საქმე №ას-926-884-2013 24 იანვარი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ვ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ვ-ე, ა. ვ-ე(მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონებიდან წილის გამოყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

გ. ვ-ემ სარჩელი აღძრა ნ. და ა. ვ-ის მიმართ, რომლის საფუძველზეც მოითხოვა რეალური წილის დადგენა ქ. ქობულეთი, ა-ის ქუჩა №341-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე ნაჩუქრობის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის არსებული ფართის მიხედვით. კერძოდ გ. ვ-ემ მოითხოვა ფართის შევსებას ა. ვ-ის მფლობელობაში არსებული მეორე სართულზე განლაგებული 19 კვ.მ. ფართის მქონე №10 ოთახით და ნ. ვ-ის მფლობელობაში არსებული 19,1 კვ.მ. ფართისაგან შემდგარი №9 ოთახით, ხოლო 10,14 კვ.მ. ფართის შევსება მის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული შესაძლებლობის შესაბამისად.

მოსარჩელის განმარტებით, ცხოვრობს ქობულეთში, ა-ის №341-ში არსებულ სახლთმფლობელობაში, რომლის მესაკუთრე იყო მისი მამამთილი - მ. ვ-ე, რომელმაც 1973 წლის 13 იანვარს სანოტარო წესით დამოწმებული ჩუქების ხელშეკრულებით მის ქმარს - ს. ვ-ეს აჩუქა კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილი, 1/4 ნაწილი აჩუქა მეორე შვილს - ა. ვ-ეს. სახლთმფლობელობის მიწის ნაკვეთი ჩუქების ხელშეკრულების მიხედვით დარჩა საერთო სარეგბლობაში. მხარეებმა პირობითად დაიკავეს საცხოვრებელი სახლის ოთახები და მას შემდეგ ფლობენ და განკარგავენ დაკავებულ ფართებს, რომლებიც რეგისტრირებული აქვთ იდეალური წილის უფლებით. ჩუქების მომენტისათვის მ. ვ-ის საცხოვრებელი სახლის მთლიანი ფართობი იყო - 383,78 კვ.მ. (საცხოვრებელი - 292.01 კვ.მ.; დამხმარე - 91,77 კვ.მ.). მოსარჩელეს დაკავებული აქვს და მის მფლობელობაშია საცხოვრებელი ოთახები პირველ და მეორე სართლზე №6 (13.65 კვ.მ.); №6-1 (11,99 კვ.მ.); №7 (23,78 კვ.მ.); №11 (26.52 კვ.მ.); №12 (23.78 კვ.მ.); სულ - 99.72 კვ.მ. დამხმარე სათავსოებიდან: სათავსო + კიბის უჯრედი C-17,94 კვ.მ.; სათავსო D – 4,48 კვ.მ.; სათავსო D-1-3,68 კვ.მ.; სათავსო + კიბის უჯრედი F-17,97 კვ.მ.; სულ - 44,04 კვ.მ.; მის მიერ დაკავებული მთლიანი ფართი შეადგენს - 143,76 კვ.მ.

მოპასუხე ნ. ვ-ეს დაკავებული აქვს პირველ და მეორე სართულებზე - 122,86 კვ.მ. მთლიანი ფართი. ანუ, 26,92 კვ.მ-ით მეტი კუთვნილ 1/4 იდეალურ წილზე. მოპასუხე ა. ვ-ეს დაკავებული აქვს მთლიანი ფართი - 117,16 კვ.მ. ანუ 21,22 კვ.მ-ით მეტი კუთვნილ იდეალურ 1/4 წილზე. მოსარჩელეს, კუთვნილი 1/2 იდეალური წილის მთლიანი საცხოვრებელი ფართიდან აკლია - 48,14 კვ.მ., რის გამოც აღნიშნული დანაკლისის შევსება უნდა მოხდეს მოპასუხე ნ. ვ-ის მფლობელობაში არსებული სახლის მეორე სართულიდან №9 ოთახის (19,0 კვ.მ.) და ამავე სართულზე ა. ვ-ის მფლობელობაში არსებული №10 ოთახის (19,0 კვ.მ.) ხარჯზე. დარჩენილი 10,14 კვ.მ. რეალური წილის შევსებად ა. ვ-ან გამოსაყოფია - 2,22 კვ.მ., ხოლო ნ. ვ-ან - 7,92 კვ.მ.

მოპასუხე ნ. ვ-ემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი ცნო.

მოპასუხე ა. ვ-ემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით გ. ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსანციის სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ვ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ავდროულად, საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შეგებებული სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გახადა ა. ვ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საპროცესო ხარჯის გ. ვ-ის დაკისრება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ვ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ა. ვ-ის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა გ. ვ-ის სარჩელი ნ. ვ-ის მიმართ რეალური წილის გამოყოფისა და ნ. ვ-ის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე და ამ ნაწილში მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. ვ-ის დაზუსტებული (შემცირებული) სარჩერლი ნ. ვ-ის მიმართ დაკმაყოფილდა და გამოთხოვილ იქნა ნ. ვ-ის მფლობელობიდან საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე მდებარე ოთახი №9-19 კვ.მ. ფართის ოდენობის (სასამართლომ მითითებით, გამოყოფისას მხარეებმა უნდა იხელმძღვანელონ საქმეზე თანდართული 2012 წლის 14 ნოემბრის სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის შესაბამისად (დანართი №2-ით); ფართის გამოყოფასთან დაკავშირებული ხარჯი მხარეებს გადახდათ თანაბარწილად; გ. ვ-ეს დაეკისრა ა. ვ-ის სასარგებლოდ ადვოკატისათვის გაწეული ხარჯის სანაცვლოდ 400 ლარი (200-200 ლარი), და შეგებებული სააპელაციო საჩივრისათვის ბაჟის სახით გადახდილი 150 ლარი; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგ გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ამონაწერის საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ქობულეთში, ა-ის გამზ. №341-ში მდებარე სადავო უძრავი ქონება შედგება თანასაკუთრებაში არსებული 2000 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთისაგან და 370,40 კვ.მ. ფართის შენობა-ნაგებობისაგან. აღნიშნული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი ირიცხება აწ. გარდაცვლილი ს. ვ-ის სახელზე, 1/4 ნაწილი ა. ვ-ის სახელზე, ხოლო 1/4 ნაწილი ნ. ვ-ის სახელზე.

ქ. ქობულეთში, ა-ის გამზ. №341-ში მდებარე 2000 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთისა და 370,40კვ.მ. ფართის შენობა-ნაგებობის 1/2 ნაწილი, რომელიც წარმოადგენდა ს. ვ-ის სამკვიდრო ქონებას, მემკვიდრეობით მიიღო მისმა მეუღლემ, გ. ვ-ემ.

მხარეებს ფაქტობრივად საცხოვრებელი ფართები ერთმანეთისაგან გამოყოფილი აქვთ 1973 წლიდან, ანუ მას შემდეგ, რაც აღნიშნული უძრავი ქონების ძველმა მესაკუთრემ, მ. ვ-ემ მის საკუთრებაში არსებული მთლიანი საცხოვრებელი სახლიდან 1/2 წილი აჩუქა ს. ვ-ეს, ხოლო 1/4 წილი კი ა. ვ-ეს, დარჩენილი 1/4 წილი მისი გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით მიიღო ჯერ მისმა მეუღლემ, ფ. ვ-ემ, ხოლო შემდგომში მოპასუხე ნ. ვ-ემ.

1973 წლის შემდეგ სადავო საცხოვრებელ სახლზე განხორციელდა არაერთი მიშენება თითოეული მესაკუთრის მიერ, რის გამოც სახლმა განიცადა სახეცვლილება და გაიზარდა საცხოვრებელი ფართი, რომელიც აღარ შეესაბამება 1973 წლისათვის არსებულ მდგომარეობას. თითოეულ მესაკუთრეს აქვს ცალკე შესასვლელი კიბე და ინდივიდუალურ სარგებლობაში გამოყოფილი ფართები.

საქმეში არსებული საჯარო რესტრის მიერ გაცემული დოკუმენტებისა და აზომვითი ნახაზის ტექნიკური მონაცემებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წელს, სადავო საცხოვრებელი სახლის იმდროინდელმა მესაკუთრეებმა, ს. ვ-ემ ა. ვ-ემ და ფ. ვ-ემ არსებული მდგომარეობის გათვალისწინებით სადავო საცხოვრებელი სახლის რეალურად გაყოფის თაობაზე ნახაზები წარადგინეს საჯარო რეესტრში და განსაზღვრეს თითოეულის იდეალური წილი. მესაკუთრეების იდეალური წილის განსაზღვრა მოხდა თითოეული მესაკუთრის მიერ ფაქტიურად დაკავებული საცხოვრებელი ფართების და სადავო საცხოვრებელ სახლში თითოეულის წილის მხედველობაში მიღებით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება იმის შესახებ, რომ სადავო სახლთმფლობელობა ჩუქების ხელშეკრულების მომენტისათვის, ანუ 1973 წლის 13 იანვრისათვის, როცა საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილი მ. ვ-ემ აჩუქა მოსარჩელის მეუღლეს, შედგებოდა 383,78 კვ.მ. ფართობისაგან. აღნიშნული ფართიდან მოსარჩელე ამჟამად იდეალური წილის სახით ფლობს 143,76 კვ.მ-ს, რაც 48,14 კვ.მ.ფართით ნაკლებია იდეალურ წილთან შედარებით, და ამ საფუძვლით საცხოვრებელი სახლის რეალური გაყოფა უნდა მომხდარიყო 1973 წლის აზომვითი ნახაზების მიხედვით.

სააპელაციო პალატის მიერ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ტექ-ინვენტარიზაციის ბიუროს არქივიდან გამოთხოვილი იქნა დედანი დოკუმენეტები ან მათი სათანადო წესით დამოწმებული ასლები, სახლთმფლობელობაზე მდ. ქ.ქობულეთი, ა-ის გამზ. №341( ყოფილი ლ-ის ქ. №341). წარმოდგენილი დოკუმენტებიდან, სახელდობრ კი ე.წ. ტექნიკური აღრიცხვის ბარათიდან სასამართლომ დაადგინა რომ სახლთმფლობელობის ფართი შეადგენდა - 267 კვ.მ.-ს. სასამართლოს მითითებით ციფრი -267 გადასწორებულია, თუმცა არ დგინდება რა ციფრი იქნა გადასწორებული.

რაც შეეხება ექსპერტიზის დასკვნას, მისმა ავტორმა 1973 წლის მდგომარეობით არსებული გეგმა-ნახაზის მიხედვით დაადგინა, რომ გამჩუქებელი და სახლის თავდაპირველი მესაკუთრე მ. ვ-ე 1973 წელს ე.ი. ჩუქების დროისათვის 383,78კვ.მ. ფართს ფლობდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, გ. ვ-ის შემცირებული სააპელაციო (სასარჩელო) მოთხოვნა მიმართული ნ. ვ-ის წინააღმდეგ, რეალური წილის გამოყოფისა და ნ. ვ-ის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის (სადავო საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე მდებარე 19 კვ.მ. ფართის მქონე ოთახის) გამოთხოვის თაობაზე - ცნო მოწინააღმდეგე (მოპასუხე) მხარემ ნ. ვ-ემ, რის გამოც პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 208-ე მუხლის მესამე ნაწილზე დაყრდნობით და გ. ვ-ის შემცირებული სარჩელი ნ. ვ-ის მიმართ დააკმაყოფილა.

გამომდინარე იქედან, რომ სადავო სახლთმფლობელობას 3 თანამესაკუთრე ყავდა, სააპელაციო სასამართლოს აზრით დავა უნდა მოწესრიგებულიყო ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახე’’ საქართველოს კანონით, რომლის მე-3 მუხლის ,,გ“ პუნქტის მიხედვით, მრავალბინიანი სახლი არის სახლი, რომელიც შედგება ორზე მეტი ინდივიდუალური საკუთრების საგნისაგან (ბინისაგან). მხარეები ამ კანონს დაქვემდებარებული სუბიექტები არიან. სასამართლომ, ასევე მიუთითა საქართველოს სამქოალაქო კოდექსის 173-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე.

,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური საკუთრების საგანია ცალკეულ პირთა საკუთრებაში არსებული ბინა, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა. შ). ამავე მუხლისმე-2 პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ითიღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზეც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი ე.ი. მითითებული ნორმის თანახმად თუ მესაკუთრე 2007 წლამდე ფაქტობრივად ფლობდა ფართს, ის მიიჩნევა ამ ფართის ინდივიდუალურ მესაკუთრედ.

,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის თანახმად აღნიშნული კანონის ამოქმედებით დაფუძნებულად ითვლება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ისეთ მრავალბინიან სახლში, რომელიც განთავსებულია ერთ მიწის ნაკვეთზე და რომელშიც მდებარეობს ორზე მეტი ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინა.

იმ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების შესატყვისად, რომ სადავო ფართის 3 თანამესაკუთრეს შორის ფაქტობრივი ფლობით 1973 წლიდან იყო გამიჯნული სახლთმფლობელობა, პალატამ მიიჩნია, რომ თითოეული მათგანი, მათ შორის მოპასუხეებიც იმ ფართის მესაკუთრეები არიან, რასაც ისინი რეალურად ფლობენ და რაც

ასევეა ასახული 2007 წლის საჯარო რეესტრის მონაცემებში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხოლოდ ნახაზი, რომელიც დაცულია ტექ. ბიუროს არქივში, და რასაც ძირითადად ეყრდნობოდა მოსარჩელე მხარე, ვერ გახდებოდა საკმარისი სამართლებრივი საფუძველი რეესტრის მონაცემთა უსწორობის დასადასტურებლად. შესაბამისად, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლზე, რომლის ძალითაც რეესტრის მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისწორის პრეზუმფცია, ვიდრე არ დამტკიცდება საწინააღმდეგო გარემოება.

სამართლებრივი თვალსაზრისით სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ წინამდებარე სარჩელის მოთხოვნა არა მხოლოდ სახლთმფლობელობის რეალური გაყოფაა - (რაც 1973 წლიდან მოყოლებული ისედაც გაყოფილია მხარეთა შორის), არამედ უკანონო მფლობელობიდან თავისი წილი ქონების გამოთხოვა (რასაც მოსარჩელე ითხოვს, როგორც ერთი, ისევე მეორე მოპასუხისაგან). სააპელაციო პალატის განმარტებით, ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებას სამი წინაპირობა უნდა უძღვოდეს წინ. მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, მოპასუხე უნდა ფლობდეს გამოსათხოვ ნივთს, და მოპასუხის მიერ ამ ნივთის ფლობას არ უნდა ჰქონდეს სამართლებრივი საფუძველი. გამომდინარე იქედან, რომ იმ 19.0 კვ.მ. ფართს (ოთახი №9) რასაც დაზუსტებული (შემცირებული) სარჩელით გ. ვ-ე ითხოვდა ა. ვ-ან, მოპასუხე სამართლებრივი საფუძვლით, კერძოდ, როგორც მესაკუთრე ფლობს, საჯარო რეესტრის მონაცემთა თანახმად - პალატამ მიიჩნია, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი პერსპექტივა არ არსებობდა და ის ამ ნაწილში სწორად იქნა უარყოფილი პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ვ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მითთებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მიერ, პირველი ინსტანციის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნებზე მითითება, რომლის მიხედვითაც საპელაციო სასამართლო საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული დოკუმენტების და აზომვითი ნახაზის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს, რომ 2007 წელს სადავო საცხოვრებელი სახლის იმდროინდელ მესაკუთრებს შორის შედგა შეთანხმება სადავო საცხოვრებელი სახლის რეალური გაყოფის შესახებ. თითქოს იდიალური წილების განსაზღვრა მოხდა თითოეულის მიერ ფაქტიურად დაკავებული საცხოვრებელი ფართების და თითოეულის წილის მხედველობაში მიღებით. მესაკუთრეებს შორის ასეთი შეთანხმება არ მომხდარა, საქმეში ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ მოიპოვება. საჯარო რეესტრში წარდგენილი განცხადებით ჩუქების ხელშეკრულების და სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე აღირიცხა მესაკუთრეებზე იდიალური წილები, რაც გამორიცხავს მტკიცებას საცხოვრებელი სახლის რიალურად გაყოფის შესახებ. ასეთი შეთანხმების არსებობის შემთხვევაში, მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ განხორციელდებოდა ჩანაწერი თითოეული მესაკუთრის რეალური წილის და არა იდეალური წილის შესახებ. იმ პირობებში, როდესაც არსებობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერი იდეალური წილის შესახებ, მარტოდენ აზომვითი ნახაზის არსებობა ვერ გამოდგება ფაქტობრივი ფლობის საფუძვლებით საკუთრების უფლების დასადგენად.

გ. ვ-ის განმარტებით, სასამართლომ არ გაიზიარა საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმად ჩუქების ხელშეკრულების დროისათვის (1973წ.) სადავო საცხოვრებელი სახლის მთლიანი საცხოვრებელი ფართი შეადგენდა 383,78 კვ.მ. და უსაფუძვლოდ დაეყრდნო ტექნიური აღრიცხვის ბარათზე გადასწორებულ ციფრს, რომლის მიხედვითაც თითქოს საცხოვრებელი ფართი ჩუქების დროისათვის შეადგენდა 267 კვ.მ. სასამარლომ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო მხოლოდ აზომვით გეგმა ნახაზებში დატანილი მონაცემები, რომლებიც არ შეესაბამება როგორც წილობრივ მონაცემებს, ასევე საჯარო რეესტრის ჩანაწერებს. რეალობას არ შეესაბამება ასევე გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტი იმის შესახებ, რომ უძრავი ქონება სამ თანამესაკუთრეს შორის ფაქტობრივი ფლობით 1973 წლიდან იყო გამიჯნული, რის გამოც მხარეები იმ ფართების მესაკუთრეები არიან, რასაც ისინი რეალურად ფლობენ და რაც ასახულია 2007 წლის საჯარო რეესტრის მონაცემებში. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა თითქოს სასარჩელო მოთხოვნა დაფუძნებული იყო მხოლოდ ტექბიუროს არქივიდან ამოღებული საცხოვრებელი სახლის აზომვით ნახაზზე. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ საცხოვრებელი სახლის აზომვითი ნახაზი ვერ გახდებოდა საკმარისი საფუძველი რეესტრის მონაცემთა უსწორობის დასადასტურებლად. საცხოვრებელი სახლის რეგისტრაცია მოპასუხეებთან შეთანხმებით განხორციელდა არა აზომვითი ნახაზების მიხედვით, არამედ წილობრივი მონაცემების მიხედვით, რითაც უნდა ეხელმძღვანელა სასამართლოს. რეაგირების გარეშე იქნა დატოვებული სასამართლოს მიერვე დადგენილი ფაქტი ტექნიკური აღრიცხვის ბარათში 267 კვ.მ. საერთო ფართის ჩანაწერის გადასწორების შესახებ. არ იქნა გათვალისწინებული ტექნიკური ბარათის მეორე გვერდზე არსებული აზომვითი გეგმა-ნახაზის მონაცემები, რომლის საფუძევლზეც უტყუარად დასტურდება, რომ ჩუქების განხორციელების დროს საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი შეადგენდა 370,40 კვ.მ. სასამართლოს მიერ იგნორირებულია სსკ-ის მე-3 კარის მე-13 და მე-14 თავით დადგენილი მოთხოვნები, მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ, რითაც ხელყო დისპოზიციურობის პრინციპი და შეჯიბრებითობა. მხარე წინასწარ ვერ ივარაუდებდა, რომ სასამართლო არ გაიზიარებდა 1972 წლისათვის არსებულ ტექინვენტარიზაციის აზომვით გეგმა-ნახაზის ჩანაწერებს იმ დროისათის 370,40 კვ.მ. ოდენობის ფართის არსებობის შესახებ და მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილება დააფუძნა ტექაღრიცხვის ბარათზე დატანილ 267 ციფად გადასწორებულ საცხოვრებელი ფართის ჩანაწერს. კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლო უფლებამოსილი იყო დაენიშნა გფარფიკული ექსპერტიზა, თუმცა რეაგიარების გარეშე დატოვა ეს საკითხი, რითაც მხარეს შეუზღუდა მტკიცებულების წარდგენის შესაძლებლობა.

სააპელაციო სასამარტლომ ისე მიიღო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს არც კი გაუსაჩივრებია ის ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტები, როგორიცაა: ტქენიკური აღრიცხვის ბარათი, ტექნიკური ცნობა დახასიათება, აზომვითი გეგმა-ნახაზი, ჩუქების ხელშეკრულება, სამკვიდრო მოწმობები, საჯარო რეესტრის გადაწყვეტილება იდეალური წილების მიხედვით საკუთრების უფლების რეგისტრაცის შესახებ, რომლებიც იურიდიული ძალის მქონე აქტებს წარმოადგენენ და აღსრულებულია, ამ ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის გზით.

სასამართლომ უსაფძვლოდ იმსჯელა ვინდიკაციური სარჩელის საფუძველზე, როდესაც ჩათვალა, რომ არ არსებობდა მისი დაკმაყოფილების წინაპირობები. მოსარჩელე არის მესაკუთრე იდეალური წილით, რაც უტყუარად დასტურდება საჯარო რესტრის ამონაწერით, სადაც მითითებულია, რომ გ. ვ-ე არის 1/2 წილის მესაკუთრე. სადავო ქონებას ყოველგავრი საფუძვლის გარეშე ფლობს მოპასუხე, რომელსაც ფლობის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით გ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის სესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ხ. მ-სა და თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად სემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა, რაც ასახული სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ხ. მ-სა და თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორ გ. ვ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ვ-ის მიერ 2013 წლის 10 ოქტომბერს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ. ვ-ეს (პ/№...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიში/სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ვ-ის მიერ 2013 წლის 10 ოქტომბერს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე