№ას-1140-1087-2013 10 თებერვალი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – დ. ნ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – ხ. დ-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2012 წლის 3 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ხ. დ-მა მოპასუხე დ. ნ-ის მიმართ.
მოსარჩელემ მოითხოვა, რომ მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა:
1. ავტომანქანების შესაძენად მიღებული თანხა – 14040 აშშ დოლარი;
2. მიუღებელი შემოსავალი – 35300 აშშ დოლარი;
3. ატოსატრანსპორტო საშუალებებზე არსებული დავალიანება – 6283.95 აშშ დოლარი და 5575.45 აშშ დოლარი;
4. ზიანის სახით – 2792 ლარი;
5. ზიანის სახით 2012 წლის 15 ოქტომბრიდან, ყოველდღიურად, 1500 ლარის 0.7%.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით ხ. დ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:
მოპასუხე დ. ნ-ეს ხ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 6283.95 აშშ დოლარის გადახდა;
მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 5575.45 აშშ დოლარის გადახდა;
დ. ნ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2792 ლარის გადახდა;
მოპასუხეს ხ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2012 წლის 15 ოქტომბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე 1500 ლარის 0.07%-ის გადახდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.
ამავე გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა 73340 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ხ. დ-მა.
აპელანტის მოთხოვნა:
გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით 24000 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ სარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ხ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც ხ. დ-ს უარი ეთქვა 24000 აშშ დოლარის დ. ნ-ის დაკისრებაზე და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:
ხ. დ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;
დ. ნ-ეს ხ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 16300 აშშ დოლარის გადახდა.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად ის გარემოება, რომ არსებული მდგომარეობით ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში ჩამოყვანილი სამი ავტოსატრანსპორტო საშუალება იმყოფებოდა ავტომანქანების ბაზრობაზე და არ მომხდარა მათი რეალიზაცია. ამ გარემოების დადგენისას სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მხარეთა ახსნა-განმარტებას, მაშინ, როდესაც ავტოსატრანსპორტო საშუალების საზღვარგარეთიდან ჩამოყვანა და ავტოსადგომზე განთავსება უნდა დადგინდეს წერილობითი მტკიცებულებებით (ინვოისი, სასაქონლო ზედნადები და ა.შ.). აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში ავტოსატრანსპორტო საშუალების ჩამოყვანის ფაქტები საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით უდავოდ ირკვეოდა ის გარემოება, რომ აპელანტმა ხ. დ-მა მოწინააღმდეგე მხარეს ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში გადასცა 24000 აშშ დოლარი. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებით, დ. ნ-ეს აღნიშნული თანხა უნდა გამოეყენებინა ავტოსატრანსპორტო საშუალების ჩამოსაყვანად, ხოლო, ავტოსატრანსპორტო საშუალების რეალიზაციით მიღებული მოგება უნდა გაყოფილიყო ხელშეკრულების მხარეებს შორის.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. აღნიშნული მუხლით განსაზღვრულია მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილება. მოცემულ შემთხვევაში, 24000 აშშ დოლარის აპელანტის მიერ მოწინააღმდეგე მხარისათვის გადაცემა სადავო არ იყო, ეს გარემოება დადასტურდა, თუმცა არ დადასტურებულა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ამ თანხით ავტოსატრანსპორტო საშუალების შეძენის ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა – დ. ნ-ის ხ. დ-ის სასარგებლოდ 24000 აშშ დოლარის დაკისრება (დაბრუნება), რაც წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში ხ. დ-ის მიერ შეტანილ თანხას, თავისი სამართლებრივი ბუნებით განეკუთვნებოდა სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით რეგულირებული ხელშკრულებიდან გასვლის შემთხვევას.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულება.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ ეს ნორმა განსაზღვრავს იმ ძირითად კრიტერიუმებს, რომლებსაც უნდა ეფუძნებოდეს ვალდებულების შესრულება. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. თუმცა, მიუხედავად, აღნიშნულისა, იმის გათვალისწინებით, რომ სახელშეკრულებო სამართალი აგებულია ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპსა და მხარეთა ურთიერთნდობაზე, ყოველთვის არსებობს გარკვეული რისკი ვალდებულების შესაძლო დარღვევასთან დაკავშირებით. ასეთი დარღვევის შემთხვევაში კი, სამოქალაქო კოდექსი მხარეს ანიჭებს ხელშეკრულებიდან გასვლის შესაძლებლობას. კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ხელშეკრულების ერთი მხარე არღვევს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებას, მაშინ ხელშეკრულების მეორე მხარეს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე ვალდებულების შესრულებისათვის მის მიერ დამატებით განსაზღვრული ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ. თუ ვალდებულების დარღვევის ხასიათიდან გამომდინარე, არ გამოიყენება დამატებითი ვადა, მაშინ დამატებითი ვადის განსაზღვრას უთანაბრდება გაფრთხილება. თუკი ვალდებულება მხოლოდ ნაწილობრივ დაირღვა, მაშინ კრედიტორს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ მისთვის დაკარგა ინტერესი.
როგორც აღინიშნა, მოცემულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ხ. დ-მა დ. ნ-ეს ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში გადასცა 24000 აშშ დოლარი, ხოლო ამ უკანასკნელმა ვერ უზუნველეყო ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების ფარგლებში ავტოსატრანსპორტო საშუალების ჩამოყვანა, რითაც დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება.
სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება). სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული მუხლის თანახმად, ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლების განხორციელების შემთხვევაში, ორივე მხარე თავისუფლდება ხელშეკრულებით ნაკისრი მოვალეობების შესრულებისაგან და ეკისრებათ ორმხრივი რესტიტუცია, რაც გულისხმობს იმას, რომ ამ შემთხვევაში მხარეები ვალდებულნი არიან დაუბრუნდნენ იმ მდგომარეობას, რომელიც არსებობდა ხელშეკრულების დადების გარეშე. ამგვარი რესტიტუციის ძირითად პრინციპს ნატურით დაბრუნება წარმოადგენს, თუ გადაცემულის თავისებურებათა გათვალისწინებით ნატურით დაბრუნება შესაძლებელია.
მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ ყურაღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 2013 წლის 25 მარტს პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხემ) განცხადებით, მის მიერ აპელანტისათვის (მოსარჩელისათვის) გადახდილი 7700 აშშ დოლარი წარმოადგენდა ძირითადი თანხის ნაწილს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული კონკლუდენტური მოქმედებით, კერძოდ კი, მოსარჩელისათვის ძირითადი თანხის (24000 აშშ დოლარი) ნაწილის – 7700 აშშ დოლარის გადაცემით, თავად მოწინააღმდეგე მხარემაც გამოხატა ხელშეკრულებიდან გასვლის სურვილი – გავიდა ხელშეკრულებიდან. ამდენად, იქიდან გამომდინარე, რომ უდავოდ დადგინდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ხ. დ-ის ძირითადი თანხის ნაწილის, 7700 აშშ დოლარის დაბრუნების ფაქტი, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დ. ნ-ეს ხ. დ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა (24000 – 7700) 16300 აშშ დოლარის გადახდა, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 405.1 და 352-ე მუხლებიდან.
სამოქალაქო კოდექსის 940-ე მუხლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის შეწყვეტისას უნდა დამთავრდეს ჯერ კიდევ შეუსრულებელი გარიგებები, შედგეს საინვენტარიზაციო ნუსხა, ხოლო დარჩენილი ქონება განაწილდეს მონაწილეებს შორის მათი წილის შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ქონების განაწილებისას უნდა დაიფაროს ერთობლივი საქმიანობის დროს წარმოშობილი ვალები. თუ ქონება საკმარისი არ არის ვალების დასაფარად, ხელშეკრულების მონაწილეები ვალდებულნი არიან გაისტუმრონ ვალები თავიანთი წილის შესაბამისად.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო მხარეთა მიერ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან გასვლას. იმის გათვალისწინებით, რომ ადგილი არ ჰქონდა საზღვარგარეთიდან მანქანების ჩამოყვანის ფაქტს, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა რაიმე შეუსრულებელი გარიგება მესამე პირების მიმართ და ასევე სახეზე არ იყო ქონება, რომელიც შესაძლოა, როგორც დარჩენილი, განაწილებულიყო მონაწილეებს შორის, შესაბამისად, არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 940-ე მუხლით გათვალისწინებული ვითარება.
ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სამოქალაქო კოდექსის 938-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად თუ ხელშეკრულება პირდაპირ არ განსაზღვრავს ერთობლივი საქმიანობის ვადას, ყოველ მონაწილეს ნებისმიერ დროს შეუძლია უარი თქვას ერთობლივ საქმიანობაში მონაწილეობაზე. ხელშეკრულებიდან გასვლა დაუშვებელია ისეთ დროს ან ისეთ გარემოებაში, რომელიც საზიანო იქნება ერთობლივი საქმიანობისათვის.
მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებს შორის დადებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თანახმად, არ ყოფილა გათვალისწინებული ერთობლივი საქმიანობის ვადა. ამასთან, საქმის მასალებით დგინდებოდა ორივე მხარის მიერ ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ ფაქტობრივი გარემოებები, რაც იმას ნიშნავდა, რომ არსებობდა მათ (მხარეთა) მიერ ერთობლივი საქმიანობაში მონაწილეობაზე უარის თქმის (გასვლის) საფუძველი. ამასთან, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა ფაქტობრივი გარემოება – ერთობლივი საქმიანობისათვის ზიანის მომტანი გარემოება, რაც შესაძლოა ყოფილიყო ხელშეკრულებიდან გასვლაზე უარის თქმის ფაქტორი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას, საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმებას და ხ. დ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა, კერძოდ, დ. ნ-ეს ხ. დ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 16300 აშშ დოლარის გადახდა.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. ნ-ემ.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
ხ. დ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებას საფუძვლად დაედო სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 352-ე და 405-ე მუხლების არასწორად განმარტება. სააპელაციო სასამართლომ არ მოახდინა საქმეში არსებული მტკიცებულებების სამართლებრივად შეფასება და მიიღო კანონსაწინააღმდეგო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ნორმები ერთობლივი საქმიანობის შესახებ და უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში მესამე პირების მიმართ რაიმე შეუსრულებელი ვალდებულება მხარეებს არ გააჩნდათ, მაშინ როდესაც მოსარჩელე სადავოდ არ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ დავალიანება ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში წარმოიშვა;
სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა კასატორის მიერ ხ. დ-ის სასარგებლოდ გადახდილ 4040 აშშ დოლარზე და ხელშეკრულების ფაქტობრივად მოშლის საფუძვლების გამართლების მიზნით მხედველობაში მიიღო მხოლოდ 7700 აშშ დოლარის დაბრუნების ფაქტი. ხ. დ-მა დაადასტურა, რომ მოპასუხეს მის სასარგებლოდ გადახდილი ჰქონდა 4040 აშშ დოლარი, თუმცა ეს თანხა წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობიდან მიღებულ მის კუთვნილ შემოსავალს. კასატორისათვის გაუგებარია, თუკი სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხარეებს შორის ხელშეკრულება შეწყვეტილია და მათ ევალებათ თავდაპირველი მდგომარეობის დაბრუნება, მაშინ რატომ არ იმსჯელა მითითებულ 4040 აშშ დოლარზე, რომლის მითვისების უფლებაც ხ. დ-ს არ გააჩნია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1385.50 ლარი) 70% – 969.85 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. დ. ნ-ის (პირადი ნომერი – ...) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ დ. ნ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1385.50 ლარი, საგადახდო დავალება № 5764.179.2, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 11 დეკემბერი (შესრულების თარიღი – 2013 წლის 12 დეკემბერი)) 70% – 969.85 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
