№ას-939-897-2013 10 იანვარი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ტ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2013 წლის 28 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ა. ტ-ემ მოპასუხე სს „ს. რ-ის“ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურება, კერძოდ, მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ სარჩოს სხვაობის დაკისრება 740.56 ლარის ოდენობით, ხოლო 2013 წლის იანვრიდან სარჩოს სახით ყოველთვიურად 800 ლარის დაკისრება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით ა. ტ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:
სს „ს. რ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა 2012 წლის ივლისის თვიდან 2013 წლის თებერვლის თვემდე პერიოდის გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 740.56 ლარის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით;
გარდა ამისა, ა. ტ-ის მოპასუხეს სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის თებერვლიდან ყოველთვიური სარჩოს, 800 ლარის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოსარჩელე ა. ტ-ე მუშაობდა რ-ის მემანქანის თანაშემწედ.
ა. ტ-ემ სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრამვა და შრომითი დასახიჩრების გამო დაკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 80%-ით, უვადოდ.
მოსარჩელე 2012 წლის მარტის თვიდან თებერვლამდე, დასახიჩრების გამო, სს ,,ს. რ-ან” იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს – 640 ლარს.
2012 წლის ივლისის თვის 15 რიცხვის ჩათვლით მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 800 ლარს, 2012 წლის 16 ივლისიდან 2012 წლის ოქტომბრამდე – 850 ლარს, 2012 წლის ოქტომბრიდან დღემდე – 1000 ლარს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით მოპასუხე შპს ,,ს. რ-ას” მოსარჩელე ა. ტ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიური სარჩოს სახით 640 ლარის გადახდა, 2012 წლის თებერვლიდან. აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაში დატოვა სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოებმა.
ა. ტ-ემ სარჩელი შეიტანა სასამართლოში სს ,,ს. რ-ის” მიმართ მიუღებელი სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშების და სარჩოს დაკისრების მოთხოვნით, კერძოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა მიუღებელი სარჩოს სხვაობის – 740.56 ლარის და 2013 წლის თებერვლის თვიდან ყოველთვიურად მემანქანის თანაშემწეზე დაწესებული ხელფასის 80%-ის, 800 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრება, შემდეგი გარემოებების გამო:
მოსარჩელე მუშაობდა სს ,,ს. რ-ი” მემანქანის თანაშემწედ, სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო ტრავმა, რის გამოც 2012 წლის თებერვლიდან თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილების თანახმად იღებდა სარჩოს, 640 ლარს.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ამჟამად მოქმედი საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებდა სარჩოს გადაანგარიშების წესს, რაც შეეხებოდა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 411-ე და 412-ე მუხლებს, არც აღნიშნულ მუხლებში იყო მითითებული სარჩოს გადაანგარიშების აუცილებლობა.
საქალაქო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 411-ე, 992-ე მუხლებით, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებითა და შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით. მოხმობილი ნორმებიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩოს ოდენობა უნდა განსაზღვრულიყო იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მოსარჩელე მიიღებდა სარჩოს ზიანის ანაზრაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.
განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენდა დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების მსხვერპლს, ანუ პირს, რომელსაც დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა შრომის უფლების უვადოდ შეზღუდვაში. ამდენად, ზიანის ანაზღაურება მოსარჩელის მოთხოვნით უნდა მომხდარიყო სარჩოს გადაანგარიშებით. ვინაიდან დადგინდა, რომ აღნიშნული თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნა სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია.
საქალაქო სასამართლომ მიუთითა იმ დადგენილ ფაქტზე, რომ სს ,,ს. რ-ის” მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ყოველთვიური ხელფასი 2012 წლის ივლისის თვეში 15 რიცხვის ჩათვლით შეადგენდა 800 ლარს, 2012 წლის ოქტომბრამდე – 850 ლარს, 2012 წლის ოქტომბრიდან დღემდე – 1000 ლარს. მიუხედავად ხელფასის ზრდისა, მოსარჩელე ა. ტ-ე სარჩოს სახით თვეში იღებდა 640 ლარს. მოსარჩელეს 2012 წლის ივლისის თვეში უნდა მიეღო 660.56 ლარი, მაგრამ მიიღო 640 ლარი, ე.ი 20.56 ლარით ნაკლები, 2012 წლის აგვისტოს თვიდან 2012 წლის ოქტომბრის თვემდე (2 თვე) 850 ლარის 80% – 680 ლარი, აღნიშნულ თანხას გამოკლებული მიღებული 640 ლარი შეადგენდა 80 ლარს (40.40 ლარი X 2 თვეზე = 80 ლარი). 2012 წლის ოქტომობრის თვიდან 2013 წლის თებერვლამდე (4 თვე), ყოველთვიურად, მოსარჩელეს უნდა მიეღო 1000 ლარის 80%, 800 ლარი, აღნიშნულ თანხას უნდა გამოკლებოდა 640 ლარი (160. 160 ლარი X 4 თვეზე = 640 ლარს).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჯამში მოსარჩელეს უნდა ანაზღაურებოდა 740.56 ლარი (20.56+80+640=740.56 ლარს), ხოლო 2013 წლის იანვრიდან უნდა დანიშნოდა ყოველთვიური სარჩო, 1000 ლარის 80% – 800 ლარი.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.
სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 ივნისის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა ფაქტობრივი თვალსაზრისით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ უდავოდ მიჩნეული, ასევე, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გადასინჯა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სამართლებრივი შეფასების ნაწილში.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“, როგორც ძალადაკარგული ნორმატიული აქტის შესაბამისად, სარჩოს გადაანგარიშებასთან მიმართებით და აღნიშნა, რომ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ა. ტ-ეს ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით დახმარება დაენიშნა არა აპელანტის მიერ მითითებული ახალი ნორმატიული აქტით – 2013 წლის 1 მარტის N45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესით“, რომლის მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, ამ წესის შესაბამისად დანიშნული დახმარება გადაანგარიშებას არ ექვემდებარება, არამედ სარჩოს გადახდასთან დაკავშირებული მხარეთა ურთიერთობა წარმოიშვა და დარეგულირდა უფრო ადრე მოქმედი 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებით, რომელიც ამგვარ შეზღუდვას სარჩოს გადაანგარიშებასთან მიმართებით არ აწესებდა.
ამასთან, 2013 წლის 1 მარტის N45 დადგენილება ამოქმედდა 2013 წლის 1 მარტიდან, ხოლო ა. ტ-ის მოთხოვნა სარჩოს გადაანგარიშებასთან დაკავშირებით მოიცავდა 2012 წლის ივლისის თვიდან 2013 წლის თებერვლამდე პერიოდს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის №53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი” და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. იგივე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა სწორად განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით, რომლის ოდენობის გაანგარიშებას, მართალია საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებდა, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანზე, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს, რისთვისაც მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.
ზემოაღნიშნულის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა მოსარჩელის სასარგებლოდ სს „ს. რ-ის“ დასაკისრებელი სარჩოს ოდენობა.
სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. ამასთან, მართალია სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი. სამოქალაქო კოდექსში სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად წარმოშობილი ზიანის ანაზღაურებას არეგულირებს 408-ე მუხლის მე-2 და არა 1-ლი ნაწილი, რამდენადაც ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის მეორე წინადადების მიხედვით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ ზოგად და სპეციალურ ნორმებს შორის კოლიზიისას გამოიყენება სპეციალური ნორმები. 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია იმ მოტივითაც, რომ სხეულის დასახიჩრების და ტრავმის მიღების შემთხვევაში უბრალოდ შეუძლებელია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, განსხვავებით მატერიალური ზარალისაგან;
კასატორის მოსაზრებით, დასაქმებულს ვერანაირად ვერ ექნება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ლეგიტიმური მოლოდინი შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისას. შეუძლებელია იმის თქმა, მოსარჩელე იმუშავებდა თუ არა მოპასუხე საწარმოში (თუნდაც მას ვალდებულება ჯეროვნად შეესრულებინა) და შესაბამისად, მიიღებდა თუ არა იგი ამ წლების განმავლობაში შრომის ანაზღაურებას;
სარჩოს შრომის ანაზღაურებიდან (ხელფასიდან) დაანგარიშება წარმოქმნის კიდევ ერთ მნიშვნელოვან პრობლემას, რომელიც თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის პირობებში შეიძლება მნიშვნელოვან ხელშემშლელ ფაქტორად მოგვევლინოს. კერძოდ, სს „ს. რ-ა“ წარმოადგენს დამოუკიდებელ ბიზნეს სუბიექტს. იმ პირობებში, როდესაც საწარმოს დებიტორად ჰყავს რამდენიმე ასული სხვადასხვა დროს საწარმოო ტრავმის შედეგად დაზარალებული პირი, რომელსაც კასატორი ისედაც უხდის ყოველთვიურ სარჩოს, მისთვის სარჩოს მოქმედი ხელფასის ზრდის პროპორციულად გადაანგარიშების დავალდებულება მნიშვნელოლვნად უშლის ხელს საზოგადოების ბიზნეს აქტივობის ამაღლებას;
სააპელაციო სასამართლომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების დასაბუთებისას გამოიყენა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი“. საგულისხმოა, რომ აღნიშნული დადგენილება საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულია 2013 წლის 1 მარტიდან, სააპელაციო სასამართლომ კი განჩინება მიიღო 2013 წლის 3 ივლისს. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მართალია საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილება პირდაპირ არ არეგულირებს კონკრეტულ შემთხვევას, მაგრამ იგი ნათელს ხდის კანონმდებლის ხედვას სარჩოს გადაანგარიშებასთან დაკავშირებით. ხსენებული დადგენილების მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, ამ წესის შესაბამისად დანიშნული დახმარება გადაანგარიშებას არ ექვემდებარება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 30 ივლისი, საგადახდო დავალება № 690) 70% – 210 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
