№ას-850-808-2013 9 დეკემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ქ. ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ლ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ა. ლ-ამ მოპასუხე ქ. ბ-ის მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნა:

მოპასუხე ქ. ბ-ის ა. ლ-ას სასარგებლოდ 1948.06 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით ა. ლ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. ლ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

ა. ლ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა;

ქ. ბ-ს ა. ლ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 1948.06 ლარის ანაზღაურება;

მასვე დაეკისრა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 280 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე ა. ლ-ას საკუთრებაშია უძრავი ქონება, რომელიც მდებარეობს ქ.თბილისში, ა.წ-ის გამზირის N12-ის ბინა 12-ში. იმავე მისამართზე მდებარე ბინა N15-ის მესაკუთრეა მოპასუხე ქ. ბ-ი, ბინა N15 მდებარეობს ბინა N12-ის ზემოთ.

წარდგენილი სარჩელით, ა. ლ-ამ მოითხოვა ქ. ბ-ის კუთვნილი ბინიდან წყლის ჩადინებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 1948.06 ლარის ოდენობით.

მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე წარდგენილი იყო ორი ექსპერტიზის დასკვნა, მათგან ერთ-ერთი, სსიპ ლ.სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 19 თებერვლის N5-5000526313 დასკვნით დგინდებოდა, რომ ქ.თბილისში, ა.წ-ის გამზირის N12-ის ბინა 12-ში (ა. ლ-ას კუთვნილ ბინაში), ზედა სართულიდან წყლის ჩასვლის შედეგად დაზიანებული ნაწილის აღსადგენად საჭირო თანხა სავარაუდოდ შეადგენდა 1948.06 ლარს. ექსპერტიზის ჩატარების პერიოდში გამოსაკვლევი ბინის ადგილზე შესწავლისას დადგინდა, რომ გამოსაკვლევ ბინაში შეინიშნებოდა ზედა სართულიდან წყლის ინტენსიური ჩამონადენი, რის შედეგადაც N1 ჰოლის, N4 სააბაზანო-ტუალეტის ჭერი და კედლები, N2 საცხოვრებელი ოთახისა და N5 კორიდორის ჭერი შესაღები იყო. N1 ჰოლის, N2 საცხოვრებელი ოთახისა და N5 კორიდორში პარკეტის იატაკის ნაწილი დაახლოებით 11.0კვ.მ გამოსაცვლელი იყო.

სადავო ფაქტობრივი გარემოების დადგენის მიზნით სააპელაციო სასამართლომ ყურადღებას მიაქცია საქმეზე წარდგენილ სსიპ ლ.სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 18 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკურ დასკვნას (20/01/19-1239), რომლითაც დგინდებოდა, რომ ქ.თბილისში, ა.წ-ის გამზირის N12-ის ბინა 12-ში წყლით დასველების შედეგად არსებული დაზიანების აღმოსაფხვრელად საჭირო სამშენებლო მასალებისა და შესასრულებელი სამუშაოების სავარაუდო ღირებულებამ შეადგინა 221.6 ლარი. ექსპერტის მიერ შესწავლილი და ადგილზე აზომილ იქნა სადავო მისამართზე მდებარე ბინა და დადგინდა, რომ საპირფარეშოს ჭერზე შეინიშნებოდა სისველე, აგრეთვე მცირე დაზიანებები შეინიშნებოდა პარკეტის იატაკზე, შემოსასვლელში და საცხოვრებელ ოთახში.

ზემოაღნიშნული ორივე ექსპერტიზის დასკვნების ერთობლივი შეფასების ანალიზის შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სადავო მისამართზე მდებარე ა. ლ-ას საცხოვრებელ ბინაში არსებული დაზიანებები გამოწვეული იყო ზედა სართულიდან წყლის ჩადინების შედეგად, ამასთან, ორივე დასკვნის ურთიერთშედარებით დგინდებოდა ისიც, რომ 2008 წლიდან 2012 წლამდე არსებული დაზიანებები უფრო მეტ ფართობზე გავრცელდა და ამიტომ, წყლის ჩადინების შედეგად მიყენებული ზიანის ოდენობა გაიზარდა. შესაბამისად, თუკი მისი ოდენობა პირველი ექსპერტიზის ჩატრების დროს 221.6 ლარით განისაზღვრა, მეორე ექსპერტიზის ჩატარების დროს მისმა სავარაუდო ოდენობამ შეადგინა 1948.06 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე ქ. ბ-ის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ მის ბინაშიც შეინიშნებოდა წყლის ჩადინება ზედა სართულიდან და მისი ბინაც საგრძნობლად იყო დაზიანებული აღნიშნულის შედეგად. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლით უზრუნველყოფილია მხარეთა თანაბარი შესაძლებლობები, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები, მტკიცებულებები. საპროცესო კანონმდებლობით დამკვიდრებული მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპიდან გამომდინარე, ფაქტობრივი გარემოებების მითითება, მოწინააღმდეგე მხარის არგუმენტებთან შედავება და პოზიციების შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარება, მხარის პროცესუალურ ვალდებულებას წარმოადგენს და მისი ჯეროვნად განუხორციელებლობა იწვევს მოწინააღმდეგე მხარისათვის საპროცესო ვალდებულების შესრულების გამარტივებას. ამასთან, როგორც მოსარჩელეა შეზღუდული სარჩელში მითითებული გარემოებებით და ეკისრება მათი მტკიცების ვალდებულება, მოპასუხეც თავის მხრივ, ვალდებულია შესაგებლით საცილოდ გახადოს მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გააქარწყლოს მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეს, მოსარჩელის პოზიციისა და საქმეში წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების საპირისპიროდ რაიმე მტკიცებულება არ წარუდგენია. შესაბამისად, მხოლოდ მოპასუხის ახსნა-განმარტებას სააპელაციო სასამართლო ვერ მიიჩნევდა მისი ბრალის გამომრიცხველ საკმარის მტკიცებულებად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია სარჩელის ფორმალური გაუმართავობის შესახებ, რასაც იგი არასრულყოფილად თავდაცვის მიზეზად მიიჩნევდა. მოსარჩელე არ იყო ვალდებული მიეთითებინა, წყლის ჩადინება მილის დაზიანების გამო ხდებოდა თუ ონკანის უყურადღებოდ მიტოვებით. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ ვითარებაში როდესაც ექსპერტიზის დასკვნით ცალსახად დადგინდა, რომ დაზიანება გამოწვეული იყო ზედა სართულიდან წყლის ჩადინებით, მოპასუხე იყო ვალდებული ემტკიცებინა, რომ წყლის ჩადინებას ადგილი ქონდა არა მისი, არამედ სხვა მეზობლის ბინიდან. ამის ობიექტური საშუალება მოპასუხეს გააჩნდა ექსპერტის დასკვნის, მოწმეთა წარდგენის გზით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზიანის ანაზღაურების მოვალეობის წარმოშობისათვის აუცილებელია, სახეზე იყოს პირის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება, წარმოშობილი ზიანი და ბოლოს, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი (სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი). ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა წარმოადგენს დელიქტური პასუხისმგებლობის დადგომის სავალდებულო პირობას და გამოიხატება იმაში, რომ პირველი წარმოშობს მეორეს. პასუხისმგებლობა დგება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ზიანი არის ზიანის მიმყენებლის მოქმედების (უმოქმედობის) პირდაპირი და გარდაუვალი შედეგი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დგინდებოდა ზიანის ფაქტი, რომლის აღმოსაფხვრელად საჭირო თანხის ოდენობა შეადგენდა 1948.06 ლარს, ასევე დგინდებოდა მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობა მოპასუხის ბინიდან წყლის ჩადინებასა და მოსარჩელის ბინაში არსებულ დაზიანებებს შორის. შესაბამისად, სახეზე იყო ზემოაღნიშნული ნორმის (სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი) შეფარდებისათვის საჭირო ყველა პირობა, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი ზიანის ანაზღაურების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხი მოპასუხის სამტკიცებელია. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ ა. ლ-ას სარჩელი მოპასუხის მიმართ წყლის ჩადინების შედეგად მიყენებული ზიანის მოთხოვნით აღიძრა 2007 წელს, რაც თავის მხრივ მოწმობდა, რომ ამ დროისთვის ზიანი უკვე სახეზე იყო, ვერ გახდებოდა მოთხოვნის ხანდაზმულად მიჩნევის საფუძველი, ვინაიდან, 2007 წლის მდგომარეობით ზიანი შეადგენდა 221 ლარს ამავე წლის 18 აპრილის დასკვნის საფუძველზე. მოსარჩელის განმარტებით, წყალი მის ბინაში ჩავიდა სარჩელის შეტანამდე დაახლოებით 18 თვით ადრე. 2013 წლის 19 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნით დადგინდა, რომ 2007 წელთან შედარებით, გაზრდილი იყო დაზიანების ხარისხი. მოპასუხემ ვერ შეძლო დაედასტურებინა, რომ მოთხოვნილი იყო ზიანი, რომელიც მოსარჩელეს მიადგა 2007 წელს წყლის ჩადინების შედეგად, რადგან საქმეში წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნებით ერთმნიშვნელოვნად დასტურდებოდა, რომ წყლის ჩადინებას ადგილი ჰქონდა 2007-2013 წლების შუალედში. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ სარჩელი შეტანილი იყო წყლის ჩასვლიდან 18 თვის შემდეგ.

სააპელაციო სასამართლოს ზემომითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. ბ-მა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების მოვალეობის წარმოსობისათვის აუცილებელია, რომ სახეზე იყოს: პირის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება, წარმოშობილი ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ. ბ-მა ა. ლ-ას ზიანი მიაყენა დელიქტური ქმედებით. აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები მოსარჩელეს არ წარუდგენია, თუმცა მათი წარდგენა ობიექტურადაც შეუძლებელი იყო;

სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის გამოყენებისათვის აუცილებელია, ზუსტად დადგინდეს დელიქტური ქმედების შინაარსი. განსახილველ შემთხვევაში აუცილებელია დადგინდეს, თუ კონკრეტულად რამ გამოიწვია ა. ლ-ის ზიანის მიყენება (თუკი მას ზიანი საერთოდ მიადგა). ზიანის გამომწვევი ქმედების ზუსტის შინაარსის დადგენის გარეშე შეუძლებელია ქმედება შეფასდეს, როგორც არამართლზომიერი ან მართლზომიერი. სააპელაციო სასამართლომ, ქ. ბ-ის ქმედების მართლსაწინააღმდეგოდ მიჩნევისათვის საკმარისად ჩათვალა ის გარემოება, რომ ა. ლ-ას ბინაში ზედა სართულიდან ჩაედინება წყალი. ამასთან, სასამართლომ არც კი მიუთითა, თუ რა ბრალეულ მოქმედებას ან უმოქმედობას ჰქონდა ადგილი ქ. ბ-ის მხრიდან. რეალურად, მოპასუხეს ბრალეული ქმედება არ განუხორციელებია;

ამდენად, ქ. ბ-ის ბრალეულად მიჩნევისათვის არასაკმარისია იმაზე მითითება, რომ ა. ლ-ას ბინაში წყალი ჩაედინება, თუნცა მოხდეს აღნიშნული გარემოების დამტკიცება. ზედა სართულიდან წყალი ა. ლ-ას ბინაში შეიძლება სხვადასხვა მიზეზით, მათ შორის, საერთო სარგებლობის ქონების (გაყვანილობის) გაუმართაობის გამო ჩაედინებოდეს. მაგალითად, ა. ლ-ას ბინაში წყლის ჩადინება შეიძლებოდა გამოეწვია ე.წ. სატრანზიტო გაყვანილობის გაუმართაობას. „ბინათმესაკუთრეთა შესახებ“ კანონის მე-3 მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სატრანზიტო გაყვანილობა ეწოდება ინდივიდუალური საკუთრების ფართობზე გამავალი საერთო სარგებლობის საინჟინრო მოწყობილობას და გაყვანილობას. ასეთი გაყვანილობის შეკეთება კი, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის მე-4 ქვეპუნქტის, მე-7 მუხლის მე-3 ქვეპუნქტისა და 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, წარმოადგენს ამხანაგობის ყველა წევრის და არა მხოლოდ ქ. ბ-ის ვალდებულებას;

2007 წელს შედგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ა. ლ-ას „დაზიანებული“ ბინის აღდგენის ღირებულება შეადგენდა 221.6 ლარს. ამჟამად ეს თანხა 1948.6 ლარს გაუტოლდა. მოსარჩელის მოთხოვნა ნებისმიერ შემთხვევაში ხანდაზმულია. სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლის თანახმად, დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა არის 3 წელი იმ მომენტიდან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ზიანის ან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის დასახელებული ნორმა და მიუთითა, რომ მოპასუხემ ვერ შეძლო დაედასტურებინა მოთხოვნილი ზიანის 2007 წელს დადგომის ფაქტი, რამდენადაც საქმეზე წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნებით დასტურდება, რომ წყლის ჩადინებას ადგილი ჰქონდა 2007-2013 წლების შუალედში. სასამართლო არ დაუკონკრეტებია დრო, რაც მნიშვნელოვანი იყო. იმის გამო, რომ ა. ლ-ა ვერ ამტკიცებს წყლის ჩადინების მიზეზს 2007 წლიდან 2013 წლამდე პერიოდის ვერც ერთ მონაკვეთში, შეუძლებელია დასკვნის გამოტანა, რომ 2007 წელსა და 2013 წელს მას ზიანი სხვადასხვა მიზეზით მიადგა (თუკი ასეთი ზიანი საერთოდ დადგა). პრაქტიკულად, სასამართლომ ქ. ბ-ის მტკიცების ტვირთში შეიყვანა არა მხოლოდ ის, თუ რა მიზეზით ჩაედინა წყალი ა. ლ-ას ბინაში 2007 და შემდგომ წლებში, არამედ ისიც, თუ კონკრეტულად როდის მოხდა წყლის ჩადინება, რაც მოპასუხემ არ შეიძლება იცოდეს. მოსარჩელის მტკიცებით, იგი წლების განმავლობაში ცხოვრობდა რუსეთში და ბინა ჩააკეტილი ჰქონდა. აქედან გამომდინარე, ქ. ბ-ის მიერ შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ როდის დაზიანდა ა. ლ-ას ბინა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ქ. ბ-ი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი) 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ქ. ბ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 19 სექტემბერი, საგადახდო დავალება № 1) 70% – 105 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე