საქმე №ას-614-584-2013 23 დეკემბერი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – თ. ს-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-ი“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შ. ხ-სა და თ. ს-ის მიმართ სოლიდარულად 7 801 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით:
2012 წლის 2 აგვისტოს ნინოწმინდის რაიონის სოფელ ღ-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე ავტომანქანა „ბელაზი 7523“ სახელმწიფო ნომრით „...“, რომელსაც მართავდა შ. ხ-ი შეეჯახა გაჩერებულ მდგომარეობაში მყოფ ავტომანქანა „Ginaf-ს“, სახელმწიფო ნომრით „...-ს“.
საპატრულო პოლიციის 2012 წლის 2 აგვისტოს №ბდ921234 ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა ოქმით დამრღვევ მძღოლად ცნობილ იქნა შ. ხ-ი.
ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანდა სატვირთო ავტომანქანა „Ginaf-ი“ სახელმწიფო ნომრით „...“, რომელიც დაზღვეული იყო სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-ი“ და, შესაბამისად, მიყენებული ზიანის – 7801 აშშ დოლარის დამზღვევისათვის ანაზღაურება მოხდა სრულად.
ავტოსატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრეს წარმოადგენს მოპასუხე თ. ს-ე, რომელიც საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს ცნობის თანახმად, იგი რეგისტრირებულია ავტომანქანის მესაკუთრედ, ხოლო მეორე შ. ხ-ი უშუალოდ ზიანის მიმყენებელი პირია, რის გამოც მოპასუხეები სოლიდარულად არიან პასუხისმგებელნი აღნიშნული თანხის ანაზღაურებაზე.
მოპასუხე თ. ს-ემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მის მიმართ არსებული მოთხოვნა უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს. სადავო ავტოსატრანსპორტო საშუალება არ წარმოადგენს მის საკუთრებას, რადგან მესაკუთრემ იგი ჯ. რ-ეს მიჰყიდა. მართალია, მოძრავი ნივთი სათანადო წესით არ არის აღრიცხული ამ უკანასკნელის საკუთრებად, მაგრამ გასხვისების ფაქტი დასტურდება ხელშეკრულებით. მყიდველი ავტოსატრანსპორტო საშუალებას იყენებს თავისი შეხედულებისამებრ.
მოპასუხე შ. ხ-მა სარჩელი ნაწილობრივ, სადავო ავტომანქანის შეკეთების ხარჯის – 7801 აშშ დოლარის ნახევრის ნაწილში ცნო და მიუთითა, რომ სატრანსპორტო საშუალება შეკეთებას საჭჲროებს მხოლოდ ნაწილობრივ და არა სრულად.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შ. ხ-ს მოსარჩელე სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 7801 აშშ დოლარის გადახდა, მოსარჩელე სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-ის“ მოთხოვნა მოპასუხე თ. ს-ის თანხის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ გაუქმდა და შ. ხ-სა და თ. ს-ეს სოლიდარულად დაეკისრათ 7901 აშშ დოლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინაია, რომ სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-სა“ და შპს „ა-ს ჯ.ლ-ს“ შორის გაფორმებული დაზღვევის ხელშეკრულებით დაზღვეული ავტოსატრანსპორტო საშუალება (რომლის რეკვიზტებია: მარკა/მოდელი - GINAF M 4446 თშ, საიდენტიფიკაციო ..., ავტ. სარეგისტრაციო ..., გამოშვების წელი - 1998) დაზიანდა 2012 წლის 2 აგვისტოს მომხდარი ავტოსატრანსპორტო შემთხვევის შედეგად.
საგზაო შემთხვევასთან დაკავშირებით საპატრულო პოლიციის მიერ შედგენილი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის №ბდ921234 ოქმით დგინდება, რომ 2012 წლის 2 აგვისტოს დაახლოებით 13.29 სთ-ზე ავტომანქანა მოძრაობდა ნინოწმინდის რაიონის, სოფელ ღ-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, მეორეხარისხოვან გზაზე. მძღოლმა ვერ უზრუნველყო საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების წესის დაცვა და დაეჯახა GINAF-ის მარკის ავტოსატრანპორტო საშუალებას, რომელიც იყო გაჩერებული. დამრღვევ მძღოლად ცნობილ იქნა შ. ხ-ი, რომელიც დაჯარიმდა 250 ლარით.
საგზაო შემთხვევის შედეგად დამდგარი ზიანის ოდენობა განისაზღვრა 7801 აშშ დოლარით. ზიანის ოდენობა აპელანტს სადავო არ გაუხდია.
აპელანტი სადავოდ ხდის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც სს „ს. კ. ჯ. პ. ა. ჰ-ს“ უარი ეთქვა საგზაო შემთხვევის შედეგად დამდგარი ზიანის (7801 აშშ დოლარი) მოპასუხეებისათვის სოლიდარულად დაკისრებაზე იმ საფუძვლით, რომ თ.ს-ე არ წარმოადგენდა ავტოსატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრეს და, ამდენად, არ არსებობდა მისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი.
სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ 2012 წლის 28 მარტის ხელშეკრულებაზე „გადახდის განვადებით ავტომანქანის ნასყიდობის შესახებ“, რომელიც გაფორმდა, ერთი მხრივ, თ. ს-ეს, როგორც „მყიდველს“ და, მეორე მხრივ, ჯ. რ-ეს, როგორც „გამყიდველს“ შორის.
ხელშკრულების მე-2 პუნქტის თანახმად, გამყიდველმა მყიდველს ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობებით მიჰყიდა, ხოლო მყიდველმა ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობებით შეიძინა მოძრავი სადავო ავტომანქანა. ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 27 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით, რომლიდანაც 7 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი მყიდველმა გამყიდველს გადაუხადა ხელშეკრულების ხელმოწერისთანავე, ხოლო დარჩენილი თანხა მყიდველს უნდა გადაეხადა 2012 წლის 15 ივლისამდე შეთანხმებული გრაფიკით. ხელშეკრულების მე-6 პუნქტით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ „ნასყიდობის საგანზე“ საკუთრების უფლება გამყიდველიდან მყიდველზე გადავიდოდა ნასყიდობის ფასის სრულად დაფარვის მომენტიდან“.
სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 327-ე მუხლებზე მითითებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები ნების გამოვლენის მეშვეობით მიზნად ისახავენ გარკვეული სამართლებრივი შედეგის მიღწევას. ურთიერთშორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მხარეები თანხმდებიან არა მხოლოდ სამართლებრივ შედეგებზე, არამედ პირობებზე და წესებზე, რომლებსაც უნდა დაემორჩილონ კონკრეტული სამართლებრივი შედეგის მისაღწევად.
მოცემულ შემთხვევაში, 2012 წლის 28 მარტის „გადახდის განვადებით ავტომანქანის ნასყიდობის შესახებ“ ხელშეკრულების არსებითი პირობების შინაარსის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების სამართლებრივი შეფასების არგუმენტად ვერ მიიჩნევა მხოლოდ ხელშეკრულების სათაურად „გადახდის განვადებით ნასყიდობის“ მითითება.
პალატის მოსაზრებით, კერძო სამართლის სუბიექტთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობის სწორი სამართლებრივი შეფასებისათვის, მისი სადავოობისას, გადამწყვეტია ამ სუბიექტთა ნამდვილი ნების გამოვლენა, რომლის საფუძველზე დადგენილი ფაქტების სამართლებრივი შეფასება სასამართლოს კომპეტენციას წარმოადგენს. ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს ხელშეკრულების მე-6 პუნქტის იმ დათქმაზე, რომელიც ხელშეკრულების საგანზე მყიდველ ჯ. რ-ის საკუთრების უფლების წარმოშობას უკავშირებდა ნასყიდობის დარჩენილი საფასურის სრულად გადახდას.
ამგვარ პირობას კი სამოქალაქო კოდექსი (505-ე მუხლი) განვადებით ნასყიდობისას საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის არ ადგენს. პირიქით, ნასყიდობით განვადებისას ხელშეკრულების საგანზე მყიდველს საკუთრების უფლება გადაეცემა ფასის გადახდამდე. აქედან გამომდინარე, 2012 წლის 28 მარტის ხელშეკრულება, პალატის მოსაზრებით, არ წარმოადგენს ავტომანქანაზე ჯ. რ-ის საკუთრების უფლების მოპოვების ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძველს, არამედ მოცემულ შემთხვევაში, არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 188-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი, რომელიც ითვალისწინებს მოძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლების გადასვლას გარკვეული პირობის შესრულების შემთხვევაში (პირობადებული საკუთრება).
მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის სადავო არ არის რომ ნასყიდობის ფასი სრულად არ არის დაფარული მყიდველის მიერ. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ ცნობით დგინდება, რომ სადავო ავტოსატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრედ 2010 წლის 4 ნოემბრიდან დღემდე რეგისტრირდება თ. ს-ე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ავტომანქანის მესაკუთრეს წარმოადგენს თ. ს-ე.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი წინადადების საფუძველზე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ სატრანსპორტო საშუალების მფლობელად მიიჩნევა პირი, რომელიც იურიდიული საფუძვლით ახორციელებს ნივთზე ფაქტობრივ ბატონობას. იმ შემთხვევაში, თუ პირი, რომელიც იყენებს სატრანსპორტო საშუალებას მისი მფლობელის ნებართვის გარეშე (არამართლზომიერი მფლობელი), სხვას მიაყენებს ზიანს ამ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენებით, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დაეკისრება ამ პირს (არამართლზომიერ მფლობელს) და არა სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს. ამასთან, მფლობელი ვალდებულია, აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი, თუ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენება შესაძლებელი გახდა მისი ბრალის გამო, რასაც ითვალისწინებს 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მეორე წინადადება. სხვა შემთხვევაა, როდესაც მფლობელის მიერ მოსარგებლისათვის სატრანსპორტო საშუალების გადაცემა მართლზომიერია და სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციას მოჰყვება ზიანი. ასეთ შემთხვევაში, 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადება მიჯნავს მფლობელის ნებით სატრანსპორტო საშუალების სამართავად დანიშნული პირის მიერ ზიანის მიყენებას და მფლობელის მიერ პირისათვის სხვა საფუძვლით გადაცემული სატრანსპორტო საშუალებით ზიანის მიყენებას. სასამართლოს განმარტებით, მფლობელის ნებით სატრანსპორტო საშუალების გადაცემით მისი მიმღები ხდება მართლზომიერი მფლობელი, მაგრამ კანონი განსახილველი ნორმით მფლობელის ნების საფუძველზე სატრანსპორტო საშუალების მიმღებ პირად გულისხმობს მოსარგებლეს, რომელსაც ამ ნორმის თანახმად, არ ეკისრება პასუხისმგებლობა მის მიერ მიყენებული ზიანისათვის, 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი წინადადებით გათვალისწინებული შემთხვევის მსგავსად.
პალატის მითითებით, რომ აღნიშნული ნორმა ამკვიდრებს ბრალის გარეშე სამოქალაქო პასუხისმგებლობის წარმოშობის საფუძველს. ამ ნორმით დადგენილი პასუხისმგებლობის წარმოშობის თავისებურება იმაში ვლინდება, რომ სატრანსპორტო საშუალება ყოველთვის წარმოადგენს საფრთხის წყაროს და მისი მფლობელი სატრანსპორტო საშუალებით გამოწვეული ზიანის დადგომაში, მისი ბრალის მიუხედავად, აგებს პასუხს. მაშასადამე, მომეტებული საფრთხის წყაროთი ზიანის მიყენების ინსტიტუტის თავისებურება მდგომარეობს სწორედ იმაში, რომ სამოქალაქო პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს პირს (მფლობელს), რომელიც არ წარმოადგენს ზიანის მიმყენებელს და უშუალოდ არ მიუძღვის ბრალი ზიანის დადგომაში.
ამასთან, პალატამ აღნიშნა, რომ ზემოხსენებული ნორმები არ ართმევენ დაზარალებულს უფლებას, მათთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება მოსთხოვონ უშუალოდ იმ პირს, ვისი უშუალო მოქმედებითაც მათ მიადგათ ზიანი და, ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადებიდან გამომდინარე, პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს სატრანსპორტო საშუალების მოსარგებლესაც.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი კუთხით შეფასების შედეგად, პალატამ დაასკვნა, რომ ავტოსატრანპორტო საშუალების მესაკუთრე თ. ს-ე სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადების საფუძველზე შ. ხ-ან ერთად წარმოადგენს დამდგარი ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ სოლიდარულ მოვალეს, რაც ამ ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველია.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყევტილება შ. ხ-მა და თ. ს-ემ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით და მოითხოვეს მისი გაუქმება.
შ. ხ-მა თავისი მოთხოვნა დააფუძნა შემდეგ საფუძვლებს:
სასამართლოს მტკიცებულებები სრულყოფილად და ობიექტურად არ გამოუკვლევია. პალატამ სადავო მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრედ თ. ს-ე არასწორად ჩათვალა მაშინ, როდესაც საქმეში წარმოდგენილია დოკუმენტები, რომ აღნიშნული ავტოსატრანსპორტო საშუალება 2012 წლის 28 მარტს გადახდის განვადებით შეიძინა ჯ. რ-ემ და იგი წარმოადგენს აღნიშნული სადავო ავტოსატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრეს. რაც შეეხება კასატორს, მან სარჩელი ნაწილობრივ ცნო, თუმცა მიუთითა, რომ ავტოსატრანსპორტო შემთხვევის შედეგად სატვირთო მანქანას დაუზიანდა მხოლოდ ერთი მხარე, შესაბამისად, აღდგენას და შეკეთებას საჭიროებდა არა სრულად, არამედ ნაწილობრივ. უსაფუძვლოა მთლიანი კორპუსის შეკეთებების ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნა და 7801 აშშ დოლარიდან იგი დაეთანხმა მხოლოდ თანხის ნახევარს – 3900 აშშ დოლარის ანაზღაურებას.
თ. ს-ემ საკასაციო საჩივარში მიუთითა შემდეგზე:
სასამართლომ არასწორად ჩათვალა მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრედ თ. ს-ე, მაშინ, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დასტურდება, რომ მან აღნიშნული ავტოსატრანსპორტო საშუალება 2012 წლის 28 მარტს გადახდის განვადებით მიჰყიდა ჯ.რ-ეს. აღნიშნული სატრანსპორტო საშუალება დაყადაღებულია, რის გამოც კასატორმა სადავო მოძრავი ნივთი შემძენს ვერ გადაუფორმა. თ.ს-სა და ჯ. რ-ეს შორის აღნიშნულ სატრანსპორტო საშუალებასთან დაკავშირებით ურთიერთობა გარკვეულია და კასატორს მასთან პრეტენზია არ გააჩნია. ჯ. რ-ემ ავტოსატრანსპორტო საშუალება იჯარით გადასცა მესამე პირს შპს „ე. ქ-ს“ ამდენად, ფაქტობრივად, აღნიშნული ავტოსატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრეა ჯ. რ-ე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 ივლისის განჩინებით შ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად. ამავე პალატის 2013 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით თ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ თ. ს-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ზ. გ-ას მიერ 2013 წლის 24 ივნისს №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი 653,89 ლარის 70% – 457,72 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ თ. ს-ეს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ზ. გ-ას მიერ 2013 წლის 24 ივნისს №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი 653,89 ლარის 70% – 457,72 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
