№ას-794-753-2013 24 იანვარი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ს-ი, ლ. ს-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა (ძირითად სარჩელში), საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა (მესამე პირის სარჩელში), საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ს-სა და ლ. ს-ის წინააღმდეგ, მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით მ. ზ-ი და მოითხოვა: თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე, ვ. ს-სა და ლ. ს-ის საკუთრებაში არსებულ 47.75 კვ.მ. საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების მ. ს-ის გადაცემა სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ; ქ. თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე, ვ. ს-ის საკუთრებაში არსებულ 47.75 კვ.მ. საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების მ. ზ-ის გადაცემა სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ; თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე, ვ. ს-ის საკუთრებაში არსებულ 47.75 კვ.მ. საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა მოსარგებლეთათვის სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდით

მოპასუხეებმა: ვ. ს-მა და ლ. ს-მა მ. ს-სა და მ. ზ-ის სარჩელები არ ცნეს. შეგებებული სარჩელით ვ. ს-მა მოითხოვა, შეწყდეს მფლობელობა თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე მოპასუხეთა მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 75 %-ის გადახდის სანაცვლოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მ. ზ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ვ. ს-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, ვ. ს-ს დაეკისრა სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 23 750 ლარის 75%, რაც შეადგენს 17812.5 ლარს, საიდანაც ვ. ს-მა გადასახდელი თანხის ½ ნაწილი - 8906.25 ლარი უნდა გადაუხადოს მ. ს-ის, ხოლო ½ ნაწილი - 8906.25 ლარი მ. ზ-ს. დადგინდა, რომ ვ. ს-ის მიერ მ. ს-ის სასარგებლოდ 8906.25 ლარის და მ. ზ-ის 8906.25 ლარის გადახდის შემდეგ, მ. ს-ს და მ. ზ-ს მფლობელობა თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე, ვ. ს-ის საკუთრებაში არსებულ 47.75 კვ.მ. საცხოვრებელ სადგომზე შეწყდეს და სადგომი გადაეცეს ვ. ს-ს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 ივნისის განჩინებით მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე 236 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში ირიცხება ვ. ს-სა და ლ. ს-ის თანასაკუთრებად.

საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, თანამესაკუთრეებს შორის გამიჯნულია მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობა-ნაგებობები. კერძოდ: შენობა-ნაგებობები N1 და N4 საერთო ფართით 40.05. კვ.მ და N2 -დან საერთო ფართი 39.92 კვ.მ საკუთრების უფლებით ირიცხება ვ. ს-ის სახელზე; შენობა-ნაგებობა N2-დან საერთო ფართი 67.21 კვ.მ და N3 საერთო ფართით 3.36 კვ.მ ირიცხება ლ. ს-ის სახელზე (ტ. I, ს.ფ. 209,210).

საქმის მასალებზე დაყრდნობით პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაადგინა და საწინააღმდეგო მტკიცებულებაზე აპელანტი ვერ უთითებს, რომ ვ. ს-ის სახელზე რიცხულ შენობა-ნაგებობები მოიცავს სადავო საცხოვრებელი სადგომს ფართით - 47.75 კვ.მ. (ტ.I, ს.ფ.350-357; 451).

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ მ. ზ-ი წარმოდგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 18.01.2013წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის სარჩელი და საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლეთა მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ ვ. ს-ს მ. ს-სა და მ. ზ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 23 750 ლარის 75%-ის - 17 812.5 ლარის გადახდა. გადაწყვეტილება ვ. ს-ის მიერ არ გასაჩივრებულა. მ. ზ-ის სააპელაციო საჩივარი განუხილველად არის დატოვებული. გადაწყვეტილება გასაჩივრებულია მ. ს-ის მიერ, რომელიც სააპელაციო საჩივრის ერთ-ერთ საფუძვლად უთითებს იმ გარემოებას, რომ მიხეილ ზალიაშვილი არ წარმოადგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს.

პალატამ არ გაიზიარა ზემოაღნიშნული მსჯელობა და დადგენილად მიაჩნია გარემოება მასზე, რომ მ. ზ-ი წარმოდგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ლენინის რაიონის მე-2 უბნის სახ. სასამართლოს 25.04.1955წ. გადაწყვეტილებით დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე ე. ვ. ასულმა ბ-მა 1951 წელს 12000 მანეთად იყიდა ერთი ოთახი სახლი (მდებარე: ვ-ის ქ.№189-ში ა.წ. გარდაცვლილი ნ. დ. ძე ს-ან (ტ.I, ს.ფ.217).

ე. ბ-ი გარდაიცვალა 05.08.1999წ. (ტ.I, ს.ფ.287). საქმის მასალებით დგინდება, რომ ე. ბ-ი იყო ჯ. მ-ის და მ. ზ-ის ბებია (იხ.: სარჩელი, 95-105; ს. მ-ის და ე. ბ-ის ქორწინების მოწმობა, ტ.I,ს.ფ.288; ჯ. მ-ის დაბადების მოწმობა, ტ.I, ს.ფ.289; მ. ზ-ის დაბადების მოწმობა ტ.I, ს.ფ. 290).

საქმეში წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი ქვითრებით დგინდება, რომ სადავო მისამართზე სს“თელასის“ აბონენტად რეგისტრირებულია ბ-ი (ტ.I, ს.ფ. 82-86; 282-285), ხოლო სს „ყაზტრანსგაზ-თბილისის“ აბონენტად ჯ. მ-ი (ტ.I, ს.ფ. 75- 81).

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო-სამისამართო ბიუროს მიერ გაცემული საინფორმაციო ბარათით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ს-ის ქ. №189-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სადგომში მ. ზ-ი რეგისტრირებულია 1989 წლიდან (ტ.I, ს.ფ.296). სადავო საცხოვრებელ სადგომში მ. ზ-ის 1989 წლიდან რეგისტრაციაზე უთითებს ასევე საქმეში წარმოდგენილი საბინაო წიგნიც (ტ.I, ს.ფ. 262).

ამდენად, საქმის მასალებით პალატამ დაადგინა, რომ სადავო საცხოვრებელ ფართს სარგებლობის უფლებით ფლობდა მ. ზ-ის ოჯახი, მ. ზ-ი საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრირებულია 1989 წლიდან, რაც შეეხება მისი აბონენტად რეგისტრაციის არარსებობის ფაქტს, აღნიშნული განპირობებულია აბონენტებად მისი ოჯახის წევრების, ბებიის და ძმის რეგისტრაციის ფაქტით - საქმის მასალებით დგინდება, რომ სადავო მისამართზე სს „თელასის“ აბონენტად რეგისტრირებულია ე. ბ-ი, ხოლო სს „ყაზტრანსგაზ-თბილისის“ აბონენტად ჯ. მ-ი.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა მასზე, რომ სადავო საცხოვრებელ ფართზე მ. ზ-ის უფლების არსებობას გამორიცხავდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების საავიაციო ბრიგადის მიერ 06.11.2012წ. გაცემული ცნობა, რომლითაც დგინდებოდა, რომ მ. ზ-ი 1993 წლიდან დღემდე მსახურობს შეიარაღებულ ძალებში და მისი დისლოკაციის ადგილს სხვადასხვა პერიოდში წარმოადგენდა თელავი, სენაკი, მარნეული, და ა.შ. (ტ.I, ს.ფ.251).

ნივთის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობასთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის 1¹ მუხლის მიხედვით, საცხოვრებელი სადგომის ფაქტობრივი ფლობისათვის, როგორც ზოგადად მფლობელობისათვის, განმსაზღვრელია მფლობელის ნებითი მომენტი, სურვილი, იყოს ნივთის მფლობელი და პირდაპირ ან არაპირდაპირ ფლობდეს მას. მფლობელობის იურიდიული ბუნება არ გულისხმობს ნივთთან მხოლოდ ფიზიკურ შემხებლობას. აღნიშნული კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე, როგორც კეთილსინდისიერი მფლობელი, თავის უფლებასთან მიმართებით თავისუფალია და ნივთის აუცილებლად პირადად სარგებლობით შეზღუდული არ არის. ამდენად, ის ფაქტი, რომ სადაო ფართის მფლობელობა მოსარგებლემ შეწყვიტა და ცხოვრება სხვა მისამართზე განაგრძო, ერთმნიშვნელოვნად არ ადასტურებს მფლობელობის შეწყვეტას. მით, უფრო, რომ განსახილველ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებით დგინდება, მ. ზ-ის მიერ სადავო საცხოვრებელი სადგომის ფაქტობრივად ფლობა ვერ ხდებოდა მის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების გამო, რაც არ ნიშნავს, პირის მიერ მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის შეცვლას, მისი ფლობის შეწყვეტას ან მიტოვებას, ამ ქონებისადმი ინტერესის დაკარგვას, არამედ ადასტურებს იმ საპატიო მიზეზს, რის გამოც მას დროებით დატოვებული ქონდა საცხოვრებელი ადგილი. როგორც თბილისის სააპელაციო სასამართლოში 11.06.2013წ. გამართულ სასამართლო სხდომაზე მ. ზ-ის წარმომადგენელმა განმარტა, დღეის მდგომარეობით საცხოვრებელ სადგომში მ. ზ-ს გააჩნია თავისი ფართი, თუმცა რძალთან კონფლიქტის გამო ვერ ახერხებს სადგომის ფაქტობრივად ფლობას (იხ.: სხდომის ოქმი ჩD დისკზე 10:42:32 - 10:43:02).

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ზ-ი წარმოდგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ საცხოვრებელი სადგომით მ. ს-ის და მ. ზ-ის სარგებლობის უფლება წარმოშობილი იყო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ა“ პუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებიდან.

აპელანტის განმარტებით, ე. ბ-მა სადავო საცხოვრებელ სადგომზე სარგებლობის უფლება მოიპოვა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. აღნიშნულის დასტურად აპელანტი უთითებს ლენინის რაიონის მე-2 უბნის სახ. სასამართლოს 25.04.1955წ. გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე ე. ვ. ასულმა ბ-მა 1951 წელს 12000 მანეთად იყიდა ერთი ოთახი სახლი (მდებარე: ვ-ის ქ.№189-ში ა.წ. გარდაცვლილი ნ. დ. ძე ს-ან (ტ. I, ს.ფ. 217).

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ პუნქტზე მნითითებით, პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში ე. ბ-ის და საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრეს შორის სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა და ასეთის არსებობაზე მ. ს-ი ვერ უთითებდა. რაც შეეხება ლენინის რაიონის მე-2 უბნის სახ. სასამართლოს 25.04.1955წ. გადაწყვეტილებას, პალატამ მიიჩნია, რომ იგი ვერ ჩაანაცვლებდა საცხოვრებელ სადგომის მესაკუთრეს შორის სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულებას, ვინაიდან როგორც გადაწყვეტილებიდან ირკვევა, გადაწყვეტილება მიღებულია უდავო წარმოების წესით საქმის განხილვის შედეგად, ამასთან, საქმის განხილვის პროცესში საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის რაიმე ფორმით ინფორმირებას და მის მონაწილობას გამორიცხავს თავად 25.04.1955წ. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებული გარემოება მასზედ, რომ საქმის განხილვისას საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე ნ. დ. ძე ს-ი უკვე გარდაცვლილია. გადაწყვეტილება არ შეიცავს მითთებას არც გარდაცვლილი მესაკუთრის სამართალმემკვიდრის დაინტერესული პირის სახით საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებელს შორის ორმხრივი ნების გამოვლენის შედეგად შედგენილი წერილობითი შეთანხმების არსებობის ფაქტი.

სსიპ „ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 17.10.2011წ. დასკვნით დადგინდა, რომ მ. ზ-სა და მ. ს-ის მიერ დაკავებული 47.75 კვ.მ ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება შეადგენდა 23 750 ლარს (ტ.I, 16-25).

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომით მ. ს-სა და მ. ზ-ის სარგებლობის უფლება წარმოშობილია „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ პუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებიდან.

პალატამ მიუთითა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლისმე-3 პუნქტზე, რომლის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისთვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

განსახილველ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრემ გამოიყენა უპირატესი უფლება და შეგებებული სარჩელით მოითხოვა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელი სადგომზე მოსარგებელთა მფლობელობის შეწყვეტა. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის შეგებებული სარჩელი საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომზე მოსარგებელთა მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა მ. ს-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 იცნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-მა მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები, რის გამოც არასწორად მიიჩნია ლენინის რაიონის მე-2 უბნის სახალხო სასამართლოს 1995 წლის 25 აპრილის გადაწყვეტილება საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობაზე წერილობითი შეთანხმების დამადასტურებელ მტკიცებულებად, ვინაიდან აღნიშნული გადაწყვეტიელბა თავისი არსით წარმოადგენდა იმაზე მეტ იურიდიული ძალის მქონე მტკიცებულებას, ვიდრე ეს შესაძლოა ყოფილიყო მხარეთა შორის სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული შეთანხმება, ამასთან სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა, რომ 1995 წლის 25 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტიელბიტ იმავდროულად დადასტურდა მხარეთა ორმხრივი ნების არსებობა საცხოვრებელი სახლის ნასყიდობის შესახებ, ამ მოცემულობის გათვალისწინებით კი, სასამართლოს გადაწყვეტილება საცხოვრებელი სადგომის 75%-ის სანაცვლოდ მფლობელობიდ შეწყვეტის შესახებ, ეწინააღმდეგება მოქმედ კანონმდებლობასა და ლახავს მოსარგებლისათვს კანონით მინიჭებულ უფლებებს.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად განმარტა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის 1¹ მუხლი, როდესაც მ. ზ-ის საკითხზე მსჯელობის ნაწილში, საცხოვრებელი სადგომის ფაქტობრივი ფლობისათვის საკმარის არგუმენტად მიიჩნია სუბიექტის სურვილი პირდაპირი ან არაპირდაპირი ფორმით ნივთის ფლობის შესახებ.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ მ. ზ-ი წარმოადგენს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალსიწინებულ მოსარგებლე სუბიექტს, ამასთან სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული საქართველოს ტავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების საავიაციო ბრიგადის 2012 წლის 6 ნოემბრის №1058 ცნობა, რომელიც ასევე გამორიცხავდა მ. ზ-ის მხრიდან სადავო ფართზე რაიმე სახის უფლების არსებობის ფაქტს.

კასატორის აზრით, სასამართლომ სამართლებრივად ასევე არსწორად შეაფასა საქმეში არსებული საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა და არასწორად დაადგინა, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომი თითქოსდა წარმოადგენდა ვ. ს-ის საკუთრებას, ვინაიდან ექსპერტიზის დასკვნით არ დგინდება თუ კონკრეტულად რომელ ფართზე მიუთითა ექსპერტიზის ჩატარების მსურველმა პირმა, როდესაც ითხოვდა მონიშნულ ფართზე მესაკუთრის ვინაობის განსაზღვრას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირვეილი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, მ. ს-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე