საქმე №ას-660-627-2013 16 დეკემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „ს-კ. კ. ხ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. მ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – მკურნალობის ხარჯების, სარჩოს დაკისრება, მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ მიმართ და მოითხოვა მკურნალობის ხარჯების (ოპერაციამდე სარეაბილიტაციო კურსის ღირებულების) – 13 300 ლარის, ოპერაციის ღირებულების – 209 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი 340 670 ლარის), ასევე, მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯების (მგზავრობის, ვიზის და სხვა საჭიროების ღირებულების) – 60 000 ლარის, სულ – 413 970 ლარის დაკისრება; 12 წლის განმავლობაში მისაღები (შვილების სრულწლოვანებამდე) ყოველთვიური სარჩოს ერთჯერადი კომპენსაციის – 216000 ლარის დაკისრება; მორალური ზიანის – 250 000 ლარის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელე მუშაობდა მოპასუხე კომპანიაში ელექტროშემდუღებლად. 2010 წლის 14 ოქტომბერს, თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, მან მიიღო ხერხემლისა და სხეულის სხვა დაზიანებები, რაც გამოიწვია მოპასუხე კომპანიაში, ასევე, ელექტროშემდუღებლად მომუშავე ვ. კ-ას მიერ სამუშაო ტერიტორიაზე არსებული ამწის გამოყენებით რკინის კონსტრუქციის გადაადგილებისას მომხდარმა უბედურმა შემთხვევამ, კერძოდ, ამწის ისარი უკანა მხარეს გადაიხარა, გადაიღუნა და მოღუნული თავი დაეცა იქვე, ელექტროშემდუღებლებისათვის დამონტაჟებულ, ბრეზენტით გადახურულ იმ კარკასს, რომელშიც მოსარჩელე მ. მ-ე ასრულებდა სამუშაოს. მომხდარმა გამოიწვია მ. მ-ის შესაძლებლობის მკვეთრი შეზღუდვა უვადოდ. მ. მ-ე გადაადგილდება ინვალიდის ეტლით.
აღნიშნულ ფაქტზე დაიწყო წინასწარი გამოძიება. სასამართლოს 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენით, ვ. კ-ა ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის (უსაფრთხოების წესის დარღვევა სამთო-სამშენებლო ან სხვა სამუშაოს წარმოებისას, რამაც გამოიწვია ჯანმრთელობის ნაკლებად მძიმე ან მძიმე დაზიანება). განაჩენი შესულია კანონიერ ძალაში.
მიუხედავად ჩატარებული მკურნალობისა და ოპერაციებისა, მოსარჩელეს ესაჭიროება ძვირადღირებული ოპერაციის და სტაციონარული რეაბილიტაციის კურსის ჩატარება.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ მ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯის – 13 300 ლარისა და 89 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, ასევე, მკურნალობასთან დაკავშირებული სხვა ხარჯის – 30 000 ლარის, ერთჯერადი კომპენსაციის სახით სარჩოს – 165 600 ლარისა და მორალური ზიანის სახით 35 000 ლარის ანაზღაურება.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში – მ.მ-ემ, ხოლო სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, შპს „ს. კ. კ. ხ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.1 და 1.3 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „ს.კ. კ. ხ-ს“ დაეკისრა მ. მ-ის სასარგებლოდ მკურნალობისათვის 272 470 ლარისა და მკურნალობასთან დაკავშირებული სხვა ხარჯის – 30 000 ლარის გადახდა, შპს „ს.კ. კ. ხ-ს“ მ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის – 80 000 ლარის ანაზღაურება, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2 და მე-2 პუნქტები დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლოს მითითებით, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ მ. მ-ე მუშაობდა შპს „ს-კ. კ. ხ-ში“ ელექტროშემდუღებლის თანამდებობაზე. შპს „ს-კ. კ. ხ-ი“ ვარკეთილის მეურნეობაში ასრულებდა სამშენებლო სამუშაოებს, კერძოდ, ამზადებდა რკინის კონსტრუქციებს ხ-ის. მოპასუხე ორგანიზაციაში მოსარჩელის ყოველთვიური ხელფასის ოდენობა შეადგენდა 1150 ლარს (ხელზე ასაღები).
2010 წლის 14 ოქტომბერს მოსარჩელე მ. მ-ე იმყოფებოდა სამსახურში და ელექტროშემდუღებლებისათვის დამონტაჟებულ, ბრეზენტით გადახურულ კარკასში ასრულებდა თავის შრომით მოვალეობას, კერძოდ, ე.წ. „არმატურებისაგან“ ამზადებდა რკინის კონსტრუქციებს. ამ დროს, მ.მ-ან (და სხვა თანამშრომლებთან) ერთად, სამსახურში იმყოფებოდა, ასევე, ელექტროშემდუღებლის თანამდებობაზე მომუშავე მოქალაქე ვ. კ-ა.
დაახლოებით 14:30 საათზე ვ. კ-ამ, რომელსაც ხელს უშლიდა უკვე დამზადებული რკინის კონსტრუქციები, გადაწყვიტა, სამუშაო ტერიტორიაზე განთავსებული ამწის გამოყენებით გადაეადგილებინა ისინი, მაშინ, როდესაც „კოშკურა ამწეების მემანქანეთათვის სამუშაოთა უსაფრთხოდ წარმოების“ ინსტრუქციის პირველი პუნქტის თანახმად, ამწეზე სამუშაოდ დაიშვება სათანადო სწავლებისა და მოწმობის მქონე პირი, რომელიც საწარმოში ბრძანებით არის დანიშნული ამწეზე სამუშაოდ, ხოლო ვ. კ-ას ასეთი სწავლება არ ჰქონდა გავლილი და არც შესაბამისი მოწმობა არ გააჩნდა, ის არც ბრძანებით იყო დანიშნული ამწეზე სამუშაოდ. ამწეზე ასულმა ვ. კ-ამ სცადა, გადაეადგილებინა რკინის კონსტრუქციები, რა დროსაც ამწის ისარი დაშვებულზე ზევით ასწია, გადაიხარა ამწეს უკანა მხარეს, გადაიღუნა და მოღუნული თავი დაეცა იქვე, ელექტროშემდუღებელებისათვის დამონტაჟებულ, ბრეზენტით გადახურულ იმ კარკასს, რომელშიც სამუშაოს ასრულებდა მ. მ-ე. ამწის რკინის კონსტრუქციაზე დაცემის შედეგად ასხლეტილი რკინის ნაჭერი თავის და ზურგის არეში დაეცა მ. მ-ეს, რამაც გამოიწვია მისი ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის კოლეგიის 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენით ვ. კ-ა ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის. ამავე განჩინებით დამტკიცდა საპროცესო შეთანხმება ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ პროკურატურასა და ბრალდებულ ვ. კ-ას შორის. განაჩენი შესულია კანონიერ ძალაში. სისხლის სამართლის საქმეში (1/514-12. 004103368) მ. მ-ე ცნობილ იქნა დაზარალებულად.
შპს „ს-კ. კ. ხ-ი“ სადავოდ ხდის მისთვის მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრებას საწარმოში მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად დაზარალებული მ. მ-ის სასარგებლოდ იმ საფუძვლით, რომ არ დასტურდება შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ ბრალეულობა, ხოლო ვ. კ-ა, როგორც ეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის კოლეგიის 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენითაა დადასტურებული, მოქმედებდა თვითნებურად, რასაც სააპელაციო სასამართლო არ იზიარებს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის კოლეგიის 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენის აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილები არ შეიცავს მითითებას დანაშაულის ჩადენაში ბრალდებულ ვ. კ-ას მოქმედების თვითნებობის თაობაზე, კერძოდ, არ დასტურდება, რომ 2010 წლის 4 ოქტომბერს ვ. კ-ა თვითნებურად ავიდა ამწეზე და მოიყვანა იგი მართვაში. აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები მოპასუხეს არც მოცემული საქმის განხილვისას წარმოუდგენია. მას არ გამოუყენებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე მუხლით მინიჭებული შედავების უფლებამოსილება საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას. 380-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად კი, პალატის მოსაზრებით, მოპასუხეს არ აქვს პროცესუალური უფლება სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მიუთითოს იმგვარ ფაქტობრივ გარემოებაზე, როგორიცაა ვაგნერ კაკულიას მოქმედების თვითნებობა, რაც, აპელანტის (მოპასუხის) მოსაზრებით, გამორიცხავს სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლის გამოყენების ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძველს და შესაბამისად, შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ პასუხისმგებლობას. ამდენად, აპელანტის მიერ მითითებულ ახალ გარემოებაზე პალატამ არსებითად არ იმსჯელა.
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ვაგნერ კაკულიას ბრალი დაედო სისხლის სამართლის კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში, რაც გულისხმობს მის მიერ უსაფრთხოების წესის დარღვევას სამთო, სამშენებლო ან სხვა სამუშაოს წარმოებისას, რამაც გამოიწვია ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება.
პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლის გამოყენების შეუძლებლობასთან დაკავშირებით, რის საფუძვლადაც იგი უთითებს ვ. კ-ას მიერ ამწეს თვითნებურ ამუშავებას. აპელანტის მითითებით, ვ. კ-ას შრომის კოდექსით დადგენილ მოთხოვნათა შესაბამისად, არ ჰქონდა იმაზე მეტი ფუნქციის განხორციელების შესრულების უფლება, ვიდრე ეს დავალებული ჰქონდა შრომითი ხელშეკრულებით. როგორც საქმის მასალებითაა დადგენილი, საწარმოში ვ. კ-ა მუშაობდა ელექტროშემდუღებლად და მას არც მოეთხოვებოდა და არც იყო ვალდებული, სცოდნოდა ამწის მანქანაზე მუშაობის თავისებურება.
ამავდროულად, სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული თანამშრომელ ვ.მ-ის ჩვენებით დასტურდება სამუშაოს ხელმძღვანელის ნებართვით ვ. კ-ას მიერ ამწის მემანქანის მოვალეობის არაერთხელ შესრულების ფაქტი და ამწის მემანქანის ფუნქციის მის მიერ უფრო ხშირად შესრულების ფაქტი, ვიდრე ეს თავად ამწის მანქანაზე დასაქმებული პირის მიერ ხდებოდა. დგინდება ისიც, რომ 2010 წლის 14 ოქტომბერს ვ.კ-ას ოთხი კაცი ეხმარებოდა ტვირთის ჩაბმასა და მოხსნაში. ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ ვ. კ-ა ასრულებდა არა იმ სამუშაოს, რისი უფლებამოსილებაც მას საწარმოსაგან ჰქონდა მინიჭებული. აღნიშნული მოსაზრების საწინააღმდეგოდ ვერ იმოქმედებს განაჩენში ვაგნერ კაკულიას მიერ ამწის ამუშავების თვითნებობაზე მითითება.
სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, განაჩენით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს პრეიუდიციული მნიშვნელობა არ ენიჭება. სსსკ-ის 30917 მუხლის თანახმად, საქმეზე წარმოდგენილი განაჩენით მხოლოდ ზიანის მიყენების ფაქტი დასტურდება. შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში განაჩენით დადასტურებულია, რომ ვაგნერ კაკულიას მიერ განხორციელდა ბრალეული დასჯადი ქმედება – უსაფრთხოების წესების დარღვევა, რამაც მძიმედ დააზიანა მოსარჩელის ჯანმრთელობა. აპელანტის (შპს „ს-კ. კ. ხ-ი“) მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ უსაფრთხოების ნორმების დარღვევისას ვ.კ-ა არ ახორციელებდა მისთვის დაკისრებულ სამსახურებრივ მოვალეობას, რაც აპელანტმა ვერ შეძლო.
სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის იმ ნორმაზე, რომელიც არეგულირებს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სპეციალურ წესებს (სკ-ის 997-ე მუხლი) და ადგენს პირის ვალდებულებას, აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა მესამე პირს მისი მუშაკის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით თავისი შრომითი (სამსახურებრივი) მოვალეობის შესრულებისას. პასუხისმგებლობა არ დადგება, თუ მუშაკი მოქმედებდა ბრალის გარეშე. აღნიშნული სამართლებრივი საფუძვლით, ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისათვის უნდა დგინდებოდეს შემდეგი ნიშნების ერთობლიობა: ა) ზიანი; ბ) ზიანის მიმყენებლის არამართლზომიერი მოქმედება ან უმოქმედობა; გ) არამართლზომიერ ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირი; დ) ზიანის მიმყენებლის ბრალი, ე) ზიანის მიმყენებლის შრომითი (ან ნარდობითი) ურთიერთობა მოპასუხესთან. ყურადსაღებია, რომ მოცემული ნორმის გამოყენების შემთხვევაში, პასუხისმგებლობის სპეციალური სუბიექტის – საწარმოს, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის შეფასება უნდა მოხდეს დაზარალებულ მ. მ-ის ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანებასა და საწარმოს თანამშრომელ ვ. კ-ას (და არა საწარმოს) ქმედებას შორის. ასევე, ბრალი, რომლის არსებობა სავალდებულო პირობაა ზიანის ანაზღაურებისათვის, უნდა მიუძღოდეს საწარმოს მუშაკს და არა თვით საწარმოს.
საქმეზე დადგენილი, გარემოებების და მათი სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობს მოპასუხისთვის ზიანის დაკისრების ყველა სავალდებულო პირობა, შესაბამისად, აპელანტის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე საფუძვლიანია და არსებობს მის სასარგებლოდ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის გამოყენების საფუძვლები.
მოსარჩელე მ. მ-ემ სარჩელით მოითხოვა „ს-კ. კ. ხ-ის“ მიერ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება. მატერიალური ზიანის სახით მოითხოვა: ა) მკურნალობის ხარჯების (ოპერაციამდე სარეაბილიტაციო კურსი) 13 300 ლარის; ბ) ოპერაციის ღირებულების 340 670 ლარის (209 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის); გ) მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯების (მგზავრობა, ვიზა და ა.შ.) 60 000 ლარის ანაზღაურება; დ) ყოველთვიური სარჩოს დაკისრება 12 წლის განმავლობაში მისაღები ხელფასის ოდენობით, ჯამში – 216 000 ლარი; მორალური ზიანის სახით მოითხოვა: 250 000 ლარის დაკისრება.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მატერიალური ზიანის ნაწილში, მოთხოვნა დაკმაყოფილდა შემდეგი პროპორციით: ა) მკურნალობის ხარჯების (ოპერაციამდე სარეაბილიტაციო კურსი) – 13 300 ლარის ანაზღაურების ნაწილში მოთხოვნა დაკმაყოფილდა სრულად; ბ) ოპერაციის ღირებულება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, 89 000 აშშ დოლარის ნაწილში, რომლითაც დაიფარება ბაკლოფენის ტუმბოს იმპლანტაცია 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით; ნევრორეაბილიტაციის 2 კურსი, თითოეული 35 000 აშშ დოლარის ღირებულებით; სამედიცინო გაცილება 250 აშშ დოლარი; დიაგნოსტიკური პროგრამა 6 750 აშშ დოლარი; გ) მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ (მგზავრობა, ვიზა და ა.შ.) 30 000 ლარის ოდენობით; დ) სარჩო ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და განისაზღვრა 12 წლის განმავლობაში ხელფასის (1150 ლარი) სახით მისაღები 165 600 ლარით. მორალური ზიანი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და განისაზღვრა 35 000 ლარით.
წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრით აპელანტი მოითხოვს სასარჩელო მოთხოვნასა და გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილებულ თანხას შორის არსებული სხვაობის დაკმაყოფილებას, კერძოდ: ა) ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციის ღირებულების – 50 000 აშშ დოლარის, 2 ნეირორეაბილიტაციის კურსის ღირებულების – 70 000 აშშ დოლარის; ბ) მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯების (მგზავრობა, ვიზა და ა.შ.) დაუკმაყოფილებელი ნაწილის – 30 000 ლარის; გ) სარჩოს სახით 12 წლის განმავლობაში ყოველთვიურად გადასახდელი 1150 ლარის ნაცვლად, 1500 ლარისა და დ) მორალური ზიანის დაუკმაყოფილებელი ნაწილის – 215 000 ლარის ანაზღაურებას.
სამკურნალო და საოპერაციოდ საჭირო ხარჯების ანაზღაურების ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:
დაზარალებულ მ. მ-ეს 2012 წლის 8 ივნისს შპს „ნ.ჰ-ის“ სტაციონარიდან გაწერისას მიეცა შემდეგი სამკურნალო რეკომენდაცია: „ბაკლოფენის მიღება, სასურველია ბაკლოფენის ტუმბოს იმპლანტაცია, სტაციონარული რეაბილიტაციური კურსის ჩატარება“.
მ. მ-ემ საქართველოში დასმული დიაგნოზის (პოსტრავმული მიელოპათია, ქვედა სპასტიური პარაპლეგია) საფუძველზე, მკურნალობის მიზნით, მიმართა ისრაელის სახელმწიფოში არსებულ კლინიკას, სამედიცინო ცენტრ „TOP ICHILOV-ს“, საიდანაც მოწოდებულ იქნა ინფორმაცია მოსარჩელის მიერ დასახელებული მკურნალობის და მასთან დაკავშირებული ხარჯების შესახებ. მოწოდებული ინფორმაციის თანახმად, ნევროლოგიის განყოფილებაში დიაგნოსტიკური პროგრამის ღირებულება შეადგენს 6.750 აშშ დოლარს, ნეირორეაბილიტაციის კურსის ღირებულება – 35 000 აშშ დოლარს, ბაკლოფენის ტუმბოს იმპლანტაციის ღირებულება – 12 000 აშშ დოლარს. ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციის ღირებულება – 50 000 აშშ დოლარს, სამედიცინო გაცილების ღირებულება კი – 250 აშშ დოლარს.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოთხოვნა ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციის ღირებულების (50 000 აშშ დოლარის) დაკისრების ნაწილში და განმარტა, რომ პირს შეუძლია, მოითხოვოს იმ ხარჯების ანაზღაურების მოწინააღმდეგე მხარისათვის დაკისრება, რისი გადახდის ვალდებულებაც სარჩელის აღძვრის ეტაპზე უკვე წარმოშობილია ან მათი წარმოშობა სამომავლოდ გარდაუვალია და აღნიშნული ფაქტი დადასტურებულია სათანადო მტკიცებულებებით. მოცემულ შემთხვევაში კი, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ ამ ეტაპზე მ. მ-ეს ესაჭიროება მკურნალობის აღნიშნული სახის (ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაცია) ჩატარება, კერძოდ, მ. მ-ეს არ წარმოუდგენია რომელიმე უფლებამოსილი სამკურნალო დაწესებულების რეკომენდაცია მკურნალობის აღნიშნული სახის ჩატარებაზე, რის გამოც, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი საფუძველი არ არსებობს.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ „ვინაიდან არ დგინდება ამ ეტაპზე ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციის საჭიროება, ამიტომ არ არსებობს ნევრორეაბილიტაციის ორი კურსის ჩატარების საჭიროებაც“. პალატის მოსაზრებით, ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციასა და ნეირორეაბილიტაციის კურსების რაოდენობრივ განსაზღვრას შორის კავშირი დაუსაბუთებელია.
აღნიშნულთან დაკავშირებით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია მკურნალობისა და მასთან დაკავშირებული ხარჯების შესახებ დამადასტურებელი დოკუმენტები ისრაელის სახელმწიფოში არსებულ კლინიკა სამედიცინო ცენტრ „TOP ICHILOV-დან“, სადაც მითითებულია ნეირორეაბილიტაციის ოთხი კურსის ჩატარების საჭიროების შესახებ და არ არის მითითება მხოლოდ ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაციის ჩატარების შემთხვევაში 4 კურსის ჩატარების საჭიროებაზე. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია, მოპასუხემ მხოლოდ საქმის ზეპირი განხილვისას, მხარეთა პაექრობის ეტაპზე გააჟღერა, რომ დაზარალებული მ. მ-ე ითხოვდა შეუსაბამოდ მაღალ ხარჯებს და ბოროტად იყენებდა თავის უფლებას.
ამასთან, საქმის მასალებში წარმოდგენილია ცნობები მ. მ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ (ფორმა №IV-100/ა), რომლითაც დგინდება, რომ პაციენტს ესაჭიროება სტაციონარული რეაბილიტაციური კურსის ჩატარება. ისრაელის კლინიკიდან წარმოდგენილი ცნობებით კი, ირკვევა 4 კურსის ჩატარების საჭიროება და მათი ღირებულება.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დაზარალებულს სრულად უნდა აუნაზღაურდეს სარჩელით მოთხოვნილი ნეირორეაბილიტაციის ოთხი კურსის ღირებულება, საიდანაც თითოეულის ღირებულებაა 35 000 აშშ დოლარი, ხოლო მათი საერთო ღირებულება ჯამში შეადგენს 140 000 აშშ დოლარს.
შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ოპერაციის ღირებულების ანაზღაურების ნაწილში დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ნევროლოგიის განყოფილებაში დიაგნოსტიკური პროგრამის ღირებულება – 6.750 აშშ დოლარი, ნეიორორეაბილიტაციის 4 კურსის ღირებულება – 140 000 აშშ დოლარი, ბაკლოფენის ტუმბოს იმპლანტაციის ღირებულება – 12 000 აშშ დოლარი, სამედიცინო გაცილების ღირებულება – 250 აშშ დოლარი. საბოლოოდ, შპს „ს-კ. კ- ხ-ს“ ოპერაციის ღირებულების ანაზღაურების სახით უნდა დაეკისროს 159 00 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რაც შეადგენს 259 170 ლარს.
მკურნალობასთან დაკავშირებული (მგზავრობა, ვიზა და ა.შ.) ხარჯის – 30000 ლარის დაკმაყოფილების ნაწილში შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ დასაბუთებული სააპელაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია და პალატამ მისი დაკისრების მართლზომიერებაზე ვერ იმსჯელა. რაც შეეხება დაუკმაყოფილებელი ნაწილის მოთხოვნას, აპელანტ მ. მ-ეს არ წარმოუდგენია იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ 30 000 ლარი არასაკმარისია მკურნალობასთან დაკავშირებული (მგზავრობა, ვიზა და ა.შ.) ხარჯის ანაზღაურებისათვის, რის გამოც სააპელაციო პალატამ მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი ამ ნაწილში არ დააკმაყოფილა, ვინაიდან ზიანის ანაზღაურების ოდენობა ისე უნდა განისაზღვროს, რომ ამას არ მოჰყვეს რომელიმე მხარის უსაფუძვლო გამდიდრება.
მკურნალობის ხარჯების (ოპერაციამდე სარეაბილიტაციო კურსი) 13 300 ლარის დაკისრების ნაწილში, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სარჩელი დასაბუთებულია და მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია შესაბამისი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებს საზღვარგარეთ სამკურნალოდ წასვლამდე, საქართველოში, სახელდობრ შპს „ნ. ჰ-ი“ ჩასატარებელი ნეირორეაბილიტაციის (გამოკვლევებით და მანიპულაციებით) კურსის ჩატარებისა და მისი ღირებულების შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას.
ყოველთვიური სარჩოს განსაზღვრის ნაწილში სააპელაციო სასამართლო არ იზიარებს აპელანტ მ. მ-ის პრეტენზიას, რომ სარჩოს ოდენობა ყოველთვიურად უნდა განსაზღვრულიყო 1500 ლარით, რომლის ოდენობა 12 წლის განმავლობაში იქნებოდა 250 000 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, როგორც ეს საქმის მასალებითაა დადგენილი, მ. მ-ის ყოველთვიური ხელფასი საწარმოში შეადგენდა 1150 ლარს. მოცემულ შემთხვევაში კი, აპელანტი ვერ ასაბუთებს, თუ რატომ უნდა განისაზღვროს სარჩოს ოდენობა არა ხელფასის იმ ოდენობით, რასაც იგი იღებდა საწარმოში, არამედ უფრო მაღალი ოდენობით. ამასთან, აპელანტის მოსაზრება, რომ სარჩოს ამგვარი ოდენობა უნდა განისაზღვროს მისი და მისი ოჯახის ამჟამინდელი საჭიროების გამო, არ წარმოადგენს სარჩოს სხვაგვარად დაანგარიშების საფუძველს.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მორალური ზიანის ნაწილში მოპასუხე შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ არ უცდია თავისი ეკონომიკური მდგომარეობის დადასტურება, რაც გასათვალისწინებელია მორალური ზიანის განსაზღვრის ნაწილში. მას აღნიშნულის თაობაზე არ მიუთითებია პირველი ინსტანციით საქმის განხილვის დროს. ამდენად, აღნიშნული ფაქტორი სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია. პალატის მითითებით, მოპასუხე შპს „ს-კ. კ. ხ-მა“ გადაიხადა შპს „ნ. ჰ-ი“ მ. მ-ის სტაციონალური აღდგენითი მკურნალობის (რეაბილიტაციის კურსის) ღირებულება, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის სულიერი ტრავმის გათვალისწინებით, საზოგადოებასა და ოჯახთან მისი სრულფასოვანი კავშირის განხორციელების შეუძლებლობის გათვალისწინებით, მორალური ზიანის გონივრულ და სამართლიან ოდენობად მიჩნეულ უნდა იქნეს 80 000 ლარი.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „ს-კ. კ. ხ-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა კასატორის მითითება 2010 წლის 14 ოქტომბრის განაჩენზე, რომლითაც გამოირიცხებოდა სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლით განსაზღვრული პასუხისმგებლობა შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ მიმართ.
2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენიდან ამონარიდის თანახმად, დაახლოებით 14.30 საათზე „ვ. კ-ამ, რომელსაც ხელს უშლიდა უკვე დამზადებული რკინის კონსტრუქციები, გადაწყვიტა სამუშაო ტერიტორიაზე განთავსებული ამწის გამოყენებით გადაეადგილებინა ისინი თავისუფალ ადგილას, ამ მიზნით იგი „თვითნებურად“ ავიდა ამწეზე, ვ. კ-ას ამის ნებართვა არ ჰქონდა. მან სცადა, გადაეადგილებინა კონსტრუქციები, რა დროსაც ამწის ისარი გადაიხარა უკანა მხარეს, გადაიღუნა და მოღუნული თავი დაეცა იმ კარკასს, სადაც სამუშაოებს ასრულებდა მ. მ-ე. ვ. კ-ას ყურადღება რომ მიექცია ამწის ისრის მოძრაობის მიმართულებისათვის, მაშინ თავიდან იქნებოდა აცილებული უბედური შემთხვევა“.
გასათვალისწინებელია, რომ ვ. კ-ამ აღიარა ბრალი და მის მიერ ჩადენილი დანაშაული.
მიუხედავად 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენში ნათლად და მკაფიოდ ჩამოყალიბებული აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილისა, სადაც ცალსახად არის დადასტურებული ვაგნერ კაკულიას მხრიდან თვითნებობა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ განაჩენის აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილები არ შეიცავს მითითებას დანაშაულის ჩადენაში ბრალდებულ ვ.კ-ას მოქმედების თვითნებობის თაობაზე, კერძოდ, განაჩენით არ დასტურდება, რომ ვ. კ-ა თვითნებურად ავიდა ამწეზე და მოიყვანა იგი მართვაში.
დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ არ აქვს პროცესუალური უფლება, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მიუთითოს იმგვარ ფაქტობრივ გარემოებაზე“, როგორიცაა ვ. კ-ას მოქმედების თვითნებობა.
მართალია, პირველი ინსტანციის სასამართლოში კასატორის მხრიდან შესაგებელი წარდგენილი არ ყოფილა, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ არასწორი დასკვნები გააკეთა, შესაგებლის წარმოუდგენლობის შედეგიდან გამომდინარე, კასატორის პროცესუალურ უფლებებთან დაკავშირებით.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის გამოყენება სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა დაეშვა, ვინაიდან 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენი, სასამართლოში წარადგინა მოსამართლემ სარჩელთან ერთად.
ხსენებული ნორმით განსაზღვრულია სააპელაციო სასამართლოში მხარის მიერ ახალი ფაქტების და ამ ახალი ფაქტების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის პროცესუალური შესაძლებლობა და არა პირველი ინსტანციის სასამართლოში მხარის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებზე მითითებების შეუძლებლობა.
სააპელაციო სასამართლო სრულყოფილად ვერ გაერკვა სააპელაციო საჩივრის საფუძვლებში. აპელანტს არ მიუთითებია რაიმე ახალ ფაქტობრივ გარემოებაზე, იგი პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას ასაჩივრებდა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად გამოკვლევის ფარგლებში და ამ გამოკვლევის შედეგად პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ არასწორად დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე უთითებდა.
სააპელაციო სასამართლომ ხსენებულ საკითხში გაურკვევლობის ფონზე ასევე არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე და 232-ე მუხლები, რომელთა ფარგლებში მოპასუხე არ არის შეზღუდული სასარჩელო მოთხოვნასთან მიმართებით წარმოაჩინოს საკუთარი სამართლებრივი შეფასება.
აპელანტმა, მხოლოდ სამართლებრივი შეფასება წარმოაჩინა, როდესაც მიუთითა საქმეში, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ განაჩენზე და ამ განაჩენის გამოკვლევის ფარგლებში განაცხადა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლის გამოყენებისათვის აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებები საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოს არასწორად ჰქონდა დადგენილი.
ურთიერთგამომრიცხავია პალატის დასკვნები, რომ, ერთი მხრივ, „განაჩენით თითქოს ვ. კ-ას თვითნებური მოქმედება არ იკვეთება“, ხოლო, მეორე მხრივ, აპელანტს არა აქვს პროცესუალური უფლება, მიუთითოს ვ. კ-ას მოქმედების თვითნებობაზე“.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 2321-ე მუხლები და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლი.
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლი და უსაფუძვლოდ ჩათვალა მოპასუხე იმ სუბიექტად, ვისაც მ. მ-ის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება უნდა დაკისრებოდა.
სასამართლო უთითებს საქმეში არსებულ მოწმე ვ.უ-ის ჩვენებაზე, რომლის მიხედვითაც ასკვნის, რომ ვ. კ-ა არაერთხელ ასრულებდა ამწის მემანქანის მოვალეობებს, რაც წინაამდეგობაში მოდის საქმეში არსებულ 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენთან, რომლის მიხედვითაც დადგენილია, რომ ვ. კ-ა სხვა სამუშაოს უნებართვოდ წარმოებისათვის და თვითნებური მოქმედებისათვის იქნა დამნაშავედ ცნობილი.
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 30917 მუხლი, რომელიც არ არსებობს ბუნებაში.
სასამართლოს დასკვნა, რომ ვ. კ-ა სამუშაოების წარმოების ხელმძღვანელი პირისაგან არაერთხელ ღებულობდა დავალებას და ნებართვას ამწის მართვასთან დაკავშირებით, წინააღმდეგობაში მოდის 2012 წლის 9 თებერვის განაჩენთან და თავად სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებასთან, რომ ვ. კ-ა ასრულებდა ელექტროშემდუღებლის უფლება-მოვალეობებს.
მოცემულ დავაში კვლევის საგანს არ წარმოადგენს 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენის კანონიერების საკითხის შემოწმება, თუმცა ცხადია, რომ განაჩენის ფარგლებში დამნაშავედ დადგინდა სხვა სუბიექტი – ვ. კ-ა, ხოლო ამ დანაშაულით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება სააპელაციო სასამართლომ დააკისრა კასატორს, რომელიც არ არის განაჩენის ფარგლებში დამნაშავედ ცნობილი და მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნა, ხსენებულ საკითხთან დაკავშირებით არავის უწარმოებია.
კონკრეტულ შემთხვევაში კასატორის პასუხისმგებლობის საკითხის განსაზღვრისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობის იყო იმ საკითხის გარკვევა, ვ. კ-ა ასრულებდა თუ არა თავის შრომით მოვალეობებს და ამ შრომითი მოვალეობის შესრულების პირდაპირი შედეგია თუ არა მ. მ-ის ზიანის მიყენება.
არასწორია სასამართლოს მითითება, თითქოს აპელანტმა ვერ შესძლო დაედასტურებინა, რომ უსაფრთხოების ნორმების დარღვევის დროს ვ.კ-ა მისთვის დაკისრებულ სამსახურებრივ მოვალეობას არ ახორციელებდა.
სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არასწორად შეაფასა 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენი და არ გამოუკვლევია იგი, შესაბამისად, დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტების სამართლებრივი შეფასებისას არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლი და ასევე არასწორად განმარტა ხსენებული მუხლის შინაარსი.
საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების გათვალისწინებით პალატას არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლი, ვინაიდან საქმეში არ არის დადგენილი, რომ ვაგნერ კაკულია, რომლის თვითნებურად განხორციელებული დანაშაულებრივი მოქმედების ფარგლებშიც ზიანი მიადგა მ. მ-ეს, ასრულებდა თავის შრომით მოვალეობებს. სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია, რომ ვ. კ-ა მოპასუხე კომპანიაში შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე ასრულებდა ამწის მემანქანის მოვალეობებს, პირიქით, სასამართლომ დაადგინა, რომ ვ. კ-ა მუშაობდა ელექტროშემდუღებლად, ხოლო 2012 წლის 9 თებერვლის განაჩენით კი დადგენილია, რომ მ. მ-ის ზიანის მიყენება გამოწვეულია არა ელექტროშედუღების, არამედ ვ. კ-ას მიერ ამწის თვითნებურად და უნებართვოდ გადაადგილებით, რა დროსაც მოხდა უბედური შემთხვევა და შედეგად მ. მ-ის ჯანმრთელობა დაზიანდა.
ხსენებული ადასტურებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლით განსაზღვრული ფაქტობრივი გარემოებების სადავო საქმეში არსებობის ფაქტი.
სასამართლოს არ გამოუკვლევია მოპასუხის სათანადო მხარედ მიჩნევის საკითხი, ვინაიდან არ გამოკვეთილა რაიმე ფაქტობრივი გარემოება, რომელიც მოპასუხის სხვა საფუძვლით სათანადო მოპასუხეობის საკითხს დაადგენდა.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილი ფაქტების სამართლებრივი შეფასებით ერთ-ერთ ნორმად მიუთითა შრომის კოდექსის 35-ე მუხლის პირველ პუნქტზე. ხსენებული ნორმის გამოყენების მიზანშეწონილობას კასატორი სადავოდ არ ხდის მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლი. შრომის კოდექსის 35-ე მუხლის გამოყენების მიზანშეწონილობა დგინდება იმ გარემოებიდან, რომელიც არ გამხდარა მხარეთა შორის სადავო, მ. მ-ე შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა მოპასუხე კომპანიასთან და დასაქმებული იყო ამ კომპანიაში ელექტროშემდუღებლის თანამდებობაზე.
საქალაქო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, ასევე, დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა ამ გარემოებებს, როდესაც მიიჩნია, რომ მოპასუხემ განახორციელა ბრალეული ქმედება და ამ ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი.
დაუსაბუთებელია სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხე მხარისათვის მკურნალობის ხარჯის – 272 470 ლარისა და მკურნალობასთან დაკავშირებული სხვა ხარჯების – 30 000 ლარის დაკისრების ნაწილში. აღნიშნული თანხის დაკისრების არამართლზომიერებას ხაზს უსვამს ასევე სასამართლოს მხრიდან მოპასუხისათვის ერთჯერადი კომპენსაციის სახით 165600 ლარისა და მორალური ზიანის სახით 80 000 ლარის დაკისრების თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილება.
არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა მ. მ-ის ნეირორეაბილიტაციის 4 კურსის ღირებულებისა და ბაკლოფენის ტუმბოს იმპლანტაციის ღირებულების, ისევე, როგორც მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯების ნაწილში 30 000 ლარის დაკისრების თაობაზე.
სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაესაბუთებინა საქართველოში ნეირორეაბილიტაციის კურსის ჩატარების შემდგომ, ისრაელში ნეირორეაბილიტაციის 4 კურსის ჩატარების აუცილებლობა, რომელიც დადასტურებული უნდა ყოფილიყო სამედიცინო დაწესებულების მიერ გაცემული შესაბამისი ცნობით, რაც საქმეში არ მოიპოვება.
ასევე არ არის დასაბუთებული კასატორისათვის მკურნალობასთან დაკავშირებული ხარჯების სახით 30 000 ლარის დაკისრების თაობაზე გადაწყვეტილება. უსაფუძვლოა სასამართლოს გადაწყვეტილება მორალური ზიანის სახით 80 000 ლარის დაკისრების თაობაზეც.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ივლისის განჩინებით შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 10 ივლისს №1 საგადახდო დავალებით შპს „ს-კ. კ. ხ-სა“ და გ. ფ-ის მიერ გადახდილი 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „ს-კ. კ. ხ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „ს-კ. კ. ხ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 10 ივლისს №1 საგადახდო დავალებით შპს „ს-კ. კ. ხ-სა“ და გ. ფ-ის მიერ გადახდილი 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
