№ას-921-879-2013 16 დეკემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ქ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ ბრძანების უკანონოდ ცნობა, მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ფოთის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ნ. ქ-ამ მოპასუხე კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნები:

1. ნ. ქ-ან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ მოპასუხე ორგანიზაციის 2009 წლის 29 დეკემბრის №355/კ ბრძანების უკანონოდ ცნობა;

2. მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის სახით 6645 ლარის დაკისრება.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 6 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ქ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა:

უკანონოდ იქნა ცნობილი კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ 2009 წლის 29 დეკემბრის №355/კ ბრძანება ნ. ქ-ან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ;

კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ს“ ნ. ქ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 6645 ლარისა და ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 100 ლარის გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კორპორაცია „ფ. ს. ნ-მა“.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინებით კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე ნ. ქ-ა 1976 წლიდან 2009 წლის 29 დეკემბრამდე მუშაობდა კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-ში’’ სხვადასხვა თანამდებობებზე.

2009 წლის 29 დეკემბრის №355/კ ბრძანებით, მოპასუხემ შეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის ,,დ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

2009 წლის 29 დეკემბრის №355/კ ბრძანებით, მოპასუხემ შეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან ისე, რომ არ მიუთითა მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მიზეზი.

ნ. ქ-ა ყოველთვიურად, შრომის ანაზრაურების სახით, ხელზე იღებდა 443 ლარს.

მოსარჩელის მიუღებელი შემოსავალი, მისი სამსახურიდან დათხოვნის გამო, შეადგენდა 6645 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-ის” წარმომადგენლებმა ვერ დაასაბუთეს ე.წ. ,,ოპტიმიზაციის” ღონისძიების ფაქტობრივი სამართლებრივი საფუძველი. ამასთან, სს კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-ს” არ მიუთითებია სადავო ბრძანებაში ხელშეკრულების მოშლის დასაბუთება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ’’ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული მუხლი შრომის ხელშეკრულების მხარეებს უფლებამოსილებას ანიჭებს, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გზით შეწყვიტონ მათ შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა. თუმცა, მოხმობილი მუხლით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი. იგი შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით.

სააპელაციო სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასაბუთება და დამატებით მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლზე, რომლითაც აღიარებულია პირის უმიშვნელოვანესი სოციალური უფლება – შრომის უფლება, დადგენილია, რომ შრომა თავისუფალია. ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საერთაშორისო აქტებზე, რომლებიც იცავენ დასაქმებულს სამუშაოდან წინასწარი შეტყობინებისა და ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე გათავისუფლებისგან. ევროპის სოციალური ქარტიის 4.4-ე მუხლით (რატიფიცირებულია საქართველოს პარლამენტის 2005 წლის 1 ივლისის 1876–რს დადგენილებით), შრომის სამართლიანი ანაზღაურების მიღების უფლების განხორციელების მიზნით, მხარეები ვალდებულებას იღებენ, აღიარონ თითოეული მუშაკის მიერ დასაქმების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების წინასწარი მიღების უფლება. ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის (საქართველოში ძალაშია 1994 წლის 3 აგვისტოდან) მე-6 მუხლის თანახმად, ამ პაქტის მონაწილე სახელმწიფოები აღიარებენ შრომის უფლებას, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ პაქტით მონაწილე სახელმწიფოთა ღონისძიებები, ამ უფლების სრულად განხორციელების მიზნით, შეიცავენ პროფესიულ-ტექნიკური სწავლებისა და მომზადების პროგრამებს, განუხრელი ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული განვითარებისა და სრული საწარმოო დასაქმების გზებსა და მეთოდებს ისეთ პირობებში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ადამიანის ძირითად პოლიტიკურ და ეკონომიკურ თავისუფლებებს. ადამიანის სოციალურ უფლებებთან დაკავშირებით მნიშვნელოვან დანაწესს ადგენს 1948 წლის 10 დეკემბრის ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის (ძალაშია საქართველოს უზენაესი საბჭოს 1991 წლის 15 სექტემბრის დადგენილებით) 22-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ყოველ ადამიანს, როგორც საზოგადოების წევრს, აქვს სოციალური

უზრუნველყოფის უფლება და უფლება, განახორციელოს ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ დარგებში, ნაციონალური მეცადინეობისა და საერთაშორისო თანამშრომლობის მეშვეობით და ყოველი სახელმწიფოს სტრუქტურისა და რესურსების შესაბამისად, ის უფლებები, რომლებიც აუცილებელია მისი ღირსების შენარჩუნებისა და პიროვნების თავისუფალი განვითარებისათვის.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ზემოაღნიშნული საერთაშორისო სამართლის ნორმები იძლევიან უალტერნატივო დასკვნის საშუალებას დასაქმებულთა შრომის უფლების მინიმალური სტანდარტებით დაცვაზე სახელმწიფოს ვალდებულებასა და მიზანზე, აღნიშნული სტანდარტების, ქვეყნის ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების თანმდევად, მხოლოდ დაქირავებულის სასარგებლოდ შეცვლაზე. აქედან გამომდინარე, მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ” ქვეპუნქტი არ შეიძლება განიმარტოს, როგორც დამქირავებლის ცალმხრივი უფლება, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე გაათავისუფლოს დასაქმებული. მითითებული ნორმით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი, რადგან არ არსებობს აბსოლუტური, შეუზღუდავი სამოქალაქო უფლება. იგი ყოველთვის შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება ბოროტად, იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას.

სააპელაციო სასამართლომ აქვე დამატებით განმარტა, რომ სასამართლოს უპირველესი ამოცანა სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაში მდგომარეობს. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენებისა და

ვალდებულების შესრულების მართლზომიერების საკითხს და მის საფუძველზე აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებული მოთხოვნების მართებულობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის მიმართვის უფლება თავის მნიშვნელობას კარგავს, უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების შეფასება. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა ეფუძნება მხარეთა

თანასწორუფლებიანობას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, აკრძალულია ნებისმიერი სახის დისკრიმინაცია. შრომითი დავების გადაწყვეტისას დაცულ უნდა იქნეს, როგორც მითითებული, ასევე კონსტიტუციითა და სხვა ნორმატიული აქტებით რეგულირებული ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები, ხოლო ამ უფლებების დარღვევის შეფასება შეუძლებელია ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლის არცოდნის შემთხვევაში.

როგორც აღინიშნა, მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-მა’’ ნ. ქ-ას სამსახურიდან გათავისუფლებას საფუძვლად დაუდო შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი, ანუ შრომითი ხელშეკრულების მოშლა მოხდა დამსაქმებლის ინიციატივით, დამსაქმებლის ცალმხრივი ნების საფუძველზე ყოველგვარი ფაქტობრივი საფუძვლის მითითების გარეშე, რაც, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ეწინააღმდეგებოდა როგორც საერთაშორისო სამართლებრივ აქტებს და საქართველოს კონსტიტუციას, ასევე, შრომის კოდექსით გათვალისწინებულ მხარეთა თანასწორუფლებიანობის პრინციპს. ამდენად, უდავო იყო, რომ კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-მა’’ ნ. ქ-ას კანონის დარღვევით შეუწყვიტა შრომითი ურთიერთობა, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიაჩნია, რომ კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-ის’’ 2009 წლის 29 დეკემბრის №355/კ ბრძანება უკანონოდ უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელე ნ. ქ-ამ ვერ შეძლო შრომის ანაზღაურების მიღება, რადგან შრომითი ხელშეკრულება მოპასუხის მიერ შეწყდა არამართლზომიერად. შესაბამისად, მოსარჩელეს გააჩნდა მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის უფლება და აღნიშნულის გათავლისწინებით, სასამართლომ მოპასუხე კორპორაცია ,,ფ. ს. ნ-ს’’ სწორად დააკისრა ნ. ქ-ას სასარგებლოდ მიუღებელი შემოსავლის სახით 6645 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კორპორაცია „ფ. ს. ნ-მა“.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

მოწინააღმდეგე მხარესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს მოქმედი 2006 წლის 25 მაისის შრომის კოდექსის, ისევე როგორც, ამჟამად მოქმედი 2010 წლის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის 2013 წლის 4 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძვლად განიხილავდა ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლას. დასახელებული აქტების არც ერთი მუხლი არ ითვალისწინებდა მხარეთა ვალდებულებას, მიეთითებინათ შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე. ასეთ ვალდებულებას არც კანონის რომელიმე ნორმა ითვალისწინებდა. სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანებაში საფუძვლის მიუთითებლობა, ბუნებრივია, ავტომატურად არ გულისხმობს საფუძვლის არარსებობას. დასაქმებულის გათავისუფლება, იმ მიზეზით, რომ იგი კომპანიისათვის არასაჭირო კადრი იყო და მუდმივად მიმდინარე ოპტიმიზაციის პროცესის ფარგლებში ხდებოდა კადრების ჩანაცვლება ახალი, შედარებით მაღალკვალიფიციური კადრებით, თავისთავად წარმოადგენდა შრომითი ურთიერთობის მოშლის საფუძველს კანონთან სრულ შესაბამისობაში. საკადრო ოპტიმიზაციას სხვა ფაქტობრივი სამართლებრივი საფუძველი არ სჭირდება, რადგან იგი ისეთი დინამიკური პროცესია, რომლის უზრუნველყოფისკენაც ნებისმიერი მოგებაზე ორიენტირებული კომპანია მიისწრაფვის, სასურველი და მაღალკვალიფიციური კადრების ყოლა ნებისმიერი კომპანიის წარმატებული საქმიანობის უზრუნველმყოფი უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-2 ნაწილში განმტკიცებულია, რომ სახელმწიფო ვალდებულია ხელი შეუწყოს თავისუფალი მეწარმეობისა და კონკურენციის განვითარებას. მითითებული ვალდებულება გულისხმობს მეწარმის უფლებას, საკუთარი შეხედულებით შეარჩიოს კონტრაგენტი, აირჩიოს საწარმოს ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმა, საქმიანობის საგანი, თავისი მიზნებიდან გამომდინარე დაასაქმოს პირი ან მასთან შეწყვიტოს შრომითი ურთიერთობა;

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არასწორია სასამართლოს მოსაზრება, რომ კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ს“ უფლება არ ჰქონდა, საფუძვლის მითითების გარეშე გამოეყენებინა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის კანონით აღიარებული უფლება და ეს უფლება არამართლზომიერად იქნა გამოყენებული;

არასწორია ევროპის სოციალური ქარტიის 4.4 მუხლზე, ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლსა და ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის 22-ე მუხლზე მითითება. პირველ შემთხვევაში უნდა აღინიშნოს ის, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებში ხელშეკრულების მოშლის უკანონობის საფუძვლად არ დაუსახელებია წინასწარი შეტყობინების არარსებობა. მეორე და მესამე შემთხვევებში მითითებულ აქტებს არანაირი შემხებლობა არ აქვს მოცემულ საქმესთან. შრომითი უფლებების დაცვის უზრუნველყოფას სახელმწიფოები კისრულობენ, ისინი შიდა კანონმდებლობაში განამტკიცებენ ძირითად უფლებებსა და თავისუფლებებს. შრომის თავისუფლება საქართველოშიც აღიარებულია, მაგრამ იგი არ გამორიცხავს დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესაძლებლობას კანონით გათვალისწინებული საფუძვლით, დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონით გათვალისწინებული ერთ-ერთი საფუძველია;

სასამართლოს გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, საუბარია შრომის კოდექსის 115-ე მუხლზე. ამ მუხლის მიხედვით, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად, დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვა. სასამართლოს არ დაუდგენია (ამის დადგენა შეუძლებელია), რომ ნ-მა მოწინააღმდეგე მხარესთან შრომითი ხელშეკრულება მისთვის ზიანის მიყენების მიზნით შეწყვიტა. ვინაიდან მოწინააღმდეგე მხარესთან შრომითი ხელშეკრულება მოიშალა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და ნ-ს არანაირი ვალდებულება არ დაურღვევია, აქედან გამომდინარე, არ არსებობს მისი ბრალით გამოწვეული ზიანი და არც მოწინააღმდეგე მხარისთვის მისი ანაზღაურების ვალდებულება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (351 ლარი) 70% – 245.7 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – კორპორაცია „ფ. ს. ნ-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე პ. ფ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (351 ლარი, საგადახდო დავალება № 14, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 26 ივლისი) 70% – 245.7 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე