საქმე №ას-934-892-2013 23 დეკემბერი 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ვ. ი-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. გ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ვ. გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ი-ის მიმართ ზიანის – 13699,50 ლარის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით:
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილებით მოპასუხე ვ. ი-ს საიჯარო ობიექტზე 2011 წლის 20 სექტემბრამდე წყლის მიუწოდებლობის გამო ვ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მიყენებული ზიანის ანაზღაურება და მასვე დაევალა იჯარით გაცემულ ობიექტზე წყლის მიწოდების აღდგენა.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2012 წლის 24 სექტემბერს. სასამართლოს გადაწყვეტილების მიუხედავად, ვ. ი-მა არ უზრუნველყო საიჯარო ობიექტზე წყლის მიწოდების აღდგენა, რის გამოც ვ. გ-ის მიერ 2011 წლის 1 სექტემბრიდან 24 სექტემბრამდე შპს „თ-ს“ წყლის მიწოდებისთვის გადაუხადა 13 699,50 ლარი, რომელიც გადასახდელად უნდა დაეკისროს მოპასუხეს.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ვ. ი-ს მოსარჩელე ვ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 4 777.87 ლარის გადახდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში – მოპასუხემ, ხოლო მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მოსარჩელემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება ვ. ი-ის ვ. გ-ის სასარგებლოდ 4777.87 ლარის დაკისრების ნაწილში და ვ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ვ. ი-ს ვ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 13615.50 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:
ქ. თბილისში, დ-ის ქუჩა №2-ში მდებარე საიჯარო ფართი იყო ნივთობრივად ნაკლის მქონე, რადგან არ აკმაყოფილებდა ფართის სრულფასოვანი გამოყენებისათვის აუცილებელ წინაპირობას, ობიექტს არ მიეწოდებოდა წყალი.
2008 წლის 1 ივნისს, ერთი მხრივ, ი. და ლ. გ-ს და, მეორეს მხრივ, ვ. გ-ს შორის, დაიდო ზეპირი იჯარის ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულებით ვ. გ-ს გადაეცა ქ. თბილისი, დ-ის ქუჩა №2-ში მდებარე უძრავი ქონება.
ვ. ი-ი იჯარით გაცემული მთელი უძრავი ქონების მესაკუთრე გახდა 2010 წლის 27 აპრილიდან, მას შემდეგ, რაც 2010 წლის 17 მარტს ნასყიდობის ხელშეკრულებით ლ. გ-ან შეიძინა ნივთის ½ ნაწილი, ხოლო 2010 წლის 27 აპრილს ი. გ-ან შეიძინა დარჩენილი ½ ნაწილი.
ვ. გ-ი იჯარით აღებულ ფართში ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას.
საქმეში წარმოდგენილი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 4 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ იჯარით აღებულ ვ. ი-ის კუთვნილ ქონებას წყალი არ მიეწოდება. შპს „ჯ. უ. ე. ფ-ის“ 2010 წლის 13 იანვრის წყალმომარაგების შეწყვეტის №000328 აქტით ასევე დადასტურდა, რომ ობიექტი აბონენტად არ არის რეგისტრირებული, რაც გახდა წყლის მიწოდების შეწყვეტის საფუძველი.
ამდენად, დასახელებული მტკიცებულებებით დადასტურდა, რომ 2011 წლის 1 სექტემბრიდან 2012 წლის 24 სექტემბრამდე ვ. გ-ის მფლობელობაში არსებულ ვ. ი-ის კუთვნილ საიჯარო ქონებას წყალი არ მიეწოდება.
ვ. გ-ის მიყენებული ზიანის ოდენობა შეადგენს 13615,50 ლარს.
2008 წლის 20 სექტემბერს შპს „თ-ს“ და ვ. გ-ს შორის დაიდო სასმელი წყლის მიწოდების ხელშეკრულება, რომლის თანახმად მიმწოდებელი შპს „თ-ი“ ვ. გ-ს მიაწვდიდა სასმელ წყალს 1,5-ლიტრიანი ბოთლებით. საქმეში წარმოდგენილია შპს „თ-სა“ და ვ. გ-ს შორის გაფორმებული №12, 13, 14, 15 მიღება-ჩაბარების აქტები და ჩეკთან გათანაბრებული ქვითრები, რაც ადასტურებს 19115,5 ლიტრი წყლის 13699,50 ლარად შეძენის ფაქტს.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა აპელანტ ვ. გ-ის განმარტება, რომ იგი ვალდებული არ იყო, მოეძიებინა დამატებით სხვა კომპანიები, რომლებიც მას მიაწვდიდნენ წყალს განსხვავებული პირობებით. ვ. ი-ი უთითებდა, რომ შპს „ა-ო“ ვ. გ-ს წყალს მიაწოდებდა უფრო შეღავათიან ფასებში. აღნიშნულზე მსჯელობისას გასათვალისწინებელია ის პირობები, რომლითაც შპს „ა. გ-ო“ სთავაზობდა წყლის მიწოდებას. კერძოდ, დასახელებული კომპანიის მიერ შეთავაზებული 10-ლიტრიანი ჭურჭლით წყლის მიწოდება არ იქნებოდა მისაღები პირობა, რადგან 10-ლიტრიანი ჭურჭელი მოსახმარად არაპრაქტიკულია, მით უმეტეს, როდესაც მომხმარებელთა უმეტესობა ქალები არიან და მათ ეს წყალი უნდა მოეხმარათ არამხოლოდ ტექნიკური დანიშნულებით, არამედ პირადი საჭიროებისთვისაც. აღნიშნული მიზნისთვის კი, წყლის მოხმარება 1,5-ლიტრიანი ბოთლებიდან ბევრად მოსახერხებელია, ვიდრე 10-ლიტრიანი ჭურჭლიდან.
ამასთან, იმ დროს, როდესაც ვ. გ-მა შპს „თ-ან“ გააფორმა ხელშეკრულება წყლის მიწოდების შესახებ, შპს „ა-ო“ საერთოდ არ ფუნქციონირებდა.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 581-ე, 532-ე, 533-ე, 535-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ გასაქირავებელი ნივთის თვისებები ხელშეკრულებით უნდა იყოს დათქმული. თუ ხელშეკრულებით ეს თვისებები დათქმული არ არის, მაშინ ნივთის მდგომარეობა განისაზღვრება მისი დანიშნულებით ან გამომდინარეობს ამ ნივთის მიზნობრივი დანიშნულებიდან, რისთვისაც მოცემული ნივთი ჩვეულებრივ გამოიყენება. თუ ნივთი აკმაყოფილებს ამ პირობებს იგი ჩაითვლება ვარგისად ხელშეკრულებით გათვ.ისწინებული საქმიანობისთვის ან ჩვეულებრივი გამოყენებისათვის და მიიჩნევა ნივთობრივად უნაკლოდ.
მოცემულ შემთხვევაში პალატამ დაადგინა, რომ საიჯარო ქონებას წყალი არ მიეწოდებოდა. ასევე დადგინდა, რომ საიჯარო ქონება წარმოადგენდა კომერციულ ფართს და მისი გამოყენება დამქირავებლის მიერ ხდებოდა დანიშნულებისამებრ, კომერციული მიზნებისთვის. საიჯარო ფართი იყო ნივთობრივად ნაკლის მქონე და ფართის სრულფასოვანი გამოყენებისათვის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენდა მისი კომუნიკაციებით აღჭურვა და წყლის მიწოდების უზრუნველყოფა.
სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 26 ნოემბრის №32 დადგენილებით დამტკიცებულ სასმელი წყლის მიწოდებისა და მოხმარების წესების 4.3 მუხლზე, რომლის თანახმად, პირმა, რომელსაც სურს მიიღოს ან მოიხმაროს სასმელი წყალი, აბონენტად რეგისტრაციის მიზნით, განცხადებით უნდა მიმართოს შესაბამის მიმწოდებელს. 4.4 მუხლის თანახმად, საცხოვრებელი ბინის, საწარმოს ან სხვა ობიექტის მესაკუთრის შეცვლის შემთხვევაში, ახალი მესაკუთრე ვ.დებულია, საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტაციასთან ერთად წარმოადგინოს ამ მუხლით გათვ.ისწინებული განაცხადი შესაბამის მიმწოდებელთან. ამავე წესების 4.5 მუხლის თანახმად, პირს მის მიერ უძრავი ქონების დროებით სარგებლობის შემთხვევაში, ამ უძრავი ქონების მესაკუთრის წერილობითი თანხმობის შემთხვევაში, უფლება აქვს, მოითხოვოს აბონენტად რეგისტრაცია, ხოლო მიმწოდებელი ვ.დებულია, ამ მისამართზე დაარეგისტრიროს აბონენტად.
სამოქალაქო კოდექსის 537-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 408-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 415-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში პირველი ინსტანციის სასამართლომ ზიანის ანაზღაურება შეამცირა სწორედ ამ ნორმაზე მითითებით, რასთან დაკავშირებითაც პალატას გააჩნია განსხვავებული მოსაზრება. კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლი შერეული ბრალის პრინციპს განსაზღვრავს. ამ ნორმის გამოყენებას მივყავართ ზიანის გაყოფასთან გამომწვევი მიზეზების მასშტაბისა და ორმხრივი ბრალეულობის ხარისხის შესაბამისად. შერეული ბრალის დადგენის შემთხვევაში ზიანის მოცულობის განსაზღვრისთვის მხედველობაში მიიღება დაზარალებულის მოქმედების ხარისხი, რამაც განაპირობა სადავო-სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობა.
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ საიჯარო ქონების შესაბამისი დანიშნულებით გამოყენება სცადა წყლის შეძენის მეშვეობით. ამავე დროს, მოპასუხეს მისთვის წყლის შეძენის ალტერნატიული, უფრო იაფი საშუალება არ შეუთავაზებია. შესაბამისად, პალატამ არ ჩათვალა, რომ ვ. გ-ის ქმედება გამოწვეული იყო გაუფრთხილებლობით, რამაც ხელი შეუწყო ზიანის წარმომშობ მოქმედებას. შერეული ბრალის არსებობისას ზიანის ანაზღაურება დამოკიდებულია მხარეთა მოქმედების ხარისხზე.
მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო ვ. ი-ის უმოქმედობამ, კერძოდ, მან დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 532-535-ე მუხლის მოთხოვნები. შესაბამისად, არსებობს მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების დარღვევა, რამაც გამოიწვია ზიანის დადგომა, რაც გამორიცხავს მოსარჩელის სამოქალაქო-სამართლებრივ პასუხისმგებლობას.
რაც შეეხება ზიანის საბოლოო ოდენობის განსაზღვრის საკითხს, საქმის მასალებით სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელე მოპასუხეს ედავება 19115,5 ლიტრი წყლის საფასურს. პალატამ გაიზიარა აპელანტ ვ. ი-ის განმარტება, რომ მოთხოვნილი წყლის საერთო ღირებულებას უნდა გამოაკლდეს ის თანხა, რომელსაც გადაიხდიდა მოსარჩელე ობიექტს რომ წყალი შეუფერხებლად ჰქონოდა. აღნიშნულ მოსაზრებას სამოქალაქო პალატა აფუძნებს უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმებს, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 991-ე მუხლს, რათა არ მოხდეს ზიანის ანაზღაურებით ვ. გ-ის უსაფუძვლო გამდიდრება ვ. ი-ის ხარჯზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე 19115,5 ლიტრი წყლის საფასურს – 13 699,50 ლარს უნდა გამოაკლდეს ის ღირებულება, რომელსაც გადაიხდიდა ვ. გ-ი, წყალი ობიექტს შეუფერხებლად რომ ჰქონოდა, რაც საბოლო ჯამში შეადგენს 84 ლარს.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოპასუხეს უნდა დაეკისროს წყლის მოხმარებისათვის ვ. გ-ის მიერ გადახდილი თანხის, სულ – 13615,50 ლარის ანაზღაურება.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ვ. ი-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ არის საკმარისად დასაბუთებული სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლის გამოყენებაზე უარის თქმის ნაწილში. პალატამ იურიდიულად არ დაასაბუთა, თუ რატომ არ იყო ვ. გ-ი ვალდებული, მოეძებნა სხვა კომპანიები, რომლებიც მას წყალს უფრო იაფად მიაწვდიდნენ. სასამართლოს უნდა გაერკვია, ხომ არ არსებობს სამოქალაქო სამართალში ზოგადი ნორმები, რომლებიც ვ. გ-ს ვ. ი-ის ქონებისადმი განსაკუთრებული გულისხმიერების ვალდებულებას დააკისრებდა.
პალატამ არ გაითვ.ისწინა, რომ სამოქალაქო კოდექსი განამტკიცებს კეთილსინდისიერებისა და გულისხმიერების ვალდებულებას.
საგულისხმოა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 12 აპრილის №ას-1224-1076-2010 (სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილის განმარტება) და 2013 წლის 15 მაისის №ას-1639-1536-2012 (სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა შეფასების წესი) გადაწყვეტილებები.
სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რომლის გამოყენების შემთხვევაში საფუძველი მოაკლდებოდა მსჯელობას, რომ ვ.გ-ი არ იყო ვალდებული, მოეძებნა წყლის შესასყიდად ალტერნატიული წყაროები, რითაც ზიანს მიაყენებდა ვ. ი-ს.
თუკი მოსარჩელე მიმართავდა წყლის სხვა მიმწოდებელ ორგანიზაციებს, რომელსაც გასაყიდი წყალი უფრო იაფ ფასში ჰქონდა ბაზარზე, მას 2/3-ით ნაკლები ზიანი მიადგებოდა ისევე, როგორც 2/3-ით ნაკლები ზიანის ანაზღაურება მოუწევდა მოპასუხეს.
ამდენად, ვ. გ-ს ეკისრებოდა ვ. ი-ის ქონებისადმი განსაკუთრებული გულისხმიერების ვალდებულების გამოჩენა და, შესაბამისად, იმ ზიანის ოდენობის შემცირება, რომლის საბოლოოდ ანაზღაურებაც ისევ ვ. ი-ს მოუწევდა. ვალდებულების დარღვევა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებაა, ხოლო იმის გამო, რომ მას შეეძლო ზიანის ოდენობის შემცირება, მაგრამ შეგნებულად არ შეამცირა, არსებობს მისი ბრალეული მოქმედება. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის გამოყენებით სასამართლო უთუოდ მივიდოდა დასკვნამდე, რომ ვ.გ-ის ბრალეულმა უმოქმედობამ ხელი შეუწყო ზიანის ოდენობის გაზრდას და სააპელაციო პალატა არ გამორიცხავდა შერეული ბრალით წარმოშობილი ზიანის ანაზღაურების განმსაზღვრელ ნორმას.
გადაწყვეტილება ნაწილობრივ ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ 10-ლიტრიანი ჭურჭლით წყლის მიწოდება არ იქნებოდა მისაღები პირობა, რადგან 10-ლიტრიანი ჭურჭელი მოსახმარად არაპრაქტიკულია, მით უმეტეს, როდესაც მომხმარებელთა უმეტესობა ქალები არიან და მათ ეს წყალი უნდა მოეხმარათ არამხოლოდ ტექნიკური დანიშნულებით, არამედ პირადი საჭიროებისთვისა. ამასთან, იმ დროს, როდესაც ვ. გ-მა შპს „თ-ან“ გააფორმა ხელშეკრულება წყლის მიწოდების შესახებ, შპს „ა-ო“ საერთოდ არ ფუნქციონირებდა.
სასამართლომ ისე დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მისი დამადასტურებელი მტკიცებულება არ არსებობდა.
სააპელაციო პალატამ, მართალია, აღწერა აპელანტ ვ. ი-ის აპელაციის საფუძვლად ის ფაქტი, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფართში მომუშავე პერსონალისა და მათ მიერ მოხმარებული წყლის ოდენობა, თუმცა გადაწყვეტილების გამოტანისას არ მიუთითებია ამ ფაქტის უყურადღებოდ დატოვების მოტივებზე. ზიანის არსებობისას აუცილებლად უნდა შემოწმებულიყო, ესაჭიროებოდა თუ არა ვ.გ-ს წყალი და რა ოდენობით. სასამართლოს კი აღნიშნული საკითხი არ გამოუკვლევია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ვ. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. კასატორს სახელმწიფო ბაჟის – 680,77 ლარის გადახდა გადაუვადდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ი-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვ.ისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვ.საზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.
განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორ ვ. ი-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე 2013 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის – 680,77 ლარის 30%-ის – 204,23 ლარის გადახდა.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ვ. ი-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ვ. ი-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაეკისროს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე სახელმწიფო ბაჟის – 680,77 ლარის 30%-ის – 204,23 ლარის გადახდა.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
