№ას-714-677-2013 9 იანვარი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – 1. ნ. კ-ი (მოპასუხე)

2. მ. ს-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორ მ. ს-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება

კასატორ ნ. კ-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ს-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. კ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა არასწორი მკურნალობით მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლის თებერვალში დაზიანებული კბილის სამკურნალოდ მივიდა ა. ყ-ის გამზირის №29ა-ში მდებარე სტომატოლოგიურ კლინიკა „უ-ი“, სადაც ექიმმა ნ. კ-მა არასწორად უმკურნალა, რითაც მიადგა მატერიალური და მორაული ზიანი. თავდაპირველად მოსარჩელემ მოპასუხედ დაასახელა ნ. კ-ი, რომელიც შემდგომ, მისივე თანხმობით, შეიცვალა სათანადო მოპასუხით – შპს „უ-ით“. ნ. კ-ი კი, საქმეში ჩაერთო მესამე პირად მოპასუხის მხარეზე. მ. ს-ემ შპს „უ-ან“ მოითხოვა მატერიალური ზიანის – 10000 ლარის, ხოლო მორალური ზიანის – 20000 ლარის ანაზრაურება. პაექრობის ეტაპზე, მოსარჩელემ ზიანის ანაზრაურება მოითხოვა არა მოპასუხე შპს „უ-ან“, არამედ მესამე პირის - ნ. კ-ან.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. სარჩელის მოთხოვნას ასევე არ დაეთანხმა მესამე პირი ნ. კ-იც.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი შპს „უ-ის“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 201 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. კ-ს მ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მატერიალური ზიანის– 3000 ლარისა და მორალური ზიანის- 2000 ლარის გადახდა.

პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ. ს-ე 2006 წლის თებერვლიდან მკურნალობდა შპს „უ-ი“, ექიმ ნ. კ-ან, რომელზეც 2001 წლის 30 აგვისტოს სახელმწიფო სერთიფიკატის მიხედვით, გაცემული იყო სერთიფიკატი თერაპიულ სტომატოლოგიაში 2006 წლის 30 აგვისტომდე, ხოლო 2007 წლის 28 დეკემბერს გაცემულია სერთიფიკატი ქირურგიულ სტომატოლოგიაში 2012 წლის 28 დეკემბრამდე;

შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტომ შეისწავლა შპს „უ-ის“ სტომატოლოგიურ პოლიკლინიკაში მ. ს-ის გაწეული სამედიცინო დახმარების ხარისხი, რომლითაც დადგინდა, რომ ნ. კ-ი სერტიფიცირებული იყო საექიმო სპეციალობაში „თერაპიული სტომატოლოგია“, ხოლო მ. ს-ან მიმართებაში, გარდა თერაპიული სტომატოლოგიისა, განხორციელებული ჰქონდა საექიმო საქმიანობა ქირურგიულ და ორთოპედიულ სტომატოლოგიაშიც.

შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსთან არსებული პროფესიული განვითარების საბჭოს 2008 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით, „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნების დარღვევის გამო (მხოლოდ სახელმწიფო სერთიფიკატში აღნიშნული სპეციალობით საექიმო საქმიანობის უფლება), ნ. კ-ს მიეცა წერილობითი გაფრთხილება.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 16 სექტემბრის N570/40 და 2010 წლის 12 თებერვლის N198/40 კომისიური სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნებით, ასევე, ექსპერტ ი. ბ-ის და მ. მ-ის განმარტებების მიხედვით, სტომატოლოგიურ კლინიკა „უ-ი“, ექიმ ნ. კ-ის მიერ, მ. ს-ეს დაესვა არასწორი დიაგნოზი და შესაბამისად, მკურნალობაც არასწორად წარიმართა. მ. ს-ის ჯანმრთელობის ამჟამინდელი მდგომარეობა სტომატოლოგიური კუთხით წარმოადგენს შპს „უ-ი“ ჩატარებული არადამაკმაყოფილებელი მკუნალობის შედეგს, კერძოდ, მეორადი, ნაწილობრივი ადენტია კბილთა ჯგუფის დაკარგვის გამო. ექიმის მიზეზით, მ. ს-ემ ზედა ყბაზე დაკარგა ერთი წინა საჭრელი კბილი და გვერდითა V და VIII კბილები, რაც არის ის ზიანი, რომელიც მას მიადგა შპს „უ-ი“ ჩატარებული არასწორი მკურნალობით. იმისათვის, რომ სტომატოლოგიური კუთხით გაუმჯობესდეს მისი მდგომარეობა, უნდა ჩაუტარდეს ორთოპედიული მკურნალობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით მოწინააღმდეგე მხარე შპს „უ-ი“ ცნობილ იქნა არასათანადო მოპასუხედ და საქმეში სათანადო მოპასუხედ ჩაბმულ იქნა მესამე პირი ნ. კ-ი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლის თანახმად, სამედიცინო დაწესებულებაში მკურნალობისას პირის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საერთო საფუძვლებით. ზიანის მიმყენებელი თავისუფლდება პასუხისმგებლობისაგან თუ დაამტკიცებს, რომ ზიანის დადგომაში მას ბრალი არ მიუძღვის. კონკრეტულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოპასუხემ ვერ უზრუნველყო თავისი მტკიცების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება და ვერ წარადგინა მ. ს-ის მკურნალობისას მისი ბრალეულობის გამომრიცხველი გარემოებების არსებობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ნ. კ-ი სერტიფიცირებული იყო საექიმო სპეციალობაში „თერაპიულ სტომატოლოგია“, მ. ს-ან მიმართებით, გარდა თერაპიული სტომატოლოგიისა, საექიმო საქმიანობა განახორციელა ქირურგიულ და ორთოპედიულ სტომატოლოგიაშიც, რაც საეჭვოს ხდიდა ქირურგიული და ორთოპედიული მკურნალობისას ექიმის მიერ საჭირო სამედიცინო მოქმედებების ზედმიწევნით ხარისხიანად, აღიარებული სამედიცინო სტანდარტების შესაბამისად შესრულებას. საწინააღმდეგო მტკიცების ტვირთი, კერძოდ ის, რომ ნ. კ-მა დაიცვა ყველა ის წინდახედულობის სტანდარტი, რაც ექიმს პაციენტის მკურნალობისას მოეთხოვება, მოპასუხეს ეკისრება, რაც მან ვერ განახორციელა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში არ არსებობდა ექიმის ქმედების მართლზომიერების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ექიმის მიერ პაციენტისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი.

პალატამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლი, „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ო“ ქვეპუნქტი, „პაციენტთა უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლი და აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ექიმ-სტომატოლოგ ნ. კ-მა მ. ს-ეს დაუსვა არასწორი დიაგნოზი და შესაბამისად, მკურნალობაც არასწორად წარიმართა. მ. ს-ის ჯანმრთელობის ამჟამინდელი მდგომარეობა სტომატოლოგიური კუთხით წარმოადგენს ჩატარებული არადამაკმაყოფილებელი მკურნალობის შედეგს. იმისათვის, რომ სტომატოლოგიური კუთხით გაუმჯობესდეს მისი მდგომარეობა, უნდა ჩაუტარდეს ორთოპედიული მკურნალობა. დადგენილია ასევე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ნ. კ-ი სერტიფიცირებული იყო საექიმო სპეციალობაში „თერაპიული სტომატოლოგია“, მ. ს-ან მიმართებაში, გარდა თერაპიული სტომატოლოგიისა, მან საექიმო საქმიანობა განახორციელა ქირურგიულ და ორთოპედიულ სტომატოლოგიაშიც, რაც ეწინააღმდეგება „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნებს.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები. აპელანტი (მოსარჩელე) ითხოვდა მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 10000 ლარის დაკისრებას. მართალია, მოსარჩელემ ვერ წარადგინა შესაბამისი მტკიცებულებები თუ რის საფუძველზე უნდა დაეკისროს მოპასუხეს აღნიშნული ოდენობით თანხა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ სასამართლომ ამის გამო საერთოდ უარი უთხრას მოსარჩელეს სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. იმ მდგომარეობაში რაშიც აპელანტი იმყოფება, ძნელად წარმოსადგენია რომელიმე კლინიკამ შესძლოს ზუსტი კალკულაცია წარადგინოს თუ რა ხარჯები დაჯდება მის სამკურნალოდ (პირვანდელი მდგომარეობის აღსადგენად). აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ზიანის ოდენობა გონივრულობის ფარგლებში უნდა განსაზღვროს, რაც გულისხმობს იმას, რომ მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული არა მხოლოდ მოსარჩელის ინტერესები (თუ რა სახის ზიანი მიადგა მას და მინიმალურად რა ხარჯებია საჭირო აღნიშნული მდგომარეობის გამოსასწორებლად), არამედ ასევე მოპასუხის სტატუსი და მისი მდგომარეობაც (ცხადია, თუ მოპასუხე იურიდიული პირი იქნებოდა, მისი პასუხისმგებლობა ფინანსურად უფრო მკაცრი იქნებოდა). აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. კ-ს მ. ს-ის სასარგებლოდ უნდა დაეკისრებოდა ორთოპედიული მკურნალობისათვის მატერიალური ზიანის სახით 3000 ლარის გადახდა.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 413-ე, „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის 103-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოპასუხე ნ. კ-ის მიერ პაციენტის მდგომარეობისათვის შეუსაბამო სადიაგნოზო და ან სამკურნალო ღონისძიებების ჩატარების შედეგად მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა სტომატოლოგიური კუთხით, რამაც განაპირობა მისი სულიერი ტანჯვა და ემოციური განცდები. ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა ასევე მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლები. პალატამ გაითვალისწინა რა ზემოაღნიშნული გარემოებები, მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის მიყენებული მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად გონივრული თანხა იყო 2000 ლარი. შესაბამისად, ნ. კ-ს მ. ს-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა მორალური ზიანის სახით 2000 ლარის გადახდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეტა პალატის 2013 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

მ. ს-ემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ მიიღო მხოლოდ საჯარო ინფორმაცია კალკულაციის თაობაზე სხვადასხვა კლინიკებიდან, პროცესის დროს კი, ვერ შეძლო კალკულაციის წარმოდგენა შემდგომი მკურნალობის ხარჯების თაობაზე და მხოლოდ სააპელაციო გადაწყვეტილების გამოტანის შემდგომ მოახერხა მკურნალობის ხარჯების დადგენა, რამაც შეადგინა 6825 ლარი, შესაბამისად, სასამართლოს მიერ დაკისრებული 3000 ლარი არ იქნება საკმარისი კვალიფიციური მკურნალობის ჩასატარებლდ.

კასატორმა ნ. კ-მა საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ მორალური ზიანის დაკისრების ნაწილში დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის დანაწესი, კერძოდ, გადაწყვეტილებით ირკვევა, რომ ნ. კ-ის მიერ ჩატარებულ მკურნალობაში მართლსაწინააღმდეგობისა და ბრალის, დამდგარ ზიანსა და ბრალს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა დადგენილია მხოლოდ და მხოლოდ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 16 სექტემბრისა და 2010 წლის 12 თებერვლის კომისიური სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნებით, ასევე ექსპერტების ი. ბ-სა და მ. მ-ის განმარტებებით. მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლოს წარედგინა წერილობითი ახსნა-განმარტება, თუ რატომ არ შეიძლებოდა გადაწყვეტილების გამოტანისას აღნიშნულ დასკვნებზე დაყრდნობა, სააპელაციო პალატამ ისინი უსაფუძვლოდ გაიზიარა.

კასატორის აზრით, მ. ს-ემ ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მისთვის 10000 ლარის ზიანის მიყენებას, რაც ცხადყოფდა, რომ მოთხოვნა აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო, თუმცა აღნიშნულ ნაწილშიც სასამართლომ სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, რითაც დაარღვია მხარეთა შეჯიბრობითობის პრინციპი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნები.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ ნ. კ-მა სკ-ის 1007-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება მასზე, რომ მის მიერ დასმული დიაგნოზი იყო ზუსტი და ჩატარებული მკურნალობაც განსაზღვრულ სტანდარტებს შეესაბამებოდა და შესაბამისად, ვერ დაამტკიცა, რომ ზიანის დადგომაში ბრალი არ მიუძღოდა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 389-ე მუხლი, როდესაც აღნიშნა, რომ ვინაიდან ექიმს არ ჰქონდა სერტიფიკატები ქირურგიულ და ორთოპედიულ სპეციალობებში, საეჭვოს ხდიდა ქირურგიული და ორთოპედიული მკურნალობისას ექიმის მიერ საჭირო სამედიცინო მოქმედებების ზედმიწევნით ხარისხიანად შესრულებას. კასატროსი აზრით, გადაწყვეტილება უნდა იყოს დასაბუთებული საქმიდან გამომდინარე მტკიცებულებებით და არ შეიძლება ემყარებოდეს მხოლოდ სასამართლო ეჭვებსა და ვარაუდს შესაძლო დარღვევებზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 ივლისის განჩინებით მ. ს-ის, ხოლო 2013 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ს-სა და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ს-სა და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი მ. ს-ე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. კასატორ ნ. კ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 29 ივლისს №32 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის), 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე