საქმე №ას-947-905-2013 9 დეკემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდო.ე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – მ. ს-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. კ-ე, ო. კ-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სასაზღვრო მიჯნის დადგენა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ს-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. და ო. კ-ის მიმართ და მოითხოვა, ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის გაყოფა, საზიარო უფლების გაუქმება და მოსარჩელის წილის ინდივიდუალურ საკუთრებად დარეგისტრირება შემდეგი საფუძვლებით:
1939 წლის 2 თებერვლის მდგომარეობით მოსარჩელის ბაბუას – ვ. ს-ეს საკუთრებაში ერიცხებოდა ქ.ბათუმში, ჩ-ის ქუჩა N77-ზე მდებარე სახლთმფლობელობა, რომელიც განლაგებული იყო – 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.
ბაბუის გარდაცვალების შემდგომ ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მოსარჩელის მამა ა. ს-ემ, რომელმაც 1972 წლის 25 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მ. კ-ეს მიჰყიდა, 1972 წლის 25 იანვრის გეგმის თანახმად, უკვე გამიჯნულ 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული ორსართულიანი სახლთმფლობელობა 58,20 კვ.მ საცხოვრებელი და 41 კვ.მ დამხმარე ფართით.
2008 წლის 30 ოქტომბერს მ. კ-ემ 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული 211,96 კვ.მ შენობა-ნაგებობა აჩუქა თავის შვილ ო. კ-ეს, რომელმაც 2009 წლის 11 მაისს ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე ნახევარი გადასცა თავის ძმას – მ. კ-ეს. 2009 წლის 11 მაისს მ. კ-ის მიერ ჩუქების ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში დარეგისტრირების შემდეგ საჯარო რეესტრში აღარ დაფიქსირდა მხარეთა შორის რეგისტრირებულ წილთა რაოდენობა და მიწის ნაკვეთზე საკუთრების ტიპად მიეთითა თანასაკუთრება.
მიწის ნაკვეთის თანასაკუთრებად რეგისტრაციის შემდგომ მხარეთა შორის ურთიერთობა დაიძაბა. სსიპ „ლევან სამსახარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2012 წლის 17 ივლისის დასკვნის შესაბამისად, მ. ს-ის მიერ წარმოდგენილი გაყოფის სქემით (მ. ს-ე – 649 კვ.მ, მ. და ო. კ-ი – 400 კვ.მ) მიწის ნაკვეთის გაყოფა შესაძლებელი იყო, რადგან დაცული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულებაში და ადრე საჯარო რეესტრში ნაჩვენები მათი საკუთრების იზოლირების წესი.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით რეალური გაყოფა არასწორი იყო. მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა თანასაკუთრებას და მისი გაყოფა თანაბარნაწილად უნდა მომხდარიყო. სხვა შემთხვევაში თანახმა იყვნენ ექსპერტის დასკვნაში ცვლილებების შეტანის, ვინაიდან მათ სასაზღვრო მიჯნას მათივე საცხოვრებელი სახლის კედელზე არ უნდა გაევლო და ეზოში შესასვლელი ფართის სიგანე 3.30 კვ.მ-ს ნაცვლად, უნდა ყოფილიყო 3.5 კვ.მ, როგორც ადრე ტექინვენტარიზაციის არქივში დაცულ ჩანაწერებში იყო მითითებული პირობით გაყოფის მაჩვენებელ ნახაზზე.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მ. ს-ის, მ. და ო. კ-ის საზიარო უფლება ნატურით ქ.ბათუმში, ჩ-ის ქუჩა №77-ში მდებარე ქონებაზე (საკადასტრო კოდი N...), სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის 2013 წლის 8 იანვრის N000025013 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, რომელიც წარმოადგენს გადაწყვეტილების განუყოფელ ნაწილს.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მ. ს-ემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინებით მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქუჩა №77-ში მდებარე 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მოსარგებლეს წარმოადგენდა მოსარჩელის ბაბუა ვ. ს-ე. ბაბუის გარდაცვალების შემდგომ ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მოსარჩელის მამამ – ა. ს-ემ, რომელმაც 1972 წლის 25 ოქტომბერს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მ. კ-ე გაასხვისა მიწის ნაკვეთზე განლაგებული 400 კვ.მ ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლთმფლობელობა. აღნიშნული 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 21 მარტის საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ. ბათუმში ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე 102.88 კვ.მ შენობა-ნაგებობა წარმოადგენდა მ. ს-ის საკუთრებას (მიწის ნაკვეთი 649 კვ.მ), ხოლო 211.96 კვ.მ შენობა-ნაგებობა წარმოადგენდა ო. კ-ის საკუთრებას (მიწის ნაკვეთი 400 კვ.მ). ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ 2012 წლის 7 ივნისის საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო მ. ს-ე, მ. კ-ე და ო. კ-ე, საიდანაც მიწის ნაკვეთზე განთავსებული 102.88 კვ.მ შენობა-ნაგებობა წარმოადგენდა მ. ს-ის, 105.98 კვ.მ – ო. კ-ის, ხოლო 105.98 კვ.მ – მ. კ-ის საკუთრებას.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილი სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის №028047-2012/08/4 დასკვნის თანახმად, ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე საერთო საკუთრებაში არსებული 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან ო. და მ. კ-ის საკუთრებაში 400 კვ.მ მიწის გამოყოფა შესაძლებელი იყო (დასკვნას თან ახლავდა დანართი მიწის ნაკვეთის გაყოფის შესახებ). ექსპერტის დასკვნის მიხედვით მხარეებს შორის გამავალი მიჯნა გადიოდა ო. და მ. კ-ის საცხოვრებელი სახლის კედელზე.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქმის განხილვისას სასამართლოს განჩინების საფუძველზე სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ აჭარის რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის მიერ ჩატარდა საინჟინრო ექსპერტიზა, რომლის N000025013 დასკვნის თანახმად, ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქუჩა № 77-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი ფართი, წარმოდგენილი სამეზობლო საზღვრების მდგომარეობის გათვალისწინებით, შეადგენდა 1046,10 კვ.მეტრს. ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ.№77-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის გაყოფა ისეთი ფორმით და პარამეტრებით, როგორიც 1972 წლის 25 იანვრის გეგმაში იყო, შესაძლებელია.
აღნიშნული წესით გაყოფის შემთხვევაში მ. და ო. კ-ის მიწის ნაკვეთს ქუჩის მხრიდან ექნებოდა 3.5 მეტრი შესასვლელი, სადაც მოეწყობოდა შესასვლელი კარები. აგრეთვე, საცხოვრებელი სახლის მარჯვენა გვერდით ექნებოდა მინიმუმ 0.4 მეტრი სიგანის გასასვლელი, რომელიც, მისი კუთვნილი 400 კვ.მ ფართის შესაბამისად, გავიდოდა მიწის ნაკვეთის უკიდურეს სამეზობლო საზღვრამდე.
ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქუჩა №77-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის გაყოფა ისეთი ფორმით და პარამეტრებით, როგორიც წარმოდგენილი იყო მ. კ-ის და ო. კ-ის ნახაზის მიხედვით, არ იყო შესაძლებელი, რადგან მათი კუთვნილი მიწის სრული ათვისება ხდებოდა მ. ს-ის კუთვნილი მიწის ხარჯზე მაშინ, როცა დანაკლისი მიწის ფართის შევსება შესაძლებელი იყო მიწის ნაკვეთის უკან მდებარე მიწის ნაკვეთის რაოდენობით, რომელსაც ის აკუთვნებდა მ. ს-ეს.
მ. კ-ის და ო. კ-ის მიერ წარმოდგენილი ნახაზის მიხედვით, თუ მათ საცხოვრებელ სახლს მარჯვენა, მ. ს-ის მიწის ნაკვეთის მხრიდან ექნებოდა მინიმუმ 0,4 მეტრი გასასვლელი, დაცული იქნებოდა სამშენებლო ნორმებით და წესებით დადგენილი სამომხმარებლო აუცილებელი ზონა.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე დამატებით დაადგინა, რომ ქ. ბათუმში ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე 1972 წლის 25 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ტექინვენტარიზაციის ბიუროში ა. ს-ის ინდივიდუალური სარგებლობის უფლება იყო რეგისტრირებული, რის საფუძველზეც შედგა გეგმა-ნახაზი.
1972 წლის 25 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ, ქ.ბათუმში, ჩ-ის ქ.№77-ში მდებარე 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განისაზღვრა მ. კ-ის (მყიდველის), ხოლო დარჩენილ 649 კვ.მ მიწის ფართზე – მ. ს-ის სარგებლობის უფლება, რის საფუძველზეც ტექინვენტარიზაციის ბიუროში შედგა გეგმა-ნახაზი. კ-ის მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის წინა მხარე ჩ-ის ქუჩის გასწვრივ შეადგენდა 3,5 მეტრს, ხოლო უკანა მხარე – 8,20 მეტრს. ამასთან, ს-სა და მ. კ-ის სახლთმფლობელობებს შორის დაფიქსირებული იყო სასაზღვრო ზოლი, რომელიც მოცილებული იყო მოპასუხეთა (კ-ის) საცხოვრებელი სახლის კედელს.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის სადავო არ იყო ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან, მოსარჩელე მ. ს-ის ინდივიდუალური საკუთრება იყო 649 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ხოლო მოპასუხეთა თანასაკუთრება იყო – 400 კვმ მიწის ნაკვეთი. სასამართლოს განმარტებით, სადავო იყო მიწის ნაკვეთებს შორის სასაზღვრო მიჯნა.
სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთები 1997 წლიდან მოსარგებლეთა ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადავიდა, ვინაიდან ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მონაცემებით ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე 1049 კვმ მიწის ნაკვეთიდან, 649 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მ. ს-ის სარგებლობაში იყო რეგისტრირებული, ხოლო 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მ.კ-ის სარგებლობაში. ამდენად, 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 649 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მოსარჩელე მ. ს-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა, ხოლო 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მოპასუხეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ არასწორი იყო 2012 წლის 7 ივნისის მდგომარეობით საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერი, რომლის მიხედვითაც ქ. ბათუმში, ჩ-ის ქ. №77-ში მდებარე 1049 კვ.მ მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო მ. ს-ის, მ. და ო. კ-ის სახელზე.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დავა გამომდინარეობდა სამეზობლო ურთიერთობიდან, სადაც დავის საგანს წარმოადგენდა სასაზღვრო მიჯნის დადგენა და არა საზიარო უფლების გაუქმება. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 181-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ თუ ზუსტი საზღვრის დადგენა შეუძლებელი იყო, მაშინ გასამიჯნად გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა მეზობლების ფაქტობრივ მფლობელობას, თუ შეუძლებელი იყო ფაქტობრივი მფლობელობის ზუსტი დადგენა, მაშინ სადავო ნაკვეთი თანაბრად განაწილდებოდა ნაკვეთებს შორის, ხოლო თუკი ეს განაწილება იწვევდა უსამართლო შედეგებს, მაშინ ერთ-ერთი მხარის განცხადების საფუძველზე, საზღვარს დაადგენდა სასამართლო.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ აჭარის რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის N000025013 დასკვნის დანართი ნახაზი შესაბამისობაში იყო ტექინვენტარიზაციის ბიუროში დაცულ ტექნიკურ ნახაზებთან. ექსპერტის ნახაზში დატანილი მონაცემებით გაზრდილი არ იყო მოპასუხეთა კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ზომები. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის სამეზობლო მიჯნის დადგენას უსამართლო შედეგები არ გამოუწვევია.
სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, ვინაიდან ნაცვლად სამეზობლო სამართლის ნორმებისა, გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის საზიარო უფლების ნორმები.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთებას სარჩელზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა არ გამოუწვევია.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მ. ს-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლოს საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები სრულად და ყოველმხრივ არ გამოუკვლევია. საქმეში არსებული ტექინვენტარიზაციის ბიუროს არქივში დაცულ ნახაზებზე დაყრდნობით და სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით პალატას სხვაგვარი გადაწყვეტილება უნდა მიეღო.
ხსენებული ნორმის თანახმად, ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე მიწა იყო მხოლოდ სახელმწიფოს საკუთრება და გაიცემოდა მხოლოდ სარგებლობისათვის, ხოლო ახალმა სამოქალაქო კოდექსმა მიწა გამოაცხადა ფიზიკურ პირთა საკუთრებად, რომელზედაც საცხოვრებელი სახლი იდგა. ასეთ დროს პრაქტიკაში ხშირი იყო შემთხვევა, როდესაც მიწის ნაკვეთის მოსარგებლეები თანხმდებოდნენ, რომელი მიწის ნაკვეთით ესარგებლად, ამავდროულად, მიწის ნაკვეთი ღობით ან მყარი ნაგებობით ჰქონდათ გამიჯნული.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარგებლეს საკუთრების უფლება წარმოეშობოდა მიწის ნაკვეთის მხოლოდ იმ ნაწილზე, რაც შეთანხმებულ სარგებლობაში იყო ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე.
წლების განმავლობაში წინა მესაკუთრეებს განსაზღვრული ჰქონდათ მიწის სარგებლობის წესი, რომელიც გამიჯნული იყო სასაზღვრო მიჯნით, რაც ადგილზე დათვალიერებითაც დადასტურდა. გარდა ამისა, საქმეში მტკიცებულების სახით წარდგენილ იქნა უამრავი გეგმა თუ ნახაზი, რომლის პარამეტრებიც დღევანდელ ფაქტობრივ მდომარეობას ემთხვევოდა. სასამართლოს რეალურად უნდა შეეფასებინა, თუ რა ფართით სარგებლობდნენ და სარგებლობენ მესაკუთრეები, რამდენი იყო ამ სარგებლობის ხანგრძლივობა და ამის შემდეგ განესაზღვრა, მხარეთა სამართლებრივი მდგომარეობა, რაზედაც დააფუძნებდა გადაწყვეტილებას.
სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ აჭარის რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის 2013 წლის 8 იანვრის დასკვნა ფაქტობრივ გარემოებებთან შეუსაბამო და ზედაპირული გამოკვლევის შედეგად იყო შედგენილი, მისი რამოდენიმე ნაწილი ეწინააღმდეგებოდა სხვა დანარჩენ ნაწილებს. კერძოდ, ექსპერტი 0,4 მეტრის სიგრძის გასასვლელს აკუთვნებდა ნაკვეთის უკიდურეს საზღვრამდე, რაც აშკარად აბსურდი იყო, რადგან სამომხმარებლო ზონა საჭირო იყო მხოლოდ სახლის ნაწილში და არა მთელ სიგრძეზე, რასაც იზიარებდა და ეთანხმებოდა სააპელაციო სასამართლო.
ასევე, სააპელაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებდა ექსპერტის დასკვნის ტექსტზე და მასზედ თანდართული ნახაზის შეუსაბამობაზე, სადაც ერთ შემთხვევაში მითითებული იყო 3.5 მეტრი, ხოლო მეორე შემთხვევაში (ნახაზის ნაწილში) ბუნდოვნად და გაურკვევლად მითითებული იყო 3.2 მეტრი. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო პალატამ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად, ექსპერტის დასკვნა გაიზიარა ერთ-ერთ მტკიცებულებად და მასზე დააფუძნა გადაწყვეტილება, მაგრამ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე რეალურად აღსრულება ვერ მოხდება.
არასწორია სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაში დადგენილი ექსპერტიზის დასკვნის ნახაზისა და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს არქივში დაცულ ნახაზების ერთმანეთთან იდენტურად შეფასება. ნაკვეთის ყველა საკვანძო ნაწილში ცალსახად სხვადასხვა პარამეტრები იყო მითითებული.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. ს-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 1 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ მ. ს-ეს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 1 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდო.ე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
