საქმე №ას-692-658-2013 23 დეკემბერი 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ს. ქ-ი, ვ. ა-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ბ-ი (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – უსაფუძვლო გამდიდრების გზით მიღებულ ქონებაზე საკუთრების უფლების გაუქმება, საკუთრების უფლების აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ს. ქ-მა და ვ. ა-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ნ. ბ-ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვეს, რომ გაუქმდეს ნ. ბ-ის საკუთრების უფლება ქ.ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ის I სართულზე მდებარე უძრავ ქონებაზე (ფართი 112.50 კვ.მ, საკადასტრო კოდი ...), ასევე, 112,5 კვ.მ-ზე ნ. ბ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების შემდეგ, აღიარებულ იქნეს ვ. ა-ის საკუთრების უფლება 57,1 კვ.მ-ზე და ს. ქ-ის საკუთრების უფლება 55,4 კვ.მ-ზე.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 09 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. ქ-ის და ვ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:
ქ. ბორჯომში, ამჟამინდელი ... ქუჩა (ყოფილი ო-ის) №14, №16, №18, №20 მდებარე უძრავი ქონება 1940-იანი წლების პერიოდში ეკუთვნოდათ ი. ა-ს და პ. ჩ-ს, რომლებიც 1949 წელს გადაასახლეს ყაზახეთის რესპუბლიკაში და მათი კუთვნილი სახლი რეკვიზირებულ იქნა.
საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი სასამართლოს 1961 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით, რეკვიზირებული და რეალიზირებული სახლი (ამჟამინდელი ... ქ.№14, №16, №18, №20) დაუბრუნდათ ი. ა-ს და პ. ჩ-ის მემკვიდრეებს იმ მდგომარეობაში, როგორც იყო გადასახლების დროისათვის 1949 წლის მდგომარეობით.
ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 1989 წლის 24 ივლისის განჩინებით ე. ი. ასულ ჩ-ას (ი. ა-ის მემკვიდრე და მოპასუხე ნ. ბ-ის მამკვიდრებელი) მიეკუთვნა ქ. ბორჯომში ო-ის ქუჩაზე/ამჟამად .../ ქუჩაზე №20 სახლი მთლიანად, გარდა №11 და №12 ოთახებისა, კერძოდ, №1,2,3,6,7,8 და 9 ოთახი, საცხოვრებელი ფართობით 104,9 კვ.მ, დამხმარე ფართი და შუშაბანდები.
სანოტარო წესით დამოწმებული 1989 წლის ხუთი აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ნ. ბ-მა დედის – ე. ი. ასული ჩ-ან მიიღო ქ.ბორჯომში, ... (ყოფილი ო-ის) 20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ½ წილი.
1995 წლის 17 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ნ. ბ-მა მიჰყიდა რ. კ-ს ქ. ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/6 წილი.
2008 წლის 9 ოქტომბრის სამკვიდრო მოწმობით დადგენილია, რომ ნ. ბ-მა, როგორც ე. ჩ-ას პირველი რიგის მემკვიდრემ, საკუთრებაში მიიღო სამკვიდრო ქონება, რომელიც არის საცხოვრებელი სახლის, ქ. ბორჯომში ... ქუჩა №20-ში მდებარე 1/6 წილი - 30 კვ.მ.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ქ.ბორჯომში, ... ქ.№20-ში მდებარე უძრავი ქონება, კერძოდ, 224,8 კვ.მ საცხოვრებელი სახლი, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო სამ მესაკუთრეზე, კერძოდ, ნ. ბ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული იყო 112.50 კვ.მ, ვ. ა-ის საკუთრებაში 61.60 კვ.მ, ხოლო რ.ლ-ის საკუთრებაში 56.90 კვ.მ.
მითითებული გადაწყვეტილებით ასევე დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 4 თებერვლის გადაწყვეტილებით ვ. ა-ის სახელზე ქ.ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან, 224,8 კვ.მ საერთო ფართი, დარეგისტრირდა 118,70 კვ.მ, ხოლო ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით რ. ლ-ის სახელზე ქ.ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან, 224.8 კვ.მ საერთო ფართი, დარეგისტრირდა 113.20 კვ.მ. ამავდროულად, საჯარო რეესტრში აღნიშნული საცხოვრებელი სახლიდან ნ. ბ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული იყო 112.50 კვ.მ.
ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ქ.ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი (საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი) შეადგენს 235,16 კვ.მ, შესაბამისად, რ. ლ-ის და ვ. ა-ის მიმართ განხორციელებული რეგისტრაციით და საერთო ქონებაში მათი წილების გაზრდით, მათ საკუთრებაში აისახა ნ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული იდეალური წილიც.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 4 თებერვლის №882011035856 გადაწყვეტილება ვ. ა-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 30 მარტის №88201098545 გადაწყვეტილება რ. ლ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე.
რ. ლ-ის საკუთრებაში არსებული ქ. ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე უძრავი ქონება, 2012 წლის 13 აგვისტოს დამოწმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეძენილ იქნა ს. ქ-ის მიერ.
საჯარო რეესტრის ამონაწერებით დადგენილია, რომ ქ.ბორჯომში, ... ქ. №20-ში მდებარე 112.50 კვ.მ საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენს ნ. ბ-ი, 56.90 კვ.მ-ს – ს. ქ-ი და 61.60 კვ.მ-ს – ვ. ა-ი. 512.00 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს თანასაკუთრებას.
საჯარო რეესტრის ამონაწერებით დადგენილია, რომ ქ.ბორჯომი ... ქ.№20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან ნ. ბ-ის, ს. ქ-ია და ვ. ა-ის საკუთრებაში არსებულ ფართებს მინიჭებული აქვთ სხვადასხვა საკადასტრო კოდი, კერძოდ, ვ. ა-ის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას – ..., ნ. ბ-ის – ... და ს. ქ-ის – ....
მოსარჩელეების ს. ქ-სა და ვ. ა-ის სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა ნ. ბ-ის საკუთრების უფლების გაუქმება ზემოთ მითითებულ უძრავ ნივთზე და მასზე მათი საკუთრების უფლება აღიარება. მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძვლად მოსარჩელეები მიუთითებდნენ იმ გარემოებაზე, რომ ნ. ბ-ის წინაპრის ი. ა-ის გადასახლებაში ყოფნის დროს (1949–56 წლები) მათმა წინაპრებმა, რომლებიც შესახლებული იყვნენ გადასახლებულებისთვის ჩამორთმეულ სახლში, მნიშვნელოვნად გაზარდეს მისი მოცულობა, რის ხარჯზეც ნ. ბ-ი და მისი მამკვიდრებელი უსაფუძვლოდ გამდიდრდნენ.
საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, სადავო უძრავ ნივთზე ნ. ბ-ის საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებად მითითებულია ზემოთ ხსენებული 1989 წლის 5 აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულება და 2008 წლის 9 ოქტომბრის სამკვიდრო მოწმობა. წინამდებარე საქმეზე მოსარჩელეთა მხრიდან მითითებული დოკუმენტების ბათილად ცნობის მოთხოვნა დაყენებული არ ყოფილა.
სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის საფუძველზე სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ ნ. ბ-ის მიერ სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება შეძენილია კანონის შესაბამისად გაფორმებული გარიგებების საფუძველზე და ეს უფლება მას დარეგისტრირებული აქვს საჯარო რეესტრში.
სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, განსახილველ საქმეში მხარეთა მიერ წარმოდგენელი მტკიცებულებებით დგინდება, რომ უძრავი ქონება, რომლის მესაკუთრედ აღიარებასაც ითხოვენ მოსარჩელეები, საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მოპასუხე ნ. ბ-ის სახელზე. ქონების რეგისტრაციას საფუძვლად უდევს ჩუქების ხელშეკრულება და სამკვიდრო მოწმობა. აღნიშნული დოკუმენტების კანონიერება მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ, შესაბამისად, უსაფუძვლოა მტკიცება, რომ უძრავი ქონება არ ეკუთვნის ნ. ბ-ს.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოპასუხისათვის სამოქალაქო კოდექსის 991-ე მუხლიდან გამომდინარე, უსაფუძვლოდ მიღებულის უკან დაბრუნების დასაკისრებლად აუცილებელია, დადგინდეს, მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ თუ არა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეებს და რომ მოპასუხემ არამართლზომიერად მიიღო საკუთრებაში ეს უძრავი ქონება, რისი მტკიცების ტვირთიც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, ეკისრებათ აპელანტებს (მოსარჩელეებს).
განსახილველ საქმეზე, აპელანტებს (მოსარჩელეებს) სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ სადავო გარემოების დამადასტურებელი კანონით გათვალისწინებული მტკიცებულებები. რაც შეეხება მოწმეთა ჩვენებებს, ტექბიუროს გენგეგმებს, პალატამ ისინი სადავო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებებად არ ჩათვალა, რადგან მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი და საქმეში არსებული პირდაპირი მტკიცებულებებით – საჯარო რეესტრის ამონაწერით, რომლის მიმართაც სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, სასამართლოს გადაწყვეტილებებით, ჩუქების ხელშეკრულებით და სამკვიდრო მოწმობით დასტურდება ის გარემოება, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა მოპასუხის მამკვიდრებლის ე. ჩ-ას საკუთრებას, რომლისგანაც, სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესით, ჩუქებით და მემკვიდრეობის საფუძველზე, კანონიერად მიიღო მისმა შვილმა ნ. ბ-მა. პირდაპირ მტკიცებულებებს კი არაპირდაპირ მტკიცებულებებთან მიმართებაში გააჩნიათ უპირატესი იურიდიული ძალა. ამასთან, უდავო ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენს ის, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენდა ნ. ბ-ის საკუთრებას, რის გამოც ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 4 თებერვლის №882011035856 გადაწყვეტილება ვ. ა-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბორჯომის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 30 მარტის №88201098545 გადაწყვეტილება რ. ლ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე, რომელთა საფუძველზე ქ. ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართის (საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი) 235,16 კვ.მ ფართიდან ვ. ა-ის სახელზე დარეგისტრირდა 118.70 კვ.მ, ხოლო რ. ლ-ის სახელზე დარეგისტრირდა 113.20 კვ.მ. ასევე, სასამართლომ მნიშვნელოვნად ჩათვალა ის გარემოება, რომ ს. ქ-ი 2012 წლის 13 აგვისტომდე, მის მიერ რ. ლ-ან უძრავი ქონების შეძენამდე, არ წარმოადგენდა ქ.ბორჯომში, ... ქუჩა №20-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რადგან აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი მის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ს. ქ-მა და ვ. ა-მა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არ იმსჯელა იმის თაობაზე, თუ რა ფართისგან შედგებოდა ქ.ბორჯომში, ... №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი 1949 წლის მდგომარეობით მაშინ, როდესაც საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი სასამართლოს 1961 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებაში ერთმნიშვნელოვნადაა მითითებული, რომ რეკვიზირებული და რეალიზებული სახლი (ამჟამინდელი ... ქ.№14, №16, №18, №20) დაუბრუნდათ ი. ა-ს და პ. ჩ-ის მემკვიდრეებს იმ მდგომარეობაში, როგორც იყო გადასახლების დროისათვის – 1949 წლის ივნისისათვის.
კასატორის მიერ წარდგენილი არაერთი მტკიცებულების მიუხედავად, სასამართლომ არ დაადგინა და სამართლებრივი შეფასება არ მისცა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ სადავო ქონების თავდაპირველი მესაკუთრეები ი.ა-ის და პ.ჩ-ის გადასახლების შემდეგ მოსარჩელეები შესახლდნენ რეკვიზირებულ ქონებაში და გადასახლებული პირების რეაბილიტაციამდე დროის პერიოდში მათ განახორციელეს ქონებაზე სამშენებლო სამუშაოები, რითაც მნიშვნელოვნად გაზარდეს ქონების მოცულობა.
სასამართლომ არ გაითვალისწინა სარჩელზე დართული მტკიცებულებები – ტექბიუროში დაცული გენგეგმები, საიდანაც ნათლად და მკაფიოდ ჩანდა, თუ რა ფართით გაიზარდა ქონება მესაკუთრეებისათვის ჩამორთმევიდან უკან დაბრუნებამდე და კონკრეტულად რა მოცულობის იყო ... №20-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართი.
სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა მათ შორის მოპასუხე მხარის აღიარება და დადასტურება, რომ პირვანდელ მესაკუთრეებს რეკვიზირებული ქონება დაუბრუნდათ არა სრულად არამედ მხოლოდ 1949 წლის მდგომარეობით.
სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო საქმეში არსებული მტკიცებულებები, სხვადასხვა სასამართლო გადაწყვეტილებების შინაარსი იმ კუთხით, რომ მოსარჩელეებს ნამდვილად ჰქონდათ განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოები. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ქ-ის ოჯახის სახელზე სათანადო ორგანოს მიერ გაცემული ნებართვები მიშენებაზე და ა.შ, საიდანაც ცალსახად დასტურდებოდა, რომ ამ ოჯახმა წლების მანძილზე ნამდვილად განახორციელა ფართის მომატება.
სასამართლომ არასწორად არ დაადგინა, რომ მოსარჩელეებმა ნამდვილად აწარმოეს სადავო საცხოვრებელ ფართში მნიშვნელოვანი სამშენებლო სამუშაოები. მოსარჩელეთა შრომის ხარჯზე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა ჯერ ი.ა-ი, შემდეგ ე.ჩ-ა (სამკივდრო მასაა არა ქონება 1949 წლის მდგომარეობით, არამედ მთელი საცხოვრებელი სახლი) და ნ. ბ-ი.
სასამართლო, ნაცვლად ზემოთ მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებისა, მსჯელობს და ადგენს არაარსებით გარემოებებს.
სააპელაციო პალატამ, მსგავსად პირველი ინსტანციის სასამართლოსა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 312-ე, 311-ე მუხლები, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლები.
ყოვლად დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მოსაზრება 1989 წლის 5 აგვისტოს ჩუქებისა და 2008 წლის 9 ოქტომბრის სამკვიდროს მოწმობის თაობაზე, ვინაიდან, მითითებული აქტების საფუძველზე ნ. ბ-ს გადაეცა წილი, რომელიც მოპასუხის დედას ეკუთვნოდა 1949 წლის მდგომარეობით და არა ის 112,5 კვ.მ, რომელზედაც მიმდინარეობს დავა. სასამართლოს კი არ გაურკვევია, თუ რა წილი გადაეცა მოპასუხის დედას და შემდგომ რა წილის გადაცემა მოხდა რეალურად ნ. ბ-ზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 ივლისის განჩინებით ს. ქ-სა და ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ს. ქ-სა და ვ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ს. ქ-სა და ვ. ა-ს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 26 ივლისს №560819 საგადახდო დავალებით ო. კ-სა და ს. ქ-ის მიერ გადახდილი 2460 ლარის 70% – 1722 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ს. ქ-სა და ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ს. ქ-სა (პირადი №...) და ვ. ა-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 26 ივლისს №560819 საგადახდო დავალებით ო. კ-სა და ს. ქ-ის მიერ გადახდილი 2460 ლარის 70% – 1722 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
