საქმე №ას-698-661-2013 16 დეკემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – თ. წ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ზ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ზ. ზ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. წ-ის მიმართ და მოითხოვა, ქ.თბილისში, ა. ყ-ის გამზირ №34-ში მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებული, მოსარჩელე ზ. ზ-ის საკუთრებაში არსებული №39 მშენებარე ბინის (საკადასტრო კოდი ...) მოპასუხე თ. წ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა. მოსარჩელის მითითებით, სადავო ბინა შეიძინა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, თუმცა მოპასუხე შესაძლებლობას არ აძლევს, ისარგებლოს კუთვნილი უძრავი ნივთით.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ.თბილისში, ა. ყ-ის გამზირ №34-ში მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებული, მოსარჩელე ზ. ზ-ის საკუთრებაში არსებული №39 მშენებარე ბინა (საკადასტრო კოდი ...) გამოთხოვილ იქნა მოპასუხე თ. წ-ის უკანონო მფლობელობიდან (მოისმინეთ 2013 წლის 22 თებერვლის სხდომის ოქმის აუდიოჩანაწერი), რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ მოპასუხე თ. წ-ი ფლობს ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირ №34 მისამართზე მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებულ №39 მშენებარე ბინას.
საქმეში წარმოდგენილი ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ყ-2005-ის“ გამგეობის სხდომის ოქმით დადგინდა, რომ 2006 წლის 2 მარტს ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ყ-2005-სა“ და თ. წ-ს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც 29 750 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, თ. წ-ი მიღებულ იქნა ამხანაგობის წევრად და ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, თ. წ-ის გადაეცა ქ.თბილისში, ა. ყ-ის გამზირი №34-ში მდებარე მრავალსართულიან, მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში მე-2 სართულზე განთავსებული, 85 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და კარკასული მდგომარეობის მქონე №5 ბინა.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს და იმსჯელა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვაზე მაშინ, როდესაც სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა.
პალატამ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან თბილისში, ა. ყ-ის გამზირ №34 მისამართზე მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებული, 163,6 კვ.მ მანსარდიანი №39 მშენებარე ბინის გამოთხოვა და ხელშეშლის აღკვეთა (მტკიცებულება: თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 22 თებერვლის სხდომის ოქმის ელჩანაწერი12:22 სთ).
სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლის დასადასტურებლად საქმეში წარმოდგენილია ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც დასტურდება, რომ მოსარჩელე ზ. ზ-ის საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირ №34-ში მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებულ №39 163,60 კვ.მ მშენებარე ბინა მანსარდით (საკადასტრო კოდი: ...). უფლების რეგისტრაციის საფუძვლად მითითებულია 2012 წლის 13 ივლისს საჯარო რეესტრში დამოწმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ ამა თუ იმ გარემოების დასამტკიცებლად მატერიალური კანონით გათვალისწინებულია მტკიცების სტანდარტი – სპეციალური მტკიცებულება. კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო ფაქტობრივი გარემოება, თუ ვის საკუთრებაშია სადავო უძრავი ქონება, დგინდება კანონით განსაზღვრული სპეციალური მტკიცებულებით, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 311-ე და 312-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ თბილისში, ა. ყ-ის გამზირ №34-ში მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებულ №39 მშენებარე ბინაზე 163,60 კვ.მ მანსარდით რეგისტრირებულია ზ. ზ-ის საკუთრების უფლება, რომლის საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია, ხოლო მარტოოდენ მოპასუხის განმარტება, რომ დამატებით 9500 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ყ-2005-საგან“ სადავო მისამართზე მდებარე 85 კვ.მ №5 ბინის ნაცვლად, მას საკუთრებაში გადაეცა 100 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის მქონე №39 ბინა, არ წარმოადგენს სადავო ფართზე მისი საკუთრების უფლების დამადასტურებელ მტკიცებულებას.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო ბინაზე მოსარჩელის საკუთრების უფლებაზე გავლენას ვერ იქონიებს ის ფაქტი, რომ მისი უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მშენებარე ფართზე, კერძოდ, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ მოსარჩელეს სადავო ბინაზე რეგისტრირებული აქვს სამომავლო საკუთრების უფლება და განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ზ. ზ-ე წარმოადგენს სადავო ფართის რეგისტრირებულ მესაკუთრეს და ფართის სტატუსი – „მშენებარე“ არ ცვლის სადავო ფართზე მესაკუთრის უფლებრივ მდგომარეობას.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მოსარჩელე ზ. ზ-ე არ წარმოადგენს თ. წ-ის მფლობელობაში არსებული ბინის მესაკუთრეს, ვინაიდან აპელანტის მფლობელობაშია უმანსარდო 100 კვ.მ №39 ბინა, ხოლო მოსარჩელის საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია 163,60 კვ.მ მანსარდიან ბინაზე და, შესაბამისად, არ არსებობს მისი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.
პალატამ აღნიშნულთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ საქმის მასალების თანახმად, მოსარჩელის საკუთრებაშია ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზის №34-ში მდებარე მე-9 სართულზე მდებარე №39 ბინა. უდავოდ დადგენილია, რომ მოპასუხის მფლობელობაშია ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზის №34-ში მდებარე მე-9 სართულზე მდებარე №39 ბინა.
სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელში და სააპელაციო საჩივარში თავად აპელანტის მითითებით უდავოდ დადგენილია, რომ ა. ყ-ის გამზირის №34-ში, მე-9 სართულზე არ არსებობს 163,60 კვ.მ მანსარდიანი №39 ბინა (შესაგებელი, სააპელაციო საჩივარი).
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ უდავო ფაქტობრივი გარემოებები საკმარისია მოპასუხის მფლობელობაში არსებულ სადავო ბინაზე მოსარჩელის საკუთრების დასადგენად, ხოლო მოპასუხის მიერ მითითებული გარემოებები მის მფლობელობაში არსებულ ბინაში მანსარდის არარსებობისა და ნაკლები ფართის (ნაცვლად 163,60კვ.მ-ისა 100მ2-ის) თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად ვერ გამოდგება, განსაკუთრებით იმ პირობებში, როდესაც მოპასუხე ვერ ადასტურებს სადავო ნივთის ფლობის მართლზომიერებას.
პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე თ. წ-მა მის მიერ დაკავებული ფართის მართლზომიერი მფლობელობისა და საკუთრების დასადასტურებლად კანონით გათვალისწინებული მტკიცებულება ვერ წარმოადგინა. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხე არ წარმოადგენს მართლზომიერ მფლობელს. მოსარჩელე ზ. ზ-ეს სადავო ნივთზე გააჩნია საკუთრების უფლება და იგი არ არის შეზღუდული მოპასუხის მხრიდან ამ ნივთის ფლობით. შესაბამისად, არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.
რაც შეეხება თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 22 თებერვლის საოქმო განჩინების გაუქმების მოთხოვნას, სააპელაციო საჩივარი ამ ნაწილში არ შეიცავს გასაჩივრებული საოქმო ფორმის განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივ უსწორობებზე მითითებას და შესაბამის დასაბუთებას, რის გამოც აღნიშნული მოთხოვნის ნაწილშიც სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება თ. წ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
როგორც პირველი ინსტანციის, ასევე სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ზ. ზ-ე არ არის ა.ყ-ის №34-ში მდებარე კორპუსის რაიმე ფართის მესაკუთრე. აღნიშნული კორპუსი მშენებარეა, ექსპლუატაციაში მიღებული არ არის და საკუთრების უფლებაზე მსჯელობა არ შეიძლება. იგი საჯარო რეესტრში რეგისტრირდება როგორც საკუთრების უფლება საცხოვრებელ ბინაზე, ასევე მომავალი საკუთრების უფლება მშენებარე ბინაზე.
ამდენად, პირველ შემთხვევაში სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტია საკუთრების უფლება საცხოვრებელ ბინაზე, რომელიც რეალურად არსებობს, კორპუსი ექსპლუატაციაშია მიღებული, ბინის ფართი და ყველა საიდენტიფიკაციო მახასიათებელი თანხვედრაშია საჯარო რეესტრში წარდგენილ საცხოვრებელი კორპუსის პროექტთან. მეორე შემთხვევაში კი, სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტია მომავალი საკუთრების უფლება საცხოვრებელ ბინაზე. ასეთ დროს შესაძლებელია, მიმდინარეობდეს საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა ან საერთოდ მშენებლობა დაწყებული არ იყოს, თუმცა აუცილებელია, რომ მშენებარე კორპუსის შემთხვევაში რეალურად არსებული საცხოვრებელი ბინის ფართი და ყველა საიდენტიფიკაციო მონაცემები თანხვედრაში იყოს საჯარო რეესტრში წარდგენილ მშენებარე კორპუსის მონაცემებთან, ანუ საჯარო რეესტრში წარდგენილი პროექტის შესაბამისად, დარეგისტრირებული საცხოვრებელი ბინის მახასიათებლები იდენტური უნდა იყოს რეალურად არსებულ მშენებარე საცხოვრებელი ბინის მახასიათებლებთან, წინააღმდეგ შემთხვევაში შეუძლებელია, მშენებარე კორპუსის ექსპლუატაციაში მიღება და მასზე ან მის შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლების დარეგისტრირება.
თუ რეალურად არსებული მშენებარე საცხოვრებელი ბინის საიდენტიფიკაციო მახასიათებლები არ ემთხვევა საჯარო რეესტრში დაფიქსირებულ მახასიათებლებს, შესაძლებელია, არსებობდეს სამართალდარღვევა, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა. ზ. ზ-ემ დ. რ-ან შეიძინა არა №39 ბინა, არამედ მომავალი საკუთრების უფლება №39 ბინაზე, რომელიც 163,60 კვ.მ-ია და აქვს მანსარდი, მაგრამ ასეთი ფართისა და, მით უმეტეს, მანსარდიანი ბინა ა.ყ-ის №34 კორპუსში არ არსებობს, მოსარჩელე არის თაღლითობის მსხვერპლი (რაზედაც მიმდინარეობს გამოძიება და პასუხისგებაშია მიცემული ამხანაგობის თავმჯდომარე ნ-ე), მას მიჰყიდეს მშენებარე კორპუსში არარსებულ ფართზე მომავალი საკუთრების უფლება. შესაბამისად, უფლების გამყიდველთან უნდა გაირკვეს, თ. წ-ის საცხოვრებელი ბინა არის თუ არა №39, 100 კვ.მ და უმანსარდო და, რაც მთავარია, წარმოადგენს თუ არა თ. წ-ი მის მიერ დაკავებული უძრავი ნივთის მართლზომიერ მფლობელს.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 311-ე, 312-ე მუხლებით და არასწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით, ქ.თბილისში ა.ყ-ის გამზირ №34-ში მდებარე კორპუსის მე-9 სართულზე განთავსებულ №39 მშენებარე 163,6 კვ.მ ბინაზე მანსარდით რეგისტრირებულია ზ. ზ-ის საკუთრების უფლება, რომლის საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია. სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა გასათვალისწინებელი არ არის.
თუ სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით, სადაც საუბარია რეესტრის მონაცემთა უტყუარობასა და სისრულის პრეზუმფციაზე, მაშინ პალატას ყურადღება უნდა გაემახვილებინა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულ ზ. ზ-ის მომავალი საკუთრების უფლებასა და თ. წ-ის მფლობელობაში არსებულ ბინას შორის არსებულ განსხვავებაზე, რომელსაც ვერ ხსნის ვერც ზ. ზ-ე და ვერც სასამართლო.
საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული მონაცემები მკვეთრად განსხვავდება რეალურად არსებული მონაცემებისაგან და ასეთ შემთხვევაში რეესტრის მონაცემების სისრულესა და უტყუარობაზე საუბარი კანონშეუსაბამოა.
მოსარჩელე სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ძალით ითხოვდა მის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირ №34-ში მე-9 სართულზე მდებარე №39 ბინაში შეღწევისა და მფლობელობის უკანონო ხელშეშლას. სასამართლომ კი, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის გამოყენებით აღნიშნული ბინა თ. წ-ის მფლობელობიდან გამოითხოვა. სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, მიაკუთვნა მოსარჩელეს ის, რასაც იგი არ ითხოვდა, აღნიშნული გარემოება ასევე გადაწყვეტილების გაუქმების წინაპირობაა. პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. აღნიშნული მოხდა საქმის არსებითად განხილვის ეტაპზე, რისი უფლებაც მოსარჩელეს მოპასუხის თანხმობის გარეშე არ ჰქონდა, ასეთი თანხმობა კი თ. წ-ს არ მიუცია.
თ. წ-ს თანხმობა არ გამოუთქვამს სასამართლოსათვის მოსამზადებელი სხდომის მთავარ სხდომაში გადაზრდასთან დაკავშირებითაც. პირველი ინსტანციის მოსამართლემ საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევის მოსამზადებელი სხდომა გადაზარდა მთავარ სხდომაში და არ მისცა შესაძლებლობა თ. წ-ის ადვოკატს, საქმის არსებით განხილვაში მიეღო მონაწილეობა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 ივლისის განჩინებით თ. წ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. წ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ თ. წ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით თ. წ-სა და გ. მ-ის მიერ 2013 წლის 5 ივლისის სალაროს შემოსავლის №123 ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. წ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ თ. წ-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით თ. წ-სა და გ. მ-ის მიერ 2013 წლის 5 ივლისის სალაროს შემოსავლის №123 ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
