 2003 წლის 17 ოქტომბრის №17/99 დადგენილებით. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის მთავარი სამმართველოს ფოთის №3 რეგიონალური ბაზის 2003 წლის 30 ივლისს წერილის თანახმად, სამხედრო უწყებამ თანხმობა განაცხადა საბინაო ფონდის გადაცემაზე. მათ წარადგინეს საცხოვრებელი სახლების ჩამონათვალი, რომლებიც უნდა გადასცემოდა ქალაქს. მათ შორისაა, ლ-ას ქუჩაზე მდებარე სახლები. შემდგომში, 2007 წლის 1 აგვისტოდან, ბინების არასაცხოვრებელი ფართის, მათ შორის, სარდაფების დაკანონების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებდნენ ამხანაგობები. სადავო სარდაფის რეგისტრაციამდე ამხანაგობამ სხვა მობინადრეებსაც გადასცა სარდაფები. ამხანაგობამ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 და მე-4 მუხლების შესაბამისად, სრულიად კანონიერად გადასცა სარდაფი მესაკუთრე მ. და ზ. ი-ს, რადგან ისინი წარმოადგენდნენ ამხანაგობის წევრებს, შესაბამისად, ბინის მესაკუთრეებს, როგორც ამხანაგობის წევრებს, შეეძლოთ, დაეკანონებინათ სარდაფი. ვ. წ-ის ეს შეუძლებელი იყო იმის გამო, რომ იგი არ წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს, აქედან გამომდინარე, ტექნიკური პასპორტით ვ.ი წ-ა ვერ დაარეგისტრირებდა საკუთრების უფლებას სარდაფზე იმ მიზეზით, რომ სადავო ქონება წარმოადგენდა არა სახელმწიფოს საკუთრებას, როგორც ეს გადაწყვეტილებაშია მითითებული, არამედ ამხანაგობის საკუთრებას. სადავო ქონება არ ყოფილა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში სახელმწიფო საკუთრებად, ამის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება. ლ-ას ქუჩა №5-ში, ისევე როგორც სხვა საცხოვრებელ ბინებში, სარდაფებზე საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენს ამხანაგობის კრების ოქმები და აზომვითი ნახაზები. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიხედვით, ყველა სხვა შემთხვევაში კრების ოქმები გასაუქმებელია და, შესაბამისად, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საკუთრების უფლებებიც უკანონოა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მე-4 მუხლის პირველ პუნქტზე და ჩათვალა, რომ არაპრივატიზებული ფართის საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლება აქვს კანონიერ მოსარგებლეს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, აპელანტი ასეთად მიჩნეულია რეგიონალური ბაზის უფროსის ნებართვის საფუძველზე, რაზე დაყრდნობითაც მას გააჩნია, დადგენილი წესით სადავო ქონების საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლება. კასატორის მოსაზრებით, საკითხის ამგვარად შეფასება ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს. საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტით, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის განცხადება შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოში. სარდაფი წარმოადგენდა ამხანაგობის საკუთრებას და არა არაპრივატიზებულ საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ ფართობს, რომლის განკარგვასაც ახდენს აღმასრულებელი ორგანო, ამასთან, ვ. წ-ა ვერ წარადგენდა განცხადებას სარდაფის საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით, რადგან აღმასრულებელი ორგანო არ იყო უფლებამოსილი, განეხილა განცხადება და მისთვის გადაეცა ამხანაგობის საკუთრებაში არსებული სარდაფი. ამით ის დაარღვევდა ამხანაგობის კანონის მოთხოვნებს. საკასაციო საჩივარზე დართული თვითმმართველი ქალაქ ფოთის მერიის 2012 წლის 3 თებერვლის წერილის თანახმად, სარდაფების განკარგვასთან დაკავშირებული საკითხები რეგულირდება საქართველოს კანონით „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ და მასთან მიმართებით გადაწყვეტილების მიღება აღემატება თვითმმართველი ქალაქ ფოთის მერიის კომპეტენციას. გარდა ამისა, მხარემ საჯარო რეესტრს მიმართა შეკითხვით: წარმოადგენს თუ არა ტექნიკური პასპორტი სარდაფზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველს. 2012 წლის 3 თებერვლის წერილით მას განუმარტეს, რომ ეს დოკუმენტი არ წარმოადგენს უფლებათა რეესტრში უძრავ ნივთზე (სარდაფზე) საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველს. საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მე-2 მუხლის „ე“ პუნქტიდან გამომდინარე, ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროსის ნებართვა არ შეძლება ჩაითვალოს სარდაფის საკუთრებში გადაცემის საფუძვლად. მსგავს დავასთან დაკავშირებით არსებობს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2004 წლის 24 აგვისტოს განჩინება, რომელშიც აღნიშნულია, რომ თავდაცვის სამინისტროს №3 რეგიონალური ბაზის სახელზე ტექნიკური ბიუროდან გაცემული ცნობა არ ადასტურებს ნივთის მოდავე მხარის საკუთრებაში არსებობას. ასეთი ცნობა არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას მესაკუთრეობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად. კონკრეტულ შემთხვევაში, წარმოდგენილია მხოლოდ ტექნიკური პასპორტი, რომელიც მით უმეტეს არ შეიძლება ჩაითვალოს მესაკუთრეობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად. გასათვალისწინებელია, რომ ტექნიკური პასპორტი გაცემულია არა ვ. წ-ას, არამედ სამხედრო ნაწილის სახელზე, აქედან გამომდინარე, ვ. წ-ას კანონიერი მოსარგებლეობის დამადასტურებელი არანაირი მტკიცებულება არ გააჩნია. კასატორებმა მიუთითეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე, მე-4 მუხლზე და აღნიშნეს, რომ, საქმეში არსებული მტკიცებულებების თანახმად, 2003 წლიდან სამხედრო უწყების საბინაო ფონდი ქალაქს გადაეცა, შესაბამისად, მასში შემავალი სარდაფის გადაცემა, რომელიც ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა, მობინადრეთა კომპეტენციას განეკუთვნებოდა.

წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს მხარეებმა დაურთეს მტკიცებულებები 10 ფურცლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 მაისის განჩინებით მ. და ზ. ი-ის საკასაციო საჩივარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და საქმის განხილვა დაინიშნა მხარეთა დაუსწრებლად, თანახმად ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა.

2013 წლის 22 მაისს, საქართველოს უზენაეს სასამართლოს გადმოეცა კასატორთა განცხადება, რომელსაც ერთვის ახალი მტკიცებულებები 5 ფურცლად, მათ შორისაა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წერილი, რომ ვ.წ-ან გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება ვერ იქნა მოძიებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 ივნისის განჩინებით ვ. წ-ას უფლებამონაცვლედ მოცემულ დავაში ჩაბმულ იქნა ბ. წ-ა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, მ. და ზ. ი-ის საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ დაადგინა დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ტექინვენტარიზაციის სამსახურის მასალებით, სადავო ქონება აღრიცხული იყო სამხედრო ნაწილის ბალანსზე;

2002 წლის 24 მაისს ვ. წ-ამ განცხადებით მიმართა თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროსს, ვიცე-პოლკოვნიკ გ.გ-ს და სთხოვა ამ ფართში სავაჭრო ობიექტის გახსნის ნებართვა;

ბაზის უფროსმა განცხადებას დაადო რეზოლუცია: „თანახმა ვარ საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე“ და ეს რეზოლუცია დაამოწმა ხელმოწერითა და ბეჭდით;

2002 წლის 16 მაისს სადავო სარდაფის ზემოთ მცხოვრებმა ვ. ხ-მა თანხმობა განაცხადა ვ.წ-ას მიერ ქონებით სარგებლობაზე. სადავო ქონებას ფლობს მოსარჩელე;

2003 წლის 17 ოქტომბერს საცხოვრებელი სახლი, რომელშიც მდებარეობს სადავო ქონება, გადაეცა ქ.ფოთის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს, მთავრობას;

2010 წლის 18 ნოემბერს ქ.ფოთში, ლ-ას ქ№5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა ამხანაგობამ სადავო ქონება გადასცა ამხანაგობის წევრებს: მ. და ზ. ი-ს (მოპასუხეებს).

სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული გარემოებები, კასატორებს სადავოდ არ გაუხდიათ, ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

მოცემულ დავაზე მოსარჩელის მოთხოვნა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობაა, რომლითაც მოპასუხეებს სადავო სარდაფი გადაეცათ საკუთრებაში. აქედან გამომდინარე, ვინაიდან აღძრულია აღიარებითი სარჩელი, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მოცემული დავის საგნის პროცესუალურ მხარეზე და განმარტავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნა, პროცესუალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით, აღიარებითი სარჩელია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს.

აღიარებითი სარჩელის ძირითადი განმასხვავებელი ნიშანი მისი ნამდვილი იურიდიული ინტერესია, ანუ ის განმსაზღვრელი გარემოება, რომელიც არსებით ზეგავლენას ახდენს დავის გადაწყვეტაზე, საქმის განხილვისას მოწმდება მხარის იურიდიული ინტერესის კანონიერება. აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის განმსაზღვრელ კრიტერიუმებს წარმოადგენს შემდეგი: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავლაში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა.

სარჩელის თანახმად, მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი მდგომარეობს იმაში, რომ იგი სახელმწიფოსთან დადებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე ფლობს სადავო სარდაფს და გააჩნია ამ ნივთის ფლობის მართლზომიერი უფლება.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი დასაბუთებულად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ აპელანტი წარმოადგენდა მოთხოვნის უფლების მქონე პირს, ხოლო ამხანაგობის გადაწყვეტილება შეეხო მის კანონით დაცულ ინტერესებს. ამ კუთხით პალატამ მსჯელობა დაამყარა იმას, რომ ტექინვენტარიზაციის სამსახურში სამხედრო ნაწილის სახელზე რიცხული ქონებით სარგებლობის უფლების თხოვნა თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალური ბაზის უფროსმა დააკმაყოფილა რეზოლუციით: „თანახმა ვარ საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე“ და ეს რეზოლუცია დაამოწმა ხელმოწერითა და ბეჭდით, აღნიშნული სააპელაციო პალატამ საკმარის საფუძვლად მიიჩნია დასკვნისათვის, რომ მოპასუხემ ნივთზე უფლება მოიპოვა, რაც შეეხება საქმეში არსებულ ვ. ხ-ის წერილობით თანხმობას, პალატამ, ერთი მხრივ, ჩათვალა, რომ ვ.ხ-ი არ წარმოადგენდა ნივთის განკარგვაზე უფლებამოსილ პირს, ვინაიდან სარდაფი სახელმწიფოს ბალანსზე ირიცხებოდა და, მეორე მხრივ, თავად მოსარჩელე უარყოფდა ამ მტკიცებულების საფუძველზე ნივთის ფლობის უფლების წარმოშობას.

დადგენილად მიჩნეული მოსარჩელის მიერ სარდაფის ფლობის მართლზომიერი უფლების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ სასარჩელო მოთხოვნის (იურიდიული ინტერესი) ნამდვილობის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის მე-4 მუხლის პირველ პუნქტსა და ამავე ბრძანებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტზე, აღნიშნულის გათვალისწინებით კი, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეს შეეძლო დადგენილი წესით მოეთხოვა სადავო ქონების საკუთრებაში გადაცემა, ამხანაგობის გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დაირღვა პირის ეს უფლება, რაც მოსარჩელის მოთხოვნის ნამდვილობას განაპირობებდა.

კასატორები არ ეთანხმებიან სასამართლოს მოსაზრებას სახელმწიფოს მიერ მოსარჩელისათვის ნივთის გადაცემის თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ საქმეში იჯარის ხელშეკრულება არ მოიპოვება, ამასთანავე, მიიჩნევენ, რომ სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა პრეზიდენტის ზემოაღნიშნული ბრძანებულებით.

პალატა ამ არგუმენტების შემოწმებით მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ იგი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილით „ბ“ ქვეპუნქტითა და მე-3 გათვალისწინებული დასაბუთებული შედავებაა, კერძოდ, საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორთა არგუმენტს სახელმწიფოსა და მოსარჩელეს შორის იჯარის ხელშეკრულების დამადასტურებელი მტკიცებულების საქმეში არარსებობის თაობაზე და განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიზნებიდან გამომდინარე, იჯარის ხელშეკრულების დადების დამადასტურებელ მტკიცებულებად არ შეიძლება იქნას მიჩნეული მხოლოდ განცხადებაზე გაკეთებული რეზოლუცია. ამ თვალსაზრისით საკასაციო სასამართლო პირველ ყოვლისა, მიუთითებს მტკიცებულებაზე, რომელიც, მოსარჩელის მოსაზრებით, მასა და სახელმწიფოს (თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტუქტურის N3 რეგიონალური ბაზა) შორის იჯარის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობას ადასტურებს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია და ამ მტკიცებულების შესწავლით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ საიჯარო ხელშეკრულების დადების თხოვნით თავდაცვის სამინისტროს შესაბამის სამსახურს განცხადებით მიმართა 2002 წლის 24 მაისს. ამავე წერილზე რეზოლუცია დადებულია 2002 წლის 27 მაისს.

განცხადებით მიმართვის დროისათვის მოქმედი რედაქციით საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი სახელმწიფოსთან დადებულ გარიგებას ადმინისტრაციულ გარიგებად მიიჩნევდა, კერძოდ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის იმ დროისათვის მოქმედი რედაქციის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტით ადმინისტრაციული გარიგება განმარტებულია, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან, აგრეთვე სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან დადებული სამოქალაქოსამართლებრივი გარიგება. ამავე კოდექსის 69-ე მუხლით კი დადგენილი იყო ადმინისტრაციული გარიგების ფორმა, კერძოდ, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციული გარიგება შეიძლება დაიდოს მხოლოდ წერილობითი ფორმით. მოცემულ შემთხვევაში ზემოაღნიშნული წესით დადებული გარიგების დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმის მასალებში არ მოიპოვება, ამასთანავე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სადავო მტკიცებულების მხოლოდ სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობის ჭრილში შეფასების შემთხვევაშიც კი, მართალია, არც დღეს და არც 2002 წელს მოქმედი რედაქციით სამოქალაქო კოდექსი იჯარის ხელშეკრულებისათვის წერილობითი ფორმის აუცილებლობას არ ითვალისწინებდა, თუმცა ამ გარემოების დადასტურების მიზნით მოსარჩელე ვალდებული იყო, წარმოედგინა იმგვარი მტკიცებულებები (მაგალითად, საიჯარო ქირის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტები), რაც უტყუარად დაადასტურებდა სახელმწიფოს ნებას მისი კუთვნილი უძრავი ნივთის მოსარჩელის მფლობელობაში გადაცემის თაობაზე.

ამდენად, მოსარჩელეს თავდაცვის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის №3 რეგიონალურ ბაზასთან იჯარის ხელშეკრულების დადების ფაქტი სათანადო მტკიცებულებით არ დაუდასტურებია.

რაც შეეხება საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესზე მითითებას, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ამ წესის პირველი მუხლი დეტალურად არეგულირებს მისი მოქმედების ფარგლებს. ნორმატიული აქტით რეგულირებული ურთიერთობის სუბიექტს კი, მოსარჩელე არ წარმოადგენს, თუმცა, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე (უფლებამონაცვლე ბ.წ-ა) ზემოაღნიშნული აქტით რეგულირებული ურთიერთობის სუბიექტად იქნება მიჩნეული, სადავო ნივთის მფლობელობის ნამდვილი უფლების დაუდასტურებლობის გამო, აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის არსებობა არ იკვეთება.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებაზე, რომ სახელმწიფომ მის ბალანსზე არსებული ქონება, მათ შორის სადავო სარდაფი, 2003 წლის 17 ოქტომბერს გადასცა ქ.ფოთის ადგილობრივ თვითმმართველობას, თუმცა საქმეში არსებული დოკუმენტებით არ დასტურდება და არც სასამართლოს დაუდგენია მოსარჩელის მიერ სარდაფის ფლობის მართლზომიერი უფლების თვითმმართველობისაგან მიღების ფაქტი, ამასთანავე, ფოთის საქალაქო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ გარდა სადავო სარდაფით სარგებლობისა, მოსარჩელეს რაიმე სამართლებრივი კავშირი ბინათმესაკუთრებთა ამხანაგობასთან არ გააჩნდა, კერძოდ, ის არ ყოფილა ამხანაგობის წევრი. საქალაქო სასამართლოს ეს დასკვნა მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ და მისი საწინააღმდეგო გარემოება არც სააპელაციო პალატას არ დაუდგენია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით. საკასაციო პალატის შეფასებით, ეს გარემოება სარჩელის მოთხოვნასთან მიმართებით, მნიშვნელოვანია იმდენად, რამდენადაც გავლენას ახდენს მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის ნამდვილობაზე, კერძოდ, ნივთზე პრეტენზიის განმცხადებელი პირის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობასთან სამართლებრივ ურთიერთობაში არყოფნა თავისთავად გამორიცხავს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით გარანტირებულ ინდივიდუალური სარგებლობის საცხოვრებელ ან არასაცხოვრებელ ფართზე უფლების მქონე სუბიექტის უფლების დაცვის შესაძლებლობას - კრების ოქმის ბათილად ცნობის იურიდიულ ინტერესს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი, ვინაიდან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება საქმეზე.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე არ წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს, ამასთანავე, მან ვერ უზრუნველყო სადავო ფართის ფლობის მართლზომიერების დამადასტურებელი მტკიცებულების წარმოდგენა, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს (მის უფლებამონაცვლე ბ.წ-ას) აღიარებით სარჩელის დაკმაყოფილების ნამდვილი ინტერესი არ გააჩნია, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

სასამართლო ხარჯებთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს შემდეგზე:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებით დადგენილია, რომ აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან საკასაციო პალატის წინამდებარე გადაწყვეტილებით სრულად დაკმაყოფილდა მ. ი-სა და ზ. ი-ას საკასაციო საჩივარი, ხოლო ვ. წ-ას უფლებამონაცვლე ბ. წ-ას უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, პალატა თვლის, ვ,წ-ას უფლებამონაცვლე ბ.წ-ას კასატორების სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 354 ლარი.

რაც შეეხება კასატორთა მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეთ მათ წარმომდგენთ, რადგანაც, საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალური ფარგლები კანონით რეგლამენტირებულია და დადგენილია, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება (სსსკ 407.1), შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორ მ. და ზ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ საკასაციო საჩივარსა და Nა-1760-13 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.148-157; 227-291).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. მ. ი-სა და ზ. ი-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.

3. ვ. წ-ას უფლებამონაცვლე ბ. წ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.

4. ვ. წ-ას უფლებამონაცვლე ბ. წ-ას მ. ი-სა და ზ. ი-ას სასარგებლოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელთა მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 354 ლარის ანაზღაურება.

5. მ. და ზ. ი-ს დაუბრუნდეთ მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.148-157; 227-291).

6. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

7. საკასაციო პალატის გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე