№ას-744-706-2013 3 იანვარი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. მ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ა

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი – თხოვების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. მ-ამ სარჩელი აღძრა ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა უძრავი ქონების თხოვების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2011 წლის 29 ივნისს შეიძინა ქ. ქობულეთში, ვ-ის ქ. N9-ში მდებარე შენობა-ნაგებობები და მიწის ნაკვეთი. იგი აპირებდა სასტუმროს მოწყობას. 2011 წლის ივლისსა და აგვისტოში ნ. მ-ან ჩამოვიდნენ მისი მეგობრები ო. ს-ა, ქ. ი-ა და ო. ი-ი, რომლებმაც ჩამოიტანეს სასტუმროსათვის საჭირო ნივთები და განათავსეს მოსარჩელის კუთვნილი შენობის N1-N5 კორპუსებში. 2011 წლის ივლისში მოსარჩელესთან ჩამოვიდა ა. ლ-ე, რომელმაც შესთავაზა, რომ არსებული შენობების ბაზაზე ფუნქციონირება დაეწყო ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ას. იგი გეგმავდა ა-ის ეგიდით ლექცია-სემინარების ჩატარებას, იმავდროულად, რეკლამას გაუწევდა ნ. მ-ას სასტუმროს. 2011 წლის 1 ივლისს ა. ლ-ემ მოიტანა ქართულ ენაზე შედგენილი თხოვების ხელშეკრულება, რომლის შინაარსიც მოსარჩელისათვის არ განუმარტავს. როგორც აღმოჩნდა, ხელშეკრულება დაიდო 19 წლის ვადით, ნ. მ-ას კუთვნილ მთლიან შენობა-ნაგებობასა და მიწის ნაკვეთზე. მხარეები ამგვარ პირობებზე შეთანხმებული არ ყოფილან და ა. ლ-ემ ნ. მ-ა მოატყუა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ნ. მ-სა და ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ას შორის 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული ქონების თხოვების ხელშეკრულება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 აგვისტოს განჩინებით ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, რაც მან გაასაჩივრა საკასაციო წესით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 მარტის განჩინებით ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 აგვისტოს განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. მ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ნ. მ-ას, ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 15 000 (თხუთმეტი ათასი) ლარი;

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ის მიმდებარედ არსებული 3005 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის და 542,20 კვ.მ ფართის შენობა-ნაგებობების (საკადასტრო კოდი № ...) მესაკუთრეა მოსარჩელე ნ. მ-ა. ასევე ნ. მ-ას საკუთრებაშია ამავე მისამართზე მდებარე 1580 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და 18,8 კვ.მ შენობა-ნაგებობა (საკადასტრო კოდი № ...). ნ. მ-ამ აღნიშნული ქონება შეიძინა 2011 წლის 29 ივნისს.

ამჟამად ქ. ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ის მიმდებარედ არსებულ ნ. მ-ას საკუთრებაში რიცხულ 3005 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს და 542,20 კვ.მ ფართის შენობა-ნაგებობებს, ასევე ამავე მისამართზე არსებულ 1580 კვ.მ ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და 18,8 კვმ ფართის შენობა-ნაგებობას მთლიანად ფლობს და სარგებლობს მოპასუხე ,,ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ა”.

სადავო ხელშეკრულების შესაბამისად, მოსარჩელე ნ. მ-ას და მოპასუხე ,,ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ას” შორის 2011 წლის 1 ივლისს წერილობითი ფორმით დაიდო უძრავი ქონების თხოვების ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, ნ. მ-ამ თავის საკურებაში რიცხული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ის მიმდებარედ ათხოვა მოპასუხეს 19 წლის ვადით, 2030 წლის 1 ივლისის ჩათვლით.

მართალია მხარეებს შორის უძრავი ქონების თხოვების ხელშეკრულე-ბის შედგენის თარიღად მითითებულია 2011 წლის 1 ივლისი, მაგრამ იგი საჯარო რეესტრში წარადგინეს 2011 წლის 1 აგვისტოს, ხოლო საბოლოოდ მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია განხორციელდა 2011 წლის 25 აგვისტოს.

მოპასუხე ისე დაეუფლა სადავო უძრავ ქონებას, რომ მხარეებს შორის არ გაფორმებულა უძრავი ქონების მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის გაფორმების თაობაზეც მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულების 2.1.1. პუნქტით.

თხოვების ხელშეკრულება გაფორმდა მხოლოდ ქართულ ენაზე, მაშინ როცა სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ნ. მ-ამ არ იცის ქართული ენა.

ნ. მ-ას განმარტებით, მას სურდა თხოვების ხელშეკრულების დადება, მაგრამ არა ხელშეკრულებაში მითითებული 19 წლიანი ვადით და პირობებით, კერძოდ, არა მთლიან ქონებაზე, არამედ ქონების ნაწილზე (№1 და №2 კორპუსები).

ნ. მ-ამ სარჩელი სასამართლოში დადებული გარგების ბათილად ცნობის თაობაზე შემოიტანა მას შემდეგ, როცა მოპასუხემ მისი მეგობრები და პარტნიორები გამოასახლა ქ. ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ში მდებარე ნ. მ-ას საკუთრებაში რიცხული ფართიდან, კერძოდ, მეორე კორპუსიდან და არც მას და არც მის პარტნიორებს საშუალება აღარ მისცა ესარგებლათ ნ. მ-ას საკუთრებაში რიცხული ფართით. ამჟამადაც ვერც ნ. მ-ა და ვერც მისი მეგობრები ვერ სარგებლობენ მითითებული უძრავი ქონებით.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ,,ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ას” ნ. მ-ას საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე, კერძოდ ქ.ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ში მდებარე კორპუსებში, უნდა მოეწესრიგებინა გაყვანილობების დოკუმენტაცია და ინფრასტრუქტურა. ა-ის წარმომადგენელმა დაიწყო ნ. მ-ას კუთვნილ შენობებში სარემონტრო სამუშაოები და მფლობელთა დაუკითხავად შენობების იერსახის შეცვლა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ასევე, რომ სადავო ხელშეკრულებაში მითითებული არ არის უძრავი ნივთის თხოვების მიზანი. ნ. მ-ამ დაუშვა არსებითი შეცდომა. მას არ სურდა აღნიშნული შინაარსის გარიგების დადება. შეცდომა განპირობებული იყო ენის უცოდინრობით. ამასთან, ა. ლ-ემ სათანადოდ გააცნო და არ განუმარტა ნ. მ-ას ხელშეკრულების პირობები.

პალატმა უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ნ. მ-სა და ,,ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ას” შორის მოპალარაკება მიმდინარეობდა ქ.ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ში მდებარე კორპუსების არა 19 წლით თხოვების შესახებ.

საქმეში არსებული ნ. მ-ას წერილით პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ნ. მ-ის 2011 წლის სექტემბრის თვიდან უკვე ცნობილი გახდა, გარიგების იმ შინაარსის შესახებ, რომელიც დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში. აღნიშნული ასევე დადასტურებულია მხარის ახსნა-განმარტებითაც (ს/ფ.138-142). წერილში ნ. მ-ა უთითებს, რომ 2011 წლის 28 სექტემბერს მის წარმომადგენელს სთხოვა ჩასულიყო საქართველოში და გარკვეულიყო სიტუაციაში. ეროვნულ სააგენტოში ხელშეკრულების ასლის მიღების შემდგომ გაიგო, რომ ხელშეკრულება გაფორმებული იყო 19 წლის ვადით მთლიანად მის საკუთრებაზე. რამოდენიმე თვის განმვლობაში არა ერთხელ მიმართა ა. ლ-ეს, რომ დავა შეთანხმებით მოეგვარებინა. 2012 წლის 25 იანვარს კი, სარჩელი შეიტანა სასამართლოში.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ აპელანტის მიერ მითითებული იქნა ხანდაზმულობის ვადის გასვლის თაობაზე, თუ სასამართლო ჩათვლიდა, რომ წარმოდგენილი სადავო გარიგება შეცდომით დადებულ გარიგებად იქნებოდა შეფასებული.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 615-ე, 81-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელემ მიუთითა გარემოებაზე, რომელიც ვერ მიიჩნეოდა მოტყუებად, რადგან ბათილობას იწვევს მოტყუება, რომელიც წარმოშობს ხელშეკრულებას. მოცემულ შემთხვევაში კი, ნ. მ-ას სურდა ხელშეკრულების დადება, მაგრამ სხვა შინაარსით. ამიტომ სახეზეა არა მოტყუება, არამედ შეცდომა გარიგების დადებისას.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 72-ე, 73-ე მუხლებზე მითითებით პალატამ აღნიშნა, რომ ნ. მ-ას სურდა ,,ა. ლ. ს. მ. ი. ა-ან” დაედო თხოვების ხელშეკრულება მის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე, კერძოდ, ქ.ქობულეთში, ვ-ის ქუჩის №9-ში მდებარე კორპუსებზე, მაგრამ არა ცხრამეტი წლით და არა მთლიან ქონებაზე. დადგენილია, რომ თხოვების ხელშეკრულება შედგენილ იქნა მხოლოდ ქართულ ენაზე და მოსარჩელე ნ. მ-ამ არ იცის ქართული ენა. პალატის განმარტებით, დადგენილია მოსარჩელე ნ. მ-ას მიერ გარიგების დადებისას არსებითი შეცდომის ფაქტი.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 79.1-ე, 130-ე მუხლებზე მითითებით, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ვითარებაში აპელანტის მიერ სააპელაციო სასამართლოში ხანდაზმულობაზე მითითება (შეცდომით დადებულ გარიგებასთან დაკავშირებით) დასაშვებია, რადგან მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ შეიძლება მოსარჩელისგან განსხვავებულად შეაფასოს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემული გარემოება გამონაკლის შემთხვევად უნდა შეფასებულიყო. საქმეში არსებული მასალით, კერძოდ კი, ნ. მ-ას წერილით დადგენილია, რომ ამ უკანასკნელისთვის (ნ. მ-ის) 2011 წლის სექტემბრის თვიდან უკვე ცნობილი გახდა, რომ ა. ლ-ემ მისი ნდობის ბოროტად გამოყენებით შეცდომაში შეყვანა და მოტყუებით დაადებინა გარიგება ქონების 19 წლით თხოვების შესახებ (ს/ფ.138-142). თვითონვე მიუთითებს ნ. მ-ა რომ იგი რამოდენიმე თვის განმავლობაში ეკონტაქტებოდა ა. ლ-ეს, რომ დავა შეთანხმებით დამთავრებულიყო. სასარჩელო განცხადებით დადგენილია, რომ ნ. მ-ას საპროცესო წარმომადგენელმა ჟ. ლ-ამ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა 2012 წლის 25 იანვარს, ანუ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 79-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 მაისის გადაწყევტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. მ-ამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ: „სადაო ხელშეკრულებაში მითითებული არ არის უძრავი ნივთის თხოვების მიზანი. ნ. მ-ას მხრიდან დაშვებულია არსებითი შეცდომა, მას არ სურდა აღნიშნული შინაარსის გარიგების დადება. შეცდომა განპირობებული იყო ენის უცოდინარობაში. ამასთან, ა. ლ-ე სათანადოდ არ გეაცნო და განმარტა ნ. მ-ის ხელშეკრულების პირობები.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთების 4.24 პუნქტის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელემ მიუთითა გარემოებებზე, რომლებიც არ შეიძლება მიჩნეული იქნეს მოტყუებად, რადგან ბათილობას იწვევს მოტყუება, რომელიც წარმოშობს ხელშეკრულებას. მოცემულ შემთხვევაში კი, ნ. მ-ას სურდა ხელშეკრულების დადება, მაგრამ სხვა შინაარსით. ამიტომ სახეზეა არა მოტყუება, არამედ შეცდომა გარიგების დადებისას“.

კასატორის აზრით, მის მიერ სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებებითა და მოწმეთა განმარტებებით ბათუმის საქალაქო სასამართლომ სამართლიანად მიიჩნია, რომ ა. ლ-ემ მოტყუების გზით დადო გარიგება ნ. მ-ან, სხვა შემთხვევაში ამ შინაარსითა და პირობებით გარიგება არ დაიდებოდა და მსგავსი შინაარსის ხელშეკრულების გაფორმება არ შედიოდა ნ. მ-ას ინტერესებში. სააპელაციო პალატა ფაქტობრივი დასაბუთების 4.19 პუნქტში აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულებაში მითითებული არ არის უძრავი ნივთების თხოვების მიზანი, უნდა განემარტოთ რომ სადავო ხელშეკრულების ხელის მოწერამდე მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ნ.მ-ა დროებით, კერძოდ 1 წლის ვადით ა. ლ-ეს გადასცემდა უძრავი ქონების ნაწილს, ქონების ნაწილი კი რჩებოდა მის მფლობელობაში, ხოლო ამ ხნის განმავლობაში ა.ლ-ე კისრულობდა ვალდებულებას, რომ ჩაეტარებინა გარკვეული სამუშაოები, ინფრასტრუქტურების მოწესრიგებისათვის. ამასთან, როგორც ქართველი კაცი, მიხედავდა მთლიან უძრავ – მოძრავ ქონებას და უპატრონებდა მას. 1 წლის შემდეგ ნ.მ-ა დაბრუნდებოდა საქართველოში და უზრუნველყოფდა მისი ბიზნეს-საქმიანობის წარმართვას, განავითარებდა ტურისტულ ბიზნესს. აი ეს იყო სწორედ გარიგების მიზანი მხარეთა შორის და ამით ნ.მ-ა იმედოვნებდა, რომ ა.ლ-ე, როგორც მისი ძველი ნაცნობი, კეთილსინდისიერად შეასრულებდა გარიგების პირობებს და ნ.მ-აც დამშვიდებული იქნებოდა იმით, რომ საკმაოდ დიდი თანხის ღირებულების უძრავ-მოძრავი ქონება დატოვებული იყო საიმედო კაცის ხელში. გარიგების ეს მიზანი ა.ლ-ემ არ ასახა გაფორმებულ თხოვების ხელშეკრულებაში, ისარგებლა რა იმით, რომ ნ.მ-ამ არ იცოდა ქართული ენა, თხოვების ხელშეკრულებაში მთლიანად შეიტანა ის მუხლები, რაც შედიოდა მხოლოდ მის ინტერესებში, ბოროტად გამოიყენა ნდობის ფაქტორი და ნ. მ-ას მოტყუების გზით მოაწერინა ხელი ხელშეკრულებაზე. ფაქტობრივად ნ.მ-ა მოტყუებული დარჩა არა ხელშეკრულების ნაწილში, არამედ მთლიან ხელშეკრულებაში, რადგან ამ ხელშეკრულებაში მის სასარგებლოდ არაფერია აღნიშნული. ა.ლ-ემ, როდესაც თხოვების ხელშეკრულება დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში, დაეუფლა მთლიან ქონებას, ნ.მ-ას მეზობლები და ბიზნეს პარტნიორები გამოასახლა №2 კორპუსიდან და მათ პირადი ქონების გატანის უფლებაც არ მისცა. უფრო მეტიც, როცა წლის დასაწყისში ნ.მ-ა ჩამოვიდა ქ.ქობულეთში საკითხის გასარკვევად, ის საერთოდ არ შეუშვეს მის საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიაზე და მას არ მისცეს საშუალება ესარგებლა მისი პირადი ნივთებით.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია დასაბუთებულად, მაგრამ ამ მტკიცებულებების გამოკვლევის გარეშე მიიღო საპირისპირო და არასწორი გადაწყვეტილება. სასამართლო არ შეეცადა ნათლად გამოეკვლია თუ რა იყო ხელშეკრულების გაფორმების მიზანი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად ჩათვალა და არასწორად განმარტა აღნშნული ხელშეკრულება შეცდომით დადებით გარიგებად (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 72-ე მუხლი) და აღნიშნულის საფუძველზე, არასწორად გააუქმა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ანუ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი. სააპელაციო სასამართლომ ისე გააუქმა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებაში საერთოდ არ უმსჯელია ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაზე, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 389-ე მუხლის „გ“ პუნქტის მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით ნ. მ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. მ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარის) 70% – 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. მ-ას დაუბრუნდეს მის მიერ მიერ 2013 წლის 8 ივლისს №51 და ჟ. ლ-ას მიერ 2013 წლის 29 ივლისს №1 საგადახდო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (5000+1000ლარის) , სულ 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე