საქმე №ას-805-764-2013 27 იანვარი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – სს „ს. რ-ა“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – თ. კ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – მარჩენლის დაკარგვის გამო დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
თ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ მიმართ და მოითხოვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით 2013 წლის 1 იანვრიდან ყოველთვიური სარჩოს – 625 ლარის, ასევე სარჩოს მიუღებელი სხვაობის – 14116.22 ლარის ერთობლივად გადახდა შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელის მეუღლე ვ. კ-ე მუშაობდა სს „ს. რ-ი“ მემანქანედ. 1960 წლის 19 მარტს შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა. აღნიშნულის საფუძველზე მოსარჩელე მოპასუხისგან იღებს ყოველთვიურ სარჩოს, როგორც მარჩენალდაკარგული პირი, თუმცა მოპასუხემ სარჩოს ოდენობა არ გადაიანგარიშა მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით, რის გამოც მოპასუხემ დაკარგა შემოსავალი, რაც კანონით ეკუთვნოდა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და იგი უსაფუძვლოდ ჩათვალა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის 1 იანვრიდან ყოველთვიური სარჩოს – 625 ლარისა და მიუღებელი სარჩოს, ერთჯერადად 14085.46 ლარის გადახდა, რაც სს „ს. რ-ამ“ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ გაუქმდა და მიუღებელი სარჩოს სახით მოპასუხეს ერთჯერადად დაეკისრა 13 911,25 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატა ნაწილობრივ დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:
თ. კ-ე 1954 წლიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ვ. კ-ან, რომელიც წლების განმავლობაში მუშაობდა მოპასუხე სს „ს. რ-ი“ მემანქანედ.
1960 წლის 19 მარტს ვ. კ-ემ სს „ს. რ-ი“ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა.
1997 წლის 19 დეკემბერს ვიქტორ კ-ე გარდაიცვალა.
სს „ს. რ-ა” მოსარჩელეს, როგორც მარჩენალდაკარგულს, ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, 2010 წლის 1 იანვრიდან – 117,43 ლარს.
2010 წლის 1 იანვრიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით სს „ს. რ-ის” მოქმედი მემანქანის ხელფასი შეადგენდა 840 ლარს, რომლის ნახევარიც 420 ლარია.
2011 წლის მარტში სს „ს. რ-ი” მოქმედი მემანქანის ხელფასი გახდა 1000 ლარი, რომლის ნახევარიც შეადგენს 500 ლარს.
2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 15 ივლისის ჩათვლით სს „ს. რ-ი“ მოქმედი მემანქანის ხელფასი იყო 1100 ლარი, რომლის ნახევარი შეადგენს 550 ლარს.
2012 წლის 16 ივლისიდან მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი გაიზარდა 1250 ლარამდე, რომლის ნახევარიც 625 ლარია.
მიუხედავად იმისა, რომ 2010 წლის იანვრიდან მემანქანის ხელფასი რამდენჯერმე გაიზარდა, მოპასუხე სს „ს. რ-ა“ თ. კ-ეს ყოველთვიურად სარჩოს სახით უხდიდა კვლავ 117,43 ლარს და, მემანქანის გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, სარჩო არ გადაუანგარიშია.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით უდავოდ დადგენილი რიგი ფაქტობრივი გარემოებები საჭიროებდა მტკიცებას. პალატის განმარტებით, საქმის განმხილველმა სასამართლომ დაადგინა მხარეების მიერ სადავოდ მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები, ხოლო უდავო ფაქტობრივი გარემოებები კი, განსახილველ საქმეში არ არსებობს, რაზედაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა გადაწყვეტილებაში.
სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა აპელანტის მიერ სადავოდ გამხდარ გარემოებაზე ვ. კ-ის გარდაცვალებასა და სს „ს. რ-ას“ შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის შესახებ და აღნიშნა, რომ სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღოდა ვ. კ-ის გარდაცვალებაში, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატის მსჯელობის საგანს წარმოადგენს არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება.
პალატამ განმარტა, რომ საწარმოს ბრალეულობის საკითხის განხილვა ხდება სარჩოს დაწესებისას და არა უკვე დაწესებული სარჩოს გადაანგარიშებისას. ვ. კ-ე წლების განმავლობაში მუშაობდა მოპასუხე სს „ს. რ-ი“ მემანქანედ. შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის გამოც მოგვიანებით გარდაიცვალა. სს „ს. რ-ა“ მოსარჩელეს ყოველთვიურად უხდიდა სარჩოს (117,43 ლარს) მარჩენალის დაკარგვის გამო.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს „ს. რ-ა“, საწარმოო ტრავმის გამო ზიანის ანაზღაურების მიზნით, დაზარალებულს უხდიდა ყოველთვიურ სარჩოს, ამდენად, ეს საკითხი მხარეთა შორის უკვე გადაწყვეტილია და საწარმოს ბრალეულობის საკითხის გამორკვევა ამ ეტაპზე აღარ ხდება.
სააპელაციო პალატის მითითებით, აპელანტი სადავოდ ხდის სარჩოს გადაანგარიშებას იმ საფუძვლითაც, რომ არ არსებობს სარჩოს გადაანგარიშების სამართლებრივი საფუძველი შესაბამისი ნორმატიული აქტის გაუქმების გამო.
სასამართლომ აღნიშნა, რომ სს „ს. რ-ა“, საწარმოო ტრავმის გამო, ზიანის ანაზღაურების მიზნით, დაზარალებულს უხდიდა ყოველთვიურ სარჩოს არა ახალი ნორმატიული აქტით – 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესით“, რომლის მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, „ამ წესის შესაბამისად დანიშნული დახმარება გადაანგარიშებას არ ექვემდებარება“, არამედ სარჩოს გადახდასთან დაკავშირებული მხარეთა ურთიერთობა წარმოიშვა და დარეგულირდა უფრო ადრე მოქმედი 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით, რომელიც ამგვარ შეზღუდვას სარჩოს გადაანგარიშებასთან მიმართებით არ აწესებს.
სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას სარჩოს არასწორად გამოანგარიშებასთან დაკავშირებით და დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2. პუნქტით სს „ს. რ-ას“ თ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ერთჯერადად მიუღებელი სარჩოს – 14085.46 ლარის გადახდა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
თ. კ-ე 2010 წლის 1 იანვრიდან დღემდე მოპასუხე სს „ს.რ-ან“ სარჩოს სახით იღებს 117.43 ლარს, რის ნაცვლად, 2010 წლის 1 იანვრიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით მას ყოველთვიურად უნდა მიეღო 420 ლარი, 2011 წლის მარტის თვეში – 500 ლარი, 2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 15 ივლისამდე – 550 ლარი, ხოლო 2012 წლის 16 ივლისიდან დღემდე – 625 ლარი.
2010 წლის 1 იანვრიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით თ. კ-ემ ყოველთვიურად სარჩოს სახით ვერ მიიღო 302.57 ლარი (420 ლარს – 117.43 ლარი), 2011 წლის მარტში – 382.57 ლარი (500 ლარს – 117.43 ლარი), 2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის ივნისის ჩათვლით – 432.57 ლარი (550 ლარს – 117.43 ლარი), 2012 წლის ივლისში – 471.27 ლარი. 2012 წლის 1 აგვისტოდან 2012 წლის დეკემბრის ჩათვლით ყოველთვიურად მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 507.57 ლარი (625 ლარს – 117.43 ლარი). სულ 2010 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის დეკემბრის ჩათვლით თ. კ-ემ, სარჩოს სახით ვერ მიიღო 14 116.22 ლარი.
ამასთან, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილებით დგინდება, რომ თ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა 2010 წლის 1 იანვრიდან 21 იანვრამდე პერიოდში (21 დღე) ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული. შესაბამისად, 2010 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდში, თ. კ-ის მიერ მიუღებელ სარჩოს ოდენობას – 141 16.22 ლარს უნდა გამოკლებოდა 21 დღის მიუღებელი სარჩო – 204,57 ლარი და არა 30,76 ლარი, როგორც ეს გასაჩივრებულ გადაწყვტილებაშია აღნიშნული.
ამდენად, თ. კ-ის მიერ მიუღებელი სარჩოს სხვაობა შეადგენს 13 911,25 ლარს, ნაცვლად გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით დაკისრებული 14085.46 ლარისა.
ამასთან, პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის №53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი“ და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი.
აღნიშნული წესის 1.1, 1.2 მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა სწორად განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლით და და მიიჩნია, რომ დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით, რომლის ოდენობის გაანგარიშებას, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს, თუმცა ყურადღება გაამახვილა თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანზე, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს. მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც, შრომის უნარის შეზღუდვის გამო, დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას. მას უკვე არ აქვს უნარი, მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.
აღნიშნულის შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენს, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით. შესაბამისად, თ. კ-ეს უნდა აუნაზღაურდეს დანიშნული სარჩო მოქმედი მემანქანის გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს „ს. რ-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ამასთან, მართალია, გამოიყენა ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი.
საგულისხმოა, რომ სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესით“. აღნიშნული დადგენილება საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2013 წლის 1 მარტიდან.
ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა გაუქმებული ნორმატიული აქტი, რისი გამოყენების უფლებაც მას არ ჰქონდა. აღნიშნულის მიუხედავად, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო, რომ გაუქმებული ნორმატიული აქტი (№53 დადგენილება) არ ითვალისწინებდა სარჩოს გადაანგარიშებას. ასევე აღსანიშნავია, რომ სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვის ზიანის დადგომაში.
სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ვ. კ-ემ ჯანმრთელობის დაზიანება მიიღო 1960 წლის 19 მარტს.
1960 წლის 17 სექტემბერს ლენინის რაიონის სახალხო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ვ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა და „ს. რ-ას“ დაეკისრა მისთვის კონკრეტული თანხის ანაზღაურება, რასაც საწარმო კეთილსინდისიერად ანაზღაურებდა.
1997 წლის 25 ოქტომბერს ვ. კ-ე გარდაიცვალა. გარდაცვალების მიზეზად დადგინდა ჯირკვლის კიბო. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, არც ერთი დოკუმენტით არ დგინდება სს „ს. რ-ის“ მართლსაწინაამდეგო ქმედება და, მით უმეტეს, რკინიგზის ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. არ იკვეთება არც „ს. რ-ის“ ბრალი.
სამოქალაქო-სამართლებრივ პასუხისმგებლობას ახასიათებს ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობის პრეზუმფციის პრინციპი. შესაბამისად, მტკიცების ტვირთი განაწილებულია დაზარალებულსა და ზიანის მიმყენებელს შორის. ზიანის მიმყენებელი მიიჩნევა ბრალეულად, თუ არ დაამტკიცებს მისი ბრალის არარსებობის ფაქტს.
მოცემულ შემთხვეაში საქმეში არსებული მტკიცებულებები გამორიცხავს ვ.კ-ის გარდაცვალებაში სს „ს. რ-ის ბრალს.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დაზიანების ფაქტთან დაკავშირებით „ს. რ-ის“ ბრალეულობა არ არის დადგენილი და არც მხარეს გაუხდია აღნიშნული გარემოება სადავოდ. დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევას არეგულირებს სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე მუხლი, რომელიც მხოლოდ სარჩოს მიღების უფლებას განსაზღვრავს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 ივლისის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს „ს. რ-ას“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 18 ივლისს №674 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 1000,10 ლარის 70% – 700,07 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 18 ივლისს №674 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 1000,10 ლარის 70% – 700,07 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
