საქმე №ას-646-614-2013 6 თებერვალი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორებრი – ტ. ა-ი, ნ. ა-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – ბ. ხ-ი, ნ. ხ-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ბ. და ნ. ხ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი-2008-ის“ წევრების: თ. მ-ის, ა. მ-ის, მ. მ-ის, ქ. ი-ის, მ. ი-ბ-ის, თ. თ-ის, ს. ა-ას, ნ. ბ-ის, ა. ყ-ის, თ. მ-ის, გ. ა-ას, ა. ბ-ის, გ. ბ-ის, უ. წ-ის, გ. გ-ის, ვ. მ-ის, ი.ბ-ის, ბ. გ-ის, დ. ტ-ის, ლ. ს-ას, მ. გ-ას, გ. ჯ-ის, გ. ხ-ის, ი. გ-ის, მ. მ-ის, ლ. კ-ის, ვ. კ-ის, ქ. ჯ-ის, მ. ჯ-ის, თ. შ-ის, ნ. უ-ის, მ. ჯ-ის, გ. გ-ის, ა. ა-ის, თ. კ-ის, მ.რ-ის, რ.ბ-ის, ქ. ჭ-ას, დ.ვ-ას, ნ. ბ-ის, ტ. შ-ას, ტ. ა-ის, ნ. ა-ის, ა. ჩ-ის, თ.მ-ის, მ. ო-ის, ც. მ-ის, თ. ლ-ის, უ. ბ-ის, ნ. ბ-ის, ზ. ქ-ის, დ. ვ-ის, ზ. ა-ის, ე. გ-ას, ჯ. დ-ის, ი. ლ-ას, ლ.კ-ის, ნ. დ-ის და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ ამხანაგობა „ი 2008-ის“ 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
სარჩელის მიხედვით, ბ. და ნ. ხ-ი 1964 წლიდან ცხოვრობენ ქ.თბილისში, ნ-ის ქუჩა N6, ბინა N9-ში. მათ საცხოვრებელ ბინას სხვა არასაცხოვრებელ ფართან ერთად აქვს სარდაფი, რომლის ფართიც არის 73.70 კვ.მ. აღნიშნული ფართი, მართალია, წარმოადგენდა ამხანაგობის საკუთრებას, თუმცა ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებულები იყვნენ მოსარჩელეები. სარდაფის მომიჯნავე ფართს ფლობდნენ ტ. და ნ. ა-ი. მოსარჩელეების განმარტებით, ტ. და ნ. ა-მა ისარგებლეს იმ გარემოებით, რომ ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებული სარდაფი არ ჰქონდათ დაკანონებული და 2008 წლის 4 სეტქემბერს სანოტარო ბიუროში დაამოწმეს, თითქოს, ამხანაგობამ 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმით, ამხანაგობის წევრთა 2/3-ით მიიღო გადაწყვეტილება და მათ მფლობელობაში არსებული 73.70 კვ.მ ფართის სარდაფი გადასცა ა-ს, რომლებმაც შემდგომში აღნიშნული ქონება მათ საკუთრებად დაარეგისტრირეს საჯარო რეესტრში.
მოსარჩელეები მიუთითებენ, რომ 2008 წლის 11 ივლისს კრება საერთოდ არ ჩატარდა და მიღებული გადაწყვეტილება არის ყალბი, რაც ამხანაგობისათვის ცნობილი გახდა 2010 წელს. მითითებული ყალბი ოქმის გაუქმებისათვის ამხანაგობამ მოიწვია კრება და ბათილად ცნო 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმი, თუმცა, ვინაიდან სხდომას არ ესწრებოდა ამხანაგობის ყველა წევრი, აღნიშნული გადაწყვეტილება 2010 წლის 30 დეკემბერს გააუქმა თბილისის საქალაქო სასამართლომ. მითითებული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.
მოსარჩელეების განმარტებით, ამის შემდეგ განცხადებით მიმართეს ამხანაგობა „ი 2008-ის“ თავმჯდომარეს ზ. შ-ეს კრების ოქმის გაუქმების მოთხოვნით, თუმცა ეს უკანასკნელი ტრაგიკულად დაიღუპა და კრების ჩატარების ორგანიზება ვერ მოხერხდა.
მოპასუხეებმა ტ. და ნ. ა-მა სარჩელი არ ცნეს და შესაგებელში მიუთითეს, რომ ქ. თბილისში, ნ-ის ქუჩა N6-ში მდებარე სარდაფი რეგისტრირებული იყო მათი მამის – გ. ა-ის საკუთრებად, რის საფუძველსაც წარმოადგენდა 1997 წლის 24 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. 2004 წლის 22 დეკემბერს, ხსენებული ფართი გ. ა-მა აჩუქა მოპასუხეებს, რის შემდეგაც ეს ქონება რეგისტრირებული იქნა ნ. და ტ. ა-ის საკუთრებად. დროთა განმავლობაში ნ-ის ქუჩა N6-ში მდებარე კორპუსი ავარიული გახდა. ინვესტორებს უნდა დაენგრიათ და აეშენებინათ ახალი კორპუსი, რის გამოც მითითებულ ადგილას მცხოვრებ ბინის მესაკუთრეებს ინვესტორებმა სთხოვეს, რომ მოეხდინათ ხელახალი აზომვა ფართის ზუსტი ოდენობის დადგენის მიზნით. სარდაფი აზომა უძრავი ქონების სარეგისტრაციო მომსახურების კომპანია შპს „ი. ჯ-მ“ და მისი ფართი განისაზღვრა 233,70 კვ.მ, რომელიც დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.
საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში მიუთითა, რომ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ტ. და ნ. ა-ის სარჩელი და ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობის კრების ოქმი, რომლითაც ბ. ხ-მა დაირეგისტრირა საჯარო რეესტრში სადავო ფართი, ასევე ბათილად იქნა ცნობილი ჩუქების ხელშეკრულება და აღდგა პირვანდელი მდგომარეობა, ტ. და ნ. ა-ს დაუბრუნდათ აღნიშნული სარდაფი.
მოპასუხეებმა ქ. ჭ-ამ, ნ. ბ-მა, ა. ა-მა და ტ. შ-ამ სასარჩელო მოთხოვნა ცნეს.
საქმეში ჩართულ დანარჩენ მოპასუხეებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70 - 78-ე მუხლების შესაბამისად საჯარო შეტყობინების გზით ეცნობათ სარჩელის, თანდართული მასალებისა და სასამართლო სხდომის დღის შესახებ, მათი მხრიდან სასამართლოში შესაგებელი არ იქნა წარმოდგენილი.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელე მხარემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ამ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი ბმა „ი 2008“-ის 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმი ტ. და ნ. ა-ის 73.70 კვ.მ. სარდაფის (თითოეულს - 36.85-36.85 კვ.მ.) საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე (კრების ოქმის დამოწმების თარიღი: 04.09.2008წ., რეესტრში რეგისტრაციის N5032/1).
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ. თბილისში, ნ-ის №6-ში მდებარე სარდაფიდან, ფართობით 233.70 კვ.მ. გ. ა-ის საკუთრებას წარმოადგენდა 160 კვ.მ (ტ. III. ს.ფ. 243, დაშტრიხული ფართობი), რომელიც 1997 წლის 24 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაეცა საკუთრებაში;
მითითებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ. თბილისში ნ-ის №6-ში მდებარე სარდაფი, წილობრივი მონაცემებით 160 კვ.მ., საჯარო რეესტრში აღირიცხა გ. ა-ის საკუთრებად;
2004 წლის 22 დეკემბრის უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების თანახმად, გ. ა-მა, ქ. თბილისში ნ-ის №6-ში მდებარე, 160 კვ.მ. სარდაფიდან ½ ნაწილი - 80 კვ.მ. აჩუქა შვილს - ტ. ა-ს. ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დგინდება, რომ გ. ა-ის საკუთრებაში არსებული სარდაფის მეორე ნაწილი, ასევე ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, რეგისტრირებულია გ. ა-ის მეორე შვილის - ნ. ა-ის საკუთრებად;
2010 წლის 13 მაისს მომზადებული საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, ქ. თბილისში, ნ-ის №6-ში მდებარე სარდაფიდან, ფართობით 233.70 კვ.მ., 160 კვ.მ.-ზე რეგისტრირებულია ტ. ა-ის და ნ. ა-ის თანასაკუთრების უფლება;
სარდაფის სადავო ნაწილი - 73.70 კვ.მ. არასდროს არ ყოფილა გ. ა-ის საკუთრებაში და შესაბამისად, იგი არც ნაჩუქრობის საგანს წარმოადგენდა.
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ იმ გარემოების დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულება, რომ სარდაფის სადავო ნაწილი - 73.70 კვ.მ იყო გ. ა-ის საკუთრებაში ან შესაბამისად, იგი წარმოდგენდა ნაჩუქრობის საგანს, საქმეში წარმოდგენილი არ იყო, რაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოპასუხეების მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლო იყო ნ. და ტ. ა-ის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ გ. ა-მა 1997 წლის 24 იანვრის ხელშეკრულებით შეიძინა ქ. თბილისში, ნ-ის №6-ში მდებარე მთლიანი სარდაფი, რომელიც ხელახალი აზომვის შედეგად დაზუსტდა და შეადგინა 233.70 კვ.მ.
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი- 2008“-ის 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმის თანახმად, ტ. და ნ. ა-ს საკუთრებაში გადაეცათ სარდაფი, ფართით 73.70 კვ.მ.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება, დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით საპროცესო ნორმა განსაზღვრავს იმ მტკიცებულებათა ნუსხას, რომლებიც მხარეებს შეუძლიათ, თავიანთი მოთხოვნების დასადასტურებლად გამოიყენონ. ჩამოთვლილ მტკიცებულებათაგან არცერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა.
სააპელაციო სასამართოლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტურის განაწილების სტანდარტი. აღნიშნული სტანდარტის თანახმად, მტკიცების ტვირთი განაწილებულ უნდა იქნეს იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცება, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია.
პალატამ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, მოპასუხე იყო ვალდებული, დაემტკიცებინა იმ გარემოების არსებობა, რომ სადავო კრების ოქმით დადასტურებული სარდაფის ტ. და ნ. ა-ის მიერ მფლობელობის ფაქტს, მის ინდივიდუალური საკუთრების საგნად მიჩნევასა და საკუთრებაში გადაცემას, დაეთანხმა ამხანაგობა „ი- 2008“-ის წევრთა 2/3. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევოდა, რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ სარდაფის ბინათმესაკუთრეთა თანასაკუთრებაში არსებული სადავო ნაწილის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე გადაწყვეტილება მიღებულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლით გათვალისწინებულ ხმათა 2/3-ით, საქმეში წარმოდგენილი არ იყო; უფრო მეტიც, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საქმეში წარმოდგენილი სანოტარო წესით დამოწმებული განცხადების მიხედვით, რომელსაც ხელს აწერდა ასევე სადავო კრების თავმჯდომარე - ა. ბ-ი, 2008 წლის 11 ივლისს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი- 2008“-ის კრება სარდაფის სადავო 73.70 კვ.მ.-ის მოპასუხეების: ნ. და ტ. ა-ის თანსაკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, არ ჩატარებულა.
პალატამ განმარტა, რომ ამხანაგობის კრების ოქმი წარმოადგენს მრავალმხრივ გარიგებას, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ზოგადად გარიგებისათვის დადგენილი წესები, იმ თავისებურებათა გათვალისწინებით, რაც განსაზღვრულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით.
„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური საკუთრების საგანია ცალკეულ პირთა საკუთრებაში არსებული ბინა, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.). ამავე მუხლის მე-2 პუნქტით კი, კანონმდებელი ადგენს ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული ფართის საკუთრების საფუძვლის დადგენის პროცედურას და წესს, კერძოდ, ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ დაინტერესებული ბინათმესაკუთრის (წევრის) მფლობელობის იმ ფაქტობრივ მდგომარეობას, რომელსაც ადგილი ჰქონდა ამ კანონის ძალაში შესვლის დროისათვის და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას (თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი). კრებაზე დგება შესაბამისი ოქმი, რომელიც სათავსის (ფართის) ადგილმდებარეობის განმსაზღვრელ ნახაზთან ერთად საჯარო რეესტრს წარედგინება საკუთრების უფლების დასარეგისტრირებლად.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, რამდენადაც საქმის მასალებით არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ სადავო გადაწყვეტილება ფართის ამხანაგობის წევრების - ნ. და ტ. ა-ის მიერ მფლობელობის ფაქტის დადასტურების, მათ ინდივიდუალური საკუთრების საგნად მიჩნევისა და საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, მიღებულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლით გათვალისწინებულ ხმათა 2/3-ით, ბმა „ი- 2008“-ის კრების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგებოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლიდან გამომდინარე, მისი ბათილობის საფუძველს წარმოადგენდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ტ. და ნ. ა-მა, რომლებიც მოითხოვენ მისი გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორედ შეაფასა საქმეში არსებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები და უკანონოდ გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, კერძოდ, ქ. თბილისში, ნ-ის ქუჩა N6-ში მდებარე სარდაფი, რომელიც ირიცხებოდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ვაჭრობის სამმართველოს ბალანსზე 1997 წლის 24 იანვარს იყიდა გ. ა-მა. ამ უკანასკნელს 1999 წლის 1 ოქტომბერს ნება დაერთო სარდაფში მოეწყო მეორე ჩასასვლელი. აქედან გამომდინარე სადავო სარდაფი იყო ერთიანი. 2004 წლის 22 დეკემბერს, გ. ა-მა სარდაფი მთლიანად აჩუქა კასატორებს, რაც დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში. 2008 წლის 2 ივნისს, სარდაფის მთლიანი ფართის დაზუსტების მიზნით, კომპანია „ი. ჯ-ას“ მიერ აზომილი იქნა მათ მფლობელობაში არსებული სარდაფი, რომლის მთლიანმა ფართმა შეადგინა 233,70 კვ.მ. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, თითქოს სარდაფის სადავო ნაწილი 73.70 კვ.მ. არ ყოფილა გ. ა-ის საკუთრებაში და იგი არც ნაჩუქარ საგანს წარმოადგენდა;
სარდაფის სადავო ფართის კასატორების საკუთრებაში გადაცემის ფაქტი დადასტურებულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი 2008-ის“ 2008 წლის 11 ივლისის კრების ოქმით, რომელსაც ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ზე მეტი. კრებას თავმჯდომარეობდა ა. ბ-ი, რომლის ხელმოწერის ნამდვილობა ოქმზე დადასტურებული აქვს ნოტარიუსს. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას გაიზიარა მხოლოდ მოსარჩელეების და საქმის შედეგად დაინტერესებული ქ. ჭ-ას, ნ. ბ-ის (ა. ბ-ის მამა), ა. ა-ის და ტ. შ-ას (ბ. ხ-ის მეუღლე) განმარტებები, ხოლო არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ კრებას ესწრებოდნენ ამხანაგობის წევრთა 2/3-ზე მეტი;
გასაჩივრებულ ოქმზე სასამართლოს უკვე აქვს ნამსჯელი;
სააპელაციო სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, ვინაიდან მოსარჩელეები ითხოვდნენ კრების ოქმის ბათილად ცნობას მისი არჩატარების საფუძვლით, ხოლო პალატამ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ ტ. და ნ. ა-მა ვერ დაადასტურეს სადავო ფართის ფლობის ფაქტი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 ივლისის განჩინებით ტ. და ნ. ა-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ტ. და ნ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიაჩნია, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ტ. და ნ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მათ უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. იმის გათვალისწინებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული კასატორებს - ტ. და ნ. ა-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გ. ა-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 320 ლარის 70% - 224 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ტ. და ნ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;
2. კასატორებს ტ. და ნ. ა-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გ. ა-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (320 ლარი, გადახდის თარიღი - 2013 წლის 5 ივლისი, საგადასახადო დავალება N2) 70% - 224 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
