№ ას-996-954-2013 24 იანვარი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ჩ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ი-ი, ქ. ს-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მიწის ნაკვეთზე საზიარო უფლების გაუქმება და მიწის ნაკვეთის ნატურით გაყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ჩ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ი-სა და ქ. ს-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა: დადგინდეს საზღვარი (გაიმიჯნოს) მოპასუხეებს ნ. ი-ის, ქ. ს-სა და მოსარჩელე მ. ჩ-ის საერთო სარგებლობაში არსებულ 628 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი (ეზო), მდებარე ქ.თბილისი, ფ-ის ქ. #26-ზე ფაქტობრივი მფლობელობის შესაბამისად - მ. ჩ-ი 400 კვ.მ. ფართი, ნ. ი-ი, ქ. ს-ე 228 კვ.მ. ფართი, შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, 1995 წლის 27 ივნისს ე. დ-ან შეიძინა ქ.თბილისში, ფ-ის ქ. 26-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნაწილი, რომელიც ამ უკანასკნელს ნაყიდი ჰქონდა მ-ან, რომელიც იყო სახლის მეორე ნაწილის მესაკუთრე. აღნიშნული საცხოვრებელ სახლს ჰქონდა საერთო სარგებლობის ეზო ფართით 628 კვ.მ., რომელიც თავიდანვე გამიჯნული იყო ღობით ორ არათანაბარ ნაწილად. სახლის ½ ნაწილის შეძენის შედეგად მ. ჩ-მა მიიღო და დღემდე ფლობს 400 კვ.მ. ეზოს ფართს. დანარჩენი 228 კვ.მ. ეზოს ფართი იყო და არის სახლის მეორე ნაწილის მფლობელობაში. მ-ა სახლის თავისი ნაწილი გაასხვისა რ. ს-ე, რომელმაც თავის მხრივ სახლი მიჰყიდა ნ. ი-ს და მის შვილს უ. ს-ეს. დღეის მდგომარეობით სახლის ½ ნაწილის მესაკუთრეები არიან ნ. ი-ი და მისი შვილი ქ. ს-ე. მთელი ამ პერიოდის მანძილზე, სახლის ორივე ნაწილის ეზოს გამყოფი მინჯა არ შეცვლილა და ყოველი მისი მესაკუთრე აგრძელებდა წინა მფლობელისაგან მიღებული ფართის ფლობას. სახლის თითოეულ ნაწილს ეზოს მხრიდან ჰქონდა ცალ-ცალკე შესასვლელი ალაყაფი და კომუნიკაციები. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ ეზოს ნაწილი ამაღლებულია და მასზე დარგულია მრავალწლიანი ნარგავები წინა მესაკუთრის მიერ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ჩ-ის სარჩელი მოპასუხეების ნ. ი-სა და ქ. ს-ის მიმართ მიწის ნაკვეთზე საზიარო უფლების გაუქმებისა და მიწის ნაკვეთის ნატურით გაყოფის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ივნისის განჩინებით მ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, თბილისში, ფ-ის №26-ში მდებარე 628 კვ.მ. უძრავი ქონების (შენობა ნაგებობების საერთო ფართი 134 კვ.მ., საცხოვრებელი ფართი 76 კვ.მ.) ½ ნაწილი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მოსარჩელე მ. ჩ-ის სახელზე, ხოლო ½ ნაწილი - მოპასუხეების: ქ. ს-სა და ნ. ი-ის სახელზე. მ. ჩ-მა აღნიშნული ქონება შეიძინა 1995 წლის 27 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ე. დ-ან, ხოლო ქ. ს-ის წინამორბედმა - უ. ს-ემ და ნ. ი-ა მითითებული უძრავი ქონების ½ ნაწილი, 2002 წელის 7 თებერვლის ხელშეკრულების საფუძველზე, შეიძინეს რ. ს-ან.

2002 წლის 7 ივლისს მ. ჩ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი მფლობელობის მიხედვით საკადასტრო რუკის მომზადებისა და საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის დაზუსტების მოთხოვნით. დასახელებულ დავაში ნ. ი-ი და უ. ს-ე მონაწილეობდნენ დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე მესამე პირის სტატუსით.

ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ჩ-ს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი მფლობელობის მიხედვით საკადასტრო რუკის მომზადებისა და საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის დაზუსტებაზე იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელე მ. ჩ-მა ვერ დაადასტურა მიწის ნაკვეთის ნახევარზე მეტის მის მიერ კანონიერ სარგებლობაში არსებობის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება.

ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 29 აპრილის განჩინებით, ხოლო ეს უკანასკნელი უცვლელად იქნა დატოვებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით. უზენაესმა სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს, ასევე, საოლქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მიუთითა, რომ კასატორი ვერ უთითებს ვერცერთ მტკიცებულებაზე, რომელიც დაადასტურებდა მისი ან ე. დ-ას მხრიდან 400 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ფლობის ფაქტს.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ გააკეთა სწორი სამართლებრივი შეფასებები საქმისათვის მნიშვნელოვან საკითხებთან დაკავშირებით და სწორად შეაფასა მხარეთა შორის არსებული მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე მხარეთა უფლება-მოვალეობები, რის შედეგადაც სასამართლო მივიდა სწორ გადაწყვეტილებამდე.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 173-ე, 953-ე, 961-ე, 963-ე, 1513-ე მუხლებით და განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებაში და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, ფიზიკურ პირებს საკუთრებაში გადაეცათ მათ კანონიერ სარგებლობაში არსებული ის მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც განლაგებული იყო მათი საცხოვრებელი სახლები. პირთა ერთობლივ კანონიერ სარგებლობაში არსებული საკარმიდამო მიწის ნაკვეთები გამოცხადდა მათ თანასაკუთრებად. ამრიგად, მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელია, 1997 წლის მდგომარეობით, იმყოფებოდა თუ არა მ. ჩ-ის ფაქტობრივ მფლობელობაში სადავო მიწის ნაკვეთი. საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ მ. ჩ-ს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი მფლობელობის მიხედვით საკადასტრო რუკის მომზადებისა და საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის დაზუსტებაზე იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელე მ. ჩ-მა ვერ დაადასტურა მიწის ნაკვეთის ნახევარზე მეტის მის მიერ კანონიერ სარგებლობაში არსებობის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეეძლოთ ხელახლა განეცხადებინათ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე, აგრეთვე სადავო გაეხადათ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი.

დასახელებული ნორმის ანალიზიდან გამომდინარე, იმ გარემოებების მხედველობაში მიღებით, რომ ადმინისტრაციულ დავაშიც და განსახილველ დავაშიც მ. ჩ-ი მონაწილეობს, როგორც მოსარჩელე, ამ საქმეში მოპასუხე ნ. ი-ი და უ. ს-ე კი, რომლის უფლებამონაცვლეა მოპასუხე ქ. ს-ე, მესამე პირის სტატუსით იყვნენ ჩართული ადმინისტრაციული საქმის განხილვაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განხილულ ზემოაღნიშნულ დავაში სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას პრეიუდიციული მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს მოცემული დავის განხილვის დროს. კერძოდ, სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ მ. ჩ-ის მიერ მითითებულ მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრის მონაცემებით გათვალისწინებული წილის ½-ის შესაბამისი ფართის, ანუ ნახევარზე მეტი მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი ფლობა არ დადასტურდა. უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით დადასტურებულია ასევე, რომ კასატორი (მ. ჩ-ი) ვერ უთითებს ვერცერთ მტკიცებულებაზე, რომელიც დაადასტურებდა მისი ან ე.დ-ას მხრიდან 400 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ფლობის ფაქტს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის (მოსარჩელის) მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მას ფაქტობრივი მფლობელობით საკუთრება წარმოეშვა არა 628 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნახევარზე - 314 კვ.მ.-ზე, არამედ - 400 კვ.მ.-ზე. შესაბამისად, სამოქალაქო პალატა ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას იმასთან დაკავშირებით, რომ არ არსებობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მონაცემებით გათვალისწინებული თანამესაკუთრეთა წილობრივი მონაცემებისაგან (½ -½ ნაწილი) განსხვავებულად, მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ოდენობის მიხედვით (628 კვ.მ.-დან 400 კვ.მ.) საზიარო საგნის ნატურით გამიჯვნის სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ საფუძვლებზე მითითებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა, განმარტა და გამოიყენა საქმეში არსებული გარემოებები და შესაბამისად მათთან მიმართებაში საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლი და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე, 954-ე, 961-ე, 963-ე და 1513-ე მუხლები. კერძოდ. სასარჩელო მოთხოვნა ეხებოდა საზღვრის დადგენას (გამიჯვნას), საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც ფიქტიური მიჯნა არსებობდა გასული საუკუნის 40-იანი წლებიდან. შესაბამისად, გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს სსრ მიწის კოდექსის 149-ე მუხლი, რომლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საერთო მიწის ნაკვეთის სარგებლობის წესის განსაზღრა ხდება მოქალაქეთა საკუთრებაში მყოფი ნაგებობათა გათვალისწინებით, სასამართლოს შეუძლია გადაუხვიოს ამ წესს, იმ შემთხვევაში, როდესაც ინდივიდუალური ნაგებობის თანამფლობელთა შორის დამკვიდრებულია მიწის ნაკვეთით სარგებლობის წესი და მის შეცვლას შეუძლია არსებითად შელახოს მათი ინტერესი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდქსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლის თანახმად, მოთხოვნები და უფლებები ახალ პირზე გადადის ისეთივე მდგომარეობაში, როგორშიც ისინი ძველი მფლობელის ხელში იყვნენ. შესაბამისად, 1513-ე მუხლით არ იცვლება ის ფაქტობრივი მდგომარეობა და სარგებლობის წესი, რომელიც მანამდე ათწლეულის განმავლობაში არსებობდა. სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან, გამომდინარე თითოეულ მხარეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება, მხარეს გააჩნია უფლება მოითხოვოს საგნის ნატურით გაყოფა, ანუ გამიჯვნა (სასზღვრის დადგენა), რაც უნდა მოხდეს სასამართლოს მიერ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 181- ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად. სასამართლომ არასწორედ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლი, როდესაც პრეიდუციული ძალა მიანიჭა თბილისის დიდუბე-ღუჩურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებას და უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 3 დეკემბრის განჩინებას და შესაბამისად არ გაითვალისწინა მთელი რიგი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებენ ფაქტობრივ გარემოებებს. სააპელაციო სასამართლომ არასწორედ მიიჩნია დადგენილად ფაქტობრივი გარემოება, მხარეებს შორის დამკვიდრებული მიწის სარგებლობის წესის შესახებ. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად, არასწორედ მიანიჭა პრეიუდიციის ძალა სხვა საქმეში დადგენილ გარემოებებს. აღნიშნულ საქმეებში დავის საგანs წარმოადგენდა საჯარო რეესტრში ჩანაწერის დაზუსტებას, რაზედაც მოსარჩელეს ეთქვა უარი, რადგან იმ დროისათვის იგი არ წარმოადგენდა რეგისტრირებულ მესაკუთრეს და არ არსებობდა წერილობითი დადასტურება სანივთო უფლებისა, სადაო ფართზე. ამასთან, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეებს შორის მიწის ნაკვეთი გაყოფილია დამკვიდრებული სარგებლობის წესის შესაბამისად (400 კვმ. – 228 კვმ.)

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100) ლარის 70% – 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ მ. ჩ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 15 ოქტომბერს №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100) ლარის 70% – 70 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე