საქმე №ას-772-733-2013 27 იანვარი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შ. და მ. ნ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ზ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ზ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შ. და მ. ნ-ის მიმართ და მოითხოვა, ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში, სახლთმფლობელობაში მეორე სართულზე არსებული 16.81 კვ.მ საცხოვრებელი ოთახის საბაზრო ღირებულების 25%-ის – 3437 ლარის მოპასუხეთათვის გადახდის სანაცვლოდ, უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა, ხოლო დამხმარე ფართის თანასაკუთრებად დატოვება შემდეგი საფუძვლებით:
ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში მდებარე სახლთმფლობელობა წარმოადგენს მოპასუხეთა თანასაკუთრებას, კერძოდ, მ. ნ-ს ეკუთვნის 9/21 ნაწილი, შ. ნ-ს კი – 2/21 ნაწილი.
მ. ზ-ს მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს მესაკუთრისაგან „სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებით“. დამხმარე ფართი გამოიყენება საერთო სარგებლობისთვის. აღნიშნული საცხოვრებელი სადგომი სათანადო ანაზღაურებით შეიძინა აწ გარდაცვლილმა მოსარჩელის მამა ს. ზ-მა მაშინდელი მესაკუთრე ა. ლ-ან, რომელიც 1974 წელს გარდაიცვალა. მოსარჩელე სადავო ფართში რეგისტრირებულია 1946 წლიდან დღემდე და აგრძელებს ამ ფართის მართლზომიერ მფლობელობას.
მოპასუხეები უარს აცხადებენ მოსარგებლისათვის სადავო ფართის 75%-ის გადახდაზე. სადგომი იყო ავარიული, რის გამოც მოსარჩელეს დროებით სხვაგან მოუწია ცხოვრება, თუმცა მერიის სახსრებით ფართი გაარემონტა და ამჟამად იქ ცხოვრება შესაძლებელია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელე სადავო ფართის დამქირავებელს წარმოადგენს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მ. ზ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში მეორე სართულზე არსებული 16,81 კვ.მ საცხოვრებელი ოთახი მოპასუხეებისათვის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის – 3437 ლარის გადახდის სანაცვლოდ, ხოლო დამხმარე ფართი დარჩა საზიარო საკუთრებად.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომი ირიცხება თანამესაკუთრეების – მ. ნ-ის, შ. ნ-ის, ა. ც-სა და მ. ლ-ას სახელზე.
სახლის საკუთრებისა და სარგებლობის შესახებ 1977 წლის 6 ოქტომბრის ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელე მ. ზ-ის სარგებლობაში არსებული მეორე სართულზე მდებარე 16,81 კვ.მ ოთახი საკუთრებაში აქვთ მ. და შ. ნ-ს.
1931 წლის 8 დეკემბრის სამემკვიდრეო მოწმობის თანახმად, ქ.თბილისში, ბ-ის ქ. №15-ში მდებარე, სამკვიდრო ქონება მეუღლის – მ. ლ-ას გარდაცვალების შემდეგ მიიღო ა. ლ-ამ.
ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ, სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ამ ქონებას დაეუფლა მისი შვილი – ი. ლ-ა.
1996 წლის 4 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ი. ლ-ამ სამკვიდრო ქონების 9/21 და 2/21 წილები გაასხვისა მ. და ო.ნ-ე. ამჟამად ო. ნ-ის კუთვნილი 2/21 წილი, სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ერიცხება შ. ნ-ს.
მ. ზ-ი ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში რეგისტრირებულია 1946 წლის 17 ივლისიდან. იგი „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობდა სადავო საცხოვრებელ სადგომს.
მ. ზ-ი იხდიდა ბუნებრივი აირის, ელექტროენერგიის და დასუფთავების გადასახადებს და რეგისტრირებული იყო აბონენტად ქ.თბილისში, ბ-ის ქ. №15-ში. შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მითითება, რომ საქმის მასალებით მოსარჩელის მიერ მხოლოდ ბუნებრივი აირის გადასახადის გადახდა იყო დადასტურებული.
პალატამ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლით, 11 მუხლის „ა“ პუნქტით, მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტით და დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ზ-ი წარმოადგენს სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, რომელსაც ეს უფლება მიღებული აქვს ამ სადგომის თავდაპირველ მესაკუთრესთან აწ გარდაცვლილ ა. ლ-ან სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით. ამ გარიგების არსებობა დასტურდება სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის საფუძვლად მითითებული გარემოება, რომ მოსარჩელე არ უნდა ყოფილიყო მიჩნეული „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ მოსარგებლედ, ვინაიდან იგი წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომის დამქირავებელს.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტებს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, არ წარმოუდგენიათ მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელესა (მოსარჩელის მამკვიდრებლსა) და ბინის მესაკუთრეებს (ყოფილ მესაკუთრეებს) შორის ქირავნობის ურთიერთობის არსებობას. რაც შეეხება სადავო ფაქტთან მიმართებით აპელანტების მითითებას ქ.თბილისის, კალინინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1989 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებაზე, სასამართლომ მიუთითა, რომ ამ გადაწყვეტილებით სადავო ფართიდან გამოსახლდა არა მ. ზ-ი, არამედ ე. და თ. ს-ი იმ საფუძვლით, რომ ისინი სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ ჩაწერის გარეშე. ამასთან, მოდავე მხარეთა შორის ქირავნობის ურთიერთობის არსებობას არ ადასტურებს გადაწყვეტილებაში აღნიშნული გარემოება, რომ სადავო ფართში მდგმურის უფლებით ჩაწერილი იყო მ. ზ-ი.
პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე სადგომის ქირავნობის ურთიერთობები რეგულირებული იყო საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსით (1964 წლის რედაქცია), რომლის 290-ე მუხლის მე-3 აბზაცის თანახმად, საცხოვრებელი სახლის ქირავნობის ხელშეკრულება დაიდება, შეიცვლება და მოიშლება სსრ კავშირისა და საქართველოს სსრ-ის კანონმდებლობით განსაზღვრული პირობებითა და წესით. იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, მოქალაქეებს, რომელთაც პირად საკუთრებაში ჰქონდათ საცხოვრებელი სახლი, უფლება გააჩნდათ, შეესახლებინათ სახლში სხვა მოქალაქენი, აგრეთვე, გაექირავებინათ იგი კანონით დადგენილი პირობებითა და წესით.
ამასთან, საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებისათვის ეს კოდექსი ადგენდა სავალდებულო წერილობით ფორმას (მუხლი 142).
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ საქმეზე აპელანტებს არ წარმოუდგენიათ კანონით განსაზღვრული ფორმის მტკიცებულება მათ მიერ მითითებული იმ ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა სადავო ფართის დამქირავებელს. აღნიშნული კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, მათ მოვალეობას წარმოადგენდა.
სასამართლოს მითითებით, მ. ზ-ის სარგებლობაში მყოფი ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.№15-ში მეორე სართულზე არსებული 16.81 კვ.მ ოთახის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 8270 აშშ დოლარს, შესაბამისად – 13 750 ლარს.
„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის, მე-6 პუნქტის მიხედვით, სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ აპელანტებმა (სადავო სადგომის მესაკუთრეებმა) უარი განაცხადეს კანონით მათთვის მინიჭებული უფლების რეალიზებაზე. ასეთ პირობებში საქალაქო სასამართლომ საფუძვლიანად დააკმაყოფილა მ. ზ-ის მოთხოვნა და მას სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ს (3437 ლარი) გადახდის სანაცვლოდ, კანონიერად გადასცა საკუთრების უფლება ამ სადგომზე.
რაც შეეხება მხარეთა საერთო სარგებლობაში არსებულ ფართს, პალატამ მიუთითა „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2011 წლის 13 სექტემბრის ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომლის მიხედვით, „ობიექტს გააჩნია საერთო სარგებლობის საპირფარეშო, აგრეთვე საერთო სარგებლობის სამზარეულო“. უდავოა, რომ ეს დამხმარე ფართი მთლიანი საცხოვრებელი სადგომის არსებითი შემადგენელი ნაწილია და ისინი ცალკე უფლების ობიექტებად ვერ იქნება განხილული (სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის პირველი ნაწილი).
სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისში, ბარნოვის ქ.№15-ში მდებარე ნაგებობა თავისი სამართლებრივი სტატუსით არის მრავალბინიანი სახლი, რის გამოც მხარეთა სარგებლობაში არსებულ ზემოთ მითითებულ ფართზე საერთო საკუთრების წარმოშობის საფუძველია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი. ამ კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შემადგენელი მიწის ნაკვეთი, სახლის ნაწილი და ის შენობა-ნაგებობები, დანადგარები, საინჟინრო ქსელები, მოწყობილობები, რომლებიც არ არის ინდივიდუალური საკუთრება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას (საერთო საკუთრებას) წარმოადგენს.
პალატის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი ვერ გახდება სარჩელის ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებული ერთ-ერთი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულების წარუდგენლობა. საუბარია, სადავო ფართზე სარგებლობის უფლების მოპოვების სანაცვლოდ, მოსარჩელის აწ გარდაცვლილი მამის მიერ თავდაპირველი მესაკუთრისათვის გარკვეული ანაზღაურების გადახდაზე.
„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ შეიძლება დადასტურდეს ორი გზით: 1. სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდით და 2. მესაკუთრისთვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა). დასახელებული წინაპირობები, როგორც ცალ-ცალკე, ისე ერთად წარმოადგენს საფუძველს, რათა დადგენილად იქნეს მიჩნეული გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ.
მოცემულ შემთხვევაში პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია პირველი წინაპირობის არსებობა, რის გამოც ჩათვალა, რომ ხსენებული ნორმის მეორე წინაპირობის დაუდასტურებლობა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი ვერ გახდება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შ. და მ. ნ-მა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში არ მოიპოვება უდავო ფაქტობრივი გარემოებები, რაც არ არის სწორი.
პალატის მიერ სადავო ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია მისი შეფასება, რომ სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოპასუხის პოზიციას მოსარჩელის დამქირავებლად და არა ე.წ. „ატსტუპნიკად“ მიჩნევასთან დაკავშირებით, რაც არ წარმოადგენს არც უდავო და არც სადავო ფაქტობრივ გარემოებას.
სასამართლომ შეგნებულად არ მიუთითა მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ სადავო ფართი სათანადო ანაზღაურებით შეიძინა მოსარჩელის აწ გარდაცვლილმა მამა ს. ზ-მა მაშინდელი მესაკუთრის, ამჟამად გარდაცვლილი ანა ლოლუასაგან, რადგან ამ ფაქტობრივი გარემოების გაჟღერების შემთხვევაში სასამართლო იძულებული გახდებოდა, გაეუქმებინა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის შესაბამისად, პირის ისეთ მოსარგებლედ ცნობისათვის, რომელსაც უფლება აქვს, მესაკუთრეს სათანადო ანაზღაურების სანაცვლოდ, მოსთხოვოს საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა, უნდა არსებობდეს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ. გარიგების ფორმას არეგულირებს სამოქალაქო კანონმდებლობა.
სამოქალაქო კოდექსის 321-ე მუხლის პირველი წინადადების თანახმად, ამგვარი ხელშეკრულება მოითხოვს წერილობით ფორმას.
ანალოგიურ მოთხოვნას ითვალისწინებდა 1922-1964 წლებში მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსიც. საქმის მასალებით უდავოდ დადგენილია, რომ მოცემულ შემთხვევაში გარიგება მოსარჩელესა და მესაკუთრეს შორის წერილობითი ფორმით არ დადებულა და ამიტომაც მხარეს აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარუდგენია. ამდენად, სასამართლოს არ გააჩნდა კანონიერი საფუძველი, დადგენილად ეცნო სადავო გარიგების არსებობა.
მოსარჩელის მიერ სასამართლოს წინაშე წარდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურება ვერ ჰპოვა ზემოთ მითითებული კანონის მეორე მოთხოვნამაც, რომ დათმობის გარიგება უნდა დადასტურდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში მოსარგებლის რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით, ანუ მითითებულ გარემოებათა ერთობლიობით.
მიუხედავად იმისა, რომ საქმის მასალებით უტყუარად დადგენილია, რომ მოსარჩელე კომუნალური გადასახადებიდან საერთოდ არ იხდიდა წყლის საზღაურს (სწორედ ამ მიზეზის გამო არ ერთვის საქმეს ზემოაღნიშნულის დამადასტურებელი არც ერთი მტკიცებულება), სასამართლომ განჩინებაში აღნიშნა, რომ მ. ზ-ი წარმოადგენს სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, რომელსაც ეს უფლება მიღებული აქვს ამ სადგომის თავდაპირველ მოსარგებლესთან – აწ გარდაცვლილ ა. ლ-ან სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, ამ გარიგების არსებობა დასტურდება სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით.
თავად მოსარჩელე არ უარყოფს, რომ დათმობის გარიგების საგანს შეადგენდა მხოლოდ 16,81 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომი და არა არასაცხოვრებელი ფართი. ამ მიზეზით აიხსნება ის, რომ მოსარჩელემ ექსპერტიზას შეაფასებინა მხოლოდ სადავო საცხოვრებელი სადგომი, ხოლო არასაცხოვრებელი ფართი დატოვა შეფასების გარეშე.
აღნიშნულის ფონზე ყოვლად გაუგებარია გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც არასაცხოვრებელი ფართი დარჩა „საზიარო საკუთრებად“.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით შ. და მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შ. და მ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შ. და მ. ნ-ს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 22 ივლისს №1 საგადახდო დავალებით შ. ნ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის, ასევე 2013 წლის 31 ივლისს №14 საგადახდო დავალებით შ. ნ-ის მიერ გადახდილი 387,50 ლარის, სულ – 687,50 ლარის 70% – 481,25 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შ. და მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შ. ნ-ს (პირადი №...) და მ. ნ-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 22 ივლისს №1 საგადახდო დავალებით შ. ნ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის, ასევე 2013 წლის 31 ივლისს №14 საგადახდო დავალებით შ. ნ-ის მიერ გადახდილი 387,50 ლარის, სულ – 687,50 ლარის 70% – 481,25 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
