№ას-967-925-2013 16 დეკემბერი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ. ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. გ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – ქონების უმკვიდროდ ცნობა და უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა რ. ბ-მა მოპასუხეების – ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს და ს. გ-ის მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნები:

1. ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე, გარდაცვლილი ა. გ-ის სახელზე რიცხული 92.14კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა;

2. ზემოაღნიშნული უმკვიდრო ქონების მოსარჩელე რ. ბ-ის საკუთრებაში გადაცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით რ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

უმკვიდროდ იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით, ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე ა. გ-ის კუთვნილი ½ წილიდან რ. ხ-ის ფაქტობრივ მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული 92.14კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სადგომი, რომელიც გარდაცვლილი ა. გ-ის სახელზე იყო აღრიცხული და მითითებული უმკვიდროდ ცნობილი საცხოვრებელი სადგომი უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა მოსარჩელე რ. ბ-ს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე ს. გ-მა.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილებით ს. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

რ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ამავე გადაწყვეტილებით რ. ბ-ს ს. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის, 3315 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

რ. ბ-ი ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში ოჯახთან ერთად ცხოვრობს 1975 წლიდან.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით, ზემომითითებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება 1951 წლიდან აღრიცხული იყო თ. ხ-ის, 1979 წლიდან კი – რ. ხ-ის სახელზე. ამ უკანასკნელმა, 1984 წლის 23 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, აღნიშნული უძრავი ქონება თანაბარ წილში გაასხვისა ა. და ს. გ-ე.

თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 558კვ.მ მიწის ნაკვეთზე არსებულ 114.22კვ.მ ლიტერ „ა’’ საცხოვრებელ ფართზე, 22.41კვ.მ სარდაფზე, 20.72კვ.მ ლიტერ „ბ’’ საერთო ფართზე, ლიტერ „ბ’’, „გ’’, „დ’’, „ზ’’, „ც’’, „ვც’’ დამხმარე ნაგებობის 70კვ.მ საერთო ფართზე, 1984 წლის 23 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მესაკუთრეებად ირიცხებიან ასია და ს. გ-ი, თითოეული ½ წილზე.

საქმეში არსებული ხელწერილების, მოწმეთა ჩვენებების, კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი ქვითრებისა და პირადობის დამადასტურებელი მოწმობის საფუძველზე დადგინდა, რომ რ. ბ-ს მფლობელობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა თ. ხ-ან საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, იგი ამ ქონებას ფლობდა 1975 წლიდან, რეგისტრირებული იყო აღნიშნულ მისამართზე 1975 წლის 24 აპრილიდან და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს. სს „ს. გ. ს. კ-ის’’ წერილის თანახმად, 1975 წლის 24 ოქტომბრიდან, თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში რ. ბ-ის სახელზე ირიცხებოდა ტელეფონი ნომრით – ..., რაც მოცემული დროისათვის გადართული იყო შპს „ა-ი’’ ნომრით – .... აღნიშნული გარემოებები სააპელაციო საჩივრით სადავო არ გამხდარა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ რ. ბ-ი ფლობდა თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის 92.14კვ.მ-ს.

როგორც ზემოთ აღინიშნა, 1984 წლის 23 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეებად აღრიცხულნი იყვნენ ა. და ს. გ-ი, თითოეული ½ წილზე. აპელანტის (თანამესაკუთრე) მითითებით, მასა და დედას, ა. გ-ს შორის უძრავი ქონება ფაქტობრივად გამიჯნული არ ყოფილა და სარგებლობის წესზე შეთანხმება არ ჰქონიათ. ისინი თანაბრად სარგებლობდნენ მთლიანი საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართით.

ა. კ. ასული გ-ი გარდაიცვალა 2003 წლის 24 ივლისს რუსეთის ფედერაციაში, როსტოვის ოლქში, ქ.როსტოვის დონში, პირველი მაისის რაიონში.

სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილი რუსეთის ფედერაციის როსტოვის ოლქის ქ.დონი როსტოვის ნოტარიუსის მიერ 2013 წლის 18 ივნისს გაცემული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობით დასტურდება, რომ 2004 წლის 24 ივლისს გარდაცვლილ ა. კ. ასულ გ-ის ქონების მემკვიდრე, რაშიც არ უნდა მდგომარეობდეს და სადაც არ უნდა მდებარეობდეს იგი, არის შვილი, ს. გ. ძე გ-ი, დაბადებული ... წლის ... ოქტომბერს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიაჩნია, რომ ა. გ-ის სამკვიდრო, მათ შორის, თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ა. გ-ის ½ წილი, მიიღო აპელანტმა, ს. გ-მა.

2013 წლის 17 ივლისის სასამართლო სხდომაზე მხარეებმა დაადასტურეს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებაზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე სადავო ქონება აღირიცხა რ. ბ-ის საკუთრების უფლებით, ხოლო ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, ამჟამად იგი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო რ. ბ-ის შვილის, მ. ბ-ის სახელზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველ მუხლზე, რომლის შესაბამისად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. ამავე კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ რ. ბ-ი წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, რომელსაც მფლობელობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე.

სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გარდაცვლილი პირის (მამკვიდრებლის) ქონების გადასვლა ხორციელდება კანონით ან ანდერძით, ანდა ორივე საფუძვლით. ამავე კოდექსის 1421–ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, სამკვიდროს იღებს მემკვიდრე, იქნება იგი კანონით თუ ანდერძით მემკვიდრე. მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ირგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. სამოქალაქო კოდექსის 1343-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისა, თუ არც კანონით და არც ანდერძით მემკვიდრეები არ არიან, ან არც ერთმა მემკვიდრემ არ მიიღო სამკვიდრო, ანდა, როცა ყველა მემკვიდრეს ჩამოერთვა მემკვიდრეობის უფლება, უმკვიდრო ქონება გადადის სახელმწიფოზე.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, განსახილველ შემთხვევაში, სახეზე არ იყო ა. გ-ის სამკვიდრო ქონების უმკვიდროდ ცნობის საფუძველი, რადგან მისმა კანონისმიერმა მემკვიდრემ, ს. გ-მა მიიღო იგი.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-12 პუნქტის შესაბამისად, თუ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე გარდაცვლილია და არც კანონით და არც ანდერძით მემკვიდრეები არ არიან, ან არც ერთმა მემკვიდრემ არ მიიღო სამკვიდრო, ანდა ყველა მემკვიდრეს ჩამოერთვა მემკვიდრეობის უფლება (უმკვიდრო ქონება), მოსარგებლე უფლებამოსილია კანონით დადგენილი წესით მოითხოვოს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა. ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-13 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლის მე-12 პუნქტის შესაბამისად უმკვიდროდ ცნობილი საცხოვრებელი სადგომი მოსარგებლეს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცემა და საჯარო რეესტრში რეგისტრირდება სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სადავო საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობისა და მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 1433–ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლებოდა მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. ამდენად, მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლით დადგენილი შესაბამისი წესებით, რაც გულისხმობდა მესაკუთრისგან (უფლებამონაცვლისაგან) შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის პირობით მოსარგებლის (უფლებამონაცვლის) მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტას, ან მოსარგებლის მიერ მესაკუთრისათვის თანხის გადახდის სანაცვლოდ, დაკავებული სადგომის მისთვის საკუთრებაში გადაცემას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ბ-მა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების (რომლითაც რ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა) უცვლელად დატოვება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

რ. ბ-მა, ქ.თბილისში, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე 2-ოთახიანი ბინა 1975-1979 წლებში შეიძინა თ. ხ-ან. ამ უკანასკნელის ქმარმა, რ. ხ-მა, 1984 წლის 23 ოქტომბერს ბინა თანაბრად გაასხვისა დედა-შვილზე, ა. და ს. გ-ე. სახლის ყიდვის დღიდან მათ ურთიერთშეთანხმებით მოახდინეს მისი რეალურად გაყოფა. სახლის ½ ნაწილში ცხოვრება დაიწყო ს. გ-მა თავის ცოლთან და სამ მცირეწლოვან შვილთან ერთად, ხოლო დედამისი ცხოვრობდა მისი კუთვნილი ½ წილის შესაბამის ერთ ოთახში. დანარჩენ ორ ოთახში ცხოვრობდა კასატორი რ. ბ-ი, ა. გ-ი მისი ბინის მესაკუთრეს წარმოადგენდა. ა.და ს. გ-ს ერთმანეთთან ცუდი ურთიერთობა ჰქონდათ და ამის გამო, იზოლირებულად ცხოვრობდნენ. 1992-1993 წლებში, ს. გ-მა ბინა დატოვა და საცხოვრებლად რუსეთში გადავიდა. როგორც კასატორისათვის გახდა ცნობილი, ბინიდან მთელი ოჯახი ამოწერილა და რუსეთის მოქალაქეები გამხდარან. მოგვიანებით, ა. გ-იც საცხოვრებლად რუსეთში გადავიდა. ამდენად, ს-ის ქ.№9-ში მდებარე ბინაში საცხოვრებლად დარჩა რ. ბ-ი, ცოლ-შვილთან ერთად. სახლის ერთადერთი მომვლელი ის იყო. გ-მა სახლი ისე უპატრონოდ დატოვს, რომ მათი ადგილსამყოფელის შესახებ არავინ იცოდა;

მოცემული საქმის პირველი ინსტანციის წესით განმხილველმა სასამართლომ დავა განიხილა კანონის მოთხოვნათა დაცვით, ყველა ზომა იქნა მიღებული უწყების ჩაბარების მიზნით, განხორციელდა საჯარო შეტყობინება, დაიკითხნენ მოწმეები. შედეგად, საქალაქო სასამართლომ სარჩელი კანონიერად მიიჩნია და იგი დააკმაყოფილა. გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ, მოსარჩელემ აიღო სააღსრულებო ფურცელი და ის საჯარო რეესტრში წარადგინა;

ორი წლის წინ, ზემოაღნიშნული სახლის სამ ოთახში პერიოდულად ცხოვრება დაიწყო ს. ცოლის დის შვილმა, თავის მეუღლესთან ერთად. ს. გ-ის მეუღლემ მინდობილობა გამოუგზავნა თავის დისშვილიშვილს რომელმაც წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება გადაანდო რ. გ-ეს. ს. გ-ის წარმომადგენელმა კანონის დარღვევით, გადაწყვეტილების გამოტანიდან 4 თვის შემდეგ, წარადგინა სააპელაციო საჩივარი. საჩივარში მან მიუთითა, რომ თითქოს რ. ბ-მა სასამართლოს შეგნებულად არასწორი ინფორმაცია მიაწოდა ს. გ-ის საცხოვრებელი ადგილის შესახებ, რაც არასწორია. ს. გ-ი თბილისიდან 20 წლის წინ წავიდა და მისი საცხოვრებელი ადგილი არავინ იცოდა;

სასამართლოს პირველ მოსამზადებელ სხდომაზე აპელანტს სამკვიდრო მოწმობა წარდგენილი არ ჰქონია, შუამდგომლობა სამკვიდრო მოწმობის საქმის მასალებზე დართვის შესახებ ს. გ-ის წარმომადგენელმა მოსამართლეს წარუდგინა ძირითადი სხდომის დაწყებამდე. სასამართლომ, სხდომა ისე გააგრძელა, რომ რ. ბ-ის წარმომადგენელს არ მისცა წარდგენილი საბუთების გაცნობის საშუალება;

ს. გ-ს სამკვიდრო არ მიუღია, რადგან მან გაუშვა სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი შესაბამისი ვადა;

კანონით, საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეები გათავისუფლებულნი არიან სასამართლოში სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან. აქედან გამომდინარე, გაუგებარია მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სააპელაციო სასამართლოში სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. შესაბამისად, ასევე არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ თანხის რ. ბ-ის გადახდის დაკისრება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით კასატორი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე