№ას-1217-1162-2013 27 იანვარი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „თ. ს. კ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. გ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 29 მარტს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა გ. გ-ამ მოპასუხე შპს „თ. ს. კ-ის“ მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნა:

სამუშაოდან მისი გათავისუფლების შესახებ მოპასუხე ორგანიზაციის 2010 წლის 28 ივნისის №01/3-4/812 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებით

გ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა:

ბათილად იქნა ცნობილი შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალური დირექტორის 2010 წლის 28 ივნისის №01/3-4/812 ბრძანება გ. გ-ას შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ და იგი აღდგენი, იქნა თანამდებობაზე – ელ-დეპოს №5 აწევითი საამქროს ტექნიკოსის თანამდებობაზე;

მოპასუხე შპს „თ. ს. კ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2010 წლის 1 ივლისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ყოველთვიურად 470 ლარის ოდენობით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით შპს „თ. ს. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს პირველი (გ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა) და მესამე (მოპასუხე შპს „თ. ს. კ-ას“ გ. გ-ას სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2010 წლის 1 ივლისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ყოველთვიურად 470 ლარის ოდენობით) პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

გ. გ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

შპს „თ. ს. კ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2010 წლის 1 აგვისტოდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ყოველთვიურად 470 ლარის (დარიცხული ხელფასის) ოდენობით;

დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 19 აპრილს, გ. გ-სა და შპს „თ. ს. კ-ას“ შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება №1011/0758.

შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალური დირექტორის 2010 წლის 28 ივნისის №01/3-4/812 ბრძანებით გ. გ-ა გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

2010 წლის 19 აპრილის შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე გ. გ-ას თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 470 ლარს.

გ. გ-ა 1997 წლიდან მუშაობდა ტექნიკოსად ელ-დეპო „გლდანში“, რომელიც შემდგომში დაექვემდებარა შპს „თ. ს. კ-ას“, სადაც მუშაობა განაგრძო ამავე თანამდებობაზე 2010 წლის 19 აპრილს გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე. ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2015 წლის 1 აპრილი, ხოლო შრომის ანაზღაურებად – 470 ლარი, ყოველთვიურად. მუშაობის პერიოდში მოსარჩელე გ. გ-ა კეთილსინდისიერად და ჯეროვნად ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს.

მუშაობის პერიოდში, მოპასუხე შპს „თ. ს. კ-ის“ მხრიდან, მოსარჩელის მუშაობის მიმართ რაიმე სახის პრეტენზიის გამოხატვას ან მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე სახის გამოყენებას ადგილი არ ჰქონია; მოპასუხე მხარეს აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება სადავოდ არ გაუხდია.

მოპასუხე შპს „თ. ს. კ-ამ“, 2010 წლის 28 ივნისიდან შეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელე გ. გ-ან, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე; მოპასუხემ, 2010 წლის 28 ივნისს გამოსცა ბრძანება №01/3-4/812, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, შპს „თ. ს. კ-ის“ თანამშრომელ გ. გ-ან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ.

მოპასუხემ, სადავო ბრძანებაში მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველად მიუთითა შრომითი ხელშეკრულების მოშლაზე, მაგრამ მას არ მიუთითებია მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის რაიმე საპატიო მიზეზის არსებობის თაობაზე.

დღეის მდგომარეობით, შპს „თ. ს. კ-ი“ არსებობს ის საშტატო ერთეული – ელ-დეპო გლდანის N5 აწევითი საამქროს ტექნიკოსის თანამდებობა, რომელიც გათავისუფლებამდე დაკავებული ჰქონდა გ. გ-ას.

დამსაქმებლის ინიციატივით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო, გ. გ-ას მიეცა ერთი თვის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ სადავო ბრაძანებაში მითითებული არ ყოფილა მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების ფაქტობრივი საფუძველი, ასეთზე რაიმე დამაჯერებელი არგუმენტი მოპასუხის წარმომადგენელს არც სასამართლო სხდომაზე წარუდგენია. მოპასუხე თავის შესაგებელს, სააპელაციო საჩივარს და დავის განხილვის პროცესში ახსნა-განმარტებას ამყარებდა მხოლოდ იმ გარემოებაზე, რომ შპს „თ. ს. კ-ა“, როგორც დამსაქმებელი, უფლებამოსილი იყო, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეუნქტით და ამავე კანონის 38-ე მუხლით აღიარებული მხარეთა ნების თავისუფლების ფარგლებში, საპატიო მიზეზის გარეშე, მოეშალა დასაქმებულთან ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2012 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებაში ასახული სამართლებრივ შეფასებები და დასკვნები შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალური დირექტორის 2010 წლის 28 ივნისის ბ№01/3-4/812 ბრძანების ბათილობასთან დაკავშირებით, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა, რომ რამდენადაც მხარეებს შორის სადავო არ იყო მათ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შრომით-სამართლებრივი ხასიათი, განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება არ ექცეოდა რაიმე სპეციალური კანონით გათვალისწინებული მოწესრიგების სფეროში და იგი ექვემდებარებოდა შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით დადგენილ რეგულირებას. ამასთან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტისა და სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის დანაწესზე მითითებით, სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი, რამეთუ არ არსებობს აბსოლუტური, შეუზღუდავი სამოქალაქო უფლება. იგი ყოველთვის შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით. სასამართლოს უპირველესი ამოცანაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაში მდგომარეობს. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენებისა და ვალდებულების შესრულების მართლზომიერების საკითხს და მის საფუძველზე აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის მიმართვის უფლება თავის მნიშვნელობას კარგავს. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების შეფასება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შრომითი დავის განხილვისას სასამართლომ უნდა შეაფასოს, დაირღვა თუ არა მხარეთა უფლებები ამა თუ იმ სამართლებრივი აქტის თუ მოქმედების განხორციელების შედეგად, უნდა დადგინდეს დაირღვა თუ არა მხარეთა თანასწორობის პრინციპი, ხომ არ განხორციელდა დისკრიმინაცია და ა.შ. ამ ამოცანის შესრულება შეუძლებელია, თუ სასამართლოსათვის უცნობია ხელშეკრულების მოშლის მიზეზი და უცნობია ან არ დადგინდა დავის წარმოშობის მიზეზი.

განსახილველ შემთხვევაში დადგინდა, რომ სადავოდ გამხდარი ბრძანების მიღებას და შესაბამისად, გ. გ-ას შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტას, წინ არ უძღოდა რაიმე კონკრეტული მიზეზი, მოპასუხე შემოიფარგლა მხოლოდ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე მითითებით. ასეთ ვითარებაში, მოსარჩელის გათავისუფლების ფაქტობრივი საფუძვლის არარსებობის პირობებში, ასევე, იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნული დროისათვის შპს „თ. ს. კ-ი“ არსებობდა ის საშტატო ერთეული – ელ-დეპო გლდანის N5 აწევითი საამქროს ტექნიკოსის თანამდებობა, რომელიც გათავისუფლებამდე გ. გ-ას ჰქონდა დაკავებული, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ გ. გ-ას სამუშაოდან დათხოვნა დამსაქმებლის მხრიდან კანონშეუსაბამო გადაწყვეტილება იყო. შესაბამისად, არსებობდა სადავო ბრძანების ბათილად ცნობისა და მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის კანონიერი საფუძველი, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 54-ე და 408-ე მუხლებიდან.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ. ამავე კოდექსის 31-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. ამ მუხლის ნორმები გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა სრული ოდენობით.

კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა 2010 წლის 1 ივლისიდან. დადგინდა ასევე, რომ დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო, გ. გ-ას მიეცა ერთი თვის ანაზღაურება. ვინაიდან შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერად განხორციელდა, იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო გ. გ-ას მიეცა ერთი თვის ანაზღაურება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელს მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა იძულებითი მოცდენის პერიოდისათვის – 2010 წლის 1 აგვისტოდან და არა 2010 წლის 1 ივლისიდან (როგორც ეს პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია) გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 470 ლარის ოდენობით ხელფასის (დარიცხული ხელფასის, როგორც უკანონოდ გათავისუფლების გამო მიუღებელი შემოსავლის) ანაზღაურება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში შეცვალა.

სააპელაციო სასამართლოს ზემომითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „თ. ს. კ-ამ“.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი. სასამართლოს განმარტებით, შრომის კოდექსის იმ დროს მოქმედი რედაქციის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი არ ანიჭებდა დამქირავებელს ცალმხრივ, შეუზღუდავ და აბსოლუტურ უფლებას, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე გაეთავისუფლებინა დასაქმებული სამსახურიდან. აღნიშნული არგუმენტი არ უნდა იქნეს გაზიარებული, რადგან შრომის კოდექსის მოხმობილი მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლით გათავისუფლება არ მოითხოვდა რაიმე განსაკუთრებული პროცედურებისა და საფუძვლების არსებობას. ასეთ შემთხვევაში, გათავისუფლების საფუძვლის არჩევანი დამსაქმებლის ნებაზე იყო დამოკიდებული და შესაბამისი გარემოებების არსებობისას, იგი შეზღუდული არ იყო გათავისუფლების კონკრეტული საფუძვლის შერჩევაში. ამ მიზანს ემსახურებოდა კანონმდებლის მიერ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის ჩამოყალიბება მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების პერიოდისათვის არსებული ფორმითა და შინაარსით. სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის განმარტების მიხედვით, პირს ეკრძალება მინიჭებული უფლების ბოროტად გამოყენება, რაც მიზნად ისახავს სხვის გაღიზიანებას და არა უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის დაცვას. მოცემულ კონტექსტშიც არასწორად გამოიყენა სასამართლომ დასახელებული მუხლი, რადგან როგორც საქმის მასალებით, ასევე, თავად გ-ას განმარტებით ნათელია, რომ მოპასუხე ორგანიზაციის დირექტორს სადავო ბრძანების გამოცემისას არანაირი ბოროტი ქვენაგრძნობა არ ამოძრავებდა და იგი მხოლოდ კანონით მინიჭებული უფლების რეალიზების ფარგლებში ფარგლებში მოქმედებდა;

ამდენად, გასაჩივრებული ბრძანებით მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლდა შრომის კოდექსის ადრე მოქმედი რედაქციის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რომლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა და შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის კანონმდებელს რაიმე განსაკუთრებული პირობები არ დაუდგენია. შრომის კანონმდებლობა დამსაქმებელს არ ავალდებულებდა, მიეთითებინა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის მოტივებზე და მას უფლებას ანიჭებდა, ნებისმიერ დროს, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში თავისი შეხედულებისამებრ, შრომითი ურთიერთობის გაგრძელების მიზანშეწონილობიდან გამომდინარე მიეღო გადაწყვეტილება ხელშეკრულების მოშლის შესახებ. ამასთან, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლად მითითებულ – შრომითი ხელშეკრულების მოშლას – განსხვავებულად არ აწესრიგებს რომელიმე სპეციალური კანონი ან საერთაშორისო ხელშეკრულება. შრომის კოდექსის მითითებული ნორმა წინააღმდეგობაში არ იყო „საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულების დადების, რატიფიკაციის, შესრულებისა და დენონსაციის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი მოთხოვნების დაცვით ძალაში შესულ იმ საერთაშორისო ხელშეკრულებებთან, რომლებიც არეგულირებენ შრომით ურთიერთობებს და სასამართლოს მიერ მითითებული საერთაშორისო ხელშეკრულებები განსხვავებულად არ აწესრიგებენ სადავო ურთიერთობას. ამდენად, არ არსებობს სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველი;

ზიანის ანაზღაურების საკითხთან მიმართებით სასამართლო თავის გადაწყვეტილებაში მიუთითებს შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მსჯელობს იძულებით მოცდენაზე, რაც არასწორია. არც შრომის კოდექსის 32-ე მუხლი და კანონის არც სხვა რომელიმე ნორმა არ იძლევა „მოცდენის“ ცნების ზუსტ და ლეგალურ დეფინიციას, თუმცა აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე აშკარაა, რომ მოცდენა ნიშნავს ისეთ ვითარებას, როცა დასაქმებული ფაქტობრივად არ ან ვერ ახორციელებს მოქმედი შრომის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ სამუშაოს. ამდენად, დასახელებული სამართლებრივი საფუძველი ვერ გამოდგება ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 1146 ლარი) 70% – 802.2 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „თ. ს. კ-ას“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 1146 ლარი, მათ შორის: 2013 წლის 27 ნოემბერს გადახდილი 300 ლარი, საგადახდო დავალება № 1 და 2013 წლის 23 დეკემბერს გადახდილი 846 ლარი, საგადახდო დავალება № 1) 70% – 802.2 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე