№ას-819-777-2013 24 იანვარი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ი. კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ც-ე, ა. ც-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ი. ც-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, სამკვიდროდან წილის მიკუთვნება (ძირითად სარჩელში), ანდერძის კუთვნილების ფაქტის დადგენა, სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, სამკვიდრო ქონებაზე ანდერძისმიერ მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა (მესამე პირის სარჩელში), ანდერზის ბათილად ცნობა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა.ც-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. კ-ის წინააღმდეგ, მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ი. ც-ე და მოითხოვა: 1. 1994 წლის 22 ნოემბერს გარდაცვლილი ა. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს - დღეისათვის ი. კ-ის საკუთრებაში რიცხული, ქ.თბილისში, წ-ის ქ.№10-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2-ის მესაკუთრედ ცნობა; 2. ნოტარიუს ნ.გ-ის მიერ 2012 წლის 12 ივნისს ა. კ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე ი. კ-ის სასარგებლოდ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ 1968 წლიდან რეგისტრირებულია ზემოაღნიშნულ მისამართზე და მამის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის განმავლობაში და შემდეგაც იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს. იგი დაეუფლა მამის დანაშთ ქონებას. მოპასუხემ ნოტარიუსის შეცდომაში შეყვანით მოახერხა მთელი უძრავი ქონების თავის სახელზე გაფორმება.

მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ი. ც-ემ მოითხოვა: 1. დადგენილ იქნეს იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი - ა. კ-ი 1993 წლის 27 თებერვალს ქ.თბილისის მე-7 სახელმწიფო სანოტარო კანტორის ნოტარიუს ნ.მ-ას მიერ დამოწმებული ანდერძის კუთვნილების ფაქტი, რომლის ანდერძისმიერი მემკვიდრე არის ი. ც-ე; 2. 1994 წლის 22 ნოემბერს გარდაცვლილი ა. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს - დღეისათვის ი. კ-ის საკუთრებაში რიცხული, ქ.თბილისში, წ-ის ქ.№10-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა; 3. ნოტარიუს ნ.გ-ის მიერ 2012 წლის 12 ივნისს ა. კ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე ი. კ-ის სასარგებლოდ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ ი. ც-ე არის ა. კ-ის შვილიშვილი (ა. ც-ის შვილი) და ანდერძისმიერი მემკვიდრე, რომელსაც 1995 წლის 10 ივნისს აღებული აქვს ანდერძისმიერი სამკვიდრო მოწმობა ა. კ-ის სხვა უძრავ ქონებაზე. იგი ცხოვრობდა მამკვიდრებელთან ერთად, უვლიდა მას. ვინაიდან ანდერძით ა. კ-მა უანდერძა მთელი თავისი ქონება, სწორედ ის წარმოადგენს ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეს.

მოპასუხე ი. კ-მა მოსარჩელე ა. ც-სა და ი. ც-ის სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მოითხოვა 1993 წლის 27 თებერვალს ა. კ-ის მიერ ი. ც-ის სასარგებლოდ შედგენილი ანდერძის ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ ანდერძში არ არის მითითებული მისი შედგენის ადგილი, რის გამოც იგი, როგორც ფორმადაუცველი გარიგება, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი. სანოტარო მოქმედება შესრულებულია კვირა დღეს, რაც ეჭვს იწვევს. ამასთან, მოანდერძე დაავადებული იყო სკლეროზით.

მოპასუხე ა. ც-ემ ი. ც-ის სარჩელი ცნო ნაწილობრივ, ვინაიდან ანდერძის მიუხედავად ეკუთვნის სავალდებულო წილი, როგორც მამკვიდრებლის შვილს.

ი. ც-ემ ი. კ-ის შეგებებული სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ც-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ი. კ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ი. ც-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: დადგენილ იქნა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი - ა. კ-ი (დაბადების თარიღი ... წ., გარდაცვალების თარიღი 22.11.1994წ.) უფლების დამდგენი საბუთის, კერძოდ, 1993 წლის 27 თებერვალს ქ.თბილისის მე-7 სახელმწიფო სანოტარო კანტორის ნოტარიუს ნ.მ-ას მიერ დამოწმებული ანდერძის (მოანდერძე - ა. კ-ი, ანდერძით მემკვიდრე - ი. ც-ე, რეესტრში რეგისტრაციის №1-1856) კუთვნილების ფაქტი, რომელშიც მითითებული მისი სახელი ‘’ა.’’ არ ემთხვევა გარდაცვალების მოწმობაში მითითებულ მის სახელს - ‘’ა.’’; ი. ც-ე ცნობილ იქნა 1994 წლის 22 ნოემბერს გარდაცვლილი ა. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს - დღეისათვის ი. კ-ის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების, მდებარე ქ.თბილისში, წ-ის ქ.№10-ში (საკადასტრო კოდი №...) ანდერძისმიერ მემკვიდრედ და მესაკუთრედ; ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ნ.გ-ის მიერ 2012 წლის 12 ივნისს ა. კ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე ი. კ-ის სასარგებლოდ გაცემული №120606265 სამკვიდრო მოწმობა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. კ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და მესამე პირის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება და მესამე პირის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივნისის განჩინებით ი. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამოქალაქო კოდექსი ვრცელდება მხოლოდ იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშობა ამ კოდექსის ამოქმედების შემდეგ. ამავე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1504-ე მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ამოქმედდა 1997 წლის 25 ნოემბრიდან.

იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მამკვიდრებელი ა. კ-ი გარდაიცვალა 22.11.1994 წელს, ა. კ-ის სამკვიდრო გაიხსნა ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, პალატამ მიიჩნია, რომ სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხები უნდა მოწესრიგებულიყო სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედ.) შესაბამისი ნორმებით. ამასთან, მხარეები საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის გამოყენებაზე არ შეთანხმებულან.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 539-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, მემკვიდრეობის გადასვლა ხდება კანონით ან ანდერძით. ამავე კოდექსის 544-ე მუხლით, კანონისმიერი მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან პირველ რიგში გარდაცვლილის შვილები, მეუღლე და მშობლები. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედ.) 551-ე მუხლის თანახმად, ანდერძი უნდა შედგეს წერილობით, მისი შედგენის ადგილისა და დროის აღნიშვნით და პირადად მოანდერძის მიერ წარედგინოს დასამოწმებლად სანოტარო ორგანოს. მოანდერძემ ხელი უნდა მოაწეროს ანდერძს აუცილებლად ნოტარიუსის ან სახალხო დეპუტატების ადგილობრივი საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის თანდასწრებით.

პალატის განმარტებით, დადგენილია, რომ 27.02.1993 წლის 27 თებერვალს ა. (ა.) კ-მა სანოტარო წესით შედგენილ ანდერძში გამოავლინა უკანასკნელი ნება და მთელი თავისი ქონება, მათ შორის, ქ. თბილისში, ფ-ა 3-ის 25-ე კორპუსში მდებარე თავისი წილი 19/3573 უანდერძა ი. მ. ასულ ც-ეს (ტ. II, ს.ფ. 11). სადავო ანდერძი შეიცავს მითითებას მისი შედგენის დროის, ადგილის შესახებ. ამასთან, ანდერძით დგინდება, რომ ანდერძი შედგენილი და ხელმოწერილი იქნა სანოტარო ბიუროში ნოტარიუსის თანდასწრებით. ნოტარიუსის მიერ სადავო ანდერძის შედგენისას დადგინდა მოანდერძის პიროვნება და შემოწმდა მისი ქმედუნარიანობა. ანდერძი მოანდერძეს ეთარგმნა რუსულად ნოტარიუსის მიერ. რაც შეეხება სანოტარო მოქმედების შაბათ დღეს შესრულებას, შეგებებული სარჩელის ავტორმა ვერ მიუთითა რაიმე ნორმატიულ აქტზე, რომელიც უკრძალავს ნოტარიუსს სანოტარო მოქმედების შესრულებას უქმე დღეს, თუკი ამაზე თანახმაა სანოტარო მოქმედების მონაწილე პირი. ამასთან, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება არ ახდენს რაიმე გავლენას მოანდერძის მიერ გამოვლენილი ნების ნამდვილობაზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ანდერძი შედგენილი იყო ზემოთ მითითებული ნორმის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობდა ანდერძში მოანდერძის მიერ გამოვლენილი ნების ნამდვილობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი. დადასტურებულია, რომ სადავო ანდერძი ნამდვილია, არ არსებობს სამოქალაქო სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული, მისი როგორც ცალმხრივი გარიგების ბათილობის საფუძველი. თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა ი. კ-ის შეგებებული სარჩელი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლზე (1964 წლის რედაქცია), რომლის თანახმად, იმისათვის, რომ სამკვიდრო მემკვიდრისა გახდეს, მან უნდა მიიღოს იგი. არ შეიძლება სამკვიდროს მიღება რაიმე პირობების წამოყენებით. სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, თუ მემკვიდრე ფაქტიურად შეუდგება სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, აგრეთვე როდესაც იგი შეიტანს სანოტარო მოქმედებათა შემსრულებელ ორგანოში სამკვიდროს გახსნის ადგილას განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ. აღნიშნული მოქმედებები შესრულებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან. მიღებული სამკვიდრო ითვლება მემკვიდრის საკუთრებად მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ი. ც-ემ მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან კანონით დადგენილ ექვს თვიან ვადაში მიმართა ნოტარიუსს და გამოხატა ნება ა. კ-ის სამკვიდროში შემავალი ქონების - მდებარე, ქ.თბილისი, ფ-ა 3, 25-ე კორპუსი, წილი 19/3573 მემკვიდრეობით მიღების თაობაზე. 10.06.1995წ. ქ. თბილისის მე-7 სახელმწიფო სანოტარო კანტორის სახელმწიფო ნოტარიუს ნ. მ-ას მიერ ა. (ა.) კ-ის სამკვიდრო ქონებაზე, მდებარე ქ. თბილისში, ფ-ა 3, 25-ე კორპუსი, წილი 19/3573, გაიცა ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა ი. ც-ის სასარგებლოდ (ტ. II, ს.ფ. 9).

პალატის განმარტებით, ი. ც-ის მიერ მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან კანონით დადგენილ ექვს თვიან ვადაში ნოტარიუსისთვის მიმართვა ა. კ-ის სამკვიდროში შემავალი ქონების, მდებარე, ქ. თბილისი, ფ-ა 3, 25-ე კორპუსი, წილი 19/3573 მემკვიდრეობით მიღების თაობაზე ადასტურებდა მემკვიდრის ნებას აფანასი კ-ის მთელი სამკვიდროს მიღებაზე.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედ.) 547-ე მუხლზე, რომლის თნახმად, სამკვიდროს დამტოვებლის არასრულწლოვან ან არაშრომისუნარიან შვილებს (მათ შორის შვილობილებს), აგრეთვე გარდაცვლილის არაშრომისუნარიან მეუღლეს, მშობლებს (მშვილებლებს) და მის რჩენაზე მყოფ სხვა მემკვიდრეებს, რა შინაარსისაც უნდა იყოს ანდერძი, ეკუთვნით სამკვიდრო წილი, რომელიც არ შეიძლება იყოს იმ წილის ორ მესამედზე ნაკლები, რაც თითოეულ მათგანს კანონისმიერი მემკვიდრეობის დროს ერგებოდათ (სავალდებულო წილი).

მოცემულ შემთხვევაში პალატად დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. კ-ს დარჩა ორი კანონისმიერი მემკვიდრე - შვილები ი. კ-ი, დაბადებული ... წლის ...აგვისტოს და ა. ც-ე, დაბადებული ... წლის ... სექტემბერს. მაშასადამე, მამის გარდაცვალების დროისათვის ორივე მათგანი იყო სრულწლოვანი, ასევე, შრომისუნარიანი, ვინაიდან არც ერთ მათგანს არ უცდია საწინააღმდეგოს დამტკიცება. ამდენად, სამკვიდრო გახსნის დროისათვის მათ არ წარმოშობიათ სავალდებულო წილის მიღების უფლება. ვინაიდან დადგენილია, რომ მთელი სამკვიდრო ქონება ა. კ-მა უანდერძა ი. ც-ეს და ამასთან, ი. კ-ი არ წარმოადგენს სავალდებულო წილის მიღების უფლების მქონე მემკვიდრეს, პალატის აზრით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად ცნო ბათილად 2012 წლის 22 ივნისს ი. კ-ის სასარგებლოდ გაცემული სამკვიდრო მოწმობა და ი. ც-ე ცნობილი იქნა ა. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს - დღეისათვის ი. კ-ის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების, მდებარე ქ.თბილისში, წ-ის ქ.№10-ში (საკადასტრო კოდი №...) ანდერძისმიერ მემკვიდრედ და მესაკუთრედ, შესაბამისად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. კ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება და ი. ც-ის სარჩელის დაკმაყოფილელბაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 551-ე მუხლი, არ გამოიყენა 1977 წლის 23 ივნისის №455 დადგენილებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 77-ე ნაწილი, ამავე ინსტრუქციის მე-18 მუხლის 1, 2 და მე-3 ნაწილი, არასწორად განმარტა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლი, სამოქალაქო კოდექსის 1421.3-ე მუხლი და არ გამოიყენა შრომის კანონტა კოდექსის 62-ე მუხლი (1973 წლის რედაქცია).

კასატორის აზრით, ნოტარიუს ნ. მ-ას მიერ დამოწმებული, სადავო 1993 წლის 27 თებერვლის ანდერძიდან, არ ირკვეოდა მისი შედგენის ადგილი, თუმცა საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებმა მიიჩნიეს, რომ ამ კუთხით ანდერძი ვერ იქნებოდა ბათილად ცნობილი.

კასატორის განმარტებით, სადავო ანდერძით ასევე არ ირკვეოოდა, რომ ნოტარიუსმა შეამოწმა მოანდერძის ქმდეუნარიანობა. ამასთან კასატორის აზრით, ი. ც-ეს გაშვებული ჰქონდა სადავო ქონების მიღების ვადა, ვინაიდან მან კანონით დადგენილ 6-თვიან ვადაში მიიღო მხოლოდ სამკვიდროს ნაწილი, 1993-1994 წლებში მოქმედი კანონმდებლობა კი, არ ითვალისწინებდა სამკვიდროს ნაწილის მიღებით მთლიანი სამკვიდროს მიღების ფაქტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირვეილი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ი. კ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე